Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การสัมภาษณ์เชิงลึก — การสัมภาษณ์เชิงคุณภาพเชิงลึก

ผู้เสนอ
Rooted in sociological interviewing traditions; systematised by researchers including Steinar Kvale and Herbert J. Rubin
ปี
Mid-20th century (formalised in qualitative social research from the 1950s onward)
ประเภท
Qualitative research method
กลุ่มวิธี
Interview Methods

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นวิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพแบบตัวต่อตัว ซึ่งผู้วิจัยจะสนทนากับผู้ให้ข้อมูลในการสนทนาที่ยาวนานและเปิดกว้าง เพื่อให้ได้มาซึ่งเรื่องราวประสบการณ์ การรับรู้ ความเชื่อ หรือความหมายที่ละเอียดและลึกซึ้ง ต่างจากแบบสำรวจที่มีโครงสร้าง คู่มือการสัมภาษณ์จะทำหน้าที่เป็นแผนที่นำทางที่ยืดหยุ่นมากกว่าจะเป็นสคริปต์ที่ตายตัว ทำให้ผู้วิจัยสามารถเจาะลึกในทิศทางที่ไม่คาดคิดได้เมื่อเกิดขึ้น แนวทางนี้เป็นพื้นฐานของการสืบค้นเชิงคุณภาพ และถูกนำมาใช้โดยตรงเป็นวิธีการหลัก หรือเป็นส่วนของการเก็บข้อมูลสำหรับปรากฏการณ์วิทยา ทฤษฎีฐาน การวิเคราะห์เรื่องเล่า และกรอบงานอื่นๆ

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกถึงการสัมภาษณ์เชิงลึกว่าเป็นการสนทนาที่มีจุดประสงค์และชี้นำทางปัญญา ผู้วิจัยพบกับผู้ให้ข้อมูล เช่น พยาบาลที่อธิบายวิธีการตัดสินใจเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย และแทนที่จะทำเครื่องหมายในช่องแบบฟอร์ม พวกเขาจะตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง ถามคำถามติดตามผล และเชิญชวนให้ผู้ให้ข้อมูลขยายความ แก้ไข และลงลึกในสิ่งที่เธอได้กล่าวไปแล้ว การสนทนาอาจใช้เวลา 45 ถึง 90 นาที ผู้วิจัยจะบันทึกเสียงและถอดเทปทุกคำพูดในภายหลัง จากนั้นจึงดำเนินการวิเคราะห์บทถอดเทปอย่างเป็นระบบเพื่อดึงความหมายออกมา พลังของวิธีการนี้อยู่ที่ความลึกซึ้ง: ผู้ให้ข้อมูลสามารถพูดในสิ่งที่แบบสอบถามไม่เคยคิดจะถามได้ และผู้วิจัยสามารถติดตามประเด็นเหล่านั้นได้แบบเรียลไทม์

ประวัติศาสตร์

การใช้การสัมภาษณ์รายบุคคลแบบขยายเวลาอย่างเป็นระบบในฐานะวิธีการทางสังคมศาสตร์ ย้อนกลับไปถึงนักสังคมวิทยาสำนักชิคาโกในทศวรรษที่ 1920 และ 1930 ซึ่งใช้วิธีการสัมภาษณ์ประวัติชีวิตควบคู่ไปกับการทำงานภาคสนามชาติพันธุ์วรรณนา วิธีการนี้ได้รับการทำให้เป็นมาตรฐานและมีอิทธิพลมากที่สุดโดย Steinar Kvale ซึ่งหนังสือ InterViews ในปี 1996 ได้ให้กรอบแนวคิดทางญาณวิทยาและแนวปฏิบัติที่ครอบคลุม ซึ่งยังคงเป็นแหล่งอ้างอิงมาตรฐาน Herbert and Irene Rubin's Qualitative Interviewing (1995; ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ปี 2005) ได้ขยายมิติของงานฝีมือของวิธีการนี้ให้กว้างขึ้น การเพิ่มขึ้นของกระบวนทัศน์เชิงตีความในสังคมศาสตร์ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เป็นต้นมา และการพัฒนาตามมาของกรอบการวิเคราะห์ เช่น การวิเคราะห์ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความ (interpretive phenomenological analysis) (Smith, 1996) และทฤษฎีฐานเชิงสร้างสรรค์ (constructivist grounded theory) (Charmaz, 2006) ได้ทำให้การสัมภาษณ์เชิงลึกกลายเป็นเครื่องมือเก็บข้อมูลหลักในการวิจัยด้านสุขภาพ การศึกษา และสังคมเชิงคุณภาพจำนวนมาก

ควรใช้เมื่อใด

การสัมภาษณ์เชิงลึกมีความเหมาะสมเมื่อคำถามวิจัยต้องการความเข้าใจว่าบุคคลมีประสบการณ์ รับรู้ หรือสร้างความหมายให้กับปรากฏการณ์จากมุมมองของตนเองอย่างไร เป็นวิธีการที่เลือกใช้เมื่อหัวข้อมีความละเอียดอ่อน ซับซ้อน หรือยังไม่เป็นที่เข้าใจเพียงพอสำหรับเครื่องมือสำรวจ และเมื่อความแตกต่างของประสบการณ์ของแต่ละบุคคลมีความสำคัญเท่ากับความเหมือนกัน เหมาะสำหรับวัตถุประสงค์ในการสำรวจ การพรรณนา และการตีความในสาขาสังคมศาสตร์ สุขภาพ การศึกษา และการวิจัยองค์กร วิธีการนี้ไม่เหมาะสมเมื่อเป้าหมายคือการประมาณความถี่ของประชากรหรือทดสอบสมมติฐานเชิงสาเหตุ — แบบสำรวจหรือการทดลองจะเหมาะสมกว่า นอกจากนี้ยังไม่เหมาะสมเมื่อผู้ให้ข้อมูลไม่สามารถสะท้อนและอธิบายประสบการณ์ของตนเองด้วยวาจาได้ หรือเมื่อเวลาและทรัพยากรไม่เพียงพอสำหรับการถอดเทปและการวิเคราะห์อย่างรอบคอบตามที่วิธีการนี้ต้องการ

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ผลการวิจัยไม่สามารถสรุปผลเชิงสถิติได้ กลุ่มตัวอย่างถูกเลือกตามวัตถุประสงค์แทนที่จะเป็นตัวแทน ดังนั้น การอนุมานในระดับประชากรจึงไม่เหมาะสม
  • ต้องใช้ทรัพยากรสูงมาก: การศึกษาเดียวอาจเกี่ยวข้องกับการบันทึกเสียง 20 ชั่วโมงขึ้นไป การถอดเทปอีกหลายชั่วโมง และการวิเคราะห์ซ้ำๆ อย่างกว้างขวาง
  • คุณภาพของข้อมูลขึ้นอยู่กับทักษะการสัมภาษณ์ของผู้วิจัยเป็นอย่างมาก — การสร้างความสัมพันธ์ การฟังอย่างตั้งใจ และความสามารถในการเจาะลึกโดยไม่ชี้นำ
  • การรายงานตนเองของผู้ให้ข้อมูลอาจมีอคติจากการเรียกคืน (recall bias) ผลกระทบจากการต้องการแสดงออกทางสังคม (social desirability effects) และข้อจำกัดของการอธิบายด้วยวาจา
  • ความอิ่มตัวเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินได้อย่างแม่นยำ ไม่มีสูตรสำเร็จ และการสุ่มตัวอย่างน้อยเกินไปอาจทำให้พลาดความหลากหลายที่สำคัญ ในขณะที่การสุ่มตัวอย่างมากเกินไปก็เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ให้ข้อมูลเชิงลึกที่ละเอียดและเป็นส่วนตัว ซึ่งเผยให้เห็นความลึกและความแตกต่างที่แบบสำรวจหรือการสังเกตที่มีโครงสร้างไม่สามารถให้ได้
  • มีความยืดหยุ่นและตอบสนองได้: ผู้วิจัยสามารถเจาะลึกในทิศทางที่ไม่คาดคิด ชี้แจงความคลุมเครือ และปรับคำถามตามความเข้าใจที่พัฒนาขึ้น
  • เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับหัวข้อที่ละเอียดอ่อนหรือเป็นที่ตีตรา ซึ่งความเป็นส่วนตัวแบบตัวต่อตัวจะส่งเสริมความเปิดเผยที่อาจถูกยับยั้งในสภาพแวดล้อมแบบกลุ่ม
  • สามารถนำไปใช้ได้ในหลากหลายสาขาวิชาและคำถามวิจัย โดยไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ในห้องปฏิบัติการเฉพาะทาง
  • จับภาษา แนวคิด และกรอบการตีความของผู้ให้ข้อมูลเอง แทนที่จะบังคับใช้หมวดหมู่ของผู้วิจัยล่วงหน้า

การประยุกต์ใช้

  • สำรวจว่าผู้ป่วยเข้าใจและจัดการกับโรคเรื้อรัง การตัดสินใจในการรักษา หรือปฏิสัมพันธ์กับบุคลากรทางการแพทย์อย่างไร
  • ตรวจสอบประสบการณ์ในองค์กร — พนักงานรับมือกับการเปลี่ยนแปลงในที่ทำงาน ความเป็นผู้นำ หรืออัตลักษณ์ทางวิชาชีพอย่างไร
  • ทำความเข้าใจว่าประชากรกลุ่มน้อยหรือกลุ่มที่เข้าถึงได้ยากมีประสบการณ์เกี่ยวกับสถาบันทางสังคม นโยบาย หรือการเลือกปฏิบัติอย่างไร
  • ตรวจสอบกระบวนการตัดสินใจในหมู่ผู้เชี่ยวชาญ (แพทย์ นักการศึกษา ผู้กำหนดนโยบาย) ในบริบทธรรมชาติ
  • สร้างเรื่องราวของผู้ให้ข้อมูลที่ละเอียดซึ่งจำเป็นสำหรับข้อมูลหลักของการออกแบบการวิจัยเชิงปรากฏการณ์วิทยา ทฤษฎีฐาน หรือการวิเคราะห์เรื่องเล่า
  • ทดลองใช้แก่นสาระก่อนออกแบบเครื่องมือสำรวจขนาดใหญ่ เพื่อให้แน่ใจว่าแบบสอบถามครอบคลุมแนวคิดที่มีความสำคัญต่อผู้ให้ข้อมูลอย่างแท้จริง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ผู้วิจัยกำหนดคำถามวิจัยและสร้างคู่มือการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง (หรือไม่มีโครงสร้าง): ชุดของหัวข้อที่เปิดกว้างและคำถามเจาะลึกที่ออกแบบมาเพื่อดึงเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้อง คู่มือจะถูกทดลองใช้กับผู้ให้ข้อมูลหนึ่งหรือสองคนที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างสุดท้าย และจะได้รับการปรับปรุงตามสิ่งที่คำถามสร้างขึ้นจริง การอนุมัติทางจริยธรรม ขั้นตอนการขอความยินยอมโดยได้รับข้อมูล และการอนุญาตให้บันทึกเสียง จะต้องดำเนินการในขั้นตอนนี้

2

ผู้ให้ข้อมูลจะถูกเลือกตามวัตถุประสงค์ — ถูกเลือกเพราะพวกเขามีประสบการณ์โดยตรงกับปรากฏการณ์ที่กำลังศึกษา แทนที่จะเป็นเพราะพวกเขาสามารถเป็นตัวแทนทางสถิติของประชากรได้ การสุ่มแบบลูกโซ่ (Snowball sampling) เป็นเรื่องปกติเมื่อกลุ่มเป้าหมายเข้าถึงได้ยาก ขนาดตัวอย่างจะถูกกำหนดโดยความอิ่มตัวทางทฤษฎี (หรือข้อมูล): การสรรหาจะดำเนินต่อไปจนกว่าการสัมภาษณ์ใหม่ๆ จะไม่ให้ข้อมูลเชิงแนวคิดหรือประเด็นใหม่ๆ ซึ่งโดยทั่วไปจะถึงจุดนั้นเมื่อมีผู้ให้ข้อมูลประมาณ 10 ถึง 30 คน ขึ้นอยู่กับความหลากหลายของกลุ่มตัวอย่าง

3

การสัมภาษณ์แต่ละครั้งจะดำเนินการเป็นรายบุคคล ในสภาพแวดล้อมที่รับประกันความเป็นส่วนตัวและทำให้ผู้ให้ข้อมูลรู้สึกสบายใจ ผู้วิจัยจะปฏิบัติตามคู่มืออย่างยืดหยุ่น: ถามคำถามหลัก ตั้งใจฟัง และแนะนำคำถามเจาะลึก ('คุณช่วยเล่าเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนั้นได้ไหม?', 'คุณหมายความว่าอย่างไรโดย...?') เพื่อให้ได้คำตอบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น การสนทนาจะถูกบันทึกเสียงหรือวิดีโอโดยได้รับความยินยอมจากผู้ให้ข้อมูล ผู้วิจัยจะจดบันทึกภาคสนามสั้นๆ เกี่ยวกับสัญญาณที่ไม่ใช่คำพูดและการสังเกตบริบทที่การบันทึกเสียงไม่สามารถจับภาพได้

4

การบันทึกเสียงจะถูกถอดเทปตามคำพูดจริง โดยรักษาคำพูด การหยุดชั่วคราว และเครื่องหมายที่ไม่ใช่คำพูดที่เกี่ยวข้อง (เช่น เสียงหัวเราะ ความเงียบที่ยาวนาน) ของผู้ให้ข้อมูล การถอดเทปจะถูกตรวจสอบกับต้นฉบับบันทึกเสียงเพื่อความถูกต้อง ผู้ให้ข้อมูลแต่ละคนจะได้รับนามแฝงหรือรหัสเพื่อปกป้องการรักษาความลับ ผลลัพธ์ที่ได้คือชุดข้อความที่จะกลายเป็นชุดข้อมูลสำหรับการวิเคราะห์

5

บทถอดเทปจะถูกวิเคราะห์โดยใช้วิธีการที่ตรงกับคำถามวิจัย — การวิเคราะห์แก่นสาระ (thematic analysis), การวิเคราะห์ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความ (interpretive phenomenological analysis), การเข้ารหัสทฤษฎีฐาน (grounded theory coding), การวิเคราะห์เรื่องเล่า (narrative analysis), หรือการวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis) โดยไม่คำนึงถึงแนวทางเฉพาะ นักวิเคราะห์จะอ่านบทถอดเทปซ้ำๆ กำหนดรหัสให้กับส่วนที่มีความหมาย จัดกลุ่มรหัสเป็นแก่นสาระหรือหมวดหมู่ระดับสูง และตีความรูปแบบที่ปรากฏในผู้ให้ข้อมูลต่างๆ จะมีการค้นหาเคสที่ขัดแย้ง (accounts that diverge from emerging patterns) อย่างแข็งขันเพื่อปรับปรุงและทดสอบการตีความ

6

ผลการวิจัยจะถูกเขียนขึ้นพร้อมกับคำพูดโดยตรงจากผู้ให้ข้อมูลเพื่อเป็นหลักฐานสนับสนุน โดยแสดงให้เห็นถึงแก่นสาระหรือหมวดหมู่แต่ละอย่าง ผู้วิจัยจะอธิบายกระบวนการวิเคราะห์อย่างโปร่งใส — วิธีการพัฒนารหัส การปรับปรุงแก่นสาระ และการพิจารณาการตีความทางเลือก — เพื่อให้ผู้อ่านสามารถประเมินความเข้มงวดของการวิเคราะห์ได้ จะมีการอภิปรายถึงความเป็นไปได้ในการถ่ายทอดผลไปยังบริบทอื่น (transferability) แทนที่จะอ้างความสามารถในการสรุปผลเชิงสถิติ (statistical generalisability)

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • คำถามชี้นำ — การตั้งคำถามที่บ่งบอกถึงคำตอบที่คาดหวัง ('คุณไม่คิดว่า...ใช่ไหม?') ทำให้ข้อมูลของผู้ให้ข้อมูลปนเปื้อนและบั่นทอนความถูกต้องของข้อมูล คำถามทั้งหมดต้องเป็นคำถามปลายเปิดอย่างแท้จริง
  • การปิดก่อนเวลาอันควร — การหยุดสรรหาผู้ให้ข้อมูลก่อนที่จะถึงจุดอิ่มตัว เพราะผู้วิจัยรู้สึกว่า 'มีข้อมูลเพียงพอแล้ว' ซึ่งมักจะนำไปสู่ผลการวิจัยที่มองข้ามกลุ่มย่อยที่สำคัญหรือมุมมองที่แตกต่างกัน
  • การเจาะลึกไม่เพียงพอ — การยอมรับคำตอบสั้นๆ หรือคลุมเครือโดยไม่มีการติดตามผล ทำให้ได้ข้อมูลที่ตื้นเขินซึ่งไม่สามารถรองรับการวิเคราะห์ที่เข้มงวดได้ การเจาะลึกอย่างมีทักษะ ('คุณช่วยยกตัวอย่างได้ไหม?', 'เกิดอะไรขึ้นต่อไป?') เป็นสิ่งจำเป็น
  • การเบี่ยงเบนของการวิเคราะห์ — การปล่อยให้การตีความถูกขับเคลื่อนโดยคำพูดที่น่าจดจำที่สุดหรือมีผลกระทบทางอารมณ์มากที่สุด แทนที่จะเป็นการเข้ารหัสอย่างเป็นระบบทั่วทั้งชุดข้อมูลทั้งหมด ทุกบทถอดเทปต้องได้รับการพิจารณาในการวิเคราะห์อย่างเท่าเทียมกัน
  • การละเลยการสะท้อนตนเอง (reflexivity) — การไม่บันทึกและพิจารณาถึงตำแหน่ง ทัศนคติ และความสัมพันธ์ของผู้วิจัยกับหัวข้อ อาจทำให้เกิดอคติในการเก็บข้อมูลและการตีความโดยไม่รู้ตัว

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง กึ่งโครงสร้าง และไม่มีโครงสร้าง?

การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเป็นชุดคำถามที่ตายตัวตามลำดับที่ตายตัวเหมือนกันสำหรับผู้ให้ข้อมูลทุกคน — โดยพื้นฐานแล้วคือการสำรวจด้วยวาจา การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างใช้คู่มือการสัมภาษณ์ที่มีหัวข้อและคำถามแนะนำ แต่ผู้วิจัยจะปรับลำดับและถ้อยคำตามการสนทนา การสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้างเริ่มต้นด้วยคำถามเปิดกว้างหนึ่งหรือสองคำถาม และดำเนินต่อไปตามการตอบสนองของผู้ให้ข้อมูล การสัมภาษณ์เชิงคุณภาพเชิงลึกส่วนใหญ่เป็นแบบกึ่งโครงสร้าง: มีความยืดหยุ่นเพียงพอที่จะติดตามเรื่องราวของผู้ให้ข้อมูล แต่ก็มุ่งเน้นเพียงพอที่จะตอบคำถามวิจัย

ฉันต้องการผู้ให้ข้อมูลกี่คน?

ไม่มีจำนวนที่ถูกต้องแน่นอน เกณฑ์ชี้นำคือความอิ่มตัวทางทฤษฎีหรือข้อมูล — จุดที่การสัมภาษณ์ใหม่ๆ ไม่ได้นำเสนอแก่นสาระหรือหมวดหมู่เชิงแนวคิดใหม่ๆ ในทางปฏิบัติ สิ่งนี้มักเกิดขึ้นระหว่างผู้ให้ข้อมูล 10 ถึง 30 คน แม้ว่ากลุ่มตัวอย่างที่มีความเหมือนกันสูงอาจอิ่มตัวเร็วขึ้น และกลุ่มตัวอย่างที่มีความหลากหลายสูงหรือมีความหลากหลายสูงสุดอาจต้องการมากกว่านี้ การประกาศขนาดตัวอย่างล่วงหน้าโดยไม่มีเหตุผลเรื่องความอิ่มตัวไม่ถือเป็นแนวปฏิบัติที่ดีในการวิจัยเชิงคุณภาพ

ฉันสามารถทำการสัมภาษณ์ทางออนไลน์หรือทางโทรศัพท์ได้หรือไม่?

ได้ การสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์และการสัมภาษณ์ผ่านวิดีโอ (ผ่าน Zoom, Teams ฯลฯ) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการวิจัยเชิงคุณภาพในปัจจุบัน และสามารถลดอุปสรรคทางภูมิศาสตร์และโลจิสติกส์ได้ ข้อเสียคือการสูญเสียสัญญาณที่ไม่ใช่คำพูดบางส่วนที่มีในการสัมภาษณ์แบบเผชิญหน้า ผู้วิจัยควรบันทึกโหมดการเก็บข้อมูลในส่วนวิธีการของตน และพิจารณาว่าโหมดดังกล่าวส่งผลต่อการเปิดเผยของผู้ให้ข้อมูลหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหัวข้อที่ละเอียดอ่อน

ฉันจะวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกได้อย่างไร?

การเลือกวิธีการวิเคราะห์ควรเป็นไปตามคำถามวิจัยและกรอบทฤษฎี การวิเคราะห์แก่นสาระ (Braun & Clarke) เป็นแนวทางทั่วไปที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดและเหมาะสำหรับคำถามที่หลากหลาย การวิเคราะห์ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความนั้นเหมาะสมเมื่อคำถามเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตและความหมาย การเข้ารหัสทฤษฎีฐานใช้เมื่อเป้าหมายคือการสร้างทฤษฎีเกี่ยวกับกระบวนการทางสังคม การวิเคราะห์เรื่องเล่าเหมาะสมเมื่อโครงสร้างและลำดับของเรื่องราวของผู้ให้ข้อมูลเป็นจุดสนใจของการวิเคราะห์ การสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นวิธีการเก็บข้อมูล ไม่ใช่วิธีการวิเคราะห์ ดังนั้นจึงต้องจับคู่กับแนวทางการวิเคราะห์ที่ระบุไว้

การสัมภาษณ์เชิงลึกเหมือนกับกลุ่มสนทนาหรือไม่?

ไม่ กลุ่มสนทนา (focus group) นำผู้ให้ข้อมูลหลายคนมารวมกันพร้อมกัน และใช้ปฏิสัมพันธ์ของกลุ่ม — การเห็นด้วย การไม่เห็นด้วย การเล่าเรื่อง และการสร้างความหมายร่วมกัน — เป็นส่วนหนึ่งของข้อมูล การสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นการสนทนาแบบตัวต่อตัวและดึงมุมมองของแต่ละบุคคลออกมาโดยไม่มีอิทธิพลจากเพื่อน กลุ่มสนทนามีประสิทธิภาพมากกว่าในการเปิดเผยบรรทัดฐานทางสังคมและมุมมองร่วมกัน การสัมภาษณ์เชิงลึกจะดีกว่าสำหรับหัวข้อที่ละเอียดอ่อน สำหรับการจับความแตกต่างของแต่ละบุคคล หรือเมื่อผู้วิจัยต้องการติดตามเรื่องราวของบุคคลเพียงคนเดียวอย่างลึกซึ้งโดยไม่มีพลวัตของกลุ่มมากำหนดคำตอบ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Kvale, S. (1996). InterViews: An Introduction to Qualitative Research Interviewing. Sage.

    ISBN: 978-0803958203
    คัดลอกแล้ว
  2. Rubin, H. J., & Rubin, I. S. (2005). Qualitative Interviewing: The Art of Hearing Data (2nd ed.). Sage.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว