Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การพลศาสตร์ผกผัน

ผู้เสนอ
Pieper, D. L. et al.
ปี
1968
ประเภท
Problem-solving method for robot control
กลุ่มวิธี
Numerical computation

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การพลศาสตร์ผกผัน (Inverse kinematics) คือปัญหาเชิงคำนวณในการกำหนดมุมข้อต่อที่จำเป็นสำหรับการวางตำแหน่งและกำหนดทิศทางของส่วนปลาย (เครื่องมือ) ของกลไกแบบข้อต่อที่ตำแหน่งและทิศทางที่ต้องการ ตรงกันข้ามกับการพลศาสตร์ไปข้างหน้า (forward kinematics) ซึ่งคำนวณตำแหน่งส่วนปลายจากมุมข้อต่อ การพลศาสตร์ผกผันจะแก้ปัญหาการจับคู่ย้อนกลับ ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการควบคุมหุ่นยนต์: เมื่อกำหนดตำแหน่งเป้าหมายที่ต้องการ การพลศาสตร์ผกผันจะหามุมข้อต่อที่ทำให้บรรลุเป้าหมายนั้น

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ความท้าทายหลักคือ ในขณะที่การพลศาสตร์ไปข้างหน้าเป็นการแปลงที่ตรงไปตรงมา (โดยปกติจะมีค่าเดียว) การพลศาสตร์ผกผันมักจะมีหลายคำตอบหรือไม่สามารถหาคำตอบในรูปแบบปิดได้ สำหรับหุ่นยนต์ที่มีองศาความเป็นอิสระ 6 องศา (6-degree-of-freedom) การกำหนดค่าข้อต่อหลายแบบสามารถทำให้ส่วนปลายไปถึงตำแหน่งและทิศทางเดียวกันได้ โครงสร้างหุ่นยนต์บางแบบมีคำตอบในรูปแบบปิด ในขณะที่บางแบบต้องใช้วิธีการเชิงตัวเลขแบบวนซ้ำ ปัญหานี้จะซับซ้อนยิ่งขึ้นเมื่อพื้นที่ทำงานมีจำกัด มีจุดเอกฐาน (singularities) หรือต้องคำนึงถึงข้อจำกัดของข้อต่อ (ขีดจำกัด การชน)

ประวัติศาสตร์

การพลศาสตร์ผกผันได้กลายเป็นปัญหาสำคัญในการควบคุมหุ่นยนต์ในช่วงทศวรรษ 1960-1970 วิทยานิพนธ์ของ Pieper ในปี 1968 ได้กล่าวถึงปัญหาการพลศาสตร์ผกผันและระบุเงื่อนไขสำหรับคำตอบในรูปแบบปิด ตลอดหลายทศวรรษ นักวิจัยได้พัฒนากลวิธีเชิงวิเคราะห์สำหรับสถาปัตยกรรมหุ่นยนต์มาตรฐาน และวิธีการเชิงตัวเลขแบบวนซ้ำ (Jacobian, gradient-based) สำหรับกรณีทั่วไป ปัจจุบันไลบรารีหุ่นยนต์สมัยใหม่ได้รวมเอาตัวแก้ปัญหาการพลศาสตร์ผกผันที่ซับซ้อนซึ่งผสมผสานทั้งสองแนวทางเข้าด้วยกัน

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การพลศาสตร์ผกผันเมื่อใดก็ตามที่คุณต้องการตั้งโปรแกรมหุ่นยนต์ให้ไปถึงตำแหน่งเป้าหมายที่ระบุ มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการวางแผนเส้นทาง (trajectory planning) การดำเนินการหยิบและวาง (pick-and-place operations) และการใช้งานการควบคุมในปริภูมิงาน (task-space control) สมมติว่าตำแหน่งเป้าหมายสามารถเข้าถึงได้ภายในพื้นที่ทำงานของหุ่นยนต์ หากไม่สามารถเข้าถึงได้ ให้ใช้ตำแหน่งที่ใกล้ที่สุดที่สามารถเข้าถึงได้แทน

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • คำตอบในรูปแบบปิดมีอยู่เฉพาะสำหรับโครงสร้างหุ่นยนต์บางประเภทเท่านั้น (เช่น หุ่นยนต์ 6 DOF ที่มีข้อต่อหมุนสามข้อต่อเรียงกัน)
  • คำตอบหลายแบบ (การกำหนดค่าข้อต่อหลายแบบที่ไปถึงตำแหน่งเดียวกัน) ทำให้การเลือกซับซ้อนขึ้น
  • จุดเอกฐาน (singularities) (การกำหนดค่าที่ส่วนปลายสูญเสียองศาความเป็นอิสระ) ทำให้เกิดความไม่เสถียรเชิงตัวเลข
  • วิธีการวนซ้ำช้ากว่าและอาจไม่ลู่เข้า (converge) ต้องใช้ค่าเริ่มต้นที่ดี

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ช่วยให้การเขียนโปรแกรมในปริภูมิงานทำได้ง่ายขึ้น (ระบุตำแหน่งส่วนปลายที่ต้องการ)
  • คำตอบในรูปแบบปิดมีความรวดเร็วและแน่นอน เหมาะสำหรับการควบคุมแบบเรียลไทม์
  • วิธีการเชิงตัวเลขสามารถปรับใช้กับโครงสร้างหุ่นยนต์ได้ทุกแบบและมีความเสถียรเชิงตัวเลข
  • อนุญาตให้รวมข้อจำกัดต่างๆ เช่น ขีดจำกัดข้อต่อและการหลีกเลี่ยงการชน

การประยุกต์ใช้

  • การเขียนโปรแกรมหุ่นยนต์อุตสาหกรรม: การระบุตำแหน่งหยิบและวางสำหรับหุ่นยนต์ประกอบ
  • การวางแผนเส้นทาง: การคำนวณเส้นทางข้อต่อที่เคลื่อนย้ายส่วนปลายไปตามเส้นทางที่ต้องการ
  • การควบคุมระยะไกล (Teleoperation): การแปลงคำสั่งของผู้ควบคุมที่เป็นมนุษย์ในปริภูมิงานไปเป็นคำสั่งข้อต่อของหุ่นยนต์
  • การจับภาพเคลื่อนไหวและแอนิเมชัน: การแปลงตำแหน่งส่วนปลายที่จับภาพได้ไปเป็นมุมข้อต่อสำหรับการเล่นซ้ำหรือสร้างแอนิเมชัน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

กำหนดตำแหน่งและทิศทางส่วนปลายที่ต้องการ โครงสร้างทางพลศาสตร์ของหุ่นยนต์ (ความยาวท่อนแขน ประเภทข้อต่อ) และข้อจำกัดใดๆ (ขีดจำกัดข้อต่อ การหลีกเลี่ยงการชน)

2

เลือกวิธีการพลศาสตร์ผกผันที่เหมาะสมตามโครงสร้างหุ่นยนต์: วิธีเชิงวิเคราะห์ (รูปแบบปิด) สำหรับโครงสร้างที่เรียบง่าย หรือวิธีการเชิงตัวเลขแบบวนซ้ำสำหรับกรณีทั่วไป

3

สำหรับวิธีการพลศาสตร์ผกผันเชิงวิเคราะห์ ให้หาชุดสมการรูปแบบปิดจากสมการทางพลศาสตร์ สำหรับวิธีการเชิงตัวเลข ให้ตั้งค่ากรอบการหาค่าที่เหมาะสมที่สุด (optimization) หรือการวนซ้ำ

4

แก้สมการพลศาสตร์ผกผันโดยใช้วิธีการที่เลือก: พีชคณิตตรงสำหรับแขนระนาบ 3 ข้อต่อ การวนซ้ำโดยใช้เมทริกซ์จาโคเบียน (Jacobian-based iteration) (วิธีของนิวตัน-ราฟสัน) สำหรับหุ่นยนต์ทั่วไป หรือวิธีลดระดับความชัน (gradient descent) สำหรับปัญหาที่มีข้อจำกัด

5

ส่งคืนค่ามุมข้อต่อ ตรวจสอบความถูกต้อง (อยู่ในขีดจำกัดข้อต่อ ปลอดภัยจากการชน) และเลือกคำตอบที่ดีที่สุดหากมีหลายคำตอบ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การพยายามหาคำตอบการพลศาสตร์ผกผันในรูปแบบปิดสำหรับโครงสร้างหุ่นยนต์ทั่วไป แล้วล้มเลิกเมื่อพีชคณิตซับซ้อนเกินไป
  • การไม่ตรวจสอบว่าตำแหน่งเป้าหมายสามารถเข้าถึงได้จริงก่อนทำการแก้ปัญหา
  • การเลือกคำตอบการพลศาสตร์ผกผันที่ทำให้เกิดการขาดตอนของข้อต่อหรือความเร็วสูงในเส้นทาง

คำถามที่พบบ่อย

ทำไมหุ่นยนต์ของฉันจึงมีคำตอบหลายแบบในการไปถึงเป้าหมายเดียวกัน?

ความซ้ำซ้อน (redundancy) (องศาความเป็นอิสระมากกว่า 6) หรือโครงสร้างหุ่นยนต์เฉพาะสามารถสร้างการกำหนดค่าหลายแบบที่มีตำแหน่งส่วนปลายเดียวกันได้ ข้อดีคือ คุณสามารถเลือกคำตอบที่หลีกเลี่ยงสิ่งกีดขวางหรือขีดจำกัดข้อต่อได้ ใช้ปริภูมิว่าง (null space) เพื่อปรับมุมข้อต่อโดยไม่เปลี่ยนตำแหน่งส่วนปลาย

จุดเอกฐาน (singularity) คืออะไร และทำไมจึงก่อให้เกิดปัญหา?

จุดเอกฐานคือการกำหนดค่าที่หุ่นยนต์สูญเสียองศาความเป็นอิสระไปหนึ่งองศาหรือมากกว่า (เช่น ที่แขนยืดสุดหรือเมื่อข้อต่ออยู่ในแนวเดียวกัน) ที่จุดเอกฐาน เมทริกซ์จาโคเบียนจะกลายเป็นเมทริกซ์เอกฐาน ทำให้เกิดความเร็วข้อต่อเป็นอนันต์สำหรับความเร็วส่วนปลายที่มีค่าจำกัด ควรหลีกเลี่ยงเส้นทางที่ผ่านจุดเอกฐาน

ฉันควรใช้วิธีเชิงวิเคราะห์หรือเชิงตัวเลขสำหรับการพลศาสตร์ผกผัน?

ใช้วิธีการพลศาสตร์ผกผันเชิงวิเคราะห์ (รูปแบบปิด) หากโครงสร้างหุ่นยนต์ของคุณยอมให้มีคำตอบ วิธีนี้รวดเร็วและแน่นอน ใช้วิธีการเชิงตัวเลขสำหรับโครงสร้างที่ซับซ้อน หรือเมื่อข้อจำกัดทำให้ปัญหายุ่งยากขึ้น แนวทางแบบผสม (เชิงวิเคราะห์สำหรับตำแหน่งที่เข้าถึงได้ การถอยกลับไปใช้วิธีเชิงตัวเลข) เป็นที่นิยมใช้กันทั่วไปในการปฏิบัติงาน

ฉันจะจัดการกับขีดจำกัดข้อต่อในการพลศาสตร์ผกผันได้อย่างไร?

หากคำตอบของการพลศาสตร์ผกผันละเมิดขีดจำกัดข้อต่อ ให้ใช้วิธีการหาค่าที่เหมาะสมที่สุดแบบมีข้อจำกัด (constrained optimization): ลดระยะห่างไปยังเป้าหมายให้น้อยที่สุด โดยให้มุมข้อต่อทั้งหมดอยู่ในขีดจำกัด วิธีนี้จะให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้หากเป้าหมายที่แน่นอนไม่สามารถทำได้

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Craig, J. J. (2005). Introduction to Robotics: Mechanics and Control (3rd ed.). Pearson Education.

    ISBN: 0-13-123629-6
    คัดลอกแล้ว
  2. Spong, M. W., Hutchinson, S., & Vidyasagar, M. (2006). Robot Modeling and Control. John Wiley & Sons.

    ISBN: 0-471-64990-2
    คัดลอกแล้ว
  3. Pieper, D. L. (1968). The kinematics of manipulators under computer control. Ph.D. Dissertation, Stanford University.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว