แบบประเมินปฏิกิริยาการโศกเศร้าของโฮแกน
- ผู้เสนอ
- Nancy S. Hogan
- ปี
- 2001
- ประเภท
- Self-report questionnaire
- กลุ่มวิธี
- comprehensive-grief-outcome-measurement
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
แบบประเมินปฏิกิริยาการโศกเศร้าของโฮแกน (HGRC) เป็นเครื่องมือวัดที่ครอบคลุม 61 ข้อ พัฒนาโดยแนนซี เอส. โฮแกน และคณะในปี 2001 เพื่อประเมินปฏิกิริยาการโศกเศร้าเต็มรูปแบบ ซึ่งไม่เพียงครอบคลุมความทุกข์ทรมานจากความโศกเศร้าและอาการต่างๆ แต่ยังรวมถึงการเติบโตและความยืดหยุ่นหลังการสูญเสียด้วย HGRC มีความโดดเด่นในบรรดาเครื่องมือวัดความโศกเศร้า โดยวัดผลลัพธ์เชิงบวกของการสูญเสีย (การเติบโตส่วนบุคคล ความหมาย ความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งขึ้น) อย่างชัดเจน ซึ่งสะท้อนความเข้าใจร่วมสมัยว่าความโศกเศร้าสามารถอยู่ร่วมกับการเปลี่ยนแปลงที่ปรับตัวได้
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
HGRC มีพื้นฐานมาจากการตระหนักว่าผลลัพธ์ของการสูญเสียนั้นไม่ได้เป็นลบเสมอไป แม้ว่าความโศกเศร้าโดยธรรมชาติจะเกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดทางอารมณ์ การหยุดชะงักทางความคิด และความบกพร่องชั่วคราว แต่การวิจัยความโศกเศร้าในปัจจุบันเผยให้เห็นว่าบุคคลที่สูญเสียหลายคนยังประสบกับการเติบโตหลังการสูญเสีย เช่น การเห็นคุณค่าของความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น การจัดลำดับความสำคัญของชีวิตที่ชัดเจนขึ้น การเติบโตทางจิตวิญญาณ และความแข็งแกร่งส่วนบุคคล HGRC ทำให้มุมมองที่ครอบคลุมมากขึ้นของการสูญเสียนี้เป็นรูปธรรม โดยการรวมแบบวัดย่อยที่วัดทั้งความทุกข์ทรมานจากความโศกเศร้า (ความโศกเศร้าที่แสดงออก การรับมือที่ยากลำบาก ความสิ้นหวัง การครุ่นคิด) และผลลัพธ์เชิงบวก (การเติบโตส่วนบุคคล การสนับสนุนทางสังคม) แนวทางที่ครอบคลุมนี้สอดคล้องกับการให้คำปรึกษาเรื่องความโศกเศร้าในปัจจุบัน ซึ่งมีเป้าหมายไม่เพียงแค่การลดความทุกข์ แต่ยังรวมถึงการส่งเสริมการสร้างความหมายและการเปลี่ยนแปลงที่ปรับตัวได้
ประวัติศาสตร์
HGRC ได้รับการพัฒนาในปี 2001 โดยแนนซี เอส. โฮแกน และคณะที่มหาวิทยาลัยลอยโอลา ชิคาโก ในการวิจัยที่ตรวจสอบผลลัพธ์ความโศกเศร้าหลังการสูญเสียบุตร การศึกษายืนยันความถูกต้องครั้งแรกกับบิดามารดาที่สูญเสียได้ระบุโครงสร้างแบบวัดย่อย 6 แบบ และแสดงให้เห็นว่าผลลัพธ์ความโศกเศร้าเป็นแบบหลายมิติ ครอบคลุมทั้งความทุกข์ทรมานและการเติบโต แตกต่างจากเครื่องมือวัดความโศกเศร้าก่อนหน้านี้ที่มุ่งเน้นเฉพาะพยาธิสภาพและความทุกข์ทรมาน HGRC ได้รวมการวิจัยที่กำลังเกิดขึ้นเกี่ยวกับการเติบโตหลังการสูญเสีย (เช่น งานของ Tedeschi & Calhoun เกี่ยวกับการเติบโตหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญ) อย่างชัดเจน เครื่องมือนี้ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องในประชากรที่หลากหลาย (คู่สมรสที่สูญเสีย วัยรุ่น พี่น้อง) และปรับให้เข้ากับภาษาต่างๆ HGRC ได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในการวิจัยและการปฏิบัติเกี่ยวกับความโศกเศร้าในปัจจุบัน ซึ่งสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงไปสู่การประเมินผลลัพธ์การสูญเสียที่สมดุลและเน้นจุดแข็งมากขึ้น
ควรใช้เมื่อใด
HGRC เหมาะสำหรับ: การประเมินผลลัพธ์ความโศกเศร้าอย่างครอบคลุมในการให้คำปรึกษาและจิตบำบัด โดยพิจารณาทั้งความทุกข์ทรมานและการปรับตัว; การวิจัยเกี่ยวกับการสูญเสียเพื่อตรวจสอบปัจจัยทำนายผลลัพธ์ที่ดีเทียบกับผลลัพธ์ที่ไม่ดี; การวิจัยการบำบัดความโศกเศร้าเพื่อวัดผลทั้งการลดอาการและการส่งเสริมการเติบโต/ความยืดหยุ่น; การสร้างกรอบการวินิจฉัยในกรณีความโศกเศร้าที่ซับซ้อนซึ่งต้องการการประเมินตามมิติอย่างละเอียด; การระบุบุคคลที่มีความเสี่ยงต่อความโศกเศร้าที่ซับซ้อน (ความทุกข์ทรมานสูง การสนับสนุนต่ำ การเติบโตต่ำ ความสิ้นหวังสูง) ที่ต้องการการแทรกแซงที่ตรงเป้าหมาย; และการวิจัยเชิงสำรวจเพื่อติดตามแนวโน้มความโศกเศร้าและการเติบโตหลังการสูญเสียเมื่อเวลาผ่านไป HGRC มีคุณค่าอย่างยิ่งเมื่อเป้าหมายการรักษาไม่เพียงแต่การลดอาการเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการส่งเสริมการสร้างความหมายและการเติบโตด้วย
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ความยาวมากกว่าเครื่องมือวัดที่สั้นกว่า (ICG, PG-13) ลดประโยชน์สำหรับการคัดกรองอย่างรวดเร็วหรือในสถานการณ์ที่เร่งรีบมาก
- จำนวนแบบวัดย่อยและความซับซ้อนในการตีความต้องอาศัยการฝึกอบรมผู้เชี่ยวชาญ เหมาะสมน้อยกว่าสำหรับการคัดกรองด้วยตนเองทั้งหมดโดยไม่มีการทบทวนโดยผู้เชี่ยวชาญ
- ไม่มีคะแนนตัดที่ได้รับการยอมรับในระดับสากลสำหรับการระบุความโศกเศร้าที่ซับซ้อน การตีความเป็นแบบมิติมากกว่าการวินิจฉัย เสริมแต่ไม่สามารถทดแทนเครื่องมือวินิจฉัยได้
- แบบวัดย่อยการเติบโตส่วนบุคคลอาจได้รับการยืนยันจากบุคคลที่ยืดหยุ่น แต่ก็รวมถึงผู้ที่ใช้การหลีกเลี่ยงหรือการเติบโตเชิงป้องกันด้วย บริบททางคลินิกมีความสำคัญในการแยกแยะการปรับตัวที่ดีต่อสุขภาพออกจากการปรับตัวเชิงป้องกัน
- แบบวัดย่อยการครุ่นคิด แม้จะมีคุณค่า แต่ก็ไม่ได้แยกแยะอย่างชัดเจนระหว่างการสร้างความหมายที่ปรับตัวได้กับการครุ่นคิดที่ไม่ปรับตัว การตีความต้องอาศัยวิจารณญาณทางคลินิก
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- การประเมินความทุกข์ทรมานจากความโศกเศร้าและการเติบโตหลังการสูญเสียอย่างครอบคลุม สอดคล้องกับความเข้าใจร่วมสมัยว่าการสูญเสียที่ปรับตัวได้รวมถึงการสร้างความหมายและการเปลี่ยนแปลงเชิงบวก
- แบบวัดย่อย 6 แบบที่ผ่านการตรวจสอบความถูกต้อง (ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคโดยทั่วไป 0.75-0.85) ให้โปรไฟล์ตามมิติที่ละเอียด เหนือกว่าเครื่องมือวัดแบบคะแนนเดียวในการนำทางการรักษาเฉพาะบุคคล
- แบบวัดย่อยการเติบโตส่วนบุคคลมีความเป็นเอกลักษณ์ในบรรดาเครื่องมือวัดความโศกเศร้า โดยยอมรับความยืดหยุ่นและผลลัพธ์ที่ปรับตัวได้อย่างชัดเจน ลดศักยภาพในการทำให้การเติบโตปกติกลายเป็นพยาธิสภาพ
- เหมาะสมตลอดช่วงชีวิตและความสัมพันธ์ที่สูญเสียที่หลากหลาย (คู่สมรส บิดามารดา บุตร พี่น้อง); ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องอย่างกว้างขวางในกลุ่มบิดามารดาที่สูญเสีย บุคคลวัยรุ่น ผู้ใหญ่ตอนต้น และผู้สูงอายุ
- ความยาว (61 ข้อ) ครอบคลุมประสบการณ์ความโศกเศร้าอย่างละเอียดโดยไม่สร้างภาระมากเกินไป ใช้เวลา 10-15 นาที เหมาะสมกับการใช้งานทางคลินิกตามปกติ
การประยุกต์ใช้
- การประเมินความโศกเศร้าอย่างครอบคลุมในการให้คำปรึกษาและจิตบำบัดเกี่ยวกับการสูญเสีย โดยระบุทั้งส่วนที่ทุกข์ทรมานที่ต้องการการสนับสนุนและจุดแข็งและการเติบโตที่มีอยู่เพื่อต่อยอด
- การวัดผลลัพธ์ในการวิจัยการบำบัดความโศกเศร้า โดยครอบคลุมทั้งการลดอาการและการส่งเสริมการเปลี่ยนแปลงและการเติบโตที่มีความหมาย
- การระบุบุคคลที่สูญเสียที่มีความเสี่ยงสูง (ความทุกข์ทรมานสูง การสนับสนุนต่ำ การเติบโตต่ำ ความสิ้นหวังสูง) ที่ต้องการการแทรกแซงอย่างเข้มข้น
- การวิจัยเชิงสำรวจเพื่อตรวจสอบปัจจัยทำนายผลลัพธ์ความโศกเศร้าที่ปรับตัวได้เทียบกับความโศกเศร้าที่ซับซ้อน; การตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างการเติบโตกับการปรับตัวในระยะยาว
- การประเมินเฉพาะทางในกลุ่มบิดามารดาที่สูญเสีย ซึ่งการเติบโตหลังการสูญเสีย (การสร้างความหมาย โครงการรำลึก) มักเป็นหัวใจสำคัญของการปรับตัว HGRC สามารถวัดมิติเหล่านี้ได้
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
HGRC ประกอบด้วย 61 ข้อที่ให้คะแนนตามมาตรวัดแบบลิเคิร์ท 5 ระดับ (1 = ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง, 2 = ไม่เห็นด้วย, 3 = ไม่แน่ใจ, 4 = เห็นด้วย, 5 = เห็นด้วยอย่างยิ่ง) ข้อคำถามประเมินปฏิกิริยาและผลลัพธ์ความโศกเศร้าที่หลากหลาย รวมถึงการตอบสนองทางอารมณ์ (ความเศร้า ความโกรธ ความสิ้นหวัง) การตอบสนองทางความคิดและพฤติกรรม (การครุ่นคิด การมีสมาธิยาก การถอนตัวทางสังคม) ทรัพยากรการรับมือ (การสนับสนุนทางสังคม การสนับสนุนทางจิตวิญญาณ) และผลลัพธ์เชิงบวก (การเติบโตส่วนบุคคล การสร้างความหมาย ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งขึ้น) ข้อคำถามต่างๆ กระจายอยู่ทั่วแบบสอบถามเพื่อหลีกเลี่ยงอคติในการตอบสนอง HGRC เป็นแบบประเมินตนเองและใช้เวลา 10-15 นาที เหมาะสำหรับผู้ที่สูญเสียตลอดช่วงชีวิตและประเภทความสัมพันธ์ที่หลากหลาย (คู่สมรส บิดามารดา บุตร พี่น้อง เพื่อน)
สูตร
Administer 61 items rated on 1–5 Likert scale assessing grief symptoms and growth
มีการคำนวณคะแนนแบบวัดย่อย 6 แบบ โดยการรวมคะแนนข้อคำถามในแต่ละโดเมน: (1) การเติบโตส่วนบุคคล (ข้อคำถามที่สะท้อนถึงความหมายที่เพิ่มขึ้น การเติบโตทางจิตวิญญาณ การเห็นคุณค่า ความยืดหยุ่น) (2) ความโศกเศร้าที่แสดงออก (การตอบสนองทางอารมณ์: ความโหยหา ความเศร้า ความเจ็บปวดทางอารมณ์) (3) การรับมือที่ยากลำบาก (ความบกพร่องทางพฤติกรรมและการทำงาน) (4) การสนับสนุนทางสังคม (การรับรู้ถึงการสนับสนุนจากครอบครัว เพื่อน ชุมชน) (5) ความสิ้นหวัง (ความสิ้นหวัง การหมดกำลังใจทางอารมณ์ ความสิ้นหวังเชิงอัตถิภาวนิยม) และ (6) การครุ่นคิด (ความคิดที่รบกวน ความรู้สึกผิด การย้อนนึกถึงเหตุการณ์) โดยทั่วไปแล้ว แบบวัดย่อยแต่ละแบบจะถูกแปลงเป็นคะแนนมาตรฐาน (0-100) เพื่อช่วยในการตีความ คะแนนรวมของแบบวัดย่อยความทุกข์ทรมานสะท้อนถึงภาระความโศกเศร้าโดยรวม การเปรียบเทียบแบบวัดย่อยความทุกข์ทรมานกับแบบวัดย่อยการเติบโตจะให้โปรไฟล์ที่ละเอียดอ่อน
สูตร
Calculate six subscales: Personal Growth, Active Grief, Difficulty Coping, Social Support, Despair, and Rumination
HGRC ให้โปรไฟล์ความโศกเศร้าที่ครอบคลุม การตีความโดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับ: (1) การประเมินภาระความโศกเศร้าโดยรวม (การรวมคะแนนแบบวัดย่อยความทุกข์ทรมาน: ความโศกเศร้าที่แสดงออก การรับมือที่ยากลำบาก ความสิ้นหวัง การครุ่นคิด) (2) การระบุแง่มุมความโศกเศร้าที่น่ากังวลเป็นพิเศษ (เช่น ความสิ้นหวังสูงบ่งชี้ความเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า การรับมือที่ยากลำบากสูงบ่งชี้ความบกพร่องในการทำงาน) (3) การประเมินปัจจัยป้องกัน (การสนับสนุนทางสังคมสูง การเติบโตส่วนบุคคลสูง บ่งชี้ถึงทรัพยากรที่ปรับตัวได้) และ (4) การกำหนดรูปแบบโปรไฟล์แบบผสม ตัวอย่างโปรไฟล์: ความทุกข์ทรมานสูง + การเติบโตสูง = ความโศกเศร้าตามปกติพร้อมการปรับตัว; ความทุกข์ทรมานสูง + การเติบโตต่ำ + การสนับสนุนน้อย = ความเสี่ยงต่อความโศกเศร้าที่ซับซ้อน; ความทุกข์ทรมานต่ำ + การเติบโตสูง = การสูญเสียที่ยืดหยุ่น เวลาที่ผ่านไปหลังการสูญเสีย ลักษณะการเสียชีวิต และบริบททางวัฒนธรรมมีผลต่อการตีความ
สูตร
Interpret subscale profiles to assess grief intensity, coping capacity, and post-loss growth
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การตีความคะแนนแบบวัดย่อยการเติบโตส่วนบุคคลสูงว่าไม่จำเป็นต้องได้รับการบำบัดความโศกเศร้า โดยไม่ได้พิจารณาถึงความทุกข์ทรมาน การเติบโตสูงสามารถอยู่ร่วมกับความทุกข์ทรมานสูงในภาวะการสูญเสียที่ปรับตัวได้
- การตีความคะแนนแบบวัดย่อยการสนับสนุนทางสังคมต่ำว่าบ่งชี้ถึงความโดดเดี่ยวอย่างชัดเจน โดยไม่ได้พิจารณาว่าบุคคลที่สูญเสียบางคนได้คะแนนต่ำเนื่องจากบรรทัดฐานทางวัฒนธรรมเกี่ยวกับการเปิดเผยทางอารมณ์หรือความชอบในความสันโดษ
- การใช้คะแนนรวม HGRC โดยไม่ได้พิจารณาแบบวัดย่อยแต่ละรายการ คะแนนรวมจะบดบังโปรไฟล์มิติโดยละเอียดซึ่งเป็นคุณค่าหลักของเครื่องมือ
- การใช้ HGRC ในช่วงแรกของการโศกเศร้าเฉียบพลัน (<2 สัปดาห์) ซึ่งแบบวัดย่อยการเติบโตอาจต่ำเกินไป การตีความที่เหมาะสมเกิดขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ถึงหลายเดือนหลังการสูญเสีย เมื่อรูปแบบการปรับตัวปรากฏขึ้น
- การตีความแบบวัดย่อยการครุ่นคิดว่ามีพยาธิสภาพทั้งหมดโดยไม่ได้พิจารณาว่าการครุ่นคิดบางอย่างเป็นการปรับตัว (การประมวลผล การสร้างความหมาย) บริบทมีความสำคัญ
คำถามที่พบบ่อย
การมีคะแนนการเติบโตส่วนบุคคลสูงหมายความว่าฉันไม่ต้องการการให้คำปรึกษาเรื่องความโศกเศร้าหรือไม่?
ไม่ การเติบโตส่วนบุคคลสามารถอยู่ร่วมกับความทุกข์ทรมานจากความโศกเศร้าอย่างมีนัยสำคัญได้ โปรดตรวจสอบโปรไฟล์ HGRC ฉบับเต็มของคุณ หากคุณมีการเติบโตสูง แต่ก็มีความโศกเศร้าที่แสดงออกสูง ความสิ้นหวังสูง หรือการรับมือที่ยากลำบากสูง สิ่งเหล่านี้บ่งชี้ถึงความทุกข์ทรมานที่ต่อเนื่องซึ่งต้องการการสนับสนุน การเติบโตและความทุกข์ทรมานจากความโศกเศร้าไม่ใช่สิ่งที่แยกจากกัน ทั้งสองอย่างสามารถเกิดขึ้นพร้อมกันได้
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคะแนนของฉันสูงในแบบวัดย่อยความทุกข์ทรมานทั้งหมด? นั่นหมายความว่าฉันมีภาวะซึมเศร้าที่ซับซ้อนอย่างแน่นอนหรือไม่?
แบบวัดย่อยความทุกข์ทรมานสูงบ่งชี้ถึงภาระความโศกเศร้าอย่างมีนัยสำคัญ แต่ไม่เท่ากับภาวะซึมเศร้าที่ซับซ้อนโดยอัตโนมัติ การวินิจฉัยต้องอาศัยความทุกข์ทรมานที่ต่อเนื่อง (≥12 เดือนหลังการสูญเสียในกรณีส่วนใหญ่) ความบกพร่องในการทำงานที่ชัดเจน และการแยกแยะสภาวะทางจิตเวชอื่นๆ ออกไป คะแนน HGRC ความทุกข์ทรมานสูงต้องการการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญเพื่อพิจารณาว่าคุณต้องการการรักษาความโศกเศร้าเฉพาะทางหรือไม่
HGRC แตกต่างจาก ICG อย่างไร?
ICG (19 ข้อ) เป็นเครื่องมือสั้นๆ และมุ่งเน้นไปที่การคัดกรองอาการความโศกเศร้าที่ซับซ้อน คะแนนตัด ≥25 บ่งชี้ว่าน่าจะเป็นความโศกเศร้าที่ซับซ้อน HGRC (61 ข้อ) เป็นเครื่องมือที่ครอบคลุมและวัดทั้งความทุกข์ทรมานและการเติบโตใน 6 มิติ ICG เหมาะสำหรับการคัดกรองอย่างรวดเร็ว HGRC เหมาะสำหรับการประเมินผลลัพธ์โดยละเอียด การศึกษาความโศกเศร้าหลายชิ้นใช้ทั้งสองเครื่องมือ
มีคะแนนที่บ่งชี้ว่าความโศกเศร้า 'หายขาด' เมื่อใดหรือไม่?
ความโศกเศร้าไม่ได้ 'หายขาด' อย่างสมบูรณ์ แต่จะมีการเปลี่ยนแปลง HGRC แสดงให้เห็นถึงการสูญเสียที่ปรับตัวได้ว่าเป็นความโศกเศร้าที่แสดงออกปานกลาง + การเติบโตส่วนบุคคลสูง + การสนับสนุนทางสังคมที่ดี + ความสิ้นหวัง/การรับมือที่ยากลำบากต่ำ สิ่งนี้บ่งชี้ว่าบุคคลนั้นได้บูรณาการการสูญเสียเข้ากับตัวตนของตนเองในขณะที่ยังคงทำงานได้ดี การไม่มีความรู้สึกโศกเศร้าเลยเป็นเรื่องผิดปกติ ความโหยหาในระดับต่ำอย่างต่อเนื่องและความเศร้าเป็นครั้งคราวเป็นเรื่องปกติตลอดช่วงชีวิต
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Hogan, N. S., Greenfield, D. B., & Schmidt, L. A. (2001). Development and validation of the Hogan Grief Reaction Checklist. Death Studies, 25(1), 1–32.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว