Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

มาตรวัดศักยภาพการจัดการความรู้ (Knowledge Management Capability Scale)

ผู้เสนอ
Ikujiro Nonaka and Hirotaka Takeuchi (SECI model); adapted by organizational scholars
ปี
1995
ประเภท
Organizational self-report questionnaire
กลุ่มวิธี
organizational-learning

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การจัดการความรู้ (Knowledge Management: KM) หมายถึง ศักยภาพขององค์กรในการสร้าง รวบรวม จัดระเบียบ และประยุกต์ใช้ความรู้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพขององค์กร นวัตกรรม และการตัดสินใจ กรอบแนวคิดบริษัทสร้างสรรค์ความรู้ของ Nonaka และ Takeuchi (1995) ได้จำแนกความรู้เป็น 4 รูปแบบของการแปลงความรู้ ได้แก่ การขัดเกลา (socialization: การถ่ายทอดความรู้ฝังลึกจากบุคคลสู่บุคคลผ่านประสบการณ์) การแปลงเป็นความรู้ชัดแจ้ง (externalization: การแปลงความรู้ฝังลึก (tacit knowledge) ให้เป็นความรู้ชัดแจ้ง) การรวมความรู้ (combination: การรวมความรู้ชัดแจ้งเข้าเป็นระบบ) และการซึมซับ (internalization: การนำความรู้ชัดแจ้ง (explicit knowledge) ไปสู่ความเข้าใจฝังลึก) มาตรวัดนี้จึงเป็นการวัดศักยภาพขององค์กรในกระบวนการ KM ทั้ง 4 ด้าน ได้แก่ การสร้างความรู้ การรวบรวมความรู้ การแบ่งปันความรู้ และการประยุกต์ใช้ความรู้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าองค์กรมีความโดดเด่นหรือประสบปัญหาในส่วนใดในการแปลงสารสนเทศไปสู่ความได้เปรียบทางการแข่งขัน

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

องค์กรต่างๆ สะสมความรู้ แต่บ่อยครั้งกลับไม่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ ทีมขายเรียนรู้ความต้องการของลูกค้า แต่ไม่สามารถสื่อสารข้อมูลเชิงลึกไปยังฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์ได้ ฝ่ายวิจัยและพัฒนาค้นพบแนวปฏิบัติที่ดีที่สุด แต่ความรู้ยังคงถูกจำกัดอยู่ในเอกสารงานวิจัย พนักงานที่มีประสบการณ์เกษียณอายุไปพร้อมกับความรู้ฝังลึกที่สั่งสมมานานหลายทศวรรษ การจัดการความรู้จึงเข้ามาแก้ไขปัญหาการรั่วไหลของความรู้นี้ผ่านกระบวนการที่เป็นระบบ การสร้างความรู้เป็นการสร้างกลไกสำหรับการเรียนรู้และนวัตกรรมอย่างต่อเนื่อง การรวบรวมความรู้เป็นการรักษาความรู้ไว้ก่อนที่จะสูญหายไป (การบันทึกกระบวนการ การรวบรวมความคิดของผู้เชี่ยวชาญ) การแบ่งปันความรู้เป็นการเอาชนะการทำงานแบบไซโลขององค์กร (ชุมชนแห่งการปฏิบัติ ฟอรัมข้ามสายงาน) การประยุกต์ใช้ความรู้เป็นการฝังการเรียนรู้เข้าไปในการตัดสินใจ (ระบบสนับสนุนการตัดสินใจ กระบวนการบทเรียนที่ได้รับ) มาตรวัดนี้จึงเป็นการวัดว่าองค์กรได้พัฒนากลไกสำหรับวงจรทั้งหมดหรือไม่ หรือมีความโดดเด่นในบางขั้นตอนขณะที่ละเลยขั้นตอนอื่น

ประวัติศาสตร์

Nonaka และ Takeuchi (1995) ได้ปฏิวัติแนวคิดการจัดการความรู้ด้วยกรอบแนวคิดบริษัทสร้างสรรค์ความรู้ (knowledge-creating company framework) โดยเน้นการขัดเกลา (socialization: การถ่ายทอดความรู้ฝังลึกจากบุคคลสู่บุคคล) Davenport และ Prusak (2000) ได้นำการจัดการความรู้ไปสู่กระบวนการปฏิบัติที่เป็นรูปธรรมในองค์กร Choo (2002) ได้ขยายกรอบแนวคิดไปสู่การจัดการสารสนเทศและการสร้างความหมาย (sense-making) งานวิจัยต่อมาได้ขยายขอบเขต KM ให้ครอบคลุมถึงการรักษาความรู้ ความทรงจำขององค์กร และระบบการเรียนรู้ มาตรวัดได้พัฒนาจากรายการตรวจสอบความสามารถอย่างง่ายไปสู่โมเดลวุฒิภาวะ (maturity model) ที่มีหลายมิติ การนำไปปฏิบัติได้เปลี่ยนจากการมุ่งเน้น IT (การจัดการเอกสาร) ไปสู่การมุ่งเน้นมนุษย์ (ชุมชนแห่งการปฏิบัติ การให้คำปรึกษา) ไปสู่การผสมผสาน (เทคโนโลยี + วัฒนธรรม + กระบวนการ)

ควรใช้เมื่อใด

ประเมินศักยภาพการจัดการความรู้เมื่อออกแบบกลยุทธ์การเรียนรู้ขององค์กร วินิจฉัยปัญหาการขาดแคลนด้านนวัตกรรมหรือการตัดสินใจ วางแผนการรักษาความรู้ (ก่อนที่พนักงานอาวุโสจะเกษียณ) ประเมินความพร้อมขององค์กรสำหรับการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล หรือการนำระบบเทคโนโลยี KM ไปใช้ มีความเกี่ยวข้องอย่างยิ่งในธุรกิจบริการระดับมืออาชีพ เทคโนโลยี การให้คำปรึกษา และองค์กรที่เน้นการวิจัย ใช้เป็นฐานอ้างอิงก่อนเริ่มโครงการเปลี่ยนแปลง KM โดยมีการวัดผลติดตามผลในอีก 12–24 เดือนหลังการนำไปใช้เพื่อประเมินการปรับปรุง

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ข้อจำกัดของความรู้ฝังลึก: มาตรวัดนี้วัดกระบวนการ KM ที่ระบุไว้ แต่ไม่สามารถวัดความรู้ฝังลึกได้อย่างสมบูรณ์ (ซึ่งเป็นรูปแบบที่มีคุณค่าที่สุดที่อยู่ในความคิดของผู้คน) การประเมินความรู้ฝังลึกมีข้อจำกัดโดยธรรมชาติ
  • ช่องว่างระหว่างระบบกับพฤติกรรม: องค์กรอาจมีโครงสร้างพื้นฐาน KM (ระบบ คลังความรู้ ชุมชน) แต่ไม่มีการไหลเวียนของความรู้จริง คะแนนศักยภาพที่สูงอาจบดบังระบบที่หยุดนิ่งและมีการใช้งานต่ำ
  • ความยากในการวัดผล: การประยุกต์ใช้ความรู้เป็นสิ่งที่วัดผลได้ยากที่สุดอย่างเป็นรูปธรรม – องค์กรที่อ้างว่ามีการประยุกต์ใช้สูงอาจใช้ความรู้น้อยมากในการตัดสินใจจริง
  • การขึ้นอยู่กับวัฒนธรรม: ศักยภาพ KM ขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมองค์กรอย่างมาก (ความไว้วางใจ ความเปิดกว้าง ความเต็มใจที่จะแบ่งปัน) ซึ่งแบบสอบถามไม่สามารถจับภาพได้ทั้งหมด การประเมินวัฒนธรรมจึงเป็นการเสริมมาตรวัด KM
  • การปะปนระหว่างเทคโนโลยีกับการจัดการความรู้: ระบบ KM (ฐานข้อมูล แพลตฟอร์มการทำงานร่วมกัน) ช่วยให้สามารถจัดการความรู้ได้ แต่ไม่ได้รับประกันว่าจะสำเร็จ องค์กรสามารถลงทุนในเทคโนโลยีจำนวนมากโดยไม่ได้สร้างศักยภาพ KM ที่แท้จริง

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • มีรากฐานทางทฤษฎี: ตั้งอยู่บนทฤษฎีการสร้างสรรค์ความรู้ของ Nonaka-Takeuchi และงานวิจัยที่ครอบคลุมเกี่ยวกับการเรียนรู้ขององค์กร พร้อมด้วยการประยุกต์ใช้ที่ได้รับการตรวจสอบแล้วในหลากหลายภาคส่วน
  • ความชัดเจนเชิงกระบวนการ: แยกแยะกระบวนการ KM ทั้ง 4 ด้าน ช่วยให้วินิจฉัยช่องว่างของศักยภาพที่เฉพาะเจาะจงได้ (เช่น ปัญหาอยู่ที่การสร้าง การรวบรวม การแบ่งปัน หรือการประยุกต์ใช้?) แทนที่จะมอง KM เป็นเรื่องเดียวกันทั้งหมด
  • ตัวบ่งชี้ความเป็นนวัตกรรม: องค์กรที่มีศักยภาพ KM สูงแสดงให้เห็นถึงผลผลิตด้านนวัตกรรมที่สูงขึ้น ความสำเร็จของผลิตภัณฑ์ใหม่ และประสิทธิภาพในการแก้ปัญหา
  • การนำไปปฏิบัติได้จริง: โปรไฟล์ที่ไม่สมดุลบ่งชี้โดยตรงถึงการแทรกแซงที่ตรงเป้าหมาย (การสร้างต่ำ → โปรแกรมสร้างสรรค์นวัตกรรม; การรวบรวมต่ำ → ระบบการจัดทำเอกสาร; การแบ่งปันต่ำ → แพลตฟอร์มการทำงานร่วมกัน; การประยุกต์ใช้ต่ำ → การออกแบบระบบสนับสนุนการตัดสินใจ)
  • การมุ่งเน้นความยั่งยืน: KM ช่วยแก้ไขความเสี่ยงจากการสูญเสียความรู้เนื่องจากการหมุนเวียนของพนักงาน ทำให้องค์กรสามารถรักษาความได้เปรียบทางการแข่งขันไว้ได้

การประยุกต์ใช้

  • การวางแผนการเติบโตหรือการขยายขนาดองค์กร: องค์กรที่เติบโตอย่างรวดเร็วมักประสบปัญหาในการเผยแพร่ความรู้ การรับพนักงานใหม่จำนวนมากควบคู่ไปกับการแบ่งปันความรู้ที่อ่อนแอส่งผลให้คุณภาพไม่สม่ำเสมอ การประเมิน KM ช่วยระบุช่องว่างของศักยภาพก่อนที่จะส่งผลกระทบต่อผลการดำเนินงาน
  • การลดความเสี่ยงจากการสูญเสียความเชี่ยวชาญ: เมื่อพนักงานอาวุโสเกษียณ องค์กรจะเผชิญกับการสูญเสียความรู้ ศักยภาพ KM ที่แข็งแกร่ง (โดยเฉพาะการรวบรวมและการประยุกต์ใช้) ช่วยให้สามารถถ่ายทอดความเชี่ยวชาญที่สำคัญไปยังคนรุ่นต่อไปได้
  • การออกแบบโปรแกรมสร้างสรรค์นวัตกรรม: นวัตกรรมต้องการการสร้างและการประยุกต์ใช้ความรู้ การประเมิน KM เผยให้เห็นว่ากระบวนการขององค์กรสนับสนุนการระดมความคิดไปสู่การนำไปปฏิบัติหรือไม่ KM ที่อ่อนแอจำกัดผลผลิตด้านนวัตกรรมแม้จะมีการลงทุน
  • การสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล: การเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลต้องการความรู้ใหม่ (ความสามารถทางดิจิทัล กระบวนการใหม่ ความรู้ด้านข้อมูล) KM ที่แข็งแกร่งช่วยให้เรียนรู้และยอมรับได้เร็วขึ้น KM ที่อ่อนแอทำให้การเปลี่ยนแปลงล่าช้า
  • การบูรณาการการควบรวมหรือการซื้อกิจการ: บริษัทที่เข้าซื้อกิจการต้องบูรณาการความรู้ของบริษัทเป้าหมาย (ระบบ กระบวนการ ความเชี่ยวชาญ) KM ที่แข็งแกร่งในทั้งสองฝ่ายช่วยให้การบูรณาการและการรับรู้มูลค่าเร็วขึ้น KM ที่อ่อนแอในฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะขัดขวางการทำงานร่วมกัน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

มาตรวัดศักยภาพการจัดการความรู้ (Knowledge Management Capability Scale) ประกอบด้วยรายการคำถาม 16–20 ข้อ ครอบคลุม 4 มิติ ได้แก่ การสร้างความรู้ (เช่น 'เราส่งเสริมการทดลองและการเรียนรู้จากความผิดพลาด'; 'เราลงทุนในโปรแกรมพัฒนาพนักงาน'; 'เราจัดตั้งชุมชนแห่งการปฏิบัติเพื่อการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง') การรวบรวมความรู้ (เช่น 'เราบันทึกกระบวนการและขั้นตอนที่สำคัญ'; 'เราเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงลึกจากโครงการและประสบการณ์'; 'เราจัดเก็บคลังความรู้') การแบ่งปันความรู้ (เช่น 'เรามีระบบสำหรับการแบ่งปันความรู้ข้ามแผนก'; 'พนักงานแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและข้อมูลเชิงลึกอย่างอิสระ'; 'เราอำนวยความสะดวกในการทำงานร่วมกันข้ามสายงาน') และการประยุกต์ใช้ความรู้ (เช่น 'เรานำบทเรียนที่ได้รับมาปรับปรุงกระบวนการ'; 'ความรู้เป็นแนวทางในการตัดสินใจ'; 'เราใช้ความรู้ขององค์กรเพื่อขับเคลื่อนนวัตกรรม') โดยรายการคำถามจะให้ผู้ตอบให้คะแนนตามมาตรวัดลิเคิร์ท (Likert scale) แบบ 5 ระดับ หรือ 7 ระดับ (ตั้งแต่ ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง ไปจนถึง เห็นด้วยอย่างยิ่ง) ผู้ตอบแบบสอบถามคือผู้จัดการความรู้ ผู้นำด้านการเรียนรู้และพัฒนา หรือผู้จัดการที่มีความรับผิดชอบด้านการเรียนรู้ขององค์กร การตอบแบบสอบถามใช้เวลาประมาณ 10–12 นาที

สูตร
Administer multi-item scale assessing knowledge creation, capture, sharing, and application on Likert scales
2

คำนวณคะแนนเฉลี่ยสำหรับแต่ละมิติของการจัดการความรู้ทั้ง 4 ด้าน (การสร้างความรู้ การรวบรวมความรู้ การแบ่งปันความรู้ การประยุกต์ใช้ความรู้) ซึ่งแต่ละด้านมักประกอบด้วยรายการคำถาม 4–5 ข้อ คะแนนศักยภาพการจัดการความรู้โดยรวมคือค่าเฉลี่ยรวมของทุกมิติ คะแนนจะอยู่ในช่วง 1–5 หรือ 1–7 ขึ้นอยู่กับมาตรวัด คะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงศักยภาพ KM ที่แข็งแกร่งขึ้นในมิตินั้นๆ องค์กรบางแห่งอาจให้น้ำหนักมิติแตกต่างกันไปตามความสำคัญเชิงกลยุทธ์ (เช่น บริษัทเทคโนโลยีอาจให้น้ำหนักการสร้างความรู้สูงกว่า บริษัทที่เน้นการดำเนินงานอาจให้น้ำหนักการประยุกต์ใช้ความรู้สูงกว่า) วิเคราะห์โปรไฟล์: มิติทั้งหมดมีความสมดุลหรือไม่ (ระบบ KM ที่สมบูรณ์) หรือมีช่องว่างที่สำคัญหรือไม่ (เช่น การสร้างความรู้สูง แต่การแบ่งปันความรู้ต่ำ)

สูตร
Calculate subscale scores for KM processes (Creation, Capture, Sharing, Application); assess overall KM maturity
3

คะแนน 4.0–5.0 (บนมาตรวัด 5 ระดับ) บ่งชี้ถึงศักยภาพการจัดการความรู้ที่แข็งแกร่ง คะแนน 3.0–3.9 บ่งชี้ถึงศักยภาพปานกลาง คะแนน 1.0–2.9 บ่งชี้ถึงศักยภาพที่อ่อนแอ โปรไฟล์ตามมิติเผยให้เห็นรูปแบบวุฒิภาวะของ KM: การสร้างความรู้สูง (4.2) + การรวบรวมความรู้สูง (4.1) + การแบ่งปันความรู้สูง (3.8) + การประยุกต์ใช้ความรู้สูง (3.9) บ่งชี้ถึง KM ที่สมบูรณ์ซึ่งความรู้ถูกสร้างขึ้น รักษาไว้ แบ่งปัน และนำไปใช้ได้อย่างเป็นระบบ การสร้างความรู้สูง (4.3) + การรวบรวมความรู้ต่ำ (2.1) บ่งชี้ว่าองค์กรเรียนรู้ได้ดี แต่ลืมเร็ว – ความรู้เป็นแบบนามธรรม อยู่ในตัวบุคคล ไม่ได้ถูกรักษาไว้ การแบ่งปันความรู้สูง (4.0) + การประยุกต์ใช้ความรู้ต่ำ (2.3) บ่งชี้ว่ามีโครงสร้างพื้นฐานการสื่อสารที่ดี (การประชุม ระบบ) แต่การตัดสินใจไม่ได้ใช้ประโยชน์จากความรู้ที่แบ่งปัน โปรไฟล์ที่ไม่สมดุลบ่งชี้ถึงช่องว่างของกระบวนการหรือความไม่สอดคล้องของศักยภาพ การตีความสะท้อนบริบทขององค์กร: บริษัทที่เน้นการวิจัยและพัฒนา (R&D) มักมีคะแนนการสร้างความรู้สูงกว่า บริษัทที่เน้นการดำเนินงานมีคะแนนการประยุกต์ใช้ความรู้สูงกว่า บริษัทที่มีวุฒิภาวะสูงมีคะแนนการรวบรวมความรู้สูงกว่า

สูตร
Interpret KM capability profile relative to organizational learning and innovation performance

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การสับสนระหว่างการจัดการสารสนเทศกับการจัดการความรู้: ระบบ IT จัดการสารสนเทศ (ข้อมูล เอกสาร) KM ก้าวไปไกลกว่านั้นเพื่อสร้างข้อมูลเชิงลึก ฝังการเรียนรู้ และประยุกต์ใช้ความรู้ในการตัดสินใจ โครงสร้างพื้นฐานสารสนเทศเป็นสิ่งจำเป็น แต่ไม่เพียงพอ
  • การลงทุนในเทคโนโลยีมากเกินไปโดยไม่มีรากฐานทางวัฒนธรรม: องค์กรต่างๆ มักเปิดตัวระบบ KM โดยไม่ได้จัดการกับวัฒนธรรม แรงจูงใจ และความมุ่งมั่นของผู้นำ เทคโนโลยีเพียงอย่างเดียวไม่สามารถขับเคลื่อนการยอมรับได้บ่อยครั้ง วัฒนธรรมต้องมาก่อน ระบบมาทีหลัง
  • การสร้างสุสานความรู้: การรวบรวมความรู้ที่ออกแบบมาไม่ดีอาจส่งผลให้เกิดคลังข้อมูลที่ไม่มีใครใช้ (ไม่เป็นระเบียบ ค้นหายาก ไม่ได้รับการบำรุงรักษา) ความรู้ที่รวบรวมได้ต้องมีการจัดการ จัดระเบียบ และส่งเสริมเพื่อให้มีคุณค่า
  • การละเลยพลวัตของอำนาจ: ความรู้คืออำนาจ พนักงานอาจกักเก็บความรู้ไว้เพราะกลัวตกงานหรือเสียเปรียบทางการแข่งขัน การแบ่งปันความรู้อย่างเปิดเผยต้องอาศัยวัฒนธรรมที่ปลอดภัยและการจัดแนวแรงจูงใจที่ชัดเจน
  • การมอง KM เป็นการนำไปใช้ครั้งเดียว: ศักยภาพ KM ต้องการการลงทุนและการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง องค์กรที่นำระบบไปใช้แล้วละเลยการบำรุงรักษาจะประสบกับความเสื่อมของความรู้ ให้มอง KM เป็นการสร้างศักยภาพอย่างต่อเนื่อง

คำถามที่พบบ่อย

การจัดการความรู้เป็นความท้าทายด้านเทคโนโลยีเป็นหลัก หรือเป็นความท้าทายด้านบุคลากร/วัฒนธรรมหรือไม่?

ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของบุคลากรและวัฒนธรรม (70–80%) เทคโนโลยีเป็นเพียงเครื่องมือสนับสนุน (20–30%) เทคโนโลยีที่ปราศจากวัฒนธรรมจะล้มเหลว – ผู้คนจะไม่แบ่งปันความรู้ในระบบหากวัฒนธรรมมีการแข่งขันสูง หรือหากการแบ่งปันมีความเสี่ยง วัฒนธรรมที่ปราศจากเทคโนโลยีก็มีข้อจำกัด – ความรู้ฝังลึกมีพลัง แต่ไม่สามารถขยายวงกว้างเกินเครือข่ายส่วนบุคคลได้ ความสำเร็จต้องการทั้งสองอย่าง: วัฒนธรรมแห่งความเปิดกว้าง/ความโปร่งใส + โครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยี + ความมุ่งมั่นของผู้นำ การนำ KM โดยมุ่งเน้นเทคโนโลยีเป็นหลักมักจะล้มเหลว การมุ่งเน้นวัฒนธรรมเป็นหลักจะประสบความสำเร็จ

อะไรคือความแตกต่างระหว่างการจัดการความรู้กับการเรียนรู้ขององค์กร?

การเรียนรู้ขององค์กรคือกระบวนการปรับปรุงประสิทธิภาพขององค์กรผ่านประสบการณ์และการทบทวน การจัดการความรู้คือโครงสร้างพื้นฐานและกระบวนการที่ช่วยให้เกิดการเรียนรู้ การเรียนรู้คือผลลัพธ์ KM คือกลไก การเรียนรู้ขององค์กรที่สูงต้องการศักยภาพ KM ที่สูง แต่ทั้งสองสิ่งไม่เหมือนกัน องค์กรอาจมี KM ที่แข็งแกร่ง (ระบบ กระบวนการ) โดยไม่มีวัฒนธรรมการเรียนรู้ที่ให้คุณค่ากับการทบทวนและการปรับปรุง

การจัดการความรู้สามารถทำงานได้ในองค์กรที่มีการหมุนเวียนของพนักงานสูงหรือไม่?

ได้ แต่ต้องเน้นที่การรวบรวม (การบันทึกความรู้ก่อนที่ผู้คนจะจากไป) และการฝังความรู้ไว้ในระบบ/กระบวนการ แทนที่จะพึ่งพาการถ่ายทอดแบบตัวต่อตัว การหมุนเวียนของพนักงานที่สูงเพิ่มความสำคัญของ KM แต่ก็เพิ่มความยากลำบากเช่นกัน (พนักงานใหม่มีบริบทน้อยในการประยุกต์ใช้ความรู้ที่รวบรวมได้) ควรลงทุนในการปฐมนิเทศและการให้คำปรึกษาเพื่อช่วยให้พนักงานใหม่บูรณาการความรู้ที่รวบรวมได้เข้ากับความเข้าใจของตนเอง

การจัดการความรู้เกี่ยวข้องกับความได้เปรียบทางการแข่งขันอย่างไร?

ความได้เปรียบทางการแข่งขันที่ยั่งยืนต้องการความรู้ที่คู่แข่งไม่สามารถลอกเลียนแบบได้ง่าย ความรู้ชัดแจ้ง (ขั้นตอนการปฏิบัติที่บันทึกไว้ งานวิจัยที่เผยแพร่) มีความเสี่ยงต่อการลอกเลียนแบบ ความรู้ฝังลึก (ความเชี่ยวชาญเชิงลึก การตัดสินใจที่พัฒนาผ่านประสบการณ์ แนวปฏิบัติทางวัฒนธรรม) มีความยั่งยืนมากกว่า KM ต้องสร้างสมดุลระหว่างการรวบรวมความรู้ชัดแจ้ง (เพื่อการขยายขนาดและการรักษาไว้) ในขณะเดียวกันก็ปกป้องแหล่งที่มาของความรู้ฝังลึก (คูเมืองทางการแข่งขัน) เลือกแบ่งปันความรู้อย่างมีกลยุทธ์เพื่อสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขัน

การทำงานทางไกลส่งผลต่อการจัดการความรู้ได้อย่างไร?

การทำงานทางไกลเพิ่มความสำคัญของ KM แต่เปลี่ยนแปลงกลไก การถ่ายทอดความรู้แบบไม่เป็นทางการ (การสนทนา การสังเกต ความใกล้ชิด) ทำได้ยากขึ้น ระบบที่เป็นทางการ (เอกสาร ชุมชนเสมือน การทำงานร่วมกันแบบอะซิงโครนัส) จึงมีความสำคัญมากขึ้น องค์กรที่มีวุฒิภาวะ KM ต่ำจะประสบปัญหาอย่างรุนแรงในการทำงานทางไกล (ไซโลความรู้ ความโดดเดี่ยว ความยากลำบากในการรับพนักงานใหม่) วุฒิภาวะ KM สูงช่วยให้การทำงานทางไกลมีประสิทธิภาพ การลงทุนในเครื่องมือการทำงานร่วมกันเสมือนจริงและการรวบรวมความรู้ที่เป็นทางการจึงเป็นสิ่งจำเป็น

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Choo, C. W. (2002). Information management for the intelligent organization: The art of scanning the environment. ASIST Monograph Series.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Davenport, T. H., & Prusak, L. (2000). Working knowledge: How organizations manage what they know. Harvard Business School Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว