การตรวจสอบสมาชิกและการยืนยันจากผู้ให้ข้อมูล (Member Checking and Respondent Validation)
- ผู้เสนอ
- Yvonna Lincoln and Egon Guba
- ปี
- 1985
- ประเภท
- Method
- กลุ่มวิธี
- trustworthiness-assurance
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การตรวจสอบสมาชิกเป็นกระบวนการประกันคุณภาพในการวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งผู้วิจัยจะแบ่งปันผลการศึกษาเบื้องต้น การตีความ หรือประเด็นวิเคราะห์กับผู้เข้าร่วมการวิจัย และสอบถามว่าผลการศึกษานั้นสะท้อนมุมมองและประสบการณ์ของพวกเขาอย่างถูกต้องหรือไม่ การตรวจสอบสมาชิกซึ่งพัฒนาโดย Lincoln และ Guba (1985) ในฐานะเกณฑ์ความน่าเชื่อถือ (trustworthiness) ถือเป็นวิธีการสำคัญในการสร้างความน่าเชื่อถือ (credibility) และลดการตีความผิดพลาดของผู้วิจัย เป้าหมายคือการยืนยันว่าผู้วิจัยเข้าใจผู้ให้ข้อมูลอย่างถูกต้อง และการตีความนั้นมีพื้นฐานมาจากกระบวนการสร้างความหมายที่แท้จริงของผู้ให้ข้อมูล ไม่ใช่สมมติฐานของผู้วิจัย การตรวจสอบสมาชิกสามารถเกิดขึ้นได้ในจุดต่างๆ ของการวิจัย (หลังการสัมภาษณ์รายบุคคล หลังการวิเคราะห์เบื้องต้น หรือหลังการเขียนผลการศึกษาฉบับร่าง) และมีรูปแบบที่หลากหลาย (การให้ข้อเสนอแนะรายบุคคล การยืนยันจากกลุ่ม หรือการอภิปรายเชิงโต้ตอบ)
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
นักวิจัยที่ตีความข้อมูลเชิงคุณภาพนั้นมีข้อผิดพลาดได้เสมอ—เราอาจเข้าใจผิด นำกรอบความคิดของเราไปใช้ มองข้ามความละเอียดอ่อน หรือเน้นรายละเอียดที่ผู้ให้ข้อมูลมองว่าเป็นส่วนประกอบ การตรวจสอบสมาชิกจึงเป็นการเพิ่มขั้นตอนการตรวจสอบ: สอบถามผู้ให้ข้อมูลว่าการตีความของคุณตรงกับประสบการณ์ของพวกเขาหรือไม่ สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งเมื่อผู้วิจัยเป็นคนนอกชุมชน เมื่อผลการศึกษาที่ได้นั้นน่าประหลาดใจหรือขัดแย้งกับเป้าหมายที่ผู้ให้ข้อมูลระบุไว้ หรือเมื่อการตีความนั้นเป็นเชิงทฤษฎีหรือนามธรรมมากกว่าที่จะใกล้เคียงกับภาษาของผู้ให้ข้อมูล การตรวจสอบสมาชิกมีสองหน้าที่: สามารถแก้ไขข้อผิดพลาดในการตีความของผู้วิจัย และเป็นการยอมรับผู้ให้ข้อมูลในฐานะหุ้นส่วนในการตีความ แทนที่จะเป็นเพียงแหล่งข้อมูล การที่ผู้ให้ข้อมูลกล่าวว่า 'ใช่ นี่คือสิ่งที่ฉันหมายถึง' จะช่วยเพิ่มความมั่นใจในการตีความ การไม่เห็นด้วยจะกระตุ้นให้ผู้วิจัยพิจารณาสมมติฐานใหม่ แนวทางความร่วมมือนี้ช่วยเพิ่มทั้งความถูกต้องและการนำเสนอข้อมูลอย่างมีจริยธรรม
ประวัติศาสตร์
Lincoln และ Guba (1985) ได้นำเสนอการตรวจสอบสมาชิกเป็นหนึ่งในเกณฑ์หลายประการสำหรับการสร้างความน่าเชื่อถือในการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยวางตำแหน่งไว้ควบคู่กับความน่าเชื่อถือ (credibility) การถ่ายทอดได้ (transferability) ความน่าเชื่อถือ (dependability) และความเป็นกลาง (confirmability) การตรวจสอบสมาชิกได้รับความนิยมในการวิจัยสุขภาพและการประเมินผลในฐานะวิธีการประกันคุณภาพ งานวิจัยล่าสุด (Birt et al. 2016) ได้ทำให้สมมติฐานเกี่ยวกับการตรวจสอบสมาชิกซับซ้อนขึ้น: แม้ว่าผู้ให้ข้อมูลมักจะยืนยันผลการศึกษา แต่พวกเขาก็อาจขาดความมั่นใจในการตัดสินใจ หรือยอมรับอำนาจของผู้วิจัย ซึ่งอาจจำกัดผลกระทบของการเพิ่มความน่าเชื่อถือของวิธีการนี้ Carlson (2010) ได้เน้นย้ำถึงความเสี่ยงของอิทธิพลของผู้วิจัยในวิธีการดำเนินการตรวจสอบสมาชิก การปฏิบัติร่วมสมัยได้เคลื่อนไปสู่การใช้งานที่ละเอียดอ่อนมากขึ้น: การตรวจสอบสมาชิกเป็นกลยุทธ์หนึ่งในการสร้างความน่าเชื่อถือที่ผสมผสานกับกลยุทธ์อื่น ๆ (การสะท้อนคิด (reflexivity) การสามเส้า (triangulation) ระเบียบวิธีที่โปร่งใส) แทนที่จะเป็นทางออกเดียว
ควรใช้เมื่อใด
การตรวจสอบสมาชิกเป็นที่แนะนำในการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความน่าเชื่อถือและการนำเสนอข้อมูลของผู้ให้ข้อมูลเป็นหัวใจสำคัญ มีคุณค่าอย่างยิ่งในการวิจัยที่ผู้วิจัยเป็นคนนอก หรือเมื่อผลการศึกษามีความเฉพาะเจาะจงทางวัฒนธรรม และมีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดความเข้าใจผิด การตรวจสอบสมาชิกช่วยเสริมสร้างการวิจัยในงานศึกษาเชิงสำรวจ เชิงมีส่วนร่วม หรือเชิงชุมชน ซึ่งให้ความสำคัญกับความร่วมมือ อย่างไรก็ตาม การตรวจสอบสมาชิกไม่จำเป็นหรือเหมาะสมเสมอไป: ในบางบริบท การรักษาความลับ (ความกังวลเกี่ยวกับการระบุตัวตนผู้ให้ข้อมูล) หรือข้อจำกัดด้านเวลาอาจจำกัดความเป็นไปได้ นักวิจัยสามารถสร้างสมดุลระหว่างอุดมคติกับข้อจำกัดในทางปฏิบัติได้โดยการดำเนินการตรวจสอบสมาชิกกับกลุ่มตัวอย่างย่อยของผู้ให้ข้อมูล หรือ ณ จุดใดจุดหนึ่งของการวิเคราะห์
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ผู้ให้ข้อมูลอาจขาดความมั่นใจในการตีความของตนเอง หรือยอมรับอำนาจของผู้วิจัย การไม่เห็นด้วยอาจสะท้อนถึงพลวัตของอำนาจ แทนที่จะเป็นการไม่เห็นด้วยที่แท้จริง
- ความปรารถนาทางสังคม: ผู้ให้ข้อมูลอาจยืนยันผลการศึกษาด้วยความสุภาพ หรือต้องการเอาใจผู้วิจัย ให้การยืนยันที่ผิดพลาด
- ภาระและโอกาสในการเข้าถึง: การติดต่อผู้ให้ข้อมูลเพื่อขอข้อเสนอแนะต้องใช้เวลาและความพยายาม ผู้ให้ข้อมูลอาจไม่ว่างหรือไม่เต็มใจที่จะมีส่วนร่วมต่อไป
- อิทธิพลของผู้วิจัย: วิธีที่ผู้วิจัยนำเสนอผลการศึกษา ตั้งคำถาม และตอบสนองต่อข้อเสนอแนะ มีอิทธิพลต่อสิ่งที่ผู้ให้ข้อมูลกล่าว การตรวจสอบสมาชิกไม่ได้ขจัดอิทธิพลนี้
- ความสับสนเกี่ยวกับวัตถุประสงค์: ผู้ให้ข้อมูลอาจคาดหวังว่าการตรวจสอบสมาชิกหมายถึงพวกเขามีอำนาจตัดสินใจขั้นสุดท้าย หรือข้อเสนอแนะทั้งหมดของพวกเขาจะถูกนำไปใช้ สร้างความคาดหวังที่ไม่สมจริง
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ยืนยันความถูกต้อง: ผู้ให้ข้อมูลสามารถแก้ไขการตีความผิดพลาดของผู้วิจัย ลดข้อผิดพลาดและเพิ่มความมั่นใจในผลการศึกษา
- ให้เกียรติผู้ให้ข้อมูลในฐานะผู้ร่วมงาน: ยอมรับความเชี่ยวชาญและการตัดสินใจของพวกเขา แทนที่จะปฏิบัติต่อพวกเขาในฐานะเพียงแหล่งข้อมูล
- จับความรู้โดยนัย: ผู้ให้ข้อมูลมักจะชี้แจงหรือขยายความผลการศึกษาเมื่อได้รับโอกาส เพิ่มความลึกซึ้งให้กับการตีความ
- ระบุจุดบอด: ผู้ให้ข้อมูลสังเกตเห็นจุดบอดของผู้วิจัย หรือความเข้าใจผิดทางวัฒนธรรมที่ผู้วิจัยอาจมองข้ามไป
- เสริมสร้างความน่าเชื่อถือของการวิจัย: แสดงให้ผู้อ่านเห็นว่าการตีความนั้นมีพื้นฐานมาจากกระบวนการสร้างความหมายที่แท้จริงของผู้ให้ข้อมูล ไม่ใช่สมมติฐานของผู้วิจัย
การประยุกต์ใช้
- การวิจัยสุขภาพและเจ็บป่วย: แบ่งปันผลการศึกษาเกี่ยวกับประสบการณ์ของผู้ป่วย หรืออุปสรรคในการดูแล กับผู้ป่วย เพื่อยืนยันความถูกต้องและความเกี่ยวข้อง
- การวิจัยเชิงมีส่วนร่วมกับชุมชน: การให้สมาชิกชุมชนมีส่วนร่วมในการตีความ เพื่อให้แน่ใจว่าผลการศึกษาจะสะท้อนถึงค่านิยมและลำดับความสำคัญของชุมชน
- การวิจัยองค์กร: แบ่งปันผลการศึกษาเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงองค์กร หรือวัฒนธรรมองค์กร กับพนักงาน เพื่อยืนยันความถูกต้อง และรวบรวมข้อมูลเชิงลึกเพิ่มเติม
- การวิจัยทางการศึกษา: แบ่งปันผลการศึกษาเกี่ยวกับประสบการณ์ของนักเรียน หรือแนวปฏิบัติของครู กับนักการศึกษา เพื่อให้แน่ใจถึงความเกี่ยวข้องและความถูกต้อง
- การวิจัยการนำไปปฏิบัติ: การตรวจสอบความถูกต้องของผลการศึกษาเกี่ยวกับอุปสรรคและปัจจัยส่งเสริมการนำโปรแกรมไปปฏิบัติ กับผู้ปฏิบัติงานที่ดำเนินโปรแกรม
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
ตัดสินใจเกี่ยวกับเวลาและรูปแบบของการตรวจสอบสมาชิก การตรวจสอบสมาชิกในช่วงต้น: หลังการสัมภาษณ์แต่ละครั้ง สรุปสิ่งที่ได้ยินกลับไปยังผู้ให้ข้อมูลและขอให้แก้ไขหรือชี้แจง การตรวจสอบสมาชิกในช่วงปลาย: หลังจากการลงรหัสและการวิเคราะห์เบื้องต้น แบ่งปันประเด็นเบื้องต้นกับผู้ให้ข้อมูลและสอบถามว่าประเด็นเหล่านั้นตรงกับประสบการณ์ของพวกเขาหรือไม่ ตัดสินใจว่าจะรวมใครบ้าง: ผู้ให้ข้อมูลทั้งหมด (ละเอียดที่สุด) หรือกลุ่มตัวอย่างที่เลือกสรร (ทำได้ง่ายกว่า) เตรียมสื่อสำหรับการให้ข้อเสนอแนะ: สรุปประเด็นพร้อมคำพูดสนับสนุน ส่วนผลการศึกษาฉบับร่าง หรือการสังเคราะห์ที่เน้นเฉพาะประเด็น สำหรับการตรวจสอบในช่วงต้น สามารถทำได้ด้วยวาจา (การสะท้อนความคิดเห็นเมื่อสิ้นสุดการสัมภาษณ์ การสรุปทางอีเมลเพื่อขอการยืนยัน) สำหรับการตรวจสอบในช่วงปลาย ให้จัดหาสื่อที่เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อให้ผู้ให้ข้อมูลมีเวลาพิจารณาและตอบสนอง จัดสรรเวลาให้ผู้ให้ข้อมูลแสดงความคิดเห็น อย่าเร่งรีบ สร้างพื้นที่สำหรับการไม่เห็นด้วย: สอบถามอย่างชัดเจนว่า 'สิ่งนี้ตรงกับประสบการณ์ของคุณหรือไม่?' และ 'คุณจะเปลี่ยนแปลงอะไร?' กำหนดให้เป็นกระบวนการปรับปรุงร่วมกัน ไม่ใช่การทดสอบว่าผู้ให้ข้อมูลเห็นด้วยกับข้อสรุปของคุณหรือไม่
วิเคราะห์ข้อเสนอแนะจากการตรวจสอบสมาชิก การเห็นด้วย (ผู้ให้ข้อมูลยืนยันการตีความ) ช่วยเพิ่มความมั่นใจในความถูกต้อง การไม่เห็นด้วย (ผู้ให้ข้อมูลแก้ไขหรือท้าทายการตีความ) มีคุณค่าเท่าเทียมกัน—เป็นการบ่งชี้ว่าการตีความของคุณขาดความละเอียดอ่อนที่สำคัญ หรือเข้าใจความหมายผิดไป บันทึกข้อเสนอแนะ: ผู้ให้ข้อมูลกล่าวว่าอย่างไร? ผลการศึกษาเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรในการตอบสนอง? การตรวจสอบสมาชิกเผยให้เห็นความเข้าใจผิดที่แก้ไขการวิเคราะห์ของคุณหรือไม่? ประเมินความสอดคล้อง: หากผู้ให้ข้อมูลหลายคนยืนยันประเด็นหนึ่ง ความมั่นใจจะแข็งแกร่งขึ้น หากการตีความถูกท้าทายโดยผู้ให้ข้อมูลบางคน ความแตกต่างนั้นมีความสำคัญต่อการวิเคราะห์ สังเคราะห์ข้อเสนอแนะเพื่อปรับปรุงผลการศึกษา ติดตามการเปลี่ยนแปลงที่ทำขึ้นตามการตรวจสอบสมาชิก เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจว่าข้อเสนอแนะมีอิทธิพลต่อการตีความอย่างไร นักวิจัยบางคนรายงานความถี่และลักษณะของข้อเสนอแนะ (เช่น 'ผู้ให้ข้อมูลทั้ง 8 คนยืนยันประเด็นต่างๆ; 3 คนเสนอให้ขยายความในประเด็นที่สามซึ่งถูกนำไปรวมด้วย')
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การนำเสนอการตีความในภาษาที่เป็นนามธรรมหรือเชิงทฤษฎีมากเกินไป ซึ่งผู้ให้ข้อมูลไม่สามารถประเมินได้ง่าย ทำให้สื่อการให้ข้อเสนอแนะเข้าถึงได้และมีพื้นฐานมาจากตัวอย่าง
- การตั้งคำถามชี้นำ ('คุณไม่คิดว่า X หรือไม่?' แทนที่จะเป็น 'สิ่งนี้ตรงกับประสบการณ์ของคุณหรือไม่?'); ตั้งคำถามอย่างเป็นกลางเพื่อส่งเสริมข้อเสนอแนะที่แท้จริง
- การใช้การตรวจสอบสมาชิกเป็นขั้นตอนการอนุมัติขั้นสุดท้าย แทนที่จะเป็นโอกาสในการตรวจสอบ; การตรวจสอบสมาชิกควรมุ่งเน้นการทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งขึ้น ไม่ใช่การสร้างฉันทามติ
- การเพิกเฉยต่อการไม่เห็นด้วย: หากผู้ให้ข้อมูลท้าทายการตีความ ให้พิจารณาอย่างจริงจัง แทนที่จะมองข้ามว่าเป็นมุมมองของคนคนเดียว
- การพึ่งพาการตรวจสอบสมาชิกมากเกินไปเพื่อการยืนยัน; การตรวจสอบสมาชิกเป็นเพียงวิธีหนึ่งจากหลายวิธีในการสร้างความน่าเชื่อถือ ผสมผสานกับวิธีการอื่น (การสามเส้า การสะท้อนคิด (reflexivity) ระเบียบวิธีที่โปร่งใส)
คำถามที่พบบ่อย
ฉันควรทำการตรวจสอบสมาชิกเมื่อใด—ระหว่างการเก็บข้อมูล หรือหลังการวิเคราะห์?
ทั้งสองช่วงเวลามีคุณค่า การตรวจสอบสมาชิกในระหว่างการเก็บข้อมูล (การสะท้อนความคิดเห็นและการชี้แจงทันทีหลังการสัมภาษณ์) ช่วยจับความเข้าใจผิดได้ตั้งแต่เนิ่นๆ การตรวจสอบสมาชิกหลังการวิเคราะห์ (การแบ่งปันผลการศึกษาฉบับร่าง) จะยืนยันการตีความและประเด็นต่างๆ หากทรัพยากรเอื้ออำนวย ควรทำทั้งสองอย่าง หากต้องเลือก การตรวจสอบสมาชิกหลังการวิเคราะห์กับประเด็นสำคัญมักจะมีคุณค่ามากกว่าการชี้แจงหลังการสัมภาษณ์ทันที
ฉันควรติดต่อผู้ให้ข้อมูลทั้งหมดเพื่อทำการตรวจสอบสมาชิก หรือเพียงบางส่วน?
การติดต่อผู้ให้ข้อมูลทั้งหมดเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่ต้องใช้ทรัพยากรมาก กลุ่มตัวอย่างที่เป็นตัวแทน (แบ่งตามลักษณะสำคัญหรือประสบการณ์) เป็นการสร้างสมดุลระหว่างความเป็นไปได้กับความครอบคลุม ตั้งเป้าหมายที่ผู้ให้ข้อมูลอย่างน้อย 20–30% เพื่อให้ข้อเสนอแนะ หากคุณไม่สามารถติดต่อผู้ให้ข้อมูลบางคนได้ ให้บันทึกไว้และอธิบายผลกระทบต่อผลการศึกษา
จะเกิดอะไรขึ้นหากผู้ให้ข้อมูลไม่เห็นด้วยกับการตีความของฉัน?
การไม่เห็นด้วยเป็นข้อมูลที่มีคุณค่า ควรตรวจสอบ: คุณเข้าใจผิดหรือไม่? ความทรงจำของผู้ให้ข้อมูลเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาหรือไม่? มีการตีความหลายอย่างที่ถูกต้องเท่าเทียมกันหรือไม่? หากข้อเสนอแนะของผู้ให้ข้อมูลเผยให้เห็นความเข้าใจผิดที่แท้จริง ให้แก้ไขการตีความของคุณ หากการไม่เห็นด้วยสะท้อนถึงมุมมองที่แตกต่างกัน หรือประสบการณ์ส่วนตัว ให้ยอมรับความแตกต่าง: 'ผู้ให้ข้อมูลส่วนใหญ่เน้นย้ำถึง X แต่บางคนก็เน้นย้ำถึง Y' การไม่เห็นด้วยช่วยเพิ่มความสมบูรณ์ให้กับผลการศึกษา
จะเกิดอะไรขึ้นหากผู้ให้ข้อมูลขอให้แก้ไขคำพูด หรือตัดทอนผลการศึกษา?
อธิบายเกี่ยวกับระเบียบการรักษาความลับและ IRB: คุณไม่สามารถลบคำพูดที่ระบุตัวตนได้ออกจากผลการศึกษาโดยไม่สูญเสียพลังในการวิเคราะห์ อย่างไรก็ตาม หากผู้ให้ข้อมูลกังวลเกี่ยวกับการระบุตัวตน ให้ทำงานร่วมกันเพื่อทำให้คำพูดไม่ระบุตัวตน หรือให้บริบทเพิ่มเติม หากผู้ให้ข้อมูลขอให้ตัดทอนผลการศึกษาทั้งหมดที่พวกเขารู้สึกไม่สบายใจ ให้หารือเกี่ยวกับจริยธรรม: การวิจัยควรมีความซื่อสัตย์เกี่ยวกับสิ่งที่ค้นพบ แต่ผู้วิจัยมีความรับผิดชอบที่จะหลีกเลี่ยงอันตรายที่ไม่จำเป็น การเจรจาและการเปิดเผยเป็นสิ่งสำคัญ
ฉันต้องใช้ข้อเสนอแนะทั้งหมดจากการตรวจสอบสมาชิกหรือไม่?
ไม่ การตรวจสอบสมาชิกเป็นการตรวจสอบ ไม่ใช่การสร้างฉันทามติ ใช้ข้อเสนอแนะเพื่อทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งขึ้น และแก้ไขข้อผิดพลาดที่แท้จริง หากข้อเสนอแนะขัดแย้งกับข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลรายอื่น หรือกับการวิเคราะห์โดยละเอียดของคุณ คุณสามารถไม่เห็นด้วยได้อย่างสุภาพ บันทึกเหตุผลของคุณ: 'แม้ว่าผู้ให้ข้อมูลรายหนึ่งจะไม่เห็นด้วยกับการตีความนี้ แต่ข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลรายอื่น X คน และการวิเคราะห์การสัมภาษณ์โดยละเอียดสนับสนุนประเด็นนี้' การเปิดเผยจะช่วยให้ผู้อ่านประเมินการตีความได้
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic Inquiry. SAGE Publications.
ISBN: 978-0803924314คัดลอกแล้วBirt, L., Scott, S., Cavers, D., Campbell, C., & Walter, F. (2016). Member checking: A tool to enhance trustworthiness or merely a nod to validation? Qualitative Health Research, 26(13), 1802-1811.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วCarlson, J. A. (2010). Avoiding traps in member checking. The Qualitative Report, 15(5), 1102-1113.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วTong, A., Sainsbury, P., & Craig, J. (2007). Consolidated criteria for reporting qualitative research (COREQ): A 32-item checklist for interviews and focus groups. International Journal for Quality in Health Care, 19(6), 349-357.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว