Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ดัชนีบาร์เทล: การประเมินผลลัพธ์การทำงานหลังภาวะหลอดเลือดสมองตีบขาดเลือด

ผู้เสนอ
Florence I. Mahoney and Dorothea Barthel
ปี
1965
ประเภท
Clinician or caregiver report
กลุ่มวิธี
Stroke disability and functional independence assessment

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

ดัชนีบาร์เทล (BI) เป็นเครื่องมือประเมินการทำงานที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดในการวัดความพิการและการพึ่งพาในการทำกิจกรรมประจำวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองและระบบประสาท พัฒนาโดยฟลอเรนซ์ มาโฮนีย์ และโดโรเธีย บาร์เทล ในปี 1965 ดัชนี 10 รายการนี้วัดระดับความเป็นอิสระในงานพื้นฐานของการดูแลตนเองและการเคลื่อนไหว ดัชนีบาร์เทลเป็นมาตรวัดผลลัพธ์การทำงานมาตรฐานในการทดลองทางคลินิกเกี่ยวกับโรคหลอดเลือดสมอง สถานบำบัดฟื้นฟู และกลุ่มผู้ป่วยที่ติดตามผลระยะยาว ซึ่งสามารถทำนายการจำหน่ายผู้ป่วยและการพยากรณ์โรคตามการทำงาน

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ภาวะหลอดเลือดสมองตีบขาดเลือดเฉียบพลันทำให้เกิดความบกพร่องทางระบบประสาทเฉพาะที่ซึ่งแปรผันตามตำแหน่งและขนาดของเนื้อสมองตาย การอ่อนแรงของกล้ามเนื้อ การสูญเสียการรับความรู้สึก ความบกพร่องทางภาษา และความผิดปกติของการประสานงาน นำไปสู่ข้อจำกัดในการทำงานในการทำกิจวัตรประจำวันและการเคลื่อนไหว ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองซีกขวาที่ทำให้เกิดภาวะอัมพาตครึ่งซีกซ้ายอาจสามารถรับประทานอาหารได้เอง (โดยใช้มือขวา) แต่ต้องการความช่วยเหลือในการแต่งกาย ในขณะที่ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองซีกซ้ายที่ส่งผลต่อการพูดอาจมีปัญหาในการสื่อสาร แต่ยังคงมีความสามารถทางกล้ามเนื้อ ดัชนีบาร์เทลสามารถจับความแตกต่างนี้ได้โดยการประเมินโดยตรงใน 10 โดเมนการทำงานที่จำเป็นต่อความเป็นอิสระ คะแนนมีความสัมพันธ์อย่างมากกับความบกพร่องทางระบบประสาท (NIHSS) ปริมาตรเนื้อสมองตาย (จากการถ่ายภาพ) และการมีส่วนร่วมทางสังคม คะแนน BI ที่ต่ำเมื่อจำหน่ายผู้ป่วยทำนายผลลัพธ์ระยะยาวที่ย่ำแย่ ความพิการ และอัตราการเสียชีวิต มาตรวัดนี้ให้ข้อมูลสำหรับการวางแผนการจำหน่าย (กลับบ้านหรือเข้าสถานพยาบาล) ความเข้มข้นของการฟื้นฟูสมรรถภาพ และความต้องการการดูแลสนับสนุนระยะยาว

ประวัติศาสตร์

มาโฮนีย์และบาร์เทลตีพิมพ์ Index of ADL (ต่อมาเรียกว่า Barthel Index) ในปี 1965 ในวารสาร Maryland State Medical Journal โดยอิงจากการสังเกตผู้ป่วยเรื้อรังในสถานบำบัดฟื้นฟู มาตรวัดนี้พิสูจน์แล้วว่าใช้งานได้จริงอย่างน่าทึ่ง และได้รับการยอมรับอย่างรวดเร็วจากหน่วยโรคหลอดเลือดสมอง เวชศาสตร์ผู้สูงอายุ และบริการฟื้นฟูสมรรถภาพ ในปี 1989 Granger และคณะ ได้ตีพิมพ์ Modified Barthel Index (mBI) พร้อมการเพิ่มคะแนนที่ละเอียดขึ้น (ช่วง 0-5 คะแนน แทนที่จะเป็น 0-10) ทั้ง BI ต้นฉบับและ mBI ยังคงใช้งานอยู่; BI ต้นฉบับเป็นที่นิยมในวรรณกรรมเกี่ยวกับโรคหลอดเลือดสมองเนื่องจากมีประวัติศาสตร์ยาวนาน มาตรวัดนี้มีการเปลี่ยนแปลงน้อยมากแม้จะมีประวัติยาวนานถึง 60 ปี ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงประโยชน์พื้นฐาน การวิจัยผลลัพธ์โรคหลอดเลือดสมองในปัจจุบันมักใช้ BI ร่วมกับ Modified Rankin Scale (mRS) และ NIHSS เพื่อการประเมินการทำงาน/ความพิการที่ครอบคลุม

ควรใช้เมื่อใด

แนะนำให้ประเมิน BI พื้นฐานภายใน 48-72 ชั่วโมงหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน (เมื่ออาการคงที่ทางการแพทย์) เพื่อกำหนดสถานะการทำงานและการพยากรณ์โรค การประเมิน BI เป็นระยะทุกสัปดาห์ระหว่างการรักษาในโรงพยาบาลเพื่อติดตามความคืบหน้าของการฟื้นฟูสมรรถภาพ BI เมื่อจำหน่ายผู้ป่วยทำนายผลลัพธ์ระยะยาวและเป็นแนวทางในการวางแผนการจำหน่าย BI เสริมที่ 3 เดือนและ 6-12 เดือนหลังการติดตามจะบันทึกแนวโน้มการทำงานและระบุผู้ป่วยที่มีการฟื้นตัวน้อย แนะนำให้ใช้ในหน่วยฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองทุกแห่ง สถานบำบัดหลังการรักษาเฉียบพลัน และการติดตามผลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในชุมชน เป็นที่นิยมมากกว่ามาตรวัดการทำงานอื่น ๆ ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง เนื่องจากความเรียบง่ายและข้อมูลการพยากรณ์โรคที่ครอบคลุมมานานกว่า 60 ปี

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ตัวเลือกการตอบสนองแบบแบ่งประเภท (0, 5, 10 หรือ 0, 5, 10, 15) จำกัดการตอบสนอง; การเปลี่ยนแปลงจาก 5 เป็น 10 อาจไม่แสดงถึงการปรับปรุง ADL ที่เทียบเท่ากับการเปลี่ยนแปลงจาก 10 เป็น 15; คุณสมบัติของมาตรวัดแบบอันดับจำกัดการใช้สถิติแบบพาราเมตริก
  • ไม่ได้ประเมินการทำงานด้านการรู้คิดหรือภาษาที่แยกจากความบกพร่องทางการเคลื่อนไหว; ผู้ป่วยที่มีภาวะพูดไม่ออกแต่มีความสามารถทางกล้ามเนื้อในการรับประทานอาหาร/แต่งกายได้เอง อาจได้คะแนนสูงเกินจริงในรายการที่เกี่ยวกับกล้ามเนื้อ
  • การประเมิน 'ต้องการความช่วยเหลือ' เทียบกับ 'ทำได้เอง' อาจแตกต่างกันไปในแต่ละผู้ประเมิน; ความสอดคล้องต้องการเกณฑ์การให้คะแนนที่เป็นมาตรฐานและการฝึกอบรม
  • ไม่ได้วัดคุณภาพชีวิต อารมณ์ การมีส่วนร่วมทางสังคม หรือความพึงพอใจของผู้ป่วยต่อการทำงาน; ความเป็นอิสระในการทำงานอาจไม่เท่ากับความเป็นอยู่ที่ดีที่รับรู้
  • ให้น้ำหนักกับการเคลื่อนไหวและการทำงานของขา (การขึ้น/ลงบันได การเคลื่อนย้าย การเดิน) คิดเป็น 45 จาก 100 คะแนน; ความบกพร่องของแขนขาและการขาดดุลทางการรู้คิดมีน้ำหนักน้อยกว่า
  • มีประโยชน์จำกัดในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองขั้นรุนแรง (NIHSS >25) ซึ่งมีแนวโน้มที่จะพึ่งพาผู้อื่นโดยสมบูรณ์; ผลกระทบจากเพดานมีน้อย แต่ผลกระทบจากพื้นมีอยู่

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • มาตรวัด 10 รายการที่เรียบง่าย ครอบคลุมโดเมนการดูแลตนเองและการเคลื่อนไหวที่จำเป็น; การบริหารจัดการ 10-15 นาที เหมาะสมกับขั้นตอนการทำงานทางคลินิก
  • ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์; ขึ้นอยู่กับการสังเกตโดยตรงหรือรายงานของผู้ป่วย/ผู้ดูแล; สามารถใช้ได้ในทุกสถานพยาบาล
  • ความถูกต้องในการพยากรณ์โรคสูง: คะแนน BI เมื่อจำหน่ายผู้ป่วยทำนายผลลัพธ์ของ Modified Rankin Scale 90 วัน อัตราการเสียชีวิต และผลลัพธ์การทำงานระยะยาวได้อย่างมีประสิทธิภาพ (Spearman r=0.7-0.85)
  • ประวัติการตรวจสอบความถูกต้องยาวนาน 60 ปี; ข้อมูลบรรทัดฐานได้รับการตีพิมพ์ในกลุ่มประชากรผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง อายุ และภูมิภาคต่างๆ
  • มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงจากการฟื้นฟูสมรรถภาพ: การเพิ่มขึ้นที่คาดการณ์ไว้ 10-30 คะแนนต่อเดือนในการฟื้นฟูสมรรถภาพอย่างแข็งขัน สัมพันธ์กับความเข้มข้นของการบำบัดและแรงจูงใจของผู้ป่วย
  • มาตรวัดผลลัพธ์ที่นิยมใช้ในการทดลองทางคลินิกเกี่ยวกับโรคหลอดเลือดสมองและแนวปฏิบัติ (American Stroke Association, European Stroke Organization); ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบระหว่างการศึกษาต่างๆ ได้

การประยุกต์ใช้

  • การวางแผนการจำหน่ายผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน: คะแนน BI เมื่อจำหน่ายผู้ป่วยเป็นข้อมูลสำหรับสถานที่จำหน่าย (กลับบ้าน, สถานบำบัดฟื้นฟูในโรงพยาบาล, สถานดูแลผู้ป่วยกึ่งเฉียบพลัน, หรือสถานดูแลระยะยาว) และความเข้มข้นของบริการต่อเนื่อง (บริการสุขภาพที่บ้าน, ความถี่ในการบำบัด); BI <60 โดยทั่วไปต้องการสถานพยาบาลหรือการดูแลตลอด 24 ชั่วโมง
  • การประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมฟื้นฟูสมรรถภาพ: การเปรียบเทียบ BI เมื่อแรกรับกับ BI เมื่อจำหน่ายจะบันทึกการเพิ่มขึ้นของการทำงานในระดับโปรแกรม; โปรแกรมฟื้นฟูสมรรถภาพเฉียบพลันทั่วไปทำให้เกิดการเพิ่มขึ้นของ BI 20-40 คะแนนต่อเดือน; การปรับปรุงที่ไม่เหมาะสมกระตุ้นให้เกิดการทบทวนคุณภาพ
  • การประเมินผลลัพธ์ในการทดลองทางคลินิก: การทดลองรักษาโรคหลอดเลือดสมองรายงานคะแนน BI พื้นฐานและคะแนนสุดท้าย หรืออัตราความเป็นอิสระในการทำงาน (BI >90 หรือ Modified Rankin ≤2); ผลการรักษาจะวัดจากความแตกต่างของ BI ระหว่างกลุ่ม
  • การประมาณการพยากรณ์โรคและการให้คำปรึกษาครอบครัว: BI พื้นฐานร่วมกับ NIHSS และอายุ ทำนายความน่าจะเป็นของความเป็นอิสระที่ 90 วัน; การคาดการณ์เชิงปริมาณช่วยให้การตั้งเป้าหมายเป็นไปอย่างสมจริงและการวางแผนทรัพยากร
  • การวิจัยผลลัพธ์ระยะยาว: การติดตาม BI ตามระยะเวลา (พื้นฐาน, จำหน่าย, 3 เดือน, 6 เดือน, 1 ปี) วัดประวัติธรรมชาติและระบุปัจจัยที่ทำนายการฟื้นตัวช้าเทียบกับการคงที่
  • ภาระของผู้ดูแลและการวางแผนการดูแลสนับสนุน: คะแนน BI ที่แสดงถึงการพึ่งพาผู้อื่นสูง (0-60) สัมพันธ์กับความเครียดของผู้ดูแลอย่างมากและความต้องการบริการพักผ่อน การเข้าสถานพยาบาล หรือการหารือเกี่ยวกับการดูแลแบบประคับประคอง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ในสถานการณ์โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลันหรือสถานบำบัดฟื้นฟู ผู้ประเมินจะประเมินความสามารถของผู้ป่วยใน 10 กิจกรรมผ่านการสังเกตโดยตรง การสัมภาษณ์ผู้ป่วย หรือรายงานจากผู้ดูแล (เมื่อจำหน่ายผู้ป่วยและไม่สามารถสังเกตได้โดยตรง) กิจกรรมที่ประเมิน: (1) การรับประทานอาหาร: ผู้ป่วยสามารถนำอาหารเข้าปากและรับประทานได้เองหรือไม่? (2) การอาบน้ำ: ความเป็นอิสระในการล้างหน้า มือ และร่างกาย (ผู้ป่วยอาจใช้อุปกรณ์ที่ปรับเปลี่ยนได้) (3) การดูแลตนเอง: การหวีผม โกนหนวด แปรงฟันได้เองหรือไม่? (4) การแต่งกาย: ความสามารถในการเลือก สวมใส่ และติดกระดุมเสื้อผ้า? (5) การควบคุมการขับถ่ายอุจจาระ: การควบคุมการขับถ่ายอุจจาระ หรือจัดการด้วยโปรแกรม (6) การควบคุมการขับถ่ายปัสสาวะ: การควบคุมการขับถ่ายปัสสาวะ หรือจัดการด้วยสายสวน (7) การใช้ห้องน้ำ: ความสามารถในการเข้าห้องน้ำ ทำความสะอาด และจัดการเสื้อผ้า (8) การเคลื่อนย้ายจากเตียง/เก้าอี้: ความสามารถในการเคลื่อนย้ายจากเตียงไปยังเก้าอี้ โดยมีหรือไม่มีอุปกรณ์ช่วย (อนุญาตให้ใช้ราวหรือแผ่นเลื่อน) (9) การเดิน: ระยะทางและความมั่นคงในการเดิน การใช้อุปกรณ์ช่วยเดินหรือไม้เท้าเป็นที่ยอมรับได้ (10) การขึ้น/ลงบันได: ความสามารถในการขึ้น/ลงบันได 13 ขั้นพร้อมราว การให้คะแนนขึ้นอยู่กับการทำงานที่สังเกตได้จริงหรือรายงาน ไม่ใช่ศักยภาพด้วยอุปกรณ์ที่เหมาะสม การประเมินจะทำเมื่อผู้ป่วยมีอาการคงที่ทางการแพทย์แล้ว (โดยทั่วไปคือ 48+ ชั่วโมงหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมอง)

สูตร
Assessment of patient functional abilities in activities of daily living conducted via direct observation, patient interview, or caregiver report. Evaluator assesses independence in 10 basic self-care and mobility activities: feeding, bathing, grooming, dressing, continence (bowel), continence (bladder), toilet use, transfers (bed/chair), ambulation, and stair climbing. Each activity rated on scale dependent on patient ability to complete task with or without assistance. Administration 10-15 minutes; no special equipment required.
2

10 รายการพร้อมคะแนนที่แตกต่างกัน: การรับประทานอาหาร (0=ทำไม่ได้, 5=ต้องการความช่วยเหลือ, 10=ทำได้เอง), การอาบน้ำ (0=พึ่งพาผู้อื่น, 5=ทำได้เอง), การดูแลตนเอง (0=พึ่งพาผู้อื่น, 5=ทำได้เอง), การแต่งกาย (0=ทำไม่ได้, 5=ต้องการความช่วยเหลือ, 10=ทำได้เอง), การควบคุมการขับถ่ายอุจจาระ (0=ควบคุมไม่ได้, 5=อุจจาระเล็ดเป็นครั้งคราว, 10=ควบคุมได้), การควบคุมการขับถ่ายปัสสาวะ (0=ควบคุมไม่ได้, 5=ปัสสาวะเล็ดเป็นครั้งคราว, 10=ควบคุมได้), การใช้ห้องน้ำ (0=พึ่งพาผู้อื่น, 5=ต้องการความช่วยเหลือ, 10=ทำได้เอง), การเคลื่อนย้าย (0=ทำไม่ได้, 5=ต้องการความช่วยเหลือมาก, 10=ต้องการความช่วยเหลือเล็กน้อย, 15=ทำได้เอง), การเดิน (0=ทำไม่ได้, 5=ใช้รถเข็น, 10=เดินโดยมีผู้ช่วย, 15=ทำได้เอง), การขึ้น/ลงบันได (0=ทำไม่ได้, 5=ต้องการความช่วยเหลือ, 10=ทำได้เอง) คะแนน BI รวม = ผลรวมของทุกรายการ = 0-100 การเพิ่มขึ้นทุกคะแนนแสดงถึงการพัฒนาการทำงาน

สูตร
10 items rated on variable point scales: feeding (0-10), bathing (0-5), grooming (0-5), dressing (0-10), bowel continence (0-10), bladder continence (0-10), toilet use (0-10), transfers bed/chair (0-15), ambulation (0-15), stairs (0-10). Total Barthel Index = sum of items = 0-100. Score 0-20 = total dependence, 21-60 = severe dependence, 61-90 = moderate dependence, 91-99 = mild dependence, 100 = full independence.
3

คะแนน BI กำหนดระดับความพิการทางการทำงาน: 0-20 = พึ่งพาผู้อื่นโดยสมบูรณ์ในการทำ ADL, ต้องนอนติดเตียงหรือใช้รถเข็น, ต้องการการดูแลทั้งหมด (สถานพยาบาล, การดูแลแบบประคับประคอง) 21-60 = พึ่งพาผู้อื่นอย่างรุนแรง, ต้องการความช่วยเหลืออย่างมากในการทำ ADL และการเคลื่อนไหวส่วนใหญ่, มีแนวโน้มที่จะต้องเข้าสถานพยาบาลหรือได้รับการดูแลจากครอบครัวตลอด 24 ชั่วโมง 61-90 = พึ่งพาผู้อื่นปานกลาง, สามารถทำ ADL บางอย่างได้เอง (การรับประทานอาหาร, การดูแลตนเอง) แต่ต้องการความช่วยเหลือในการเคลื่อนไหวและ ADL ที่ซับซ้อน (การแต่งกาย, การอาบน้ำ), สามารถอยู่บ้านได้ด้วยการสนับสนุนจากครอบครัว 91-99 = พึ่งพาผู้อื่นเล็กน้อย, ต้องการการดูแลหรือความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยในงานเฉพาะอย่าง 100 = ทำ ADL และการเคลื่อนไหวทั้งหมดได้เองโดยสมบูรณ์ คะแนน BI เมื่อจำหน่ายผู้ป่วยทำนายผลลัพธ์ 90 วันและสถานที่จำหน่าย: BI <60 โดยทั่วไปจะนำไปสู่การเข้าสถานพยาบาล; BI 61-90 สามารถจำหน่ายกลับบ้านได้ด้วยการสนับสนุนจากชุมชน; BI >90 โดยทั่วไปจะจำหน่ายกลับบ้านพร้อมการฟื้นฟูสมรรถภาพแบบผู้ป่วยนอก การคาดการณ์การปรับปรุง BI หลังโรคหลอดเลือดสมอง: เพิ่มขึ้น 10-30 คะแนนต่อเดือนในช่วง 3 เดือนแรก; คงที่หลังจาก 6 เดือน (หน้าต่างการฟื้นตัวปิดลง)

สูตร
Barthel Index score at hospital discharge predicts functional outcome and discharge destination. BI 0-20 indicates total ADL dependence, typically requiring 24-hour care facility or hospice. BI 21-60 indicates severe dependence requiring substantial assistance. BI 61-90 indicates moderate dependence, manageable with family support or assisted living. BI 91-99 indicates mild dependence with minimal supervision. BI 100 indicates full independence. Serial BI assessment from admission to discharge tracks functional recovery rate (expected 10-30 point improvement per month in first 3 months post-stroke with rehabilitation).

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การบริหารจัดการ BI พื้นฐานภายใน 24 ชั่วโมงหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน เมื่อสถานะทางระบบประสาทไม่คงที่; คะแนนสะท้อนถึงอาการบวมเฉียบพลันและการใช้ยาระงับประสาท มากกว่าความสามารถในการทำงานที่แท้จริง รอ 48-72 ชั่วโมงหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมองเพื่อการประเมินที่เชื่อถือได้
  • การให้คะแนน BI ตามศักยภาพการทำงานด้วยอุปกรณ์ที่เหมาะสม แทนที่จะเป็นฟังก์ชันที่สังเกตได้จริง; ทำเครื่องหมาย 'ต้องการความช่วยเหลือ' หากผู้ป่วยสามารถทำงานได้เฉพาะเมื่อมีอุปกรณ์ช่วย (เช่น รถช่วยเดิน เก้าอี้อาบน้ำ) และได้รับการจัดเตรียมโดยผู้ดูแล
  • การเปรียบเทียบ BI พื้นฐานในสถานการณ์โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน (ได้รับยาระงับประสาท มีภาวะแทรกซ้อนทางการแพทย์) กับ BI เมื่อจำหน่าย; มีแนวโน้มที่จะแสดงการปรับปรุงที่อาจสะท้อนถึงการลดลงของฤทธิ์ยาระงับประสาทและการคงที่ทางการแพทย์ มากกว่าการได้ประโยชน์จากการฟื้นฟูสมรรถภาพที่แท้จริง
  • การใช้ BI เพียงอย่างเดียวโดยปราศจากการตัดสินทางคลินิก; BI 60 อาจแสดงถึงการทำงานที่แตกต่างกันอย่างมาก ขึ้นอยู่กับว่ารายการใดที่ได้คะแนน (ผู้ป่วยทำได้เองในการรับประทานอาหาร/สุขอนามัย แต่พึ่งพาผู้อื่นโดยสมบูรณ์ในการเคลื่อนไหว เทียบกับผู้ป่วยที่ทำได้เองในการเคลื่อนไหว แต่พึ่งพาผู้อื่นในการดูแลตนเอง)
  • การอ้างว่าการคงที่ของ BI ทั้งหมดเกิดจากพยากรณ์โรคการฟื้นฟูสมรรถภาพที่ย่ำแย่; ระยะฟื้นตัวช้า (3-6 เดือนหลังโรคหลอดเลือดสมอง) แสดงการเพิ่มขึ้นที่ช้าลง; การคงที่ที่ 6 เดือนเป็นเรื่องปกติในหลายกรณี
  • การไม่บันทึกความต้องการอุปกรณ์ช่วยและผู้ดูแล; BI 'ทำได้เอง' สมมติว่ามีอุปกรณ์และสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย; การทำงานที่บ้านจริงอาจแตกต่างกันอย่างมาก

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่าง Barthel Index และ Modified Rankin Scale?

Barthel Index (0-100) วัดความเป็นอิสระในงาน ADL ที่เฉพาะเจาะจง (การรับประทานอาหาร การแต่งกาย การเคลื่อนไหว); Modified Rankin Scale (0-6) วัดความพิการ/การพึ่งพาผู้อื่นโดยรวม (0=ไม่มีอาการ, 6=เสียชีวิต) BI ให้รายละเอียดที่ชัดเจน (พึ่งพาในงานใดบ้าง?); mRS ให้บทสรุปโดยรวม (เป็นอิสระหรือพึ่งพา) ทั้งสองทำนายผลลัพธ์; BI มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงจากการฟื้นฟูสมรรถภาพมากกว่า; mRS ง่ายกว่าสำหรับการจัดประเภททางคลินิกอย่างรวดเร็ว การทดลองทางคลินิกเกี่ยวกับโรคหลอดเลือดสมองมักรายงานทั้งสองอย่าง: BI เป็นผลลัพธ์โดยละเอียด, mRS เป็นจุดสิ้นสุดความพิการโดยรวม ทั้งสองมีความสัมพันธ์กัน (r=0.8) แต่ไม่สามารถใช้แทนกันได้

สามารถใช้ BI ในประชากรที่ไม่ใช่ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองได้หรือไม่?

ได้ BI ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องในผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน โรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง การบาดเจ็บของไขสันหลัง ประชากรผู้สูงอายุ และภาวะทางระบบประสาทเรื้อรังอื่นๆ อย่างไรก็ตาม เกณฑ์การพยากรณ์โรคและอัตราการปรับปรุงที่คาดหวังจะแตกต่างกันไปตามโรค (ศักยภาพในการฟื้นฟูสมรรถภาพแตกต่างกัน) BI มีประโยชน์ในการบันทึกการพึ่งพา ADL ในทุกการวินิจฉัย แต่แบบจำลองการพยากรณ์โรคเฉพาะสำหรับโรคหลอดเลือดสมอง (เช่น คะแนน BI ทำนายผลลัพธ์ 90 วัน) จะไม่สามารถนำไปใช้กับภาวะอื่น ๆ ได้

การปรับปรุง BI เท่าใดจึงจะบ่งชี้ถึงการตอบสนองต่อการฟื้นฟูสมรรถภาพที่มีความหมาย?

ในการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน (3 เดือนแรกหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมอง) การปรับปรุงที่คาดหวังคือ 10-30 คะแนนต่อเดือน ขึ้นอยู่กับความรุนแรงพื้นฐานและความเข้มข้นของการฟื้นฟูสมรรถภาพ การปรับปรุง BI <5 คะแนนต่อเดือน บ่งชี้ว่าการฟื้นตัวคงที่หรือการตอบสนองต่อการฟื้นฟูสมรรถภาพไม่เพียงพอ (แนะนำให้ปรับการบำบัด) การปรับปรุง >10 คะแนนต่อเดือน บ่งชี้ถึงแนวโน้มการฟื้นฟูสมรรถภาพที่ดี หลังจาก 6 เดือนหลังเกิดโรคหลอดเลือดสมอง การเพิ่มขึ้นของ BI อีกเป็นเรื่องผิดปกติ; คาดว่าการฟื้นตัวจะคงที่ เกณฑ์การเปลี่ยนแปลงที่มีความหมายจะแตกต่างกันไปตามค่าพื้นฐาน: ผู้ป่วยที่ปรับปรุงจาก BI 20 เป็น 40 มีการเพิ่มขึ้นของการทำงานอย่างมีนัยสำคัญ แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงสัมบูรณ์จะน้อยกว่าผู้ป่วยที่ปรับปรุงจาก 70 เป็น 90

BI มีความถูกต้องในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองที่พิการรุนแรงหรือไม่?

BI มีประโยชน์น้อยในผู้ป่วย NIHSS >30 (โรคหลอดเลือดสมองรุนแรง) ซึ่งคาดว่ามีการพึ่งพา ADL โดยสมบูรณ์ (BI 0-20) ผลกระทบจากพื้นจำกัดความสามารถในการติดตามการปรับปรุงในประชากรกลุ่มนี้ BI อาจประเมินความสามารถในการทำงานต่ำเกินไปในผู้ป่วยที่มีภาวะพูดไม่ออกรุนแรงหรือมีความบกพร่องทางการรู้คิด ซึ่งยังคงมีความสามารถทางกล้ามเนื้อ ในโรคหลอดเลือดสมองรุนแรง NIHSS และความรุนแรงจากการถ่ายภาพจะทำนายการพยากรณ์โรคเบื้องต้นได้ดีกว่า; BI จะถูกติดตามหากมีการฟื้นฟูสมรรถภาพ แต่การปรับปรุงที่คาดหวังอาจไม่มากนัก (สูงสุด 10-20 คะแนนในหลายกรณี)

สามารถใช้ BI ทางไกลหรือผ่านการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ได้หรือไม่?

บางส่วน การรายงานตนเองของผู้ป่วยเกี่ยวกับรายการ BI โดยไม่มีการสังเกตโดยตรงจะนำไปสู่ความเอนเอียง ผู้ป่วยมักรายงานความเป็นอิสระเกินจริง การสัมภาษณ์ผู้ดูแลทางโทรศัพท์มีความน่าเชื่อถือมากกว่าการรายงานตนเองของผู้ป่วย แต่ไม่สามารถทดแทนการสังเกตการณ์ต่อหน้าได้ แนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุด: การประเมิน BI ต่อหน้าในจุดเวลาสำคัญ (พื้นฐาน, จำหน่าย, 3 เดือน, 6 เดือน); พิจารณาการรายงาน BI โดยผู้ดูแลสำหรับการติดตามผลทางไกล 12 เดือน หากไม่สามารถประเมินต่อหน้าได้ โดยยอมรับข้อจำกัดด้านความถูกต้อง

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Barthel, D. W., Gottwald, B. (1965). Functional Evaluation: The Barthel Index. Maryland State Medical Journal, 14(5), 61-65.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Mahoney, F. I., Barthel, D. W. (1965). Functional evaluation: The Barthel Index. Maryland State Medical Journal, 14(5), 61-65.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว