Mini-Mental State Examination
- ผู้เสนอ
- Marshall Folstein
- ปี
- 1975
- ประเภท
- Clinician-administered cognitive screening instrument
- กลุ่มวิธี
- cognitive screening
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
Mini-Mental State Examination (MMSE) เป็นเครื่องมือคัดกรองสั้นๆ 30 คะแนน ที่พัฒนาขึ้นโดย Folstein, Folstein และ McHugh ในปี 1975 เพื่อประเมินการทำงานของสมองในบริบททางคลินิก ออกแบบมาเพื่อตรวจหาความบกพร่องทางสติปัญญาและติดตามการเสื่อมของสติปัญญาเมื่อเวลาผ่านไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้สูงอายุและผู้ป่วยที่สงสัยว่ามีภาวะสมองเสื่อม MMSE ยังคงเป็นหนึ่งในเครื่องมือคัดกรองทางสติปัญญาที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในการดูแลผู้ป่วยเบื้องต้น ประสาทวิทยา และเวชศาสตร์ผู้สูงอายุทั่วโลก
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
MMSE วัดผล 5 โดเมนหลักของการทำงานของสมอง: การรับรู้เวลาและสถานที่ การจดจำ (ความจำทันที) สมาธิและการคำนวณ การระลึก (ความจำล่าช้า) และภาษา โดเมนเหล่านี้ได้รับการคัดเลือกเนื่องจากแสดงถึงหน้าที่ที่มักได้รับผลกระทบจากภาวะสมองเสื่อมและภาวะเพ้อ การสุ่มตัวอย่างประสิทธิภาพในโดเมนเหล่านี้ภายในกรอบเวลาสั้นๆ 5–10 นาที ทำให้ MMSE ให้ภาพรวมของการทำงานของสมองโดยรวมได้อย่างรวดเร็ว คะแนนรวม 0–30 ถูกเลือกโดยเจตนาให้จำง่ายและใช้งานได้จริงสำหรับการใช้งานทางคลินิกประจำ
ประวัติศาสตร์
MMSE ได้รับการพัฒนาโดย Marshal Folstein และเพื่อนร่วมงานที่ Johns Hopkins University ในปี 1975 และตีพิมพ์ในวารสาร Journal of Psychiatric Research เกิดจากความต้องการเครื่องมือคัดกรองทางสติปัญญาที่สั้นและได้มาตรฐาน เหมาะสำหรับแพทย์ที่ไม่เชี่ยวชาญในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย การศึกษาการตรวจสอบความถูกต้องดั้งเดิมได้รวบรวมผู้ป่วย 63 รายที่มีการวินิจฉัยทางจิตเวชต่างๆ และผู้ควบคุมสุขภาพ 69 ราย ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา MMSE ได้กลายเป็นมาตรฐานโดยพฤตินัยในการคัดกรองภาวะสมองเสื่อมทั่วอเมริกาเหนือ ยุโรป และในที่สุดทั่วโลก ในปี 2010 มีการเปิดตัวเวอร์ชันแก้ไข (MMSE-2) พร้อมบรรทัดฐานที่อัปเดตและโดเมนทางสติปัญญาเพิ่มเติม แม้ว่า MMSE 30 คะแนนดั้งเดิมจะยังคงใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุด
ควรใช้เมื่อใด
MMSE เหมาะสำหรับการคัดกรองทางสติปัญญาเบื้องต้นในการดูแลผู้ป่วยเบื้องต้น ในโรงพยาบาล และคลินิกประสาทวิทยาผู้ป่วยนอก มีประโยชน์อย่างยิ่งในการระบุผู้ป่วยที่สมควรได้รับการทดสอบทางประสาทจิตวิทยาอย่างเป็นทางการ การติดตามแนวโน้มทางสติปัญญาในภาวะสมองเสื่อมที่ได้รับการวินิจฉัย และการตรวจหาภาวะเพ้อในผู้ป่วยสูงอายุที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล มีประโยชน์น้อยที่สุดในบุคคลที่มีการศึกษาสูง (ผลกระทบจากเพดาน) และผู้ที่มีข้อบกพร่องทางการศึกษาอย่างรุนแรง (ผลกระทบจากพื้น) MMSE ไม่ควรใช้เป็นเกณฑ์การวินิจฉัยภาวะสมองเสื่อมเพียงอย่างเดียว การตัดสินทางคลินิก การถ่ายภาพ และการทดสอบเพิ่มเติมเป็นสิ่งจำเป็นเสมอ
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ไม่สามารถวินิจฉัยภาวะสมองเสื่อมได้ — เป็นเพียงการคัดกรองเท่านั้น การถ่ายภาพ ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ และการประเมินทางประสาทจิตวิทยาจำเป็นสำหรับการวินิจฉัย
- มีอคติทางการศึกษาและวัฒนธรรม — คะแนนดิบอาจไม่สะท้อนความสามารถทางสติปัญญาที่แท้จริงในบุคคลที่มีการศึกษาสูง (เพดาน) หรือผู้ที่มีการศึกษาอย่างเป็นทางการจำกัด การรู้หนังสือต่ำ หรือความแตกต่างทางวัฒนธรรมในการทำความเข้าใจภาษา
- ความไวต่อความบกพร่องทางสติปัญญาเล็กน้อยหรือระยะเริ่มต้นจำกัด — อาจพลาดความบกพร่องในการบริหารจัดการที่ละเอียดอ่อนหรือการสูญเสียความจำในบุคคลที่มีการทำงานสูง
- อ่อนไหวต่อผลกระทบจากการฝึกฝนและการสอน — การบริหารซ้ำอาจทำให้คะแนนสูงขึ้นหากผู้ป่วยจำคำตอบที่ถูกต้องได้
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ความสั้นและประสิทธิภาพ — ดำเนินการและให้คะแนนใน 5–10 นาที ทำให้เหมาะสำหรับสภาพแวดล้อมทางคลินิกที่วุ่นวายและการติดตามผลบ่อยครั้ง
- คุณสมบัติทางจิตวิทยาที่แข็งแกร่ง — ความสอดคล้องภายใน (α ≈ 0.90) ความน่าเชื่อถือในการทดสอบซ้ำ (r ≈ 0.89) และความไว (70–90%) และความจำเพาะ (60–90%) ที่ดีสำหรับการตรวจหาภาวะสมองเสื่อม
- การตรวจสอบความถูกต้องอย่างกว้างขวาง — ดำเนินการในกว่า 50 ภาษา และมีการกำหนดบรรทัดฐานในประชากรนานาชาติที่หลากหลาย ครอบคลุมหลายช่วงอายุและระดับการศึกษา
- ประโยชน์ทางคลินิก — คะแนนตีความได้ง่าย เป็นที่คุ้นเคยของผู้ปฏิบัติงานในสาขาวิชาต่างๆ และเชื่อมโยงกับพยากรณ์โรคและการเสื่อมการทำงานในการสูงวัยและกลุ่มผู้ป่วยสมองเสื่อม
การประยุกต์ใช้
- การคัดกรองภาวะสมองเสื่อมในการดูแลผู้ป่วยเบื้องต้น: แพทย์เวชปฏิบัติทั่วไปใช้ MMSE ในการตรวจสุขภาพประจำปีเพื่อคัดกรองผู้ป่วยอายุ 72 ปีที่ไม่มีอาการทางสติปัญญาก่อนหน้านี้ ตรวจพบคะแนน 21 ซึ่งกระตุ้นให้ส่งต่อไปยังแผนกประสาทวิทยาเพื่อการประเมินเพิ่มเติมและการถ่ายภาพสมอง
- การตรวจหาภาวะเพ้อในโรงพยาบาล: ทีมแพทย์อายุรกรรมดำเนินการ MMSE กับผู้ป่วยอายุ 68 ปีหลังผ่าตัดที่มีอาการสับสนเฉียบพลัน คะแนนที่ลดลงจาก 29 (พื้นฐาน) เป็น 19 บ่งชี้ว่าภาวะเพ้อมากกว่าภาวะสมองเสื่อม ซึ่งส่งผลต่อการตัดสินใจในการจัดการ
- การติดตามภาวะสมองเสื่อมในการดูแลผู้ป่วยเบื้องต้น: แพทย์ทั่วไปใช้คะแนน MMSE เป็นระยะๆ ตลอด 18 เดือนเพื่อติดตามการเสื่อมของสติปัญญาในผู้ป่วยที่มีภาวะอัลไซเมอร์ที่ได้รับการวินิจฉัย และเพื่อปรับยาและบริการสนับสนุนตามความเหมาะสม
- การจำแนกกลุ่มวิจัย: นักระบาดวิทยาคัดกรองผู้สูงอายุ 500 คนที่อาศัยอยู่ในชุมชนด้วย MMSE เพื่อแบ่งตามสถานะทางสติปัญญา (ปกติ, MCI, สมองเสื่อม) และเพื่อเลือกกลุ่มย่อยสำหรับการศึกษาการถ่ายภาพตามระยะยาวเกี่ยวกับความชราทางสติปัญญา
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
MMSE เป็นเครื่องมือ 30 คะแนนที่ผู้บริหารจัดการทางคลินิกดำเนินการ ซึ่งใช้เวลา 5–10 นาทีในการดำเนินการ ผู้บริหารจัดการทางคลินิกนำเสนอรายการ 11 กลุ่มที่ครอบคลุมการรับรู้ (10 คะแนน) การจดจำ (3 คะแนน) สมาธิ–การคำนวณ (5 คะแนน) การระลึก (3 คะแนน) และภาษา (9 คะแนน) รายการทั้งหมดดำเนินการตามลำดับที่แน่นอน การตอบสนองจะถูกบันทึกในแบบฟอร์มกระดาษที่เป็นมาตรฐาน ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์พิเศษ
การตอบสนองดิบจะถูกให้คะแนนทีละรายการตามเกณฑ์ในคู่มืออย่างเป็นทางการ แต่ละโดเมนจะให้คะแนนย่อย ซึ่งจะรวมกันเพื่อสร้างคะแนน MMSE รวมตั้งแต่ 0 ถึง 30 โดย 0 แสดงถึงความบกพร่องรุนแรง และ 30 แสดงถึงการทำงานของสมองที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีรายการที่ให้คะแนนย้อนกลับ คะแนนทั้งหมดจะถูกบวกเข้าด้วยกัน
คะแนน MMSE รวม 24–30 บ่งชี้ว่าการทำงานของสมองปกติ คะแนน 18–23 บ่งชี้ว่ามีความบกพร่องทางสติปัญญาเล็กน้อย 0–17 บ่งชี้ว่าน่าจะเป็นภาวะสมองเสื่อมหรือความบกพร่องทางสติปนัญญารุนแรง อย่างไรก็ตาม เกณฑ์ตัดจะแตกต่างกันไปตามอายุและการศึกษา: คะแนนควรปรับเพิ่มขึ้นสำหรับผู้ที่มีการศึกษาสูง (โดยทั่วไป +1–2 คะแนน) และปรับลดลงสำหรับผู้ที่มีการศึกษาน้อยกว่า 8 ปี เกณฑ์ที่ใช้กันทั่วไปคือ <24 เพื่อคัดกรองผู้ป่วยเพื่อการประเมินทางประสาทจิตวิทยาเพิ่มเติม
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การใช้เกณฑ์ตัดเดียว (เช่น <24) อย่างสม่ำเสมอในทุกประชากรโดยไม่ปรับตามอายุ การศึกษา หรือภูมิหลังทางวัฒนธรรม/ภาษา ซึ่งอาจนำไปสู่การวินิจฉัยเกินหรือน้อยเกินไป
- การพึ่งพาคะแนน MMSE เพียงอย่างเดียวในการกำหนดความสามารถในการทำงาน ระยะของภาวะสมองเสื่อม หรือคุณสมบัติในการรักษา — ควรบูรณาการกับการประเมินทางคลินิก ประวัติจากผู้ให้ข้อมูล และการทำงานจริงเสมอ
- การดำเนินการรายการนอกลำดับหรือการเปลี่ยนแปลงคำพูด ซึ่งทำให้การเปรียบเทียบกับข้อมูลบรรทัดฐานไม่ถูกต้อง และอาจส่งผลต่อความน่าเชื่อถือ
- การไม่บันทึกคะแนนพื้นฐานหรือเวอร์ชันเฉพาะ (เช่น ดัดแปลง แก้ไข) ที่ใช้ ทำให้การเปรียบเทียบตามระยะเวลาคลุมเครือ
คำถามที่พบบ่อย
MMSE ใช้งานได้ฟรีหรือไม่ หรือมีค่าลิขสิทธิ์?
MMSE ดั้งเดิมอยู่ในโดเมนสาธารณะและใช้งานได้ฟรีสำหรับการใช้งานทางคลินิกและการวิจัย อย่างไรก็ตาม MMSE-2 (แก้ไขปี 2010) เป็นกรรมสิทธิ์ของ Psychological Assessment Resources (PAR) และต้องมีใบอนุญาต ควรตรวจสอบเวอร์ชันที่คุณกำลังใช้เสมอและปฏิบัติตามกฎระเบียบในท้องถิ่น
ฉันควรใช้คะแนนใดเป็นเกณฑ์ตัดสำหรับการส่งต่อภาวะสมองเสื่อม?
คะแนน <24 เป็นเกณฑ์ทั่วไป แต่เกณฑ์ตัดขึ้นอยู่กับอายุ การศึกษา และบริบททางวัฒนธรรม สำหรับผู้ป่วยอายุ ≥65 ปี ที่มีการศึกษา ≥9 ปี <24 เป็นมาตรฐาน สำหรับผู้ที่มีการศึกษาน้อยกว่า ให้ปรับเพิ่มขึ้น (เช่น เกณฑ์อาจเป็น 18–20) ควรบูรณาการคะแนน MMSE กับการตัดสินทางคลินิกและประวัติการทำงานเสมอ ไม่มีคะแนนใดเพียงอย่างเดียวสามารถวินิจฉัยหรือตัดภาวะสมองเสื่อมออกได้
ฉันควรดำเนินการ MMSE บ่อยแค่ไหนเพื่อติดตามการเสื่อมของสติปัญญา?
ไม่มีตารางเวลาที่เป็นสากล ในภาวะสมองเสื่อมที่ได้รับการวินิจฉัย การดำเนินการทุกๆ 3–6 เดือนเป็นเรื่องปกติ ในการคัดกรองการดูแลผู้ป่วยเบื้องต้น การดำเนินการทุกปีหรือทุกสองปีเป็นเรื่องปกติ การทดสอบที่บ่อยขึ้น (เช่น ทุกเดือน) มีความเสี่ยงต่อผลกระทบจากการฝึกฝนและการเพิ่มคะแนน ปรับความถี่ตามการเปลี่ยนแปลงทางคลินิกและเหตุผลในการติดตามผล
สามารถดำเนินการ MMSE ทางโทรศัพท์หรือวิดีโอได้หรือไม่?
การดำเนินการทางโทรศัพท์และวิดีโอสามารถทำได้ แต่ลดความน่าเชื่อถือเนื่องจากไม่สามารถรับประกันความเป็นส่วนตัว ควบคุมสภาพแวดล้อม หรือยืนยันตัวตนผู้ป่วยได้ หากจำเป็นต้องดำเนินการจากระยะไกล ให้บันทึกสื่อและตีความผลด้วยความระมัดระวัง รูปแบบเผชิญหน้าต่อหน้าเป็นที่ต้องการเสมอ
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Folstein, M. F., Folstein, S. E., & McHugh, P. R. (1975). Mini-mental state: A practical method for grading the cognitive state of patients for the clinician. Journal of Psychiatric Research, 12(3), 189-198.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วTombaugh, T. N., & McIntyre, N. J. (1992). The mini-mental state examination: A comprehensive review. Journal of the American Geriatrics Society, 40(9), 922-935.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วCrum, R. M., Anthony, J. C., Bassett, S. S., & Folstein, M. F. (1993). Population-based norms for the Mini-Mental State Examination by age and educational level. JAMA, 269(18), 2386-2391.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว