Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

Inventory of Complicated Grief

ผู้เสนอ
Holly G. Prigerson
ปี
1995
ประเภท
Self-report questionnaire
กลุ่มวิธี
diagnosis-focused-grief-assessment

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

Inventory of Complicated Grief (ICG) เป็นแบบวัดตนเอง (self-report measure) จำนวน 19 ข้อ พัฒนาโดย Prigerson และคณะในปี 1995 เพื่อประเมินภาวะเศร้าโศกซับซ้อน (complicated grief) ซึ่งเป็นรูปแบบของความเศร้าโศกที่คงอยู่ยาวนานและส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิต ซึ่งเกินกว่าการสูญเสียตามปกติ ICG ถูกออกแบบมาเพื่อแยกแยะภาวะเศร้าโศกซับซ้อนออกจากการซึมเศร้าที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสีย ทำให้ ICG กลายเป็นเครื่องมือคัดกรองและวินิจฉัยมาตรฐานทองคำในการวิจัยและการปฏิบัติทางคลินิกเกี่ยวกับความเศร้าโศก

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ภาวะเศร้าโศกซับซ้อน (ปัจจุบันเรียกว่า Prolonged Grief Disorder ใน DSM-5-TR) มีลักษณะเฉพาะคือ การโหยหาผู้เสียชีวิตอย่างต่อเนื่อง ความคิดที่หวนนึกถึงผู้เสียชีวิตซ้ำๆ ความยากลำบากในการยอมรับความตาย ภาวะชาด้านอารมณ์ และการทำงานที่บกพร่อง ซึ่งคงอยู่นาน 6–12 เดือนหรือนานกว่านั้นหลังการสูญเสีย แตกต่างจากความเศร้าโศกปกติที่ค่อยๆ คลี่คลายไปตามกาลเวลา ภาวะเศร้าโศกซับซ้อนเกี่ยวข้องกับสภาวะทางจิตใจที่ 'ติดขัด' (stuck) ซึ่งมีลักษณะเด่นคือความโหยหาอย่างรุนแรงและการหมกมุ่นอยู่กับผู้เสียชีวิต ICG สามารถจับลักษณะสำคัญของการวินิจฉัยภาวะนี้ได้ ทำให้แพทย์และนักวิจัยสามารถแยกแยะความเศร้าโศกที่ผิดปกติออกจากความเศร้าโศกตามปกติได้

ประวัติศาสตร์

ICG พัฒนาโดย Holly G. Prigerson และคณะในปี 1995 ที่ Yale University School of Medicine เดิมทีออกแบบมาเพื่อแยกแยะภาวะเศร้าโศกซับซ้อนออกจากการซึมเศร้าและความวิตกกังวลที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียในกลุ่มคู่สมรสสูงอายุที่สูญเสีย การศึกษาทางจิตวิทยา (N=205) แสดงให้เห็นว่าภาวะเศร้าโศกซับซ้อนเป็นหน่วยวินิจฉัยที่แตกต่างกันและต้องการการรักษาที่ตรงเป้าหมาย การศึกษาตรวจสอบความถูกต้องในภายหลังในประชากรที่หลากหลาย (บิดามารดาที่สูญเสีย วัยรุ่น ผู้ใหญ่ตอนต้น) และข้ามวัฒนธรรม ได้ยืนยันถึงประโยชน์ของ ICG ความเกี่ยวข้องทางคลินิกของแบบวัดนี้เพิ่มขึ้นพร้อมกับ DSM-5-TR (2013) และ ICD-11 (2022) ซึ่งทั้งสองฉบับได้กำหนดให้ Prolonged Grief Disorder เป็นการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ ข้อคำถาม ICG สอดคล้องโดยตรงกับเกณฑ์เหล่านี้ แบบวัดนี้ถูกนำไปใช้ในการศึกษาที่ตีพิมพ์กว่า 300 ฉบับ และยังคงเป็นเครื่องมือคัดกรองที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดสำหรับภาวะเศร้าโศกซับซ้อนในระดับนานาชาติ

ควรใช้เมื่อใด

ICG เหมาะสำหรับผู้ที่สูญเสียไปแล้ว 6+ เดือน และมีอาการเศร้าโศกที่คงอยู่ยาวนานและส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิต สถานที่ใช้งานหลัก ได้แก่: บริการให้คำปรึกษาและจิตบำบัดความเศร้าโศก; คลินิกจิตเวชและปฐมภูมิที่คัดกรองภาวะเศร้าโศกซับซ้อนในผู้ป่วยที่สูญเสีย; การศึกษาวิจัยเกี่ยวกับความเศร้าโศก; การประเมินติดตามผลหลังการสูญเสียครั้งใหญ่ (การเสียชีวิตของคู่สมรส บุตร บิดามารดา); และการระบุตัวบุคคลที่มีความเสี่ยงสูงตั้งแต่เนิ่นๆ ที่อาจได้รับประโยชน์จากการแทรกแซงที่ตรงเป้าหมาย มีคุณค่าอย่างยิ่งในกลุ่มประชากรที่มีความเสี่ยงต่อภาวะเศร้าโศกที่ยืดเยื้อหรือซับซ้อน (เช่น การสูญเสียบุตร การเสียชีวิตอย่างกะทันหัน/รุนแรง ความเครียดที่เกิดขึ้นพร้อมกัน)

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ไม่ได้ประเมินปัจจัยป้องกัน (การสร้างความหมาย การเติบโตหลังการสูญเสีย) ที่เป็นลักษณะของความยืดหยุ่น (resilience) ในการรับมือกับการสูญเสีย มุ่งเน้นไปที่พยาธิสภาพ (pathology) เท่านั้น
  • คะแนนตัดที่ 25 อาจไม่เหมาะสมสำหรับทุกกรณี บางการศึกษาแนะนำเกณฑ์ที่ปรับตามบริบทหรือประชากร (เช่น คะแนนตัดที่สูงขึ้นในระยะแรกของการเศร้าโศก คะแนนที่ต่ำลงในระยะที่ยืดเยื้อ)
  • มีการตรวจสอบความถูกต้องทางวัฒนธรรมจำกัด ส่วนใหญ่กำหนดมาตรฐานในประชากรตะวันตก โดยเฉพาะคนผิวขาว อาจต้องมีการปรับเปลี่ยนให้เข้ากับการแสดงออกความเศร้าโศกในวัฒนธรรมที่หลากหลาย
  • ไม่สามารถวินิจฉัยภาวะเศร้าโศกซับซ้อนได้โดยลำพัง ต้องอาศัยการตัดสินทางคลินิกเกี่ยวกับระยะเวลาของอาการ (onset, duration) และผลกระทบต่อการทำงานเพื่อให้เป็นไปตามเกณฑ์ DSM-5-TR
  • กรอบเวลา (2 สัปดาห์ที่ผ่านมา) สั้น อาจไม่สามารถจับความผันผวนของความรุนแรงของความเศร้าโศกในช่วงเวลาที่ยาวนานกว่า หรือแยกแยะการกำเริบเฉียบพลันออกจากภาวะเศร้าโศกซับซ้อนในระดับพื้นฐานได้

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ได้รับการตรวจสอบความถูกต้อง (well-validated) ในประชากรหลายกลุ่ม (คู่สมรสที่สูญเสีย บิดามารดา วัยรุ่น) ด้วยคุณสมบัติทางจิตวิทยา (psychometric properties) ที่แข็งแกร่ง (Cronbach's α โดยทั่วไป >0.80, ความเที่ยงของการทดสอบซ้ำ (test-retest reliability) r>0.80)
  • มีคะแนนตัดที่ชัดเจน (≥25) พร้อมความไวและความจำเพาะสูงในการระบุภาวะเศร้าโศกซับซ้อน สอดคล้องกับเกณฑ์ Prolonged Grief Disorder ใน DSM-5-TR
  • สั้น (19 ข้อ, <10 นาที) และง่ายต่อการบริหารจัดการในสถานพยาบาลและงานวิจัย ไม่ต้องมีการฝึกอบรมพิเศษ
  • มีการใช้งานอย่างกว้างขวางในการวิจัยผลลัพธ์ ทำให้สามารถเปรียบเทียบข้ามการศึกษาและประชากรได้ แสดงให้เห็นถึงการตอบสนองต่อการบำบัดความเศร้าโศก
  • ครอบคลุมทั้งมิติทางความคิด (การโหยหา ความคิดที่หวนนึกถึงซ้ำๆ) และมิติทางการทำงาน (การหลีกเลี่ยง การทำงานที่บกพร่อง) ของภาวะเศร้าโศกซับซ้อน

การประยุกต์ใช้

  • การคัดกรองทางคลินิกในบริการปฐมภูมิ จิตเวช และการให้คำปรึกษาความเศร้าโศก เพื่อระบุบุคคลที่สูญเสียซึ่งต้องการการแทรกแซงเฉพาะทาง
  • การวัดผลลัพธ์ในการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (randomized controlled trials) ของจิตบำบัดที่เน้นความเศร้าโศก (เช่น Complicated Grief Therapy) และการแทรกแซงอื่นๆ
  • การศึกษาวิจัยที่ตรวจสอบปัจจัยเสี่ยงและปัจจัยป้องกันในการรับมือกับการสูญเสีย ระบาดวิทยาของภาวะเศร้าโศกซับซ้อน และความชุกในประชากรเฉพาะกลุ่ม (เช่น การสูญเสียอย่างกะทันหัน การสูญเสียบุตร)
  • การติดตามผลระยะยาวในบุคคลที่มีความเสี่ยงสูงหลังการสูญเสีย (เช่น ผู้ที่สูญเสียจากการฆ่าตัวตายหรือการเสียชีวิตอย่างรุนแรง) เพื่อติดตามแนวโน้มของอาการและนำทางการแทรกแซงแบบขั้นบันได (stepped-care interventions)
  • การฝึกอบรมและการกำกับดูแลนักให้คำปรึกษาและนักจิตบำบัดความเศร้าโศก ในฐานะเครื่องมือสำหรับการสร้างภาพผู้ป่วย (case formulation) และการวางแผนการรักษา

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ICG ประกอบด้วยข้อคำถาม 19 ข้อ ประเมินตามมาตรวัดแบบ Likert scale 5 ระดับ (0 = ไม่เคยเลย, 1 = นานๆ ครั้ง, 2 = บางครั้ง, 3 = บ่อยครั้ง, 4 = ตลอดเวลา) ข้อคำถามประเมินอาการเศร้าโศก เช่น การโหยหาผู้เสียชีวิต ความคิดที่หวนนึกถึงซ้ำๆ การหลีกเลี่ยง ภาวะชาด้านอารมณ์ ความยากลำบากในการยอมรับความตาย และการทำงานที่บกพร่อง ผู้ตอบแบบสอบถามจะให้คะแนนความถี่ที่ตนเองประสบกับอาการแต่ละอย่างในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา แบบวัดนี้สามารถบริหารจัดการด้วยตนเองและใช้เวลาประมาณ 5–10 นาทีในการทำ ไม่ต้องมีการฝึกอบรมพิเศษ เหมาะสำหรับการใช้งานในสถานพยาบาล การศึกษาวิจัย และประชากรทั่วไป

สูตร
Administer 19 items with 5-point Likert response scale
2

คะแนนรวมคือผลรวมของข้อคำถามทั้ง 19 ข้อ โดยมีช่วงคะแนนตั้งแต่ 0–76 คะแนน คะแนนตัด (cutoff score) ที่ ≥25 บ่งชี้ถึงการมีอยู่ของภาวะเศร้าโศกซับซ้อน โดยมีความไว (sensitivity) และความจำเพาะ (specificity) สูงเพื่อวัตถุประสงค์ในการวินิจฉัย คะแนนระหว่าง 25–35 บ่งชี้ถึงภาวะเศร้าโศกซับซ้อนในระดับปานกลาง ในขณะที่คะแนน >35 บ่งชี้ถึงภาวะเศร้าโศกซับซ้อนในระดับรุนแรง บางการศึกษาใช้คะแนนตัดที่แตกต่างกัน (เช่น ≥30) ขึ้นอยู่กับบริบทการวิจัยและลักษณะของประชากร

สูตร
Sum all items; range 0–76. Score ≥25 indicates complicated grief
3

คะแนน <10: อาการเศร้าโศกน้อยที่สุด เป็นการตอบสนองต่อการสูญเสียตามปกติ คะแนน 10–24: อาการเศร้าโศกน้อยถึงปานกลาง อยู่ในเกณฑ์ปกติ คะแนน 25–35: ยืนยันภาวะเศร้าโศกซับซ้อน การทำงานที่บกพร่องอย่างมีนัยสำคัญและอาการที่คงอยู่นานต้องการการแทรกแซงจากผู้เชี่ยวชาญ คะแนน >35: ภาวะเศร้าโศกซับซ้อนรุนแรง มีการโหยหา การหวนนึกถึงซ้ำๆ และการทำงานที่บกพร่องอย่างชัดเจน แนะนำให้ส่งต่อเพื่อรับการบำบัดความเศร้าโศกเฉพาะทาง หรือการประเมินทางจิตเวช ในทางคลินิก คะแนน ICG มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล และการฆ่าตัวตาย คะแนนสูงจำเป็นต้องมีการประเมินสุขภาพจิตอย่างครอบคลุม

สูตร
Interpret based on cutoff threshold and clinical context

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้คะแนน ICG เพียงอย่างเดียวเป็นเกณฑ์การวินิจฉัยโดยไม่ได้พิจารณาถึงระยะเวลา (6+ เดือนหลังการสูญเสีย) และผลกระทบต่อการทำงาน คะแนนสูงในช่วง 3 เดือนแรกหลังการสูญเสียอาจสะท้อนถึงความเศร้าโศกเฉียบพลันตามปกติ
  • การไม่พิจารณาปัจจัยแวดล้อม (บรรทัดฐานทางวัฒนธรรมเกี่ยวกับการแสดงออกความเศร้าโศก ความเครียดที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ประวัติทางจิตเวช) ที่มีอิทธิพลต่อการตีความ คะแนนเดียวกันอาจบ่งชี้ถึงภาพทางคลินิกที่แตกต่างกันในแต่ละบุคคล
  • การบริหาร ICG ซ้ำๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ (เช่น รายสัปดาห์) โดยไม่มีความจำเป็นทางคลินิก ความผันผวนตามธรรมชาติของความเศร้าโศกอาจบดบังผลการรักษาที่แท้จริง แนะนำให้ประเมินซ้ำทุก 4–8 สัปดาห์
  • การตีความคะแนน ICG สูงผิดพลาดว่าเป็นการบ่งชี้ถึงยาต้านเศร้าหรือยาคลายกังวลเพียงอย่างเดียว ภาวะเศร้าโศกซับซ้อนส่วนใหญ่ตอบสนองต่อจิตบำบัดที่เน้นความเศร้าโศก (เช่น Complicated Grief Therapy) ยาเป็นเพียงส่วนเสริม

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างภาวะเศร้าโศกซับซ้อน (ICG ≥25) และความเศร้าโศกปกติ?

ความเศร้าโศกปกติเกี่ยวข้องกับความเศร้า การโหยหา และการทำงานที่บกพร่องชั่วคราวซึ่งค่อยๆ ดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือนถึงหลายปี ภาวะเศร้าโศกซับซ้อนมีลักษณะเด่นคือการโหยหาที่ยาวนาน รุนแรง การหมกมุ่นอยู่กับผู้เสียชีวิต การหลีกเลี่ยง ภาวะชาด้านอารมณ์ และการทำงานที่บกพร่องอย่างต่อเนื่องในด้านการงาน สังคม หรือการใช้ชีวิตประจำวัน ซึ่งคงอยู่นาน 6+ เดือนและก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานอย่างมีนัยสำคัญ คะแนน ICG <25 โดยทั่วไปสะท้อนถึงการรับมือกับการสูญเสียตามปกติ คะแนน ≥25 บ่งชี้ถึงภาวะเศร้าโศกซับซ้อนที่ต้องการการแทรกแซงเฉพาะทาง

สามารถใช้ ICG เพื่อประเมินความเศร้าโศกหลังจากสูญเสียไปไม่นาน (ภายใน 3 เดือนแรก) ได้หรือไม่?

ICG สามารถบริหารจัดการได้ทุกเมื่อหลังการสูญเสียเพื่อบันทึกความรุนแรงของอาการ แต่การตีความการวินิจฉัยจะแตกต่างกัน ในระยะเฉียบพลัน (0–3 เดือน) คะแนนที่สูงขึ้นสะท้อนถึงความเศร้าโศกเฉียบพลันตามปกติ เกณฑ์การวินิจฉัย (ICG ≥25 บ่งชี้ภาวะเศร้าโศกซับซ้อน) จะใช้เมื่อประเมิน 6+ เดือนหลังการสูญเสีย การบริหารจัดการในช่วงต้น (3–6 เดือน) สามารถใช้เพื่อประเมินความเสี่ยง (risk stratification) เพื่อระบุบุคคลที่มีความเสี่ยงต่อภาวะเศร้าโศกซับซ้อนเรื้อรังได้

ICG มีลิขสิทธิ์หรือไม่ หรือใช้งานได้ฟรี?

ICG อยู่ในสาธารณสมบัติ (public domain) และใช้งานได้ฟรีเพื่อวัตถุประสงค์ทางการวิจัยและการรักษา ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตหรือเสียค่าลิขสิทธิ์ แบบวัดนี้ได้เผยแพร่อย่างกว้างขวางในวรรณกรรมวิชาการและสามารถหาได้จากแหล่งข้อมูลที่ตีพิมพ์ หรือโดยการติดต่อผู้เขียน สถาบันบางแห่งอาจขออนุมัติจากคณะกรรมการพิจารณาจริยธรรมการวิจัยในมนุษย์ (IRB) ก่อนบริหารจัดการแบบวัดในสถานพยาบาลหรือการวิจัย

ICG ได้รับการแปลเป็นภาษาอื่นหรือไม่?

ใช่ ICG ได้รับการแปลและตรวจสอบความถูกต้องในภาษาดัตช์ เยอรมัน สเปน ญี่ปุ่น โปรตุเกส อิตาลี และภาษาอื่นๆ การศึกษาข้ามวัฒนธรรมแสดงให้เห็นโครงสร้างปัจจัย (factor structure) ที่สอดคล้องกันโดยทั่วไปและคะแนนตัดที่คล้ายคลึงกันในประชากรต่างๆ แม้ว่าบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมเกี่ยวกับการแสดงออกความเศร้าโศกอาจมีอิทธิพลต่อการตอบสนองต่อข้อคำถาม แพทย์ที่ใช้ฉบับแปลควรปรึกษาการศึกษาตรวจสอบความถูกต้องที่เฉพาะเจาะจงกับประชากรเป้าหมาย

ICG สามารถใช้ทำนายว่าใครจะพัฒนาภาวะเศร้าโศกซับซ้อนในอนาคตได้หรือไม่?

เมื่อบริหารจัดการในช่วงต้นของการรับมือกับการสูญเสีย (3–6 เดือนหลังการสูญเสีย) ICG สามารถช่วยระบุบุคคลที่มีความเสี่ยงสูงต่อภาวะเศร้าโศกซับซ้อนที่คงอยู่นานได้ คะแนนสูงในช่วงต้นทำนายการคลี่คลายความเศร้าโศกที่ช้าลงและความเสี่ยงสูงต่อภาวะแทรกซ้อน อย่างไรก็ตาม ICG เหมาะที่สุดในการใช้เป็นเครื่องมือคัดกรองทางคลินิกควบคู่กับการประเมินบริบท (เช่น ลักษณะการเสียชีวิต การมีอยู่ของความเครียดที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ประวัติการบาดเจ็บทางจิตใจในอดีต) มากกว่าที่จะเป็นอัลกอริทึมการทำนายแบบเดี่ยวๆ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Prigerson, H. G., Frank, E., Kasl, S. V., et al. (1995). Complicated grief and bereavement-related depression as distinct disorders: Preliminary empirical validation in elderly bereaved spouses. American Journal of Psychiatry, 152(1), 22–30.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว