การสัมภาษณ์เชิงลึก — การสัมภาษณ์เชิงคุณภาพเชิงลึก
- ผู้เสนอ
- Rooted in sociological interviewing traditions; systematised by researchers including Steinar Kvale and Herbert J. Rubin
- ปี
- Mid-20th century (formalised in qualitative social research from the 1950s onward)
- ประเภท
- Qualitative research method
- กลุ่มวิธี
- Interview Methods
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นวิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพแบบตัวต่อตัว ซึ่งผู้วิจัยจะสนทนากับผู้ให้ข้อมูลในการสนทนาที่ยาวนานและเปิดกว้าง เพื่อให้ได้มาซึ่งเรื่องราวประสบการณ์ การรับรู้ ความเชื่อ หรือความหมายที่ละเอียดและลึกซึ้ง ต่างจากแบบสำรวจที่มีโครงสร้าง คู่มือการสัมภาษณ์จะทำหน้าที่เป็นแผนที่นำทางที่ยืดหยุ่นมากกว่าจะเป็นสคริปต์ที่ตายตัว ทำให้ผู้วิจัยสามารถเจาะลึกในทิศทางที่ไม่คาดคิดได้เมื่อเกิดขึ้น แนวทางนี้เป็นพื้นฐานของการสืบค้นเชิงคุณภาพ และถูกนำมาใช้โดยตรงเป็นวิธีการหลัก หรือเป็นส่วนของการเก็บข้อมูลสำหรับปรากฏการณ์วิทยา ทฤษฎีฐาน การวิเคราะห์เรื่องเล่า และกรอบงานอื่นๆ
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
ลองนึกถึงการสัมภาษณ์เชิงลึกว่าเป็นการสนทนาที่มีจุดประสงค์และชี้นำทางปัญญา ผู้วิจัยพบกับผู้ให้ข้อมูล เช่น พยาบาลที่อธิบายวิธีการตัดสินใจเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย และแทนที่จะทำเครื่องหมายในช่องแบบฟอร์ม พวกเขาจะตั้งใจฟังอย่างระมัดระวัง ถามคำถามติดตามผล และเชิญชวนให้ผู้ให้ข้อมูลขยายความ แก้ไข และลงลึกในสิ่งที่เธอได้กล่าวไปแล้ว การสนทนาอาจใช้เวลา 45 ถึง 90 นาที ผู้วิจัยจะบันทึกเสียงและถอดเทปทุกคำพูดในภายหลัง จากนั้นจึงดำเนินการวิเคราะห์บทถอดเทปอย่างเป็นระบบเพื่อดึงความหมายออกมา พลังของวิธีการนี้อยู่ที่ความลึกซึ้ง: ผู้ให้ข้อมูลสามารถพูดในสิ่งที่แบบสอบถามไม่เคยคิดจะถามได้ และผู้วิจัยสามารถติดตามประเด็นเหล่านั้นได้แบบเรียลไทม์
ประวัติศาสตร์
การใช้การสัมภาษณ์รายบุคคลแบบขยายเวลาอย่างเป็นระบบในฐานะวิธีการทางสังคมศาสตร์ ย้อนกลับไปถึงนักสังคมวิทยาสำนักชิคาโกในทศวรรษที่ 1920 และ 1930 ซึ่งใช้วิธีการสัมภาษณ์ประวัติชีวิตควบคู่ไปกับการทำงานภาคสนามชาติพันธุ์วรรณนา วิธีการนี้ได้รับการทำให้เป็นมาตรฐานและมีอิทธิพลมากที่สุดโดย Steinar Kvale ซึ่งหนังสือ InterViews ในปี 1996 ได้ให้กรอบแนวคิดทางญาณวิทยาและแนวปฏิบัติที่ครอบคลุม ซึ่งยังคงเป็นแหล่งอ้างอิงมาตรฐาน Herbert and Irene Rubin's Qualitative Interviewing (1995; ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ปี 2005) ได้ขยายมิติของงานฝีมือของวิธีการนี้ให้กว้างขึ้น การเพิ่มขึ้นของกระบวนทัศน์เชิงตีความในสังคมศาสตร์ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เป็นต้นมา และการพัฒนาตามมาของกรอบการวิเคราะห์ เช่น การวิเคราะห์ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความ (interpretive phenomenological analysis) (Smith, 1996) และทฤษฎีฐานเชิงสร้างสรรค์ (constructivist grounded theory) (Charmaz, 2006) ได้ทำให้การสัมภาษณ์เชิงลึกกลายเป็นเครื่องมือเก็บข้อมูลหลักในการวิจัยด้านสุขภาพ การศึกษา และสังคมเชิงคุณภาพจำนวนมาก
ควรใช้เมื่อใด
การสัมภาษณ์เชิงลึกมีความเหมาะสมเมื่อคำถามวิจัยต้องการความเข้าใจว่าบุคคลมีประสบการณ์ รับรู้ หรือสร้างความหมายให้กับปรากฏการณ์จากมุมมองของตนเองอย่างไร เป็นวิธีการที่เลือกใช้เมื่อหัวข้อมีความละเอียดอ่อน ซับซ้อน หรือยังไม่เป็นที่เข้าใจเพียงพอสำหรับเครื่องมือสำรวจ และเมื่อความแตกต่างของประสบการณ์ของแต่ละบุคคลมีความสำคัญเท่ากับความเหมือนกัน เหมาะสำหรับวัตถุประสงค์ในการสำรวจ การพรรณนา และการตีความในสาขาสังคมศาสตร์ สุขภาพ การศึกษา และการวิจัยองค์กร วิธีการนี้ไม่เหมาะสมเมื่อเป้าหมายคือการประมาณความถี่ของประชากรหรือทดสอบสมมติฐานเชิงสาเหตุ — แบบสำรวจหรือการทดลองจะเหมาะสมกว่า นอกจากนี้ยังไม่เหมาะสมเมื่อผู้ให้ข้อมูลไม่สามารถสะท้อนและอธิบายประสบการณ์ของตนเองด้วยวาจาได้ หรือเมื่อเวลาและทรัพยากรไม่เพียงพอสำหรับการถอดเทปและการวิเคราะห์อย่างรอบคอบตามที่วิธีการนี้ต้องการ
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ผลการวิจัยไม่สามารถสรุปผลเชิงสถิติได้ กลุ่มตัวอย่างถูกเลือกตามวัตถุประสงค์แทนที่จะเป็นตัวแทน ดังนั้น การอนุมานในระดับประชากรจึงไม่เหมาะสม
- ต้องใช้ทรัพยากรสูงมาก: การศึกษาเดียวอาจเกี่ยวข้องกับการบันทึกเสียง 20 ชั่วโมงขึ้นไป การถอดเทปอีกหลายชั่วโมง และการวิเคราะห์ซ้ำๆ อย่างกว้างขวาง
- คุณภาพของข้อมูลขึ้นอยู่กับทักษะการสัมภาษณ์ของผู้วิจัยเป็นอย่างมาก — การสร้างความสัมพันธ์ การฟังอย่างตั้งใจ และความสามารถในการเจาะลึกโดยไม่ชี้นำ
- การรายงานตนเองของผู้ให้ข้อมูลอาจมีอคติจากการเรียกคืน (recall bias) ผลกระทบจากการต้องการแสดงออกทางสังคม (social desirability effects) และข้อจำกัดของการอธิบายด้วยวาจา
- ความอิ่มตัวเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินได้อย่างแม่นยำ ไม่มีสูตรสำเร็จ และการสุ่มตัวอย่างน้อยเกินไปอาจทำให้พลาดความหลากหลายที่สำคัญ ในขณะที่การสุ่มตัวอย่างมากเกินไปก็เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ให้ข้อมูลเชิงลึกที่ละเอียดและเป็นส่วนตัว ซึ่งเผยให้เห็นความลึกและความแตกต่างที่แบบสำรวจหรือการสังเกตที่มีโครงสร้างไม่สามารถให้ได้
- มีความยืดหยุ่นและตอบสนองได้: ผู้วิจัยสามารถเจาะลึกในทิศทางที่ไม่คาดคิด ชี้แจงความคลุมเครือ และปรับคำถามตามความเข้าใจที่พัฒนาขึ้น
- เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับหัวข้อที่ละเอียดอ่อนหรือเป็นที่ตีตรา ซึ่งความเป็นส่วนตัวแบบตัวต่อตัวจะส่งเสริมความเปิดเผยที่อาจถูกยับยั้งในสภาพแวดล้อมแบบกลุ่ม
- สามารถนำไปใช้ได้ในหลากหลายสาขาวิชาและคำถามวิจัย โดยไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ในห้องปฏิบัติการเฉพาะทาง
- จับภาษา แนวคิด และกรอบการตีความของผู้ให้ข้อมูลเอง แทนที่จะบังคับใช้หมวดหมู่ของผู้วิจัยล่วงหน้า
การประยุกต์ใช้
- สำรวจว่าผู้ป่วยเข้าใจและจัดการกับโรคเรื้อรัง การตัดสินใจในการรักษา หรือปฏิสัมพันธ์กับบุคลากรทางการแพทย์อย่างไร
- ตรวจสอบประสบการณ์ในองค์กร — พนักงานรับมือกับการเปลี่ยนแปลงในที่ทำงาน ความเป็นผู้นำ หรืออัตลักษณ์ทางวิชาชีพอย่างไร
- ทำความเข้าใจว่าประชากรกลุ่มน้อยหรือกลุ่มที่เข้าถึงได้ยากมีประสบการณ์เกี่ยวกับสถาบันทางสังคม นโยบาย หรือการเลือกปฏิบัติอย่างไร
- ตรวจสอบกระบวนการตัดสินใจในหมู่ผู้เชี่ยวชาญ (แพทย์ นักการศึกษา ผู้กำหนดนโยบาย) ในบริบทธรรมชาติ
- สร้างเรื่องราวของผู้ให้ข้อมูลที่ละเอียดซึ่งจำเป็นสำหรับข้อมูลหลักของการออกแบบการวิจัยเชิงปรากฏการณ์วิทยา ทฤษฎีฐาน หรือการวิเคราะห์เรื่องเล่า
- ทดลองใช้แก่นสาระก่อนออกแบบเครื่องมือสำรวจขนาดใหญ่ เพื่อให้แน่ใจว่าแบบสอบถามครอบคลุมแนวคิดที่มีความสำคัญต่อผู้ให้ข้อมูลอย่างแท้จริง
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
ผู้วิจัยกำหนดคำถามวิจัยและสร้างคู่มือการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง (หรือไม่มีโครงสร้าง): ชุดของหัวข้อที่เปิดกว้างและคำถามเจาะลึกที่ออกแบบมาเพื่อดึงเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้อง คู่มือจะถูกทดลองใช้กับผู้ให้ข้อมูลหนึ่งหรือสองคนที่ไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างสุดท้าย และจะได้รับการปรับปรุงตามสิ่งที่คำถามสร้างขึ้นจริง การอนุมัติทางจริยธรรม ขั้นตอนการขอความยินยอมโดยได้รับข้อมูล และการอนุญาตให้บันทึกเสียง จะต้องดำเนินการในขั้นตอนนี้
ผู้ให้ข้อมูลจะถูกเลือกตามวัตถุประสงค์ — ถูกเลือกเพราะพวกเขามีประสบการณ์โดยตรงกับปรากฏการณ์ที่กำลังศึกษา แทนที่จะเป็นเพราะพวกเขาสามารถเป็นตัวแทนทางสถิติของประชากรได้ การสุ่มแบบลูกโซ่ (Snowball sampling) เป็นเรื่องปกติเมื่อกลุ่มเป้าหมายเข้าถึงได้ยาก ขนาดตัวอย่างจะถูกกำหนดโดยความอิ่มตัวทางทฤษฎี (หรือข้อมูล): การสรรหาจะดำเนินต่อไปจนกว่าการสัมภาษณ์ใหม่ๆ จะไม่ให้ข้อมูลเชิงแนวคิดหรือประเด็นใหม่ๆ ซึ่งโดยทั่วไปจะถึงจุดนั้นเมื่อมีผู้ให้ข้อมูลประมาณ 10 ถึง 30 คน ขึ้นอยู่กับความหลากหลายของกลุ่มตัวอย่าง
การสัมภาษณ์แต่ละครั้งจะดำเนินการเป็นรายบุคคล ในสภาพแวดล้อมที่รับประกันความเป็นส่วนตัวและทำให้ผู้ให้ข้อมูลรู้สึกสบายใจ ผู้วิจัยจะปฏิบัติตามคู่มืออย่างยืดหยุ่น: ถามคำถามหลัก ตั้งใจฟัง และแนะนำคำถามเจาะลึก ('คุณช่วยเล่าเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนั้นได้ไหม?', 'คุณหมายความว่าอย่างไรโดย...?') เพื่อให้ได้คำตอบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น การสนทนาจะถูกบันทึกเสียงหรือวิดีโอโดยได้รับความยินยอมจากผู้ให้ข้อมูล ผู้วิจัยจะจดบันทึกภาคสนามสั้นๆ เกี่ยวกับสัญญาณที่ไม่ใช่คำพูดและการสังเกตบริบทที่การบันทึกเสียงไม่สามารถจับภาพได้
การบันทึกเสียงจะถูกถอดเทปตามคำพูดจริง โดยรักษาคำพูด การหยุดชั่วคราว และเครื่องหมายที่ไม่ใช่คำพูดที่เกี่ยวข้อง (เช่น เสียงหัวเราะ ความเงียบที่ยาวนาน) ของผู้ให้ข้อมูล การถอดเทปจะถูกตรวจสอบกับต้นฉบับบันทึกเสียงเพื่อความถูกต้อง ผู้ให้ข้อมูลแต่ละคนจะได้รับนามแฝงหรือรหัสเพื่อปกป้องการรักษาความลับ ผลลัพธ์ที่ได้คือชุดข้อความที่จะกลายเป็นชุดข้อมูลสำหรับการวิเคราะห์
บทถอดเทปจะถูกวิเคราะห์โดยใช้วิธีการที่ตรงกับคำถามวิจัย — การวิเคราะห์แก่นสาระ (thematic analysis), การวิเคราะห์ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความ (interpretive phenomenological analysis), การเข้ารหัสทฤษฎีฐาน (grounded theory coding), การวิเคราะห์เรื่องเล่า (narrative analysis), หรือการวิเคราะห์เนื้อหา (content analysis) โดยไม่คำนึงถึงแนวทางเฉพาะ นักวิเคราะห์จะอ่านบทถอดเทปซ้ำๆ กำหนดรหัสให้กับส่วนที่มีความหมาย จัดกลุ่มรหัสเป็นแก่นสาระหรือหมวดหมู่ระดับสูง และตีความรูปแบบที่ปรากฏในผู้ให้ข้อมูลต่างๆ จะมีการค้นหาเคสที่ขัดแย้ง (accounts that diverge from emerging patterns) อย่างแข็งขันเพื่อปรับปรุงและทดสอบการตีความ
ผลการวิจัยจะถูกเขียนขึ้นพร้อมกับคำพูดโดยตรงจากผู้ให้ข้อมูลเพื่อเป็นหลักฐานสนับสนุน โดยแสดงให้เห็นถึงแก่นสาระหรือหมวดหมู่แต่ละอย่าง ผู้วิจัยจะอธิบายกระบวนการวิเคราะห์อย่างโปร่งใส — วิธีการพัฒนารหัส การปรับปรุงแก่นสาระ และการพิจารณาการตีความทางเลือก — เพื่อให้ผู้อ่านสามารถประเมินความเข้มงวดของการวิเคราะห์ได้ จะมีการอภิปรายถึงความเป็นไปได้ในการถ่ายทอดผลไปยังบริบทอื่น (transferability) แทนที่จะอ้างความสามารถในการสรุปผลเชิงสถิติ (statistical generalisability)
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- คำถามชี้นำ — การตั้งคำถามที่บ่งบอกถึงคำตอบที่คาดหวัง ('คุณไม่คิดว่า...ใช่ไหม?') ทำให้ข้อมูลของผู้ให้ข้อมูลปนเปื้อนและบั่นทอนความถูกต้องของข้อมูล คำถามทั้งหมดต้องเป็นคำถามปลายเปิดอย่างแท้จริง
- การปิดก่อนเวลาอันควร — การหยุดสรรหาผู้ให้ข้อมูลก่อนที่จะถึงจุดอิ่มตัว เพราะผู้วิจัยรู้สึกว่า 'มีข้อมูลเพียงพอแล้ว' ซึ่งมักจะนำไปสู่ผลการวิจัยที่มองข้ามกลุ่มย่อยที่สำคัญหรือมุมมองที่แตกต่างกัน
- การเจาะลึกไม่เพียงพอ — การยอมรับคำตอบสั้นๆ หรือคลุมเครือโดยไม่มีการติดตามผล ทำให้ได้ข้อมูลที่ตื้นเขินซึ่งไม่สามารถรองรับการวิเคราะห์ที่เข้มงวดได้ การเจาะลึกอย่างมีทักษะ ('คุณช่วยยกตัวอย่างได้ไหม?', 'เกิดอะไรขึ้นต่อไป?') เป็นสิ่งจำเป็น
- การเบี่ยงเบนของการวิเคราะห์ — การปล่อยให้การตีความถูกขับเคลื่อนโดยคำพูดที่น่าจดจำที่สุดหรือมีผลกระทบทางอารมณ์มากที่สุด แทนที่จะเป็นการเข้ารหัสอย่างเป็นระบบทั่วทั้งชุดข้อมูลทั้งหมด ทุกบทถอดเทปต้องได้รับการพิจารณาในการวิเคราะห์อย่างเท่าเทียมกัน
- การละเลยการสะท้อนตนเอง (reflexivity) — การไม่บันทึกและพิจารณาถึงตำแหน่ง ทัศนคติ และความสัมพันธ์ของผู้วิจัยกับหัวข้อ อาจทำให้เกิดอคติในการเก็บข้อมูลและการตีความโดยไม่รู้ตัว
คำถามที่พบบ่อย
อะไรคือความแตกต่างระหว่างการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง กึ่งโครงสร้าง และไม่มีโครงสร้าง?
การสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างเป็นชุดคำถามที่ตายตัวตามลำดับที่ตายตัวเหมือนกันสำหรับผู้ให้ข้อมูลทุกคน — โดยพื้นฐานแล้วคือการสำรวจด้วยวาจา การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างใช้คู่มือการสัมภาษณ์ที่มีหัวข้อและคำถามแนะนำ แต่ผู้วิจัยจะปรับลำดับและถ้อยคำตามการสนทนา การสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้างเริ่มต้นด้วยคำถามเปิดกว้างหนึ่งหรือสองคำถาม และดำเนินต่อไปตามการตอบสนองของผู้ให้ข้อมูล การสัมภาษณ์เชิงคุณภาพเชิงลึกส่วนใหญ่เป็นแบบกึ่งโครงสร้าง: มีความยืดหยุ่นเพียงพอที่จะติดตามเรื่องราวของผู้ให้ข้อมูล แต่ก็มุ่งเน้นเพียงพอที่จะตอบคำถามวิจัย
ฉันต้องการผู้ให้ข้อมูลกี่คน?
ไม่มีจำนวนที่ถูกต้องแน่นอน เกณฑ์ชี้นำคือความอิ่มตัวทางทฤษฎีหรือข้อมูล — จุดที่การสัมภาษณ์ใหม่ๆ ไม่ได้นำเสนอแก่นสาระหรือหมวดหมู่เชิงแนวคิดใหม่ๆ ในทางปฏิบัติ สิ่งนี้มักเกิดขึ้นระหว่างผู้ให้ข้อมูล 10 ถึง 30 คน แม้ว่ากลุ่มตัวอย่างที่มีความเหมือนกันสูงอาจอิ่มตัวเร็วขึ้น และกลุ่มตัวอย่างที่มีความหลากหลายสูงหรือมีความหลากหลายสูงสุดอาจต้องการมากกว่านี้ การประกาศขนาดตัวอย่างล่วงหน้าโดยไม่มีเหตุผลเรื่องความอิ่มตัวไม่ถือเป็นแนวปฏิบัติที่ดีในการวิจัยเชิงคุณภาพ
ฉันสามารถทำการสัมภาษณ์ทางออนไลน์หรือทางโทรศัพท์ได้หรือไม่?
ได้ การสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์และการสัมภาษณ์ผ่านวิดีโอ (ผ่าน Zoom, Teams ฯลฯ) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการวิจัยเชิงคุณภาพในปัจจุบัน และสามารถลดอุปสรรคทางภูมิศาสตร์และโลจิสติกส์ได้ ข้อเสียคือการสูญเสียสัญญาณที่ไม่ใช่คำพูดบางส่วนที่มีในการสัมภาษณ์แบบเผชิญหน้า ผู้วิจัยควรบันทึกโหมดการเก็บข้อมูลในส่วนวิธีการของตน และพิจารณาว่าโหมดดังกล่าวส่งผลต่อการเปิดเผยของผู้ให้ข้อมูลหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหัวข้อที่ละเอียดอ่อน
ฉันจะวิเคราะห์ข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกได้อย่างไร?
การเลือกวิธีการวิเคราะห์ควรเป็นไปตามคำถามวิจัยและกรอบทฤษฎี การวิเคราะห์แก่นสาระ (Braun & Clarke) เป็นแนวทางทั่วไปที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดและเหมาะสำหรับคำถามที่หลากหลาย การวิเคราะห์ปรากฏการณ์วิทยาเชิงตีความนั้นเหมาะสมเมื่อคำถามเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตและความหมาย การเข้ารหัสทฤษฎีฐานใช้เมื่อเป้าหมายคือการสร้างทฤษฎีเกี่ยวกับกระบวนการทางสังคม การวิเคราะห์เรื่องเล่าเหมาะสมเมื่อโครงสร้างและลำดับของเรื่องราวของผู้ให้ข้อมูลเป็นจุดสนใจของการวิเคราะห์ การสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นวิธีการเก็บข้อมูล ไม่ใช่วิธีการวิเคราะห์ ดังนั้นจึงต้องจับคู่กับแนวทางการวิเคราะห์ที่ระบุไว้
การสัมภาษณ์เชิงลึกเหมือนกับกลุ่มสนทนาหรือไม่?
ไม่ กลุ่มสนทนา (focus group) นำผู้ให้ข้อมูลหลายคนมารวมกันพร้อมกัน และใช้ปฏิสัมพันธ์ของกลุ่ม — การเห็นด้วย การไม่เห็นด้วย การเล่าเรื่อง และการสร้างความหมายร่วมกัน — เป็นส่วนหนึ่งของข้อมูล การสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นการสนทนาแบบตัวต่อตัวและดึงมุมมองของแต่ละบุคคลออกมาโดยไม่มีอิทธิพลจากเพื่อน กลุ่มสนทนามีประสิทธิภาพมากกว่าในการเปิดเผยบรรทัดฐานทางสังคมและมุมมองร่วมกัน การสัมภาษณ์เชิงลึกจะดีกว่าสำหรับหัวข้อที่ละเอียดอ่อน สำหรับการจับความแตกต่างของแต่ละบุคคล หรือเมื่อผู้วิจัยต้องการติดตามเรื่องราวของบุคคลเพียงคนเดียวอย่างลึกซึ้งโดยไม่มีพลวัตของกลุ่มมากำหนดคำตอบ
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Kvale, S. (1996). InterViews: An Introduction to Qualitative Research Interviewing. Sage.
ISBN: 978-0803958203คัดลอกแล้วRubin, H. J., & Rubin, I. S. (2005). Qualitative Interviewing: The Art of Hearing Data (2nd ed.). Sage.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว