การวิจัยเอกสารจดหมายเหตุทางประวัติศาสตร์ — การสืบสวนแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ
- ผู้เสนอ
- Historians and archivists; systematised through the professionalization of historical scholarship in the 19th century
- ปี
- 19th century (formalized ~1820s–1880s)
- ประเภท
- Qualitative primary-source research
- กลุ่มวิธี
- Domain-specific humanities/social science
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การวิจัยเอกสารจดหมายเหตุทางประวัติศาสตร์เป็นวิธีการที่เป็นระบบในการสืบสวนอดีตผ่านการตรวจสอบเอกสารแหล่งข้อมูลปฐมภูมิที่เก็บรักษาไว้ในหอจดหมายเหตุ ห้องสมุด และคอลเลกชันของสถาบัน นักวิจัยจะค้นหา เข้าถึง ตรวจสอบความถูกต้อง และตีความบันทึกต้นฉบับ เช่น เอกสารราชการ จดหมาย บันทึกประจำวัน แผนที่ และแฟ้มเอกสารของสถาบัน เพื่อสร้างเหตุการณ์ ติดตามกระบวนการ และสร้างข้อโต้แย้งทางประวัติศาสตร์ที่มีหลักฐานสนับสนุน เป็นรากฐานสำคัญของประวัติศาสตร์นิพนธ์และมีการประยุกต์ใช้อย่างกว้างขวางในสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
ลองนึกถึงการวิจัยเอกสารจดหมายเหตุทางประวัติศาสตร์เหมือนกับการสืบสวนคดีของนักสืบที่ดำเนินการผ่านร่องรอยเอกสารที่หลงเหลือจากอดีต แทนที่จะสอบถามพยานที่มีชีวิต นักวิจัยจะหันไปหาเอกสาร บันทึก และวัตถุที่ผู้คนและสถาบันต่างๆ สร้างขึ้นในยุคนั้นๆ เอกสารแต่ละฉบับเป็นหลักฐานชิ้นหนึ่งที่ต้องได้รับการทดสอบความถูกต้อง วางไว้ในบริบทดั้งเดิม และตีความเทียบกับแหล่งข้อมูลอื่นๆ ทักษะของนักวิจัยไม่ได้อยู่ที่การค้นหาบันทึกที่ถูกต้อง ซึ่งมักจะกระจัดกระจายอยู่ในคอลเลกชันหลายแห่งเท่านั้น แต่อยู่ที่การอ่านอย่างมีวิจารณญาณ: การทำความเข้าใจว่าใครเป็นผู้สร้างเอกสารนั้นๆ เพื่อวัตถุประสงค์ใด และมีอคติหรือการปิดบังข้อมูลใดบ้าง
ประวัติศาสตร์
การปฏิบัติงานด้านเอกสารจดหมายเหตุอย่างเป็นระบบเกิดขึ้นในยุโรปควบคู่ไปกับการทำให้ประวัติศาสตร์เป็นวิชาชีพในมหาวิทยาลัยในช่วงต้นศตวรรษที่สิบเก้า โดยมีสำนักประวัติศาสตร์เยอรมัน — โดยเฉพาะอย่างยิ่งการยืนกรานของ Leopold von Ranke ในเรื่องแหล่งข้อมูลปฐมภูมิและการวิพากษ์เอกสาร — ได้สร้างแม่แบบวิธีการที่แพร่กระจายไปทั่วประวัติศาสตร์นิพนธ์ตะวันตก หอจดหมายเหตุแห่งชาติถูกจัดตั้งขึ้นทั่วทั้งยุโรปในช่วงเวลาเดียวกันเพื่อรวบรวมและเก็บรักษาบันทึกของรัฐ ศตวรรษที่ยี่สิบเห็นการกำหนดรูปแบบวิทยาการจดหมายเหตุให้เป็นสาขาวิชา การพัฒนาระบบเครื่องมือช่วยค้นที่เป็นมาตรฐาน และ — ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1990 เป็นต้นมา — โครงการแปลงเป็นดิจิทัลจำนวนมากที่เปลี่ยนแปลงการเข้าถึงแหล่งข้อมูลปฐมภูมิทั่วโลก
ควรใช้เมื่อใด
การวิจัยเอกสารจดหมายเหตุทางประวัติศาสตร์เป็นวิธีการที่เหมาะสมเมื่อคำถามการวิจัยต้องการหลักฐานจากอดีตที่ไม่สามารถหาได้จากการสัมภาษณ์หรือการสังเกตการณ์ร่วมสมัย เช่น เพื่อสร้างเหตุการณ์ ติดตามการก่อตัวของนโยบาย บันทึกการเปลี่ยนแปลงของสถาบัน หรือกำหนดแหล่งที่มาของแนวคิด มีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์นิพนธ์ ประวัติศาสตร์กฎหมาย ประวัติศาสตร์การเมือง และสังคมวิทยาประวัติศาสตร์ ใช้วิธีนี้เมื่อเอกสารปฐมภูมิยังคงอยู่ สามารถเข้าถึงได้ และเมื่อคำถามการวิจัยสามารถตอบได้ด้วยหลักฐานจากเอกสาร อย่าใช้วิธีนี้เป็นวิธีเดียวเมื่อทราบว่าบันทึกถูกคัดสรรอย่างเข้มข้น เป็นโฆษณาชวนเชื่อ หรือไม่สมบูรณ์อย่างเป็นระบบ โดยไม่ยอมรับข้อจำกัดเหล่านั้น และหลีกเลี่ยงเมื่อผู้เข้าร่วมที่มีชีวิตหรือวิธีการทดลองสามารถตอบคำถามการวิจัยร่วมสมัยได้โดยตรงกว่า
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- คลังเอกสารที่หลงเหลืออยู่เป็นเพียงตัวอย่างที่มีอคติเสมอ: บันทึกถูกสร้างขึ้นอย่างเลือกสรร ถูกเก็บรักษาอย่างไม่สม่ำเสมอ และบางครั้งก็ถูกทำลายโดยเจตนา ดังนั้น ความเงียบในคลังเอกสารจึงต้องได้รับการตีความ ไม่ใช่เพิกเฉย
- ข้อจำกัดในการเข้าถึง การระงับการเผยแพร่ และการควบคุมโดยสถาบันอาจกีดกันนักวิจัยจากวัสดุที่สำคัญ
- ผลการค้นหามีความเฉพาะเจาะจงกับบริบททางประวัติศาสตร์ที่กำลังตรวจสอบ และไม่สามารถสรุปอ้างอิงได้ในลักษณะเดียวกับผลการทดลองหรือการสำรวจ
- การอ่านเอกสารทางประวัติศาสตร์ต้องใช้ความเชี่ยวชาญด้านการคัดลายมือ ภาษา หรือเฉพาะสาขา ซึ่งต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะพัฒนาได้
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ให้การเข้าถึงโดยตรงต่อหลักฐานปฐมภูมิที่สร้างขึ้นในขณะที่เกิดเหตุการณ์ที่ศึกษา หลีกเลี่ยงการบิดเบือนย้อนหลัง
- สามารถค้นพบมุมมอง กระบวนการ และการตัดสินใจที่ไม่เคยถูกบันทึกเป็นสาธารณะและจะไม่สามารถกู้คืนได้ด้วยวิธีอื่นใด
- สามารถประยุกต์ใช้ได้ในหลากหลายสาขาวิชา — ประวัติศาสตร์ กฎหมาย รัฐศาสตร์ สังคมวิทยา มานุษยวิทยา และการศึกษา ล้วนใช้หลักฐานจากหอจดหมายเหตุเป็นประจำ
- สนับสนุนการสามเส้าเมื่อรวมกับประวัติศาสตร์บอกเล่า บันทึกทางสถิติ หรือการวิเคราะห์วัฒนธรรมวัตถุ
- การแปลงเป็นดิจิทัลของเอกสารที่เก็บรักษาไว้ช่วยให้สามารถเข้าถึงคอลเลกชันที่เคยต้องเดินทางอย่างมีค่าใช้จ่ายจากระยะไกลได้มากขึ้นเรื่อยๆ
การประยุกต์ใช้
- การสร้างการพิจารณาเบื้องหลังกฎหมายที่เป็นหลักสำคัญหรือการเจรจาต่อรองสนธิสัญญาโดยใช้เอกสารคณะรัฐมนตรี สายการทูต และจดหมายโต้ตอบของรัฐมนตรี
- การติดตามประวัติองค์กรของสถาบัน — มหาวิทยาลัย โรงพยาบาล บริษัท หรือองค์กรพัฒนาเอกชน — ผ่านรายงานการประชุมคณะกรรมการ รายงานประจำปี และบันทึกภายใน
- การบันทึกประสบการณ์ชีวิตของชุมชนชายขอบผ่านบันทึกประจำวันส่วนตัว บันทึกองค์กรชุมชน และแฟ้มเอกสารของรัฐบาลท้องถิ่น
- การกำหนดการส่งต่อและการลงวันที่ของต้นฉบับวรรณกรรมหรือศาสนาผ่านการเปรียบเทียบข้อความของสำเนาที่หลงเหลืออยู่
- การสืบสวนพฤติกรรมมิชอบของบริษัทหรือรัฐบาลโดยการวิเคราะห์บันทึกทางการเงิน การสื่อสารภายใน และเอกสารการกำกับดูแล
- การกู้คืนประวัติศาสตร์ของการปฏิบัติทางการแพทย์หรือวิทยาศาสตร์ผ่านสมุดบันทึกในห้องปฏิบัติการ บันทึกทางคลินิก และเอกสารจดหมายเหตุของสมาคมวิชาชีพ
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
นักวิจัยจะเริ่มต้นด้วยการตั้งคำถามทางประวัติศาสตร์ที่ชัดเจนหรือข้อเสนอวิทยานิพนธ์ และทำการทบทวนวรรณกรรมทุติยภูมิเบื้องต้นเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่ทราบอยู่แล้วและยังมีช่องว่างของหลักฐานอยู่ที่ใด ขั้นตอนนี้จะกำหนดว่าหอจดหมายเหตุ กลุ่มเอกสาร หรือคอลเลกชันใดที่มีแนวโน้มที่จะมีแหล่งข้อมูลปฐมภูมิที่เกี่ยวข้อง และกำหนดขอบเขตการวิจัยให้เหมาะสมกับพื้นที่การค้นคว้าในหอจดหมายเหตุ
โดยใช้เครื่องมือช่วยค้น รายการเอกสารจดหมายเหตุระดับชาติ และบัญชีรายการของสถาบัน นักวิจัยจะระบุคอลเลกชัน กลุ่มเอกสาร และรายการเฉพาะที่อาจมีแหล่งข้อมูลปฐมภูมิที่เกี่ยวข้อง ขั้นตอนนี้อาจเกี่ยวข้องกับการติดต่อกับเจ้าหน้าที่หอจดหมายเหตุ การปรึกษารายการเอกสารที่แปลงเป็นดิจิทัล และการเยี่ยมชมเพื่อสำรวจเพื่อตรวจสอบว่ามีอะไรหลงเหลืออยู่และสามารถเข้าถึงได้หรือไม่
นักวิจัยจะเข้าถึงเอกสารที่ระบุได้ทั้งในรูปแบบกายภาพหรือดิจิทัลภายใต้เงื่อนไขที่กำหนดโดยสถาบันที่เก็บรักษา ซึ่งอาจรวมถึงข้อจำกัดในการเข้าถึง กฎการใช้ห้องอ่านหนังสือ การอนุญาตให้ถ่ายภาพ หรือการระงับการเผยแพร่เอกสารที่เพิ่งถูกปลดชั้นความลับ มีการปฏิบัติตามภาระผูกพันทางจริยธรรมและกฎหมายเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคล ลิขสิทธิ์ และข้อจำกัดในการดูแลรักษาตลอดกระบวนการ
เอกสารแต่ละฉบับจะถูกตรวจสอบด้วยการวิพากษ์ภายนอกและภายใน การวิพากษ์ภายนอก (ระดับต่ำ) ประเมินความถูกต้องทางกายภาพของเอกสาร — ผู้เขียน วันที่ แหล่งที่มา และว่ามีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ การวิพากษ์ภายใน (ระดับสูง) ประเมินความน่าเชื่อถือและความหมายของเนื้อหา: ตำแหน่งของผู้เขียน เจตนา อคติที่อาจเกิดขึ้น และช่องว่างระหว่างสิ่งที่เอกสารอ้างกับสิ่งที่เอกสารน่าจะสะท้อน ขั้นตอนนี้จะป้องกันการใช้แหล่งข้อมูลที่ปลอมแปลง ระบุที่มาผิด หรืออ่านผิด
ข้อมูลที่เกี่ยวข้องจะถูกดึงออกมาผ่านการจดบันทึกอย่างเป็นระบบ การถอดความ หรือการถ่ายภาพดิจิทัล นักวิจัยจะบันทึกรายละเอียดบรรณานุกรมที่แม่นยำ (ชื่อหอจดหมายเหตุ คอลเลกชัน กล่อง โฟลเดอร์ หมายเลขรายการ วันที่) ควบคู่ไปกับบันทึกเนื้อหาเพื่อให้สามารถตรวจสอบการอ้างอิงได้ อาจมีการใช้แผนผังการเข้ารหัสหรือกรอบแนวคิดเมื่อมีการประมวลผลชุดเอกสารขนาดใหญ่
หลักฐานที่ดึงออกมาจะได้รับการยืนยันจากแหล่งข้อมูลหลายแหล่ง ข้อขัดแย้งจะถูกตรวจสอบ และผลการค้นหาจะถูกสังเคราะห์เป็นข้อโต้แย้งหรือเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์ที่สอดคล้องกัน นักวิจัยจะตีความหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับคำถามการวิจัยดั้งเดิม จัดวางข้อสรุปให้อยู่ในบริบทของประวัติศาสตร์นิพนธ์ที่มีอยู่ และยอมรับข้อจำกัดที่เกิดจากช่องว่างในบันทึกที่หลงเหลืออยู่
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การปฏิบัติต่อการไม่มีอยู่ของหลักฐานเสมือนเป็นหลักฐานของการไม่มีอยู่ — การไม่พบเอกสารในหอจดหมายเหตุไม่ได้หมายความว่าเหตุการณ์นั้นไม่ได้เกิดขึ้น อาจหมายความเพียงว่าบันทึกสูญหาย ถูกทำลาย หรือไม่เคยถูกสร้างขึ้น
- การมองข้ามแหล่งที่มา — การใช้เอกสารโดยไม่ได้กำหนดว่าใครเป็นผู้สร้าง ทำไม และภายใต้สถานการณ์ใด เสี่ยงต่อการตีความความหมายผิด หรือการพึ่งพาเอกสารปลอมหรือสำเนาที่มีข้อผิดพลาดโดยไม่รู้ตัว
- การเลือกแหล่งข้อมูล — การนำเสนอเฉพาะเอกสารที่สนับสนุนวิทยานิพนธ์โดยไม่สนใจหลักฐานที่ขัดแย้งกัน ถือเป็นการละเมิดบรรทัดฐานพื้นฐานของวิชาการทางประวัติศาสตร์
- การอ่านแบบผิดยุคสมัย — การตีความเอกสารทางประวัติศาสตร์ผ่านแนวคิด ค่านิยม หรือคำศัพท์ในปัจจุบัน โดยไม่คำนึงถึงความหมายที่คำเหล่านั้นเคยมีความหมายในขณะที่ถูกเขียนขึ้น
- การละเลยความแม่นยำในการอ้างอิง — การไม่บันทึกการอ้างอิงหอจดหมายเหตุที่แม่นยำ (คอลเลกชัน กล่อง โฟลเดอร์ รายการ) ทำให้การวิจัยไม่สามารถทำซ้ำได้ และการอ้างอิงไม่สามารถนำไปใช้โดยนักวิชาการในอนาคตได้
คำถามที่พบบ่อย
อะไรคือความแตกต่างระหว่างแหล่งข้อมูลปฐมภูมิและทุติยภูมิในการวิจัยเอกสารจดหมายเหตุ?
แหล่งข้อมูลปฐมภูมิคือเอกสารหรือวัตถุที่สร้างขึ้นในขณะที่เกิดเหตุการณ์หรือโดยผู้เข้าร่วมในเหตุการณ์ที่กำลังศึกษา — จดหมาย บันทึกทางการ ภาพถ่าย บันทึกประจำวัน แหล่งข้อมูลทุติยภูมิคือการตีความหรือการสังเคราะห์แหล่งข้อมูลปฐมภูมิในภายหลัง — งานเขียนของนักประวัติศาสตร์ บทความสารานุกรม การวิจัยเอกสารจดหมายเหตุมีความโดดเด่นด้วยการมีส่วนร่วมโดยตรงกับแหล่งข้อมูลปฐมภูมิ แหล่งข้อมูลทุติยภูมิให้ข้อมูลแก่กรอบแนวคิดของนักวิจัย แต่ไม่ใช่ฐานหลักฐานในตัวเอง
ฉันจะอ้างอิงแหล่งข้อมูลจดหมายเหตุอย่างถูกต้องได้อย่างไร?
การอ้างอิงเอกสารจดหมายเหตุต้องระบุสถาบันที่เก็บรักษา ชื่อคอลเลกชันหรือกลุ่มเอกสาร หมายเลขกล่องและโฟลเดอร์ ชื่อหรือคำอธิบายรายการ และวันที่ คู่มือรูปแบบส่วนใหญ่ (Chicago, APA, Harvard) มีรูปแบบเฉพาะสำหรับวัสดุจดหมายเหตุ การบันทึกข้อมูลนี้ ณ จุดที่เข้าถึงเป็นสิ่งสำคัญ — การกู้คืนข้อมูลในภายหลังจากความทรงจำหรือภาพถ่ายมีแนวโน้มที่จะเกิดข้อผิดพลาดและอาจเป็นไปไม่ได้หากไม่สามารถเข้าถึงได้อีก
การวิจัยเอกสารจดหมายเหตุสามารถรวมกับวิธีการเชิงปริมาณได้หรือไม่?
ใช่ แหล่งข้อมูลจดหมายเหตุมักมีข้อมูลที่มีโครงสร้าง — บันทึกสำมะโนประชากร บันทึกภาษี ทะเบียนศาล บัญชีรายชื่อผู้ป่วยในโรงพยาบาล — ที่สามารถเข้ารหัสและวิเคราะห์ทางสถิติ ประชากรศาสตร์ประวัติศาสตร์ เศรษฐศาสตร์เชิงปริมาณ และสังคมวิทยาเชิงปริมาณ ล้วนรวมการดึงข้อมูลจากแหล่งจดหมายเหตุเข้ากับการวิเคราะห์ทางสถิติ ขั้นตอนการจดหมายเหตุจัดหาข้อมูล ขั้นตอนเชิงปริมาณจัดหากรอบการวิเคราะห์
อะไรคือ 'การหันเหสู่เอกสารจดหมายเหตุ' ในการวิจัยสังคมศาสตร์?
การหันเหสู่เอกสารจดหมายเหตุหมายถึงความสนใจที่เพิ่มขึ้นในสาขาวิชาสังคมศาสตร์ — สังคมวิทยา มานุษยวิทยา การศึกษาวัฒนธรรม และรัฐศาสตร์ — ในการใช้วิธีการจดหมายเหตุเพื่อศึกษาประวัติศาสตร์และตรวจสอบว่าเอกสารจดหมายเหตุสร้างความทรงจำและอำนาจของสถาบันอย่างไร สิ่งนี้กระตุ้นให้เกิดการไตร่ตรองใหม่เกี่ยวกับตำแหน่งของนักวิจัยภายในหอจดหมายเหตุ และเกี่ยวกับเสียงของใครที่ถูกเก็บรักษาไว้และเสียงของใครที่ถูกละเลยอย่างเป็นระบบ
ฉันจะจัดการกับเอกสารในภาษาหรืออักษรที่ฉันอ่านไม่ออกได้อย่างไร?
การทำงานร่วมกับผู้เชี่ยวชาญในภาษาหรืออักษรที่เกี่ยวข้องเป็นวิธีแก้ปัญหามาตรฐาน โครงการวิจัยหลายโครงการจ้างนักแปล นักคัดลายมือ หรือผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านเป็นผู้ร่วมงานหรือที่ปรึกษา เครื่องมือแปลภาษาด้วยเครื่องและการรู้จำลายมือได้พัฒนาขึ้นอย่างมาก แต่ยังคงไม่สมบูรณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับอักษรโบราณ และผลลัพธ์ควรได้รับการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญที่เป็นมนุษย์ก่อนที่จะนำไปใช้อ้างอิงเป็นหลักฐาน
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Hill, M. R. (1993). Archival Strategies and Techniques. Sage Publications.
ISBN: 978-0803951853คัดลอกแล้วArchival research. Wikipedia.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว