Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การประเมินพื้นที่ชีวิต

ผู้เสนอ
Pamela S. Baker
ปี
2003
ประเภท
Interview-based assessment of activity range
กลุ่มวิธี
mobility-and-participation

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การประเมินพื้นที่ชีวิต (Life-Space Assessment - LSA) เป็นเครื่องมือสัมภาษณ์ที่พัฒนาโดย Baker และคณะในปี 2003 เพื่อประเมินขอบเขตทางภูมิศาสตร์และความถี่ของการเคลื่อนไหวในผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน แตกต่างจากมาตรวัดแบบดั้งเดิมที่เน้นการทำงานของส่วนล่างของร่างกายในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้ LSA จะบันทึกพื้นที่จริงที่บุคคลนั้นใช้ในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ห้องนอนไปจนถึงละแวกบ้าน ไปจนถึงชุมชนที่กว้างขึ้น และความถี่และความเป็นอิสระในการเข้าถึงพื้นที่เหล่านั้น LSA ให้ภาพรวมที่ครอบคลุมของการเคลื่อนไหวเชิงหน้าที่ในบริบทของโลกแห่งความเป็นจริง และเป็นตัวบ่งชี้ที่แข็งแกร่งของความพิการ การเข้ารับการรักษาในสถานดูแล และอัตราการเสียชีวิต

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

พื้นที่ชีวิต (Life-space) คือพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่บุคคลหนึ่งเดินทางไปมาในชีวิตประจำวัน ซึ่งสะท้อนถึงการบูรณาการความสามารถทางกายภาพ (ความสามารถในการเคลื่อนไหว) แรงจูงใจ (ความปรารถนาที่จะมีส่วนร่วม) และปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อม (การเข้าถึงระบบขนส่งและจุดหมายปลายทาง) การประเมินพื้นที่ชีวิต (LSA) ทำให้กรอบการทำงานของการจำแนกประเภทสากลของการทำงาน ความพิการ และสุขภาพ (International Classification of Functioning, Disability and Health - ICF) เป็นรูปธรรม โดยก้าวข้ามการวัดสมรรถภาพทางกายในห้องปฏิบัติการไปสู่การประเมินการมีส่วนร่วมในชีวิตชุมชนที่แท้จริง บุคคลหนึ่งอาจมีความเร็วในการเดินและการทรงตัวที่ดีเยี่ยมในคลินิกกายภาพบำบัด แต่อาจมีพื้นที่ชีวิตที่จำกัดอย่างรุนแรงเนื่องจากความกลัว ภาวะซึมเศร้า การขาดระบบขนส่ง หรือความโดดเดี่ยวทางสังคม LSA บันทึกขอบเขตที่สำคัญของผลลัพธ์เชิงหน้าที่และการมีส่วนร่วมทางสังคมนี้

ประวัติศาสตร์

การประเมินพื้นที่ชีวิต (LSA) ได้รับการพัฒนาในปี 2003 โดย Pamela S. Baker, Elizabeth V. Bodner และ Richard M. Allman ที่ University of Alabama at Birmingham และตีพิมพ์ในวารสาร Journal of the American Geriatrics Society เครื่องมือนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อแก้ไขช่องว่างในการประเมินสมรรถภาพผู้สูงอายุ: มาตรวัดที่มีอยู่ (เช่น Short Physical Performance Battery, ADL scales) วัดความสามารถทางกายภาพเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่เป็นมาตรฐาน แต่ไม่ได้บันทึกขอบเขตและความถี่ของการเคลื่อนไหวในชุมชนที่แท้จริง LSA ได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดเรื่อง 'พื้นที่ชีวิต' ในการวิจัยผู้สูงอายุ และการตระหนักว่าผลลัพธ์เชิงหน้าที่ในผู้สูงอายุนั้นเกินกว่าสมรรถภาพทางกายไปสู่การมีส่วนร่วมและการมีปฏิสัมพันธ์ที่แท้จริง นับตั้งแต่การพัฒนา LSA ได้รับการนำไปใช้อย่างแพร่หลายในการวิจัยผู้สูงอายุและการปฏิบัติทางคลินิก โดยแสดงให้เห็นถึงความถูกต้องของการพยากรณ์โรคที่แข็งแกร่งและการตอบสนองต่อการแทรกแซงในประชากรที่หลากหลาย

ควรใช้เมื่อใด

การประเมินพื้นที่ชีวิต (LSA) ถูกนำไปใช้ในการดูแลปฐมภูมิ คลินิกผู้สูงอายุ สถานบำบัดฟื้นฟู และการวิจัยทางระบาดวิทยา เพื่อวัดการเคลื่อนไหวเชิงหน้าที่ในโลกแห่งความเป็นจริงและการมีส่วนร่วมในชุมชน ดำเนินการกับผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชนหรือผู้ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาล เมื่อ (1) ประเมินการมีส่วนร่วมในกิจกรรมประจำวันจริงนอกเหนือจากการวัดสมรรถภาพในห้องปฏิบัติการ (2) ระบุบุคคลที่มีพื้นที่ชีวิตจำกัดซึ่งอาจได้รับประโยชน์จากการปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมหรือการแทรกแซงเพื่อเพิ่มการเคลื่อนไหว (3) กำหนดค่าพื้นฐานสำหรับการฟื้นฟูหรือการแทรกแซงการออกกำลังกายที่มุ่งเป้าไปที่การมีส่วนร่วมในชุมชนที่เพิ่มขึ้น (4) ทำนายความเสี่ยงของความพิการในอนาคต การเข้ารับการรักษาในสถานดูแล หรือการสูญเสียความเป็นอิสระ หรือ (5) ประเมินผลลัพธ์ของการแทรกแซงที่ออกแบบมาเพื่อส่งเสริมหรือฟื้นฟูการมีส่วนร่วมในชุมชน LSA มีคุณค่าอย่างยิ่งในสถานการณ์ที่ความเร็วในการเดินหรือคะแนนการทรงตัวไม่สามารถอธิบายข้อจำกัดเชิงหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์ บุคคลหนึ่งอาจเดินได้ดีในการบำบัด แต่มีพื้นที่ชีวิตที่จำกัดเนื่องจากความกลัว ภาวะซึมเศร้า หรือการขาดระบบขนส่ง

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • อาศัยการรายงานตนเองหรือผู้ให้ข้อมูลแทน: มาตรวัดอิงจากการระลึกและความคิดเห็นส่วนบุคคล บุคคลอาจประเมินความถี่หรือความเป็นอิสระในการเดินทางสูงหรือต่ำเกินไป
  • ระยะเวลาการระลึก 4 สัปดาห์: ระยะเวลาการระลึกที่จำกัดอาจพลาดกิจกรรมที่ไม่บ่อยนัก (เช่น การไปโรงละครทุกสามเดือน) ระยะเวลาการระลึกที่นานขึ้นอาจเป็นตัวแทนของพฤติกรรมปกติได้ดีกว่า
  • ความซับซ้อนของการให้คะแนนแบบถ่วงน้ำหนัก: การคูณคะแนนพื้นฐาน ความถี่ และน้ำหนักความเป็นอิสระ ทำให้เกิดคะแนนรวมที่ซับซ้อน ซึ่งอาจตีความทางคลินิกได้ยากหากไม่มีการอ้างอิงสูตร
  • ความเฉพาะเจาะจงของเหตุผลในการจำกัดที่จำกัด: LSA ระบุพื้นที่ชีวิตที่จำกัด แต่ไม่ได้ระบุว่าการจำกัดนั้นเกิดจากข้อจำกัดทางกายภาพ ความกลัว การขาดระบบขนส่ง ความโดดเดี่ยวทางสังคม หรืออุปสรรคด้านสิ่งแวดล้อม จำเป็นต้องมีการประเมินเพิ่มเติมเพื่อระบุสาเหตุ
  • ความแปรปรวนตามฤดูกาลและสภาพอากาศ: พื้นที่ชีวิตอาจแตกต่างกันไปตามฤดูกาล (เช่น จำกัดในฤดูหนาวเนื่องจากสภาพอากาศ) การประเมินครั้งเดียวอาจไม่เป็นตัวแทนของการทำงานปกติของบุคคลตลอดทั้งฤดูกาล

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • บันทึกผลลัพธ์เชิงหน้าที่ในโลกแห่งความเป็นจริง: วัดการมีส่วนร่วมและการเคลื่อนไหวที่แท้จริงในชีวิตชุมชน แทนที่จะเป็นการแสดงในห้องปฏิบัติการที่ควบคุมได้ ซึ่งให้การประเมินสมรรถภาพที่ถูกต้องตามหลักนิเวศวิทยา
  • หลายมิติ: รวมความกว้าง (ระยะทางภูมิศาสตร์) ความถี่ (บ่อยแค่ไหน) และความเป็นอิสระ (ความต้องการความช่วยเหลือ) ซึ่งให้ภาพรวมที่ครอบคลุมของการเคลื่อนไหวในชุมชน
  • ความถูกต้องของการพยากรณ์โรคที่แข็งแกร่ง: ทำนายความพิการ การเข้ารับการรักษาในสถานดูแล การสูญเสียความเป็นอิสระ และอัตราการเสียชีวิต มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในสถานะเชิงหน้าที่ที่อาจเกิดขึ้นก่อนการเสื่อมถอยที่สำคัญ
  • ตอบสนองต่อการแทรกแซง: คะแนนดีขึ้นเมื่อมีการแทรกแซงเพื่อเพิ่มการเคลื่อนไหว การออกกำลังกาย หรือการลดอุปสรรค ทำให้เหมาะสำหรับการวัดผลลัพธ์ในการฟื้นฟูหรือโปรแกรมการเคลื่อนไหวในชุมชน
  • ใช้งานได้จริงและเป็นไปได้: รูปแบบการสัมภาษณ์สั้นๆ ไม่ต้องใช้อุปกรณ์หรือสถานที่พิเศษ เหมาะสำหรับสภาพแวดล้อมทางคลินิกและชุมชนที่หลากหลาย สามารถดำเนินการโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพต่างๆ

การประยุกต์ใช้

  • การคัดกรองผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน: การประเมินขอบเขตการเคลื่อนไหวและการมีส่วนร่วมอย่างรวดเร็วในการดูแลปฐมภูมิหรือคลินิกผู้สูงอายุ เพื่อระบุผู้ที่มีความเสี่ยงต่อการเสื่อมถอยเพิ่มเติมหรือต้องการการแทรกแซง
  • การวัดผลลัพธ์การฟื้นฟู: การประเมินค่าพื้นฐานและค่าสุดท้ายในการฟื้นฟูสมรรถภาพทางกาย การออกกำลังกาย หรือโปรแกรมการแทรกแซงการเคลื่อนไหว เพื่อวัดปริมาณการปรับปรุงในการมีส่วนร่วมในชุมชนในโลกแห่งความเป็นจริง
  • การป้องกันการหกล้มและการแทรกแซงการเคลื่อนไหว: การระบุบุคคลที่มีพื้นที่ชีวิตจำกัดสำหรับโปรแกรมที่มุ่งเป้าเพื่อขยายขอบเขตกิจกรรม เอาชนะอุปสรรคด้านสิ่งแวดล้อม และเพิ่มความมั่นใจ
  • การประเมินการพยากรณ์โรคและการวางแผนการดูแล: การประเมินพื้นที่ชีวิตในฐานะตัวทำนายการเข้ารับการรักษาในสถานดูแลหรือการสูญเสียความเป็นอิสระในผู้สูงอายุที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลหรือกำลังเปลี่ยนผ่าน เพื่อแจ้งการวางแผนจำหน่ายและความต้องการบริการ
  • การวิจัยเกี่ยวกับผู้สูงอายุและความพิการ: การรวมมาตรวัดพื้นที่ชีวิตในการศึกษาติดตามผลทางระบาดวิทยาและการทดลองแทรกแซง เพื่อประเมินความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถเชิงหน้าที่กับการมีส่วนร่วมที่แท้จริง และเพื่อประเมินประสิทธิผลของการแทรกแซงต่อผลลัพธ์ในโลกแห่งความเป็นจริง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

การประเมินพื้นที่ชีวิต (LSA) ดำเนินการเป็นการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างโดยผู้ประเมินที่ผ่านการฝึกอบรม โดยทั่วไปใช้เวลา 5-10 นาที ผู้สัมภาษณ์จะนำเสนอระดับพื้นที่ชีวิตห้าระดับแก่ผู้เข้ารับการประเมิน: (1) ห้องนอน (2) ห้องอื่นๆ ในบ้าน (3) พื้นที่นอกบ้านแต่ยังอยู่ในบริเวณบ้าน (เช่น สวน สนามหญ้า โรงรถ) (4) ละแวกบ้าน/ภายในไม่กี่ช่วงตึก และ (5) นอกเหนือจากละแวกบ้าน สำหรับแต่ละระดับ ผู้สัมภาษณ์จะถามว่า 'ใน 4 สัปดาห์ที่ผ่านมา คุณเคยไปที่ [ระดับพื้นที่ชีวิต] หรือไม่?' หากคำตอบคือ 'ใช่' ผู้สัมภาษณ์จะถามคำถามติดตามผลอีกสองข้อ: 'คุณไปที่ [ระดับ] บ่อยแค่ไหน?' (ตัวเลือกคำตอบ: น้อยกว่า 1 ครั้ง/สัปดาห์, 1 ครั้งขึ้นไป/สัปดาห์, ทุกวัน) และ 'คุณต้องใช้ความช่วยเหลือในการไปที่ [ระดับ] หรือไม่?' (ใช่/ไม่ใช่) การประเมินจะดำเนินการผ่านการสัมภาษณ์โดยตรงกับผู้สูงอายุ หรือในกรณีที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา จะดำเนินการกับผู้ให้ข้อมูลแทน (สมาชิกในครอบครัว ผู้ดูแล)

2

การประเมินพื้นที่ชีวิต (LSA) ใช้ระบบการให้คะแนนแบบถ่วงน้ำหนัก แต่ละระดับพื้นที่ชีวิตทั้งห้าระดับจะได้รับคะแนนพื้นฐาน (1 = ห้องนอน, 2 = ห้องอื่นๆ, 3 = พื้นที่นอกบ้าน, 4 = ละแวกบ้าน, 5 = นอกเหนือจากละแวกบ้าน) ความถี่ในการเยี่ยมชมแต่ละระดับจะถูกถ่วงน้ำหนัก: น้อยกว่า 1 ครั้ง/สัปดาห์ = ×0.5, 1 ครั้งขึ้นไป/สัปดาห์ = ×1, ทุกวัน = ×2 นอกจากนี้ คะแนนยังปรับตามความเป็นอิสระ: หากมีการใช้ความช่วยเหลือ น้ำหนักความถี่จะถูกคูณด้วย 0.75 คะแนน LSA รวมคือผลรวมของทั้งห้าระดับ ทำให้ได้ช่วงคะแนนตั้งแต่ 0-120 โดยคะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงการเคลื่อนไหวในพื้นที่ชีวิตที่มากขึ้น หรืออาจคำนวณคะแนนรวมโดยใช้ระดับพื้นที่ชีวิตสูงสุดที่บรรลุได้ ร่วมกับความถี่และความช่วยเหลือในการไปถึงระดับนั้น

3

คะแนนการประเมินพื้นที่ชีวิต (LSA) สะท้อนถึงความกว้าง (ระยะทาง) และความถี่ (บ่อยแค่ไหน) ของการเคลื่อนไหวในชุมชน คะแนน >80 บ่งชี้ถึงการเคลื่อนไหวในชุมชนที่ไม่จำกัดและเป็นอิสระ คะแนน 50-80 บ่งชี้ถึงพื้นที่ชีวิตที่จำกัด โดยมีการจำกัดการเดินทางไปยังละแวกบ้านหรือชุมชน คะแนน 20-50 บ่งชี้ถึงพื้นที่ชีวิตที่จำกัดอย่างรุนแรง ส่วนใหญ่อยู่ภายในบ้านและบริเวณใกล้เคียง คะแนน <20 บ่งชี้ถึงการเคลื่อนไหวที่จำกัดอย่างรุนแรง โดยจำกัดอยู่เฉพาะในห้องนอนและพื้นที่ภายในบ้าน คะแนนที่ต่ำกว่า 60 สัมพันธ์กับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของความพิการ การเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล การสูญเสียความเป็นอิสระ และอัตราการเสียชีวิต การประเมินนี้มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงและตอบสนองต่อการแทรกแซงการฟื้นฟู การปรับปรุงคะแนนพื้นที่ชีวิตสะท้อนถึงการพัฒนาเชิงหน้าที่ในโลกแห่งความเป็นจริงและการมีส่วนร่วมที่เพิ่มขึ้น

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตีความคะแนนพื้นที่ชีวิตที่ต่ำโดยไม่มีบริบท: บุคคลที่มีพื้นที่ชีวิตจำกัดอาจกำลังตัดสินใจอย่างมีสติ (เช่น เกษียณแล้วและไม่ได้ทำงาน) แทนที่จะประสบกับข้อจำกัดเชิงหน้าที่ บริบทของสถานะสุขภาพ ความชอบ และสถานการณ์ชีวิตต้องได้รับการพิจารณา
  • การพึ่งพาการบริหารเพียงครั้งเดียวมากเกินไป: พื้นที่ชีวิตอาจผันผวนในแต่ละสัปดาห์ การประเมินต่อเนื่องหลายสัปดาห์อาจให้ภาพที่น่าเชื่อถือกว่าการประเมินเพียงครั้งเดียว
  • การสันนิษฐานความถูกต้องของการรายงานของผู้ให้ข้อมูลแทนในกรณีที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา: ผู้ให้ข้อมูลแทนอาจไม่สามารถบันทึกพฤติกรรมที่แท้จริงของผู้สูงอายุได้อย่างถูกต้อง ความคลาดเคลื่อนระหว่างผู้ป่วยและผู้ให้ข้อมูลแทนควรได้รับการตรวจสอบ
  • การละเลยอุปสรรคด้านการขนส่งและสิ่งแวดล้อม: คะแนนพื้นที่ชีวิตที่ต่ำอาจสะท้อนถึงการขาดระบบขนส่งหรือชุมชนที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ แทนที่จะเป็นข้อจำกัดทางกายภาพ อุปสรรคเหล่านี้ต้องการการแทรกแซงที่แตกต่างจากการฟื้นฟู

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างคะแนนการประเมินพื้นที่ชีวิตและระดับพื้นที่ชีวิตสูงสุดที่ไปถึง และอันไหนมีความสำคัญทางคลินิกมากกว่ากัน

ระดับพื้นที่ชีวิตสูงสุดบ่งชี้ถึงพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่ไกลที่สุดที่บุคคลนั้นไปถึง (เช่น 'นอกเหนือจากละแวกบ้าน' = ระดับ 5) ในขณะที่คะแนน LSA รวมจะรวมทั้งระดับที่ไปถึงและความถี่และความเป็นอิสระในการเยี่ยมชม บุคคลหนึ่งอาจไปถึงระดับ 5 (นอกเหนือจากละแวกบ้าน) แต่ไปบ่อยน้อยและต้องใช้ความช่วยเหลือ ทำให้ได้คะแนนรวมปานกลาง ระดับสูงสุดให้ภาพรวมอย่างรวดเร็วของขอบเขตทางภูมิศาสตร์ ในขณะที่คะแนนรวมจะจับภาพที่สมบูรณ์กว่าของการเคลื่อนไหวในชุมชน รวมถึงความถี่และความเป็นอิสระ ทั้งสองมีคุณค่าทางคลินิก คะแนนรวมมีความครอบคลุมมากกว่าสำหรับการประเมินสมรรถภาพโดยรวม ในขณะที่ระดับสูงสุดช่วยระบุว่าอุปสรรคเกี่ยวข้องกับระยะทางหรือความถี่

ควรมีการประเมินพื้นที่ชีวิตแตกต่างกันในบุคคลที่ใช้อุปกรณ์ช่วยเคลื่อนที่ เช่น รถเข็น วอล์กเกอร์ หรือไม้เท้า หรือไม่

ไม่ LSA ดำเนินการเหมือนกันโดยไม่คำนึงถึงการใช้อุปกรณ์ช่วยเคลื่อนที่ การประเมินจะบันทึกพื้นที่ชีวิตที่บรรลุได้จริง ไม่ว่าจะใช้หรือไม่ใช้อุปกรณ์ช่วย ส่วนประกอบ 'ความช่วยเหลือ' ของการให้คะแนนได้คำนึงถึงการใช้อุปกรณ์และความช่วยเหลือส่วนบุคคลแล้ว ผู้ใช้วีลแชร์ที่เดินทางไปยังละแวกบ้านได้อย่างอิสระ มีพื้นที่ชีวิตแตกต่างจากผู้ที่ออกไปข้างนอกด้วยความช่วยเหลือเท่านั้น และความแตกต่างนี้ถูกบันทึกไว้ในการให้คะแนน

ควรตีความการประเมินพื้นที่ชีวิตในบุคคลที่อยู่แต่ในบ้านหรือในสถานดูแลอย่างไร

ในบุคคลที่อยู่แต่ในบ้าน พื้นที่ชีวิตมักจะจำกัดอยู่เพียงห้องนอนและ/หรือภายในบ้าน (ระดับ 1-2) ทำให้ได้คะแนนต่ำ (ช่วง 0-15) ในสถานดูแล (บ้านพักคนชรา สถานดูแลผู้สูงอายุ) 'บ้าน' จะถูกนิยามใหม่ให้รวมถึงสถานดูแลนั้น พื้นที่ชีวิตจะสะท้อนถึงการเคลื่อนไหวภายในสถานดูแลและนอกเหนือจากนั้น (ไปยังโรงอาหาร กิจกรรม พื้นที่กลางแจ้ง การเยี่ยมชมชุมชนนอกสถานที่) ผู้ประเมินควรชี้แจงนิยามของ 'บ้าน' สำหรับสถานการณ์ของบุคคลนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าการกำหนดระดับถูกต้อง

มีอายุที่การประเมินพื้นที่ชีวิตไม่ถูกต้องหรือไม่เป็นประโยชน์อีกต่อไปหรือไม่

LSA ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องตลอดช่วงชีวิต ตั้งแต่ผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน ไปจนถึงประชากรสูงอายุมาก (85 ปีขึ้นไป) ในโรงพยาบาลและสถานดูแลระยะยาว ไม่มีอายุที่ทำให้ไม่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ในบุคคลที่อ่อนแอมากหรือมีความบกพร่องทางสติปัญญา การประเมินโดยผู้ให้ข้อมูลแทนจะมีความจำเป็น ซึ่งอาจนำไปสู่ข้อผิดพลาด LSA ยังคงมีประโยชน์ในการกำหนดค่าพื้นฐานเชิงหน้าที่และติดตามแนวโน้ม แม้ในบริบทช่วงสุดท้ายของชีวิต

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Baker, P. S., Bodner, E. V., & Allman, R. M. (2003). Measuring life-space mobility in community-dwelling older adults. J Am Geriatr Soc, 51(11), 1610-1614.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Peel, C., Sawyer Baker, P., Roth, M., Brown, C. J., Bodner, E. V., & Allman, R. M. (2005). Assessing mobility in older adults: the UAB Study of Aging Life-Space Assessment. Phys Ther, 85(10), 1008-1119.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  3. Haley, S. M., & Andres, P. L. (2010). Life-Space Assessment: a performance-based measure of mobility in people with chronic conditions. J Am Geriatr Soc, 58(12), 2319-2326.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว