Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวิเคราะห์การแยกส่วนโครงสร้างแบบปัจจัยนำเข้า-ผลผลิต

ผู้เสนอ
Wassily Leontief, adapted by Rose and others
ปี
1985
ประเภท
Decomposition method
กลุ่มวิธี
Economic-environmental analysis

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวิเคราะห์การแยกส่วนโครงสร้างแบบปัจจัยนำเข้า-ผลผลิต (IO-SDA) เป็นวิธีการบัญชีเศรษฐกิจ-สิ่งแวดล้อมที่มีรากฐานมาจากกรอบปัจจัยนำเข้า-ผลผลิตของ Wassily Leontief โดยจะแยกการเปลี่ยนแปลงของกิจกรรมทางเศรษฐกิจและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้อง (การปล่อยมลพิษ การใช้ทรัพยากร) เมื่อเวลาผ่านไปออกเป็นองค์ประกอบที่สะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี การเปลี่ยนแปลงของอุปสงค์ และการปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจ Rose, Chen และคณะ ได้ทำให้ SDA เป็นรูปธรรมในช่วงทศวรรษ 1980–1990 สำหรับการวิเคราะห์ความยั่งยืน

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกภาพเศรษฐกิจระดับชาติว่าเป็นเครือข่ายของอุตสาหกรรมที่ซื้อและขายซึ่งกันและกัน เมื่อการปล่อยก๊าซคาร์บอนจากการผลิตเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า เป็นเพราะ (a) โรงงานสกปรกขึ้น (เทคโนโลยีแย่ลง) (b) ผู้คนต้องการสินค้ามากขึ้น (อุปสงค์เพิ่มขึ้น) (c) เศรษฐกิจเปลี่ยนจากอุตสาหกรรมหนักไปสู่ภาคบริการ (การเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง) หรือ (d) ผสมผสานกัน? IO-SDA จะแยกปริศนาออกเป็นส่วนๆ โดยจะติดตามว่าอุปสงค์สุดท้ายแต่ละดอลลาร์ส่งผลกระทบต่อห่วงโซ่อุปทานอย่างไร และเปรียบเทียบเครือข่ายนั้นก่อนและหลัง โดยการเปลี่ยนแปลงปัจจัยทีละอย่าง (ทางเทคนิค) คุณจะเห็นว่าอะไรเป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง

ประวัติศาสตร์

ตารางปัจจัยนำเข้า-ผลผลิตมีต้นกำเนิดมาจาก Wassily Leontief (1951) เพื่อสร้างแบบจำลองความเชื่อมโยงทางเศรษฐกิจ ในช่วงทศวรรษ 1980–1990 Rose, Casler และคณะ ได้ปรับกรอบการทำงานเพื่อแยกผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม สร้าง IO-SDA ให้เป็นเครื่องมือสำหรับนโยบายด้านสภาพภูมิอากาศและทรัพยากร Dietzenbacher และ Los (2000) ได้ทำให้วิธีการเป็นระบบและชี้แจงทางเลือกในการแยกส่วน รูปแบบร่วมสมัยขยายไปสู่แบบจำลองหลายภูมิภาค (MRIO) ที่เชื่อมโยงการค้า และสู่กรอบการบัญชีตามการบริโภค

ควรใช้เมื่อใด

ใช้ IO-SDA เพื่อระบุความรับผิดชอบต่อการเปลี่ยนแปลงผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมให้กับปัจจัยขับเคลื่อนเฉพาะ—ทำความเข้าใจว่าการผลิตสกปรกขึ้น อุปสงค์พุ่งสูงขึ้น หรืออุตสาหกรรมเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่ จำเป็นสำหรับการออกแบบนโยบายสภาพภูมิอากาศ การคำนวณคาร์บอนฟุตพริ้นท์ขององค์กรในระดับห่วงโซ่คุณค่า และบัญชีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของประเทศ หลีกเลี่ยงเมื่อไม่มีตารางปัจจัยนำเข้า-ผลผลิต หรือล้าสมัย หรือเมื่อเปรียบเทียบเศรษฐกิจที่มีโครงสร้างภาคส่วนแตกต่างกันมาก

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ความต้องการข้อมูล: ต้องใช้ตารางปัจจัยนำเข้า-ผลผลิตที่มีรายละเอียดและอัปเดตเป็นประจำ หลายประเทศขาดตารางที่เชื่อถือได้หรือไม่ก็อัปเดตไม่บ่อย
  • โครงสร้างคงที่: สมมติว่าสัมประสิทธิ์ทางเทคนิคของอุตสาหกรรมค่อนข้างคงที่ นวัตกรรมหรือการหยุดชะงักครั้งใหญ่อาจทำให้สมมติฐานเป็นโมฆะ
  • ความเอนเอียงจากการรวมกลุ่ม: ค่าเฉลี่ยของสัมประสิทธิ์ซ่อนความแตกต่างภายในอุตสาหกรรม (บางบริษัทสะอาดกว่าบริษัทอื่นมาก)

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ความครอบคลุมที่สมบูรณ์: จับผลกระทบโดยตรงและโดยอ้อมตลอดห่วงโซ่อุปทานทั้งหมดภายในเศรษฐกิจ
  • การระบุแหล่งที่มาที่ชัดเจน: แยกการเปลี่ยนแปลงออกเป็นปัจจัยด้านเทคโนโลยี อุปสงค์ และโครงสร้างอย่างชัดเจน—เป็นคานงัดเชิงนโยบายที่โปร่งใส
  • ความยืดหยุ่น: สามารถนำไปใช้กับกระแสใดก็ได้ (พลังงาน การปล่อยมลพิษ วัสดุ น้ำ) ที่สามารถเชื่อมโยงกับภาคส่วนเศรษฐกิจได้
  • ความสามารถในการเปรียบเทียบตามเวลา: ตารางประวัติศาสตร์ช่วยให้วิเคราะห์แนวโน้มและประเมินการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างระยะยาวได้

การประยุกต์ใช้

  • การบัญชีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของประเทศ: การแยกการเปลี่ยนแปลงของ CO2 ออกเป็นเทคโนโลยีเทียบกับอุปสงค์เทียบกับการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างเพื่อชี้นำนโยบายสภาพภูมิอากาศและติดตามความคืบหน้าสู่เป้าหมาย
  • การค้าและคาร์บอนแฝง: การคำนวณการรั่วไหลของคาร์บอน (ไม่ว่าการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในประเทศจะถูกชดเชยด้วยการนำเข้าที่สกปรกขึ้นหรือไม่) และการระบุความรับผิดชอบในห่วงโซ่อุปทาน
  • การเปลี่ยนผ่านสู่เศรษฐกิจหมุนเวียน: การประเมินว่าการเปลี่ยนแปลงจากการผลิตแบบเส้นตรงไปสู่การรีไซเคิล การผลิตซ้ำ และวัสดุชีวภาพ เปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของภาคส่วนและรูปแบบอุปสงค์อย่างไร
  • นโยบายประสิทธิภาพพลังงาน: การประเมินว่ามาตรฐานประสิทธิภาพได้ลดความเข้มข้นของพลังงานลงจริงหรือไม่ หรือผลกระทบจากการตอบสนอง (การบริโภคบริการพลังงานที่ถูกลงเพิ่มขึ้น) ชดเชยผลประโยชน์หรือไม่
  • การคำนวณปริมาณน้ำและวัสดุที่ใช้: การประเมินความเปราะบางของห่วงโซ่อุปทานต่อการขาดแคลนน้ำหรือการขาดแคลนแร่ธาตุโดยการติดตามอุปสงค์โดยอ้อมผ่านเครือข่ายการผลิต

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

จัดหาตารางปัจจัยนำเข้า-ผลผลิต (หรือตารางอุปทานและการใช้) สองชุดสำหรับช่วงเวลาสองช่วง โดยทั่วไปห่างกัน 5–10 ปี จากสำนักงานสถิติแห่งชาติ นอกจากนี้ ให้รวบรวมเวกเตอร์ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่สอดคล้องกัน (การปล่อยมลพิษ การสกัดทรัพยากร การใช้น้ำ) สำหรับแต่ละอุตสาหกรรม

2

ปรับการจำแนกประเภทอุตสาหกรรมให้สอดคล้องกันในตารางทั้งสอง (จัดประเภทใหม่ตามความจำเป็น) รวมเข้ากับรายละเอียดภาคส่วนที่สอดคล้องกัน และตรวจสอบให้แน่ใจว่าข้อมูลสิ่งแวดล้อมสอดคล้องกับรหัสอุตสาหกรรมเดียวกันและอยู่ในหน่วยที่สอดคล้องกัน (ตัน CO2e, ล้านลิตร ฯลฯ)

3

คำนวณสัมประสิทธิ์ทางเทคนิค (ปัจจัยนำเข้าต่อหน่วยผลผลิต) และตัวทวีคูณสำหรับทั้งสองช่วงเวลา ประเมินว่าอุปสงค์สุดท้ายแต่ละหน่วยขับเคลื่อนภาระสิ่งแวดล้อมโดยตรงและโดยอ้อมตลอดห่วงโซ่คุณค่าอย่างไร

4

แยกการเปลี่ยนแปลงของผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมทั้งหมดระหว่างช่วงเวลาออกเป็นปัจจัยที่สามารถบวกได้: ผลกระทบจากความเข้มข้น (เทคโนโลยี) ผลกระทบจากอุปสงค์ (การบริโภค) ผลกระทบเชิงโครงสร้าง (องค์ประกอบอุตสาหกรรม) และผลกระทบจากการค้าหากเศรษฐกิจเปิดดำเนินการ ใช้การแยกส่วนดัชนี (Laspeyres, Paasche) หรือวิธีการแยกปัจจัย

5

ระบุว่าปัจจัยใดเป็นตัวขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อม (เช่น การปรับปรุงประสิทธิภาพชดเชยการบริโภคที่เพิ่มขึ้นหรือไม่?) กำหนดความรับผิดชอบให้กับประเภทอุปสงค์สุดท้าย (ครัวเรือน รัฐบาล การลงทุน) และอภิปรายจุดคานงัดเชิงนโยบาย

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การขึ้นอยู่กับเส้นทางการแยกส่วน: ลำดับการแยกส่วนหรือสูตรดัชนีที่แตกต่างกัน (Laspeyres เทียบกับ Paasche) ให้ผลลัพธ์ปัจจัยที่แตกต่างกัน ควรรายงานความไวหรือใช้ค่าเฉลี่ยการแยกส่วนเสมอ
  • ความไม่สอดคล้องกันของขอบเขต: การผสมผสานผลิตภัณฑ์ในประเทศและนำเข้า หรือการใช้การบัญชีตามการผลิตเทียบกับการบัญชีตามการบริโภคโดยไม่มีขอบเขตที่ชัดเจน ทำให้ผลลัพธ์บิดเบือน
  • การให้เหตุผลแบบวงกลมในการระบุแหล่งที่มา: การกำหนดผลกระทบจากอุปสงค์สุดท้ายให้กับครัวเรือนหรือรัฐบาลต้องอาศัยการประเมินมูลค่า (ใครรับผิดชอบการผลิตเพื่อการส่งออก?) ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ

คำถามที่พบบ่อย

เหตุใดผลการแยกส่วนจึงขึ้นอยู่กับลำดับที่ฉันใช้การเปลี่ยนแปลง (Laspeyres เทียบกับ Paasche)?

นี่คือความผิดปกติทางคณิตศาสตร์ที่เรียกว่าการขึ้นอยู่กับเส้นทาง ลำดับที่แตกต่างกันให้น้ำหนักแก่ค่าของปีฐานเทียบกับปีสุดท้ายแตกต่างกัน แนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดคือการรายงานทั้งสอง หรือใช้ค่าเฉลี่ย (ค่าเฉลี่ยของ Laspeyres และ Paasche) เครื่องมือสมัยใหม่มักจะใช้การแยกส่วนแบบขั้วเป็นค่าเริ่มต้นเพื่อลดปัญหานี้

IO-SDA สามารถจัดการกับเศรษฐกิจขนาดเล็กที่มีตารางปัจจัยนำเข้า-ผลผลิตน้อยได้หรือไม่?

ได้ แต่มีข้อควรระวัง หากตารางไม่บ่อย (เช่น ทุก 5 ปี) ให้ประมาณค่าอย่างระมัดระวัง หากรายละเอียดภาคส่วนต่ำ ผลลัพธ์จะมีความละเอียดน้อยลง พิจารณาใช้ค่าประมาณระดับภูมิภาคหรือเฉพาะอุตสาหกรรม (เช่น ข้อมูลพลังงาน) เพื่อเสริม ควรยอมรับความไม่แน่นอนในการรายงาน

ฉันจะตีความผลกระทบเชิงโครงสร้างเมื่ออุตสาหกรรมเติบโตและหดตัวพร้อมกันได้อย่างไร?

ผลกระทบเชิงโครงสร้างวัดการเปลี่ยนแปลงสุทธิในองค์ประกอบ หากอุตสาหกรรมหนักหดตัวและภาคบริการขยายตัว ผลกระทบเชิงโครงสร้างจะเป็นลบ (การเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลกระทบต่ำกว่า) แต่นี่คือการวัดสุทธิ ภายในภาคบริการ บางภาคส่วนอาจเติบโตในขณะที่ภาคส่วนอื่นลดลง ควรแยกย่อยเสมอเพื่อตีความทิศทาง

IO-SDA คำนึงถึงการนำเข้าและการจ้างงานนอกประเทศหรือไม่?

IO-SDA พื้นฐานเป็นการผลิตภายในประเทศ แบบจำลอง IO หลายภูมิภาค (MRIO) และรูปแบบตามการบริโภคจะติดตามการนำเข้า การส่งออก และผลกระทบที่แฝงอยู่ในการค้าอย่างชัดเจน หากคุณสงสัยว่าการค้าเป็นตัวขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลง ให้ใช้ MRIO หรือเสริมด้วยการวิเคราะห์กระแสการค้า

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Leontief, W. W. (1951). The Structure of the American Economy. Oxford University Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Rose, A., & Chen, C. Y. (1991). Sources of change in energy use in the U.S. economy, 1972–1982: A structural decomposition analysis. Resources and Energy, 13(1), 1-21.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  3. Dietzenbacher, E., & Los, B. (2000). Structural decomposition techniques: Sense and sensitivity. Economic Systems Research, 12(1), 41-58.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว