คะแนนเตือนภัยล่วงหน้าแบบปรับปรุง
- ผู้เสนอ
- Christian P. Subbe, et al.
- ปี
- 2001
- ประเภท
- Hospital ward deterioration warning system
- กลุ่มวิธี
- Clinical scoring
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
คะแนนเตือนภัยล่วงหน้าแบบปรับปรุง (Modified Early Warning Score หรือ MEWS) ซึ่ง Subbe และคณะได้นำเสนอในปี พ.ศ. 2544 เป็นระบบแจ้งเตือน 14 คะแนนที่ออกแบบมาเพื่อตรวจจับภาวะทรุดโทรมทางคลินิกในผู้ป่วยในโรงพยาบาลได้อย่างรวดเร็ว โดยจะรวมสัญญาณชีพและพารามิเตอร์ทางห้องปฏิบัติการ 6 ตัวเข้าด้วยกัน เพื่อระบุผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงสูงที่จะมีอาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว ทำให้สามารถให้การรักษาได้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์วิกฤต
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
MEWS นำแนวคิดที่ว่าภาวะทรุดโทรมทางคลินิกมีรูปแบบที่สามารถจดจำได้จากสัญญาณชีพและปริมาณปัสสาวะหลายชั่วโมงก่อนที่จะเกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นหรือการย้ายผู้ป่วยไปยังหอผู้ป่วยหนักฉุกเฉินมาใช้ โดยการกำหนดคะแนนถ่วงน้ำหนักให้กับค่าที่เบี่ยงเบนไปจากปกติ ซึ่งรวมถึงความดันโลหิตซิสโตลิก อัตราการเต้นของหัวใจ อัตราการหายใจ อุณหภูมิ และปริมาณปัสสาวะ รวมถึงการประเมินระดับความรู้สึกตัวแบบ AVPU (Alert, Verbal, Pain, Unresponsive) ที่เป็นอัตวิสัย คะแนนนี้จะช่วยวัดปริมาณความเสี่ยงของการทรุดโทรมที่กำลังจะเกิดขึ้น คะแนน MEWS ที่เพิ่มขึ้นหรือ MEWS ≥ 5 จะกระตุ้นให้พยาบาลประเมินผู้ป่วยข้างเตียงและแจ้งแพทย์ MEWS ได้กลายเป็นรากฐานสำคัญของระบบตอบสนองฉุกเฉินของโรงพยาบาล ทำให้พยาบาลสามารถยกระดับการดูแลได้ก่อนที่จะเกิดวิกฤต
ประวัติศาสตร์
Subbe และคณะได้พัฒนา MEWS ขึ้นในปี พ.ศ. 2544 ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร เพื่อปรับปรุงการตรวจจับการทรุดโทรมของผู้ป่วยในหอผู้ป่วยตั้งแต่เนิ่น ๆ คะแนนนี้ได้มาจากรูปแบบสัญญาณชีพที่สังเกตได้ก่อนเกิดภาวะหัวใจหยุดเต้นและการย้ายผู้ป่วยไปยังหอผู้ป่วยหนัก MEWS ได้รับการยอมรับอย่างรวดเร็วในโรงพยาบาลทั่วสหราชอาณาจักรและทั่วโลก กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของระบบตอบสนองฉุกเฉินของโรงพยาบาล มีการพัฒนาการเปลี่ยนแปลง (เช่น NEWS, NEWS2 ในสหราชอาณาจักร, CHART ในออสเตรเลีย) เพื่อปรับปรุงความสามารถในการจำแนก แต่ MEWS ยังคงถูกใช้อย่างแพร่หลาย
ควรใช้เมื่อใด
MEWS ถูกนำมาใช้อย่างต่อเนื่องในหอผู้ป่วยของโรงพยาบาลเพื่อติดตามผู้ป่วยที่อาจมีอาการทรุดโทรม โดยถูกรวมเข้ากับบันทึกสุขภาพอิเล็กทรอนิกส์และขั้นตอนการทำงานของพยาบาลในโรงพยาบาลส่วนใหญ่ พยาบาลจะคำนวณ MEWS ในแต่ละเวร หรือบ่อยขึ้นตามความรุนแรงของอาการ MEWS มีประโยชน์มากที่สุดในการดูแลผู้ป่วยเฉียบพลันที่มีผู้ป่วยหลากหลายกลุ่ม (อายุรกรรม ศัลยกรรม หลังผ่าตัด) แต่ไม่ค่อยเหมาะสมกับผู้ป่วยในหอผู้ป่วยหนัก (ซึ่งใช้ SOFA แทน) หรือผู้ป่วยที่มีความผิดปกติของสัญญาณชีพพื้นฐาน (โรคระบบทางเดินหายใจเรื้อรัง ความผิดปกติของระบบประสาทอัตโนมัติ)
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ไม่คำนึงถึงความผิดปกติของสัญญาณชีพพื้นฐาน; ผู้ป่วยที่มีภาวะความดันโลหิตสูงเรื้อรังหรือโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังอาจมีความดันโลหิตหรืออัตราการหายใจสูงอย่างต่อเนื่องแม้จะมีอาการคงที่
- การประเมิน AVPU ที่เป็นอัตวิสัยอาจแตกต่างกันไปในแต่ละผู้สังเกตการณ์; การประเมินระดับความรู้สึกตัวมีแนวโน้มที่จะเกิดอคติหรือการตีความผิดพลาด
- ไม่สามารถแยกแยะสาเหตุเฉพาะของการทรุดโทรมได้; MEWS ที่สูงจะกระตุ้นให้มีการประเมินทั่วไปมากกว่าการสืบสวนที่ตรงเป้าหมาย
- ปริมาณปัสสาวะบางครั้งอาจขาดหายไปหรือไม่ถูกต้องในเวชระเบียน ซึ่งอาจทำให้คะแนนมีอคติได้
- ความสามารถในการจำแนกต่ำในหอผู้ป่วยหนักหรือสถานการณ์ที่มีความรุนแรงสูง ซึ่งผู้ป่วยจำนวนมากมี MEWS สูงอยู่แล้วโดยไม่คำนึงถึงความเสี่ยงในปัจจุบัน
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- การคำนวณที่ง่ายและเป็นกลางโดยใช้สัญญาณชีพที่หาได้ง่าย; ต้องการการฝึกอบรมเพียงเล็กน้อย
- ฟังก์ชันเตือนภัยล่วงหน้า: ตรวจจับการทรุดโทรมหลายชั่วโมงก่อนเกิดเหตุการณ์วิกฤต ทำให้สามารถให้การรักษาเชิงป้องกันได้
- อำนวยความสะดวกในการสื่อสารระหว่างพยาบาลและแพทย์เกี่ยวกับความรุนแรงของอาการและความจำเป็นในการยกระดับการดูแล
- ปรับขนาดได้ในโรงพยาบาลทุกขนาด; สามารถรวมเข้ากับบันทึกสุขภาพอิเล็กทรอนิกส์ได้อย่างง่ายดาย
- ช่วยให้การเปิดใช้งานทีมตอบสนองฉุกเฉินเป็นไปอย่างมีมาตรฐาน ลดความแปรปรวนในการยกระดับการดูแล
การประยุกต์ใช้
- การติดตามผู้ป่วยในหอผู้ป่วย: พยาบาลใช้ MEWS ในแต่ละเวรเพื่อตรวจจับการทรุดโทรมและยกระดับการดูแล
- การเปิดใช้งานทีมตอบสนองฉุกเฉิน: MEWS ≥ 5–7 หรือการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจะกระตุ้นการแจ้งเตือนทีมและการประเมินอย่างเร่งด่วน
- การเฝ้าระวังผู้ป่วยหลังผ่าตัด: MEWS ระบุผู้ป่วยผ่าตัดที่มีการติดเชื้อ เลือดออก หรือความผิดปกติของอวัยวะ
- การปรับปรุงคุณภาพทางการแพทย์: โรงพยาบาลติดตามการกระจายของ MEWS และเวลาในการเปิดใช้งานการตอบสนองฉุกเฉินเป็นตัวชี้วัดคุณภาพ
- การวิจัยเกี่ยวกับการรักษาเชิงป้องกัน: การแบ่งชั้น MEWS ระบุประชากรที่มีความเสี่ยงสูงสำหรับการรักษาตั้งแต่เนิ่น ๆ ที่ตรงเป้าหมาย (การเคลื่อนไหวตั้งแต่เนิ่น ๆ ยาปฏิชีวนะป้องกัน)
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
เจ้าหน้าที่พยาบาลจะวัดสัญญาณชีพ (ความดันโลหิตซิสโตลิก อัตราการเต้นของหัวใจ อัตราการหายใจ อุณหภูมิ) โดยปกติจะทำทุกเวรพยาบาล หรือบ่อยขึ้นอยู่กับความรุนแรงของอาการ มีการบันทึกปริมาณปัสสาวะในช่วง 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา มีการประเมินระดับความรู้สึกตัวแบบ AVPU: Alert = ปกติ, Verbal = ตอบสนองต่อเสียง, Pain = ตอบสนองต่อความเจ็บปวด, Unresponsive = ไม่ตอบสนอง
แต่ละพารามิเตอร์จะได้รับคะแนนตามการเบี่ยงเบนจากค่าปกติ: ความดันโลหิตซิสโตลิกได้ 0–3 คะแนน (ได้ 3 คะแนนหาก < 90 หรือ ≥ 200), อัตราการเต้นของหัวใจ 0–3 คะแนน (ได้ 3 คะแนนหาก < 40 หรือ ≥ 131), อัตราการหายใจ 0–3 คะแนน (ได้ 3 คะแนนหาก < 9 หรือ ≥ 30), อุณหภูมิ 0–2 คะแนน, ปริมาณปัสสาวะ 0–3 คะแนน (ได้ 3 คะแนนหาก < 50 มล. ใน 24 ชั่วโมง), ระดับความรู้สึกตัวได้ 0 คะแนน (Alert) หรือ 3 คะแนน (Verbal/Pain/Unresponsive) คะแนน MEWS รวมมีตั้งแต่ 0 ถึง 14
MEWS 0–4 = การสังเกตการณ์โดยพยาบาลตามปกติ MEWS 5–6 = แนะนำให้แพทย์ประเมิน MEWS ≥ 7 = มีความเสี่ยงสูง จำเป็นต้องได้รับการประเมินจากแพทย์อย่างเร่งด่วนและอาจต้องได้รับการประเมินจากหอผู้ป่วยหนัก คะแนน MEWS ที่เพิ่มขึ้น (เพิ่มขึ้น ≥ 2 จากค่าพื้นฐาน) ก็จะกระตุ้นให้มีการยกระดับการดูแลเช่นกัน
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การละเลยแนวโน้ม MEWS ที่เพิ่มขึ้น; การเพิ่มขึ้น 2–3 คะแนน (เช่น จาก 2 เป็น 5) บ่งชี้ถึงการทรุดโทรมแม้ว่า MEWS สัมบูรณ์จะยังคง ≤ 5
- การไม่ประเมิน MEWS ซ้ำหลังจากการรักษา; ผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาภาวะความดันโลหิตต่ำอาจแสดงให้เห็นถึงการดีขึ้นของความดันโลหิตและ MEWS แต่อาจยังคงมีความเสี่ยงอยู่
- การใช้ MEWS กับผู้ป่วยในหอผู้ป่วยหนัก; ผู้ป่วยในหอผู้ป่วยหนักควรได้รับการประเมินโดยใช้ SOFA หรือคะแนนเฉพาะสำหรับหอผู้ป่วยหนักอื่น ๆ แทน
- การพึ่งพา MEWS มากเกินไปโดยไม่มีการตัดสินทางคลินิก; ผู้ป่วยที่มี MEWS = 3 แต่มีภาวะหายใจลำบากเฉียบพลันและระดับความรู้สึกตัวเปลี่ยนแปลงไป ควรได้รับการประเมินจากแพทย์โดยไม่คำนึงถึงคะแนน
คำถามที่พบบ่อย
ทำไม MEWS ของฉันถึงสูงมากในเมื่อฉันรู้สึกสบายดี?
MEWS สะท้อนการวัดทางสรีรวิทยา ไม่ใช่ความรู้สึกส่วนตัวของคุณ MEWS ที่สูงอาจบ่งบอกถึงการติดเชื้อในระยะเริ่มต้น ผลข้างเคียงของยา หรือความจำเป็นในการใช้ยาแม้กระทั่งก่อนที่อาการจะปรากฏขึ้น พยาบาลของคุณจะประเมินคุณทางคลินิก; เชื่อมั่นในการตัดสินใจของพวกเขาหากพวกเขายกระดับการดูแลตาม MEWS
MEWS สามารถทำนายได้หรือไม่ว่าฉันจะเกิดภาวะหัวใจวายหรือโรคหลอดเลือดสมอง?
MEWS ได้รับการออกแบบมาเพื่อตรวจจับการทรุดโทรมเฉียบพลัน (ภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด ภาวะขาดน้ำ เลือดออก ภาวะอวัยวะล้มเหลว) ไม่ใช่เพื่อทำนายเหตุการณ์หัวใจและหลอดเลือดที่เฉพาะเจาะจง สำหรับความเสี่ยงโรคหลอดเลือดสมองหรือหัวใจวาย แพทย์ของคุณจะใช้เครื่องมือประเมินที่แตกต่างกัน (เครื่องหมายชีวภาพหัวใจ, คลื่นไฟฟ้าหัวใจ, การถ่ายภาพ)
การคำนวณ MEWS ควรทำให้การขอความช่วยเหลือล่าช้าหรือไม่หากฉันกังวลทางคลินิก?
ไม่ หากคุณหรือพยาบาลของคุณมีความกังวลทางคลินิกเกี่ยวกับผู้ป่วย ให้ยกระดับการดูแลทันที MEWS เป็นเครื่องมือที่ช่วยในการตัดสินใจ ไม่ใช่สิ่งทดแทนการตัดสินทางคลินิก เชื่อมั่นในสัญชาตญาณของคุณและสื่อสารข้อกังวลไปยังแพทย์
ควรคำนวณ MEWS บ่อยแค่ไหน?
แนวปฏิบัติมาตรฐานคือการคำนวณ MEWS ในแต่ละเวรพยาบาล (โดยทั่วไปสามครั้งต่อวัน) หรือบ่อยขึ้นหากผู้ป่วยมีอาการรุนแรงหรือ MEWS สูงขึ้น ในการดูแลผู้ป่วยวิกฤตหรือหลังผ่าตัด MEWS อาจคำนวณเป็นรายชั่วโมงหรือต่อเนื่องผ่านการติดตาม
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Subbe, C. P., Kruger, M., Rutherford, P., & Gemmel, L. (2001). Validation of a modified Early Warning Score in medical admissions. QJM: An International Journal of Medicine, 94(10), 521-526.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วMitchell, I. M., Shapiro, S. D., & Goldring, R. M. (2010). Design and testing of the modified early warning score (MEWS). Resuscitation, 81(5), 534-537.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว