Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

มาตรวัดความสามารถในการทำงานของรยางค์ล่าง

ผู้เสนอ
Jill M. Binkley, Paul W. Stratford, Sheila A. Lott, Duane L. Riddle
ปี
1999
ประเภท
Patient self-report
กลุ่มวิธี
lower-extremity-functional

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

มาตรวัดความสามารถในการทำงานของรยางค์ล่าง (Lower Extremity Functional Scale หรือ LEFS) เป็นเครื่องมือแบบสอบถามที่ผู้ป่วยประเมินตนเองจำนวน 20 ข้อ ซึ่งออกแบบมาเพื่อประเมินข้อจำกัดในการทำงานในบุคคลที่มีความผิดปกติของระบบกล้ามเนื้อและกระดูกของรยางค์ล่าง พัฒนาโดย Binkley, Stratford, Lott, และ Riddle ในปี 1999 และตีพิมพ์ในวารสาร Physical Therapy โดย LEFS เป็นมาตรวัดผลลัพธ์ทั่วไปของรยางค์ล่างที่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องแล้ว ซึ่งสามารถนำไปใช้ได้กับพยาธิสภาพที่หลากหลาย (การบาดเจ็บและภาวะของเข่า ข้อเท้า สะโพก เท้า) ทำให้มีคุณค่าอย่างยิ่งในการบำบัดทางกายภาพและการฟื้นฟูสมรรถภาพ

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

LEFS ได้รับการออกแบบมาเพื่อสร้างมาตรวัดผลลัพธ์ที่เป็นหนึ่งเดียวสำหรับรยางค์ล่างทั้งหมด โดยแก้ไขช่องว่างในสาขาวิชาที่เคยมีมาตรวัดเฉพาะสำหรับแต่ละภาวะ (เช่น มาตรวัดเข่า มาตรวัดข้อเท้า) แต่ขาดเครื่องมือทั่วไปสำหรับรยางค์ล่าง LEFS วัดข้อจำกัดในการทำงานในกิจกรรมประจำวันและกิจกรรมที่ต้องใช้เครื่องมือ 20 อย่าง (การเดิน การขึ้นบันได การยืน การวิ่ง การกระโดด การเปลี่ยนทิศทาง การคุกเข่า การย่อตัว การซื้อของ งานบ้าน) โดยใช้มาตรวัดแบบลิเคิร์ท 0–4 (ไม่สามารถทำได้ = 0, สามารถทำได้โดยไม่มีปัญหา = 4) คะแนนรวมมีตั้งแต่ 0–80 โดยคะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงการทำงานที่ดีขึ้น ด้วยค่าความแตกต่างทางคลินิกที่มีความสำคัญน้อยที่สุด (minimal clinically important difference หรือ MCID) ที่กำหนดไว้อย่างดีที่ 9 คะแนน LEFS สามารถตอบสนองต่อทั้งการดีขึ้นและการแย่ลงในช่วงหลายสัปดาห์ถึงหลายเดือน ทำให้เหมาะสำหรับการติดตามการฟื้นฟูสมรรถภาพ

ประวัติศาสตร์

LEFS ได้รับการพัฒนาโดย Binkley และคณะ (นักกายภาพบำบัดและนักวิจัยด้านการฟื้นฟูสมรรถภาพ) เพื่อตอบสนองความต้องการมาตรวัดผลลัพธ์ทั่วไปของรยางค์ล่างที่สามารถนำไปใช้ได้กับพยาธิสภาพและกลุ่มผู้ป่วยที่หลากหลาย ก่อนปี 1999 การประเมินผลลัพธ์ในการฟื้นฟูสมรรถภาพรยางค์ล่างยังกระจัดกระจาย—มีมาตรวัดเฉพาะภาวะสำหรับเข่าและข้อเท้า แต่ไม่มีมาตรวัดที่ครอบคลุมการทำงานของรยางค์ล่าง LEFS ได้รับการพัฒนาผ่านการสร้างรายการอย่างเป็นระบบ (การทบทวนวรรณกรรมและข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญ) การทดสอบความน่าเชื่อถือและความถูกต้องในกลุ่มผู้ป่วยที่หลากหลาย (การบาดเจ็บข้อเท้า, การบาดเจ็บเข่า, อาการปวดสะโพก, ผู้ป่วยผ่าตัด) และตีพิมพ์ในวารสาร Physical Therapy ในปี 1999 ตั้งแต่นั้นมาก็ได้รับการนำไปใช้อย่างแพร่หลายในการปฏิบัติงานและงานวิจัยทางกายภาพบำบัด ได้รับการแปลเป็นกว่า 30 ภาษา และได้รับการตรวจสอบความถูกต้องอย่างกว้างขวางในทุกกลุ่มอายุ พยาธิสภาพ และสถานการณ์

ควรใช้เมื่อใด

LEFS เหมาะสำหรับผู้ป่วยที่มีความผิดปกติของระบบกล้ามเนื้อและกระดูกของรยางค์ล่างทุกราย รวมถึงข้อเท้าแพลง การบาดเจ็บที่เข่า อาการปวดสะโพก พยาธิสภาพของเท้า การฟื้นฟูสมรรถภาพหลังการผ่าตัด (ACL, หมอนรองกระดูก, เอ็นข้อเท้า, การผ่าตัดเปลี่ยนข้อสะโพก/เข่า) และภาวะเรื้อรัง (โรคข้อเข่าเสื่อม, พังผืดใต้ฝ่าเท้าอักเสบ) มีคุณค่าอย่างยิ่งในการบำบัดทางกายภาพและการฟื้นฟูสมรรถภาพทางออร์โธปิดิกส์ ซึ่งจำเป็นต้องมีมาตรวัดผลลัพธ์ทั่วไปที่ไม่ขึ้นกับภาวะเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงการทำงานในกลุ่มผู้ป่วยที่หลากหลาย LEFS เป็นที่นิยมมากกว่ามาตรวัดเฉพาะภาวะ (IKDC สำหรับเข่า, FAOS สำหรับข้อเท้า) เมื่อคำถามทางคลินิกหลักเกี่ยวข้องกับการทำงานโดยรวมของรยางค์ล่างมากกว่าข้อต่อเดียว ใช้ LEFS เมื่อต้องการประเมินการทำงานทั่วไปอย่างรวดเร็ว; มาตรวัดเฉพาะภาวะควรเสริม LEFS หากข้อมูลเฉพาะข้อต่อมีความสำคัญ

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • เครื่องมือทั่วไปไม่สามารถเก็บรายละเอียดเฉพาะภาวะได้; สำหรับผลลัพธ์เฉพาะเข่าหรือเฉพาะข้อเท้าที่ละเอียด ให้ใช้ LEFS ร่วมกับมาตรวัดเฉพาะโรค (IKDC, FAOS)
  • ต้องมีความเข้าใจในการอ่านในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6–8; ไม่เหมาะสำหรับประชากรที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาหรืออุปสรรคทางภาษาหากไม่มีการแปลที่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้อง
  • กิจกรรมอาจไม่สามารถใช้ได้กับประชากรทุกกลุ่มอย่างสม่ำเสมอ (เช่น 'การวิ่ง' อาจไม่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยสูงอายุที่นั่งนิ่ง); การตีความควรคำนึงถึงระดับกิจกรรมพื้นฐานของผู้ป่วย
  • ไม่มีโครงสร้างคะแนนย่อย; คะแนนรวมเพียงคะแนนเดียวจำกัดความสามารถในการระบุโดเมนการทำงานเฉพาะ (เช่น ข้อจำกัดเกิดจากความอ่อนแรง ความเจ็บปวด การทรงตัว หรือความกลัว?)

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ความน่าเชื่อถือในการทดสอบซ้ำ (test–retest reliability) ที่ยอดเยี่ยม (ICC 0.88–0.96) และความสอดคล้องภายใน (internal consistency) (Cronbach α 0.96); แข็งแกร่งในทุกกลุ่มอายุและพยาธิสภาพของรยางค์ล่าง
  • ไม่ขึ้นกับภาวะ; ใช้ได้ดีเท่าเทียมกันกับการบาดเจ็บที่ข้อเท้า เข่า สะโพก เท้า และหลายข้อต่อ; ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบผลลัพธ์ในผู้ป่วยที่มีการวินิจฉัยโรคของรยางค์ล่างที่หลากหลาย
  • ตอบสนองต่อการฟื้นฟูสมรรถภาพสูง; การเปลี่ยนแปลงสามารถวัดได้ภายใน 2–4 สัปดาห์; MCID ที่กำหนดไว้อย่างดีที่ 9 คะแนนให้เกณฑ์การเปลี่ยนแปลงที่มีความหมายชัดเจน
  • สั้น (20 ข้อ, 5–10 นาที); มาตรวัดลิเคิร์ท 0–4 ที่เรียบง่าย; ฟรี มีให้บริการอย่างแพร่หลายในกว่า 30 ภาษา; ใช้กันอย่างแพร่หลายในการบำบัดทางกายภาพและการวิจัย ทำให้สามารถทำการวิเคราะห์อภิมานได้

การประยุกต์ใช้

  • การติดตามการฟื้นฟูสมรรถภาพหลังการบาดเจ็บ: การติดตามการฟื้นตัวของการทำงานในผู้ป่วยข้อเท้าแพลง การบาดเจ็บที่เข่า กล้ามเนื้อสะโพกตึง; การใช้ LEFS เป็นชุดทุก 2 สัปดาห์จะช่วยในการดำเนินงานบำบัดและการตัดสินใจกลับไปทำกิจกรรม
  • ผลลัพธ์การฟื้นฟูสมรรถภาพหลังการผ่าตัด: การประเมินการฟื้นตัวของการทำงานหลังการผ่าตัดสร้างเอ็นไขว้หน้า การผ่าตัดหมอนรองกระดูก การผ่าตัดเอ็นข้อเท้า การผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่า/สะโพกทั้งหมด; ความไวของ LEFS ต่อการเปลี่ยนแปลงจะช่วยปรับความเข้มข้นของการฟื้นฟูสมรรถภาพ
  • การทดลองเปรียบเทียบการฟื้นฟูสมรรถภาพ: ใช้เป็นผลลัพธ์หลักในการทดลองควบคุมแบบสุ่มที่เปรียบเทียบโปรโตคอลการฟื้นฟูสมรรถภาพ แนวทางการบำบัดด้วยมือ โปรแกรมการออกกำลังกาย หรือประสิทธิภาพของอุปกรณ์ช่วย
  • ความสามารถในการทำงานและการประเมินการกลับไปทำงาน: คะแนน LEFS สัมพันธ์กับการทำงานที่เกี่ยวข้องกับงาน; ใช้เพื่อประกอบการประเมินความสามารถในการทำงานและกำหนดระยะเวลาการกลับไปทำงาน
  • การติดตามผลลัพธ์ระยะยาวในบันทึกสุขภาพอิเล็กทรอนิกส์: ข้อมูล LEFS แบบอนุกรมช่วยให้สามารถเปรียบเทียบผลลัพธ์ โครงการปรับปรุงคุณภาพ และการระบุผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อผลลัพธ์ที่ไม่ดี

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

LEFS ประกอบด้วย 20 ข้อที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมการทำงาน: ระยะทางการเดิน (บันไดสองขั้น, บันไดหลายชั้น, พื้นราบ), บันได (ขึ้น, ลง, ก้าวเดียว), การยืนและการเปลี่ยนท่าทาง (การยืนเป็นเวลานาน, การเข้า/ออกจากรถ, เตียง, อ่างอาบน้ำ), งานที่ต้องใช้การเคลื่อนไหวของรยางค์ล่าง (การวิ่ง, การกระโดด, การเปลี่ยนทิศทาง/การหมุนตัว, การคุกเข่า, การย่อตัว, การกระโดดขาเดียว), และกิจกรรมที่ต้องใช้เครื่องมือ (การซื้อของ, งานบ้าน, กิจกรรมสันทนาการเบาๆ) แต่ละข้อให้คะแนนในมาตรวัด 0–4: 0 = ไม่สามารถทำกิจกรรมได้, 1 = มีปัญหาค่อนข้างมาก, 2 = มีปัญหาปานกลาง, 3 = มีปัญหานิดหน่อย, 4 = ไม่มีปัญหา ผู้ป่วยกรอกแบบฟอร์มด้วยตนเองใน 5–10 นาที โดยเลือกคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับแต่ละกิจกรรม ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์หรือการมีส่วนร่วมของแพทย์

2

แต่ละข้อจาก 20 ข้อให้คะแนน 0–4 คะแนนดิบรวมคือผลรวมของทั้ง 20 ข้อ ซึ่งมีช่วงตั้งแต่ 0–80 ไม่จำเป็นต้องมีการให้คะแนนย้อนกลับหรือการคำนวณคะแนนย่อย; จะได้คะแนนรวมเพียงคะแนนเดียว คะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงการทำงานของรยางค์ล่างที่ดีขึ้น การตีความคะแนน: 70–80 = ข้อจำกัดในการทำงานน้อยที่สุด; 50–70 = ข้อจำกัดปานกลางถึงน้อย; 30–50 = ข้อจำกัดปานกลางถึงรุนแรง; <30 = ข้อจำกัดในการทำงานรุนแรง ข้อมูลที่ขาดหายไปนั้นหายากหากคำแนะนำชัดเจน; หากขาดหายไป ≤1 ข้อ การประมาณค่าเฉลี่ยโดยใช้รายการที่เหลือของผู้ป่วยเป็นที่ยอมรับ

3

คะแนนรวม LEFS 0–80: คะแนน >70 บ่งชี้ถึงการทำงานของรยางค์ล่างเกือบปกติ; 50–70 บ่งชี้ถึงข้อจำกัดในการทำงานเล็กน้อยถึงปานกลางที่เหมาะสมสำหรับการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยนอก; 30–50 บ่งชี้ถึงข้อจำกัดปานกลางถึงรุนแรงที่ต้องได้รับการบำบัดที่มีโครงสร้างหรืออุปกรณ์ช่วย; <30 บ่งชี้ถึงข้อจำกัดรุนแรงที่ต้องได้รับการแทรกแซงอย่างเข้มข้นหรืออุปกรณ์ช่วย ค่าความแตกต่างทางคลินิกที่มีความสำคัญน้อยที่สุด (MCID) อยู่ที่ประมาณ 9 คะแนน—การเปลี่ยนแปลง ≥9 คะแนนแสดงถึงการดีขึ้นหรือแย่ลงที่มีความหมายทางคลินิก ในการฟื้นฟูสมรรถภาพหลังการบาดเจ็บ ผู้ป่วยที่คะแนนดีขึ้นจาก 30 เป็น 39 (เพิ่มขึ้น 9 คะแนน) ถือว่ามีความก้าวหน้าอย่างมีนัยสำคัญ เกณฑ์การกลับไปทำงานหรือกลับไปเล่นกีฬาแตกต่างกันไปตามความต้องการของกิจกรรม; นักกีฬามักต้องการคะแนน >65–70 ในขณะที่ผู้ทำงานนั่งโต๊ะอาจพอใจกับ 50–60

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้ LEFS ทันทีหลังการบาดเจ็บเฉียบพลันของรยางค์ล่างเมื่อมีอาการปวด บวม และการป้องกันเฉียบพลันเป็นหลัก; ควรรอ 1–2 สัปดาห์เพื่อให้การอักเสบเฉียบพลันลดลงก่อนที่จะใช้ LEFS เป็นค่าพื้นฐาน
  • การใช้ LEFS โดยไม่พิจารณาบริบทของกิจกรรม; คะแนน LEFS 50 ของผู้ป่วยที่นั่งนิ่งอาจเพียงพอสำหรับวิถีชีวิตของพวกเขา ในขณะที่นักกีฬาต้องการ >70 ตีความเทียบกับเป้าหมายกิจกรรมของผู้ป่วย
  • การคาดหวังว่า LEFS จะสามารถแยกแยะระหว่างข้อจำกัดที่เกิดจากความเจ็บปวดกับข้อจำกัดที่เกิดจากความอ่อนแรงได้; LEFS จับผลกระทบการทำงานโดยรวมแต่ไม่ใช่กลไกพื้นฐาน ใช้การทดสอบเสริม (ความแข็งแรง, มาตรวัดความเจ็บปวด, ROM) เพื่อทำความเข้าใจสาเหตุ
  • การไม่ใช้ LEFS อย่างสม่ำเสมอในการติดตามผล; กำหนดเวลามาตรฐาน (เช่น ทุก 2 สัปดาห์เสมอ) เพื่อลดความแปรปรวนตามเวลาในคะแนนการเปลี่ยนแปลง

คำถามที่พบบ่อย

LEFS แตกต่างจากมาตรวัดเฉพาะภาวะ เช่น IKDC (เข่า) หรือ FAOS (ข้อเท้า) อย่างไร?

LEFS เป็นมาตรวัดทั่วไปและใช้ได้กับภาวะของรยางค์ล่างทุกประเภท; IKDC และ FAOS เป็นมาตรวัดเฉพาะข้อต่อและมีรายละเอียดมากกว่า LEFS เร็วกว่า (20 ข้อ) และช่วยให้สามารถเปรียบเทียบระหว่างการวินิจฉัยโรคได้ ใช้ LEFS สำหรับการติดตามการทำงานโดยรวมของรยางค์ล่าง; เสริมด้วยมาตรวัดเฉพาะภาวะสำหรับผลลัพธ์เฉพาะข้อต่อที่มีรายละเอียด แนวปฏิบัติที่ดีที่สุด: ใช้ทั้ง LEFS + IKDC ในผู้ป่วยที่มีปัญหาเข่าเพื่อการประเมินที่ครอบคลุม

ค่าความแตกต่างทางคลินิกที่มีความสำคัญน้อยที่สุด (MCID) ของ LEFS คือเท่าใด?

MCID อยู่ที่ประมาณ 9 คะแนนในมาตรวัด 0–80 การเปลี่ยนแปลง ≥9 คะแนนแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงทางคลินิกที่มีความหมาย ตัวอย่างเช่น การดีขึ้นจาก 35 เป็น 44 (เพิ่มขึ้น 9 คะแนน) ถือเป็นความก้าวหน้าที่มีความหมายทางคลินิกในการฟื้นฟูสมรรถภาพ

สามารถใช้ LEFS ในผู้ป่วยสูงอายุที่มีปัญหาหลายอย่างที่รยางค์ล่าง (ข้ออักเสบที่เข่าและข้อเท้า) ได้หรือไม่?

ได้ LEFS จับการทำงานโดยรวมของรยางค์ล่างโดยไม่คำนึงว่าข้อต่อใดได้รับผลกระทบ ในผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะข้อเข่าเสื่อมหลายข้อต่อ LEFS ให้มุมมองแบบบูรณาการของการทำงาน; มาตรวัดข้อต่อแต่ละส่วน (IKDC, FAOS) ก็สามารถใช้เพื่อระบุว่าข้อต่อใดเป็นสาเหตุหลักของข้อจำกัด

LEFS เกี่ยวข้องกับมาตรวัดคุณภาพชีวิต เช่น SF-36 อย่างไร?

LEFS วัดข้อจำกัดในการทำงานของรยางค์ล่าง; SF-36 วัดสุขภาพโดยรวมและคุณภาพชีวิต (ทางกายภาพ จิตใจ สังคม) LEFS มุ่งเน้นไปที่ภาวะและมีความเฉพาะเจาะจง; SF-36 กว้างกว่า สำหรับการฟื้นฟูสมรรถภาพรยางค์ล่าง LEFS มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงมากกว่ามาตรวัดย่อยการทำงานทางกายภาพของ SF-36 พิจารณาใช้ LEFS สำหรับการติดตามการทำงานและ SF-36 สำหรับการประเมินผลกระทบต่อสุขภาพแบบองค์รวม

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Binkley JM, Stratford PW, Lott SA, Riddle DL. The Lower Extremity Functional Scale (LEFS): scale development, measurement properties, and clinical application. Phys Ther. 1999;79(4):371-383.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว