แบบสอบถามประสบการณ์ความโศกเศร้า
- ผู้เสนอ
- Richard K. Barrett, Keith C. Schneweis
- ปี
- 1980
- ประเภท
- Self-report questionnaire
- กลุ่มวิธี
- dimensional-grief-assessment
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
แบบสอบถามประสบการณ์ความโศกเศร้า (GEQ) เป็นเครื่องมือวัดหลายมิติที่พัฒนาโดย Barrett และ Schneweis ในปี 1980 เพื่อประเมินขอบเขตของประสบการณ์ทางอารมณ์ ความคิด และการดำรงอยู่ของผู้ที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่พยาธิสภาพหรือความรุนแรงของอาการ GEQ จะจับเอาปรากฏการณ์ที่หลากหลายของความโศกเศร้า ซึ่งรวมถึงความโหยหา การถอนตัวทางสังคม ความรู้สึกผิด ความโกรธ ความสับสน และคำถามเชิงอัตถิภาวนิยม เพื่อให้เห็นภาพประสบการณ์ความโศกเศร้าอย่างครอบคลุม
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
GEQ ตั้งอยู่บนพื้นฐานความเข้าใจที่ว่าความโศกเศร้าไม่ใช่สภาวะทางอารมณ์เดียวที่ดำเนินไปเป็นเส้นตรง แต่เป็นประสบการณ์ที่ซับซ้อนและหลากหลายมิติ ซึ่งครอบคลุมทั้งมิติทางอารมณ์ ความคิด พฤติกรรม และการดำรงอยู่ ผู้ที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักจะประสบกับปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่หลากหลาย (ความเศร้า ความโกรธ ความรู้สึกผิด ความกลัว) การหยุดชะงักของการคิด (สมาธิสั้น ความคิดที่รบกวนจิตใจ ความสับสน) การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม (การถอนตัวทางสังคม การเปลี่ยนแปลงกิจวัตร) และการเปลี่ยนแปลงเชิงอัตถิภาวนิยม (การตั้งคำถามถึงความหมาย การประเมินลำดับความสำคัญใหม่) GEQ ทำให้มิติเหล่านี้เป็นรูปธรรม สะท้อนมุมมองร่วมสมัยที่ว่าความโศกเศร้ามีความแตกต่างหลากหลายโดยเนื้อแท้ กล่าวคือ แต่ละบุคคลมีประสบการณ์ที่แตกต่างกันของมิติเหล่านี้ และบุคคลเดียวกันอาจมีรูปแบบที่ผันผวนไปตามกาลเวลา แนวทางแบบมิติเหล่านี้หลีกเลี่ยงข้อจำกัดของแบบจำลองความโศกเศร้าตามระยะ ซึ่งเสนออย่างผิดๆ ว่ามีการดำเนินไปตามขั้นตอนที่ตายตัว
ประวัติศาสตร์
GEQ ได้รับการพัฒนาในปี 1980 โดย Richard K. Barrett และ Keith C. Schneweis ที่ University of Nevada, Reno เป็นส่วนหนึ่งของการตรวจสอบเชิงประจักษ์ของแบบจำลองระยะความโศกเศร้าของ Kübler-Ross แทนที่จะยืนยันขั้นตอนที่แยกจากกัน (การปฏิเสธ ความโกรธ การต่อรอง ภาวะซึมเศร้า การยอมรับ) การศึกษากลับพบว่าผู้ที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักประสบกับปฏิกิริยาทางอารมณ์และความคิดที่หลากหลาย ซึ่งมักเกิดขึ้นพร้อมกันและไม่เป็นไปตามลำดับเชิงเส้น การค้นพบนี้ นำไปสู่การพัฒนา GEQ ในฐานะทางเลือกแบบมิติแทนแนวคิดตามระยะ เครื่องมือนี้ได้รับการนำไปใช้ในการวิจัยที่ตรวจสอบความแตกต่างหลากหลายของความโศกเศร้า ความแตกต่างระหว่างบุคคลในการตอบสนองต่อความโศกเศร้า และวิถีความโศกเศร้าเชิงติดตาม แม้ว่าจะไม่ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องอย่างกว้างขวางเท่า ICG หรือ TRIG แต่ GEQ ยังคงมีคุณค่าในการวิจัยความโศกเศร้าร่วมสมัยที่สำรวจแนวทางแบบมิติในการจัดการกับการสูญเสีย
ควรใช้เมื่อใด
GEQ มีข้อบ่งชี้สำหรับ: การประเมินประสบการณ์ความโศกเศร้าแบบหลายมิติอย่างครอบคลุมในการให้คำปรึกษาและจิตบำบัด; การวิจัยที่ตรวจสอบความแตกต่างหลากหลายของการตอบสนองต่อความโศกเศร้าและความแตกต่างระหว่างบุคคล; การสร้างสูตรทางคลินิกในกรณีการสูญเสียที่ซับซ้อน; การวิจัยกระบวนการความโศกเศร้าที่สำรวจว่ามิติความโศกเศร้าใดที่ทำนายการปรับตัวหรือภาวะแทรกซ้อน; การศึกษาและการฝึกอบรมบุคลากรด้านสุขภาพจิตในการทำความเข้าใจปรากฏการณ์ความโศกเศร้า; และการวิจัยเชิงติดตามระยะยาวเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงของมิติความโศกเศร้าเมื่อเวลาผ่านไป GEQ เหมาะน้อยกว่าสำหรับการคัดกรองอย่างรวดเร็ว (ควรใช้เครื่องมือที่สั้นกว่าเช่น ICG) และเหมาะสมกว่าสำหรับการประเมินโดยละเอียดที่มุ่งเน้นการสร้างสูตร
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ขาดคะแนนตัดหรือเกณฑ์การวินิจฉัยที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง; คะแนนส่วนใหญ่เป็นเชิงพรรณนามากกว่าเชิงวินิจฉัย ทำให้ไม่เหมาะสำหรับการระบุความโศกเศร้าที่ซับซ้อนซึ่งต้องการการแทรกแซง
- จำนวนและป้ายกำกับของคะแนนย่อยแตกต่างกันไปในแต่ละฉบับที่ตีพิมพ์และการประยุกต์ใช้วิจัย ลดความเป็นมาตรฐานและความสามารถในการเปรียบเทียบระหว่างการศึกษา
- การประเมินข้อจำกัดในการทำงานที่จำกัดอย่างชัดเจน; มิติอาจได้รับการยืนยันโดยไม่มีการหยุดชะงักของชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิก ซึ่งต้องการการประเมินการทำงานเพิ่มเติม
- ความแตกต่างทางวัฒนธรรมในการแสดงออกถึงความโศกเศร้าไม่ได้ถูกกล่าวถึงอย่างชัดเจน; มิติย่อยบางส่วน (เช่น ความโกรธ คำถามเชิงอัตถิภาวนิยม) อาจมีความสำคัญมากกว่าในวัฒนธรรมตะวันตกที่เน้นปัจเจกบุคคล
- การตีพิมพ์งานวิจัยล่าสุดค่อนข้างจำกัดเมื่อเทียบกับเครื่องมือร่วมสมัยอื่น ๆ (ICG, PG-13); การศึกษาการตรวจสอบความถูกต้องในประชากรที่หลากหลายอาจมีน้อย
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- โครงสร้างหลายมิติที่จับเอาปรากฏการณ์ความโศกเศร้าที่ซับซ้อน แทนที่จะลดทอนความโศกเศร้าให้เป็นคะแนนความรุนแรงเพียงอย่างเดียว; รับรู้ถึงความแตกต่างหลากหลายของการแสดงออกถึงความโศกเศร้า
- หลีกเลี่ยงข้อจำกัดของแบบจำลองตามระยะ; แนวทางแบบมิติสะท้อนความเข้าใจร่วมสมัยว่าความโศกเศร้าเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงที่ลื่นไหล ไม่เป็นเส้นตรง ในหลายโดเมน
- เข้าใจง่ายในทางคลินิก; โปรไฟล์ตามมิติช่วยในการวางแผนการรักษาโดยการระบุพื้นที่หลักของการหยุดชะงักของความโศกเศร้า (เช่น หากการถอนตัวทางสังคมสูงที่สุด การแทรกแซงที่ตรงเป้าหมายอาจเกี่ยวข้องกับการกลับเข้าร่วมกิจกรรม)
- เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการวิจัยเชิงติดตามระยะยาวเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงในมิติความโศกเศร้า; สามารถแสดงให้เห็นถึงการปรับปรุงในบางมิติ ในขณะที่มิติอื่น ๆ ยังคงสูงอยู่
- ฟรีและอยู่ในโดเมนสาธารณะ; ไม่ต้องมีใบอนุญาตหรือการอนุญาตสำหรับการใช้งานทางคลินิกหรือการวิจัย
การประยุกต์ใช้
- การประเมินความโศกเศร้าอย่างครอบคลุมในการให้คำปรึกษาและจิตบำบัด โดยระบุว่ามิติความโศกเศร้าใดที่เด่นชัดที่สุดเพื่อนำทางการแทรกแซงที่ตรงเป้าหมาย
- การวิจัยเชิงติดตามระยะยาวเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงในมิติความโศกเศร้าและตัวทำนายการปรับตัวเชิงบวกเทียบกับความโศกเศร้าที่ซับซ้อน
- การวิจัยเชิงทฤษฎีที่ตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลองตามระยะเทียบกับแบบจำลองแบบมิติของความโศกเศร้า; ทดสอบว่ามิติความโศกเศร้าเฉพาะเจาะจงทำนายผลลัพธ์ที่แตกต่างกันหรือไม่
- การฝึกอบรมและการนิเทศทางคลินิก เพื่อแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างหลากหลายและความซับซ้อนของประสบการณ์ความโศกเศร้า และช่วยให้แพทย์ก้าวข้ามแบบจำลองระยะเชิงเส้น
- การศึกษาการแทรกแซงที่สำรวจว่ามิติความโศกเศร้าใดที่ตอบสนองต่อวิธีการบำบัดเฉพาะ (เช่น การบำบัดความคิดสำหรับความคิดที่รบกวนจิตใจ การกระตุ้นพฤติกรรมสำหรับการถอนตัวทางสังคม)
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
GEQ ประกอบด้วยรายการหลายข้อที่ประเมินมิติที่หลากหลายของประสบการณ์ความโศกเศร้า โดยทั่วไปแล้ว รายการจะให้ผู้ตอบแบบสอบถามให้คะแนนระดับความเห็นด้วยกับข้อความที่สะท้อนถึงแง่มุมทางอารมณ์ ความคิด สังคม และการดำรงอยู่ของความโศกเศร้า (เช่น 'ฉันรู้สึกว่างเปล่า'; 'ฉันตั้งคำถามถึงความหมายของชีวิต'; 'ฉันถอนตัวจากกิจกรรมทางสังคม'; 'ฉันรู้สึกโกรธพระเจ้า') รายการจะถูกให้คะแนนตามมาตรวัดแบบ Likert (โดยทั่วไปคือ 1-5 หรือ 1-7) โดยมีจุดยึดตั้งแต่ 'ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง' ไปจนถึง 'เห็นด้วยอย่างยิ่ง' เครื่องมือนี้เป็นการบริหารตนเอง โดยใช้เวลา 10-15 นาทีในการทำคำถาม คำแนะนำจะขอให้ผู้ตอบแบบสอบถามพิจารณาประสบการณ์ความโศกเศร้าของตนเองในช่วงเวลาที่กำหนด (โดยปกติคือช่วงสัปดาห์ถึงหลายเดือนที่ผ่านมา)
สูตร
Administer items assessing grief emotions, cognitions, and experiences
การให้คะแนนเกี่ยวข้องกับการคำนวณคะแนนย่อยตามมิติ ซึ่งแต่ละมิติแสดงถึงแง่มุมที่แตกต่างกันของประสบการณ์ความโศกเศร้า มิติที่พบบ่อย ได้แก่: การแสดงออกทางอารมณ์ (ความเศร้า ความโหยหา ความเจ็บปวดทางอารมณ์) ความโกรธและความรู้สึกผิด การถอนตัวทางสังคมและการแยกตัว การตั้งคำถามเชิงอัตถิภาวนิยมและการสร้างความหมาย ความสับสนและการหยุดชะงักของการคิด และอาการทางพฤติกรรม/ร่างกาย คะแนนย่อยจะคำนวณโดยการรวมคะแนนรายการในแต่ละมิติและแปลงเป็นมาตรวัดมาตรฐาน (มักจะเป็น 0-100) คะแนนที่สูงขึ้นในมิติย่อยที่กำหนดบ่งชี้ถึงความเข้มข้นของมิติความโศกเศร้าดังกล่าวที่มากขึ้น GEQ จะให้โปรไฟล์คะแนนตามมิติ ทำให้สามารถเปรียบเทียบความแข็งแกร่งสัมพัทธ์ในโดเมนความโศกเศร้าได้
สูตร
Calculate dimensional scores reflecting grief experience domains
ผลลัพธ์ GEQ ถูกตีความตามมิติ: ระบุว่ามิติความโศกเศร้าใดที่เด่นชัดที่สุด (คะแนนย่อยสูงสุด) และมิติใดที่น้อยที่สุด ตัวอย่างโปรไฟล์: การแสดงออกทางอารมณ์สูง + การถอนตัวทางสังคมสูง + การตั้งคำถามเชิงอัตถิภาวนิยมสูง = ความโศกเศร้าที่รุนแรงและโดดเดี่ยวพร้อมวิกฤตอัตถิภาวนิยม (อาจเป็นความโศกเศร้าที่ซับซ้อนหรือภาวะซึมเศร้าหลัก); การแสดงออกทางอารมณ์สูง + การถอนตัวต่ำ + การสร้างความหมายปานกลาง = ความโศกเศร้าตามปกติที่ผ่านการประมวลผลทางอารมณ์; การแสดงออกทางอารมณ์ต่ำ + การหยุดชะงักของการคิดสูง + การถอนตัวปานกลาง = การตอบสนองเฉียบพลันที่ถูกกดไว้พร้อมลักษณะการแยกตัว (อาจเป็นความโศกเศร้าแบบหลีกเลี่ยง) การตีความควรพิจารณาเวลาที่ผ่านไปนับตั้งแต่การสูญเสีย บริบทของการสูญเสีย บรรทัดฐานทางวัฒนธรรมของความโศกเศร้า และปัจจัยสุขภาพจิตที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
สูตร
Interpret domain-specific grief experiences and emotional dimensions
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การตีความการเพิ่มขึ้นของมิติว่าเป็นพยาธิสภาพโดยไม่ได้ประเมินระยะเวลาและผลกระทบต่อการทำงาน; การเพิ่มขึ้นของความโศกเศร้าในทุกมิติอาจสะท้อนถึงความโศกเศร้าเฉียบพลันตามปกติมากกว่าความโศกเศร้าที่ซับซ้อน
- การตีความการแสดงออกทางอารมณ์ต่ำเกินไปว่าเป็น 'ความโศกเศร้าที่ไม่มีอยู่จริง' เมื่ออาจสะท้อนถึงการหลีกเลี่ยง การแยกตัว บรรทัดฐานทางวัฒนธรรม หรือลักษณะนิสัย; โปรไฟล์ตามมิติเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอสำหรับการวินิจฉัย
- การใช้ GEQ เป็นมาตรวัดผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวในการวิจัยการแทรกแซงโดยไม่ได้ประเมินการเปลี่ยนแปลงที่มีความหมายทางคลินิก; การเปลี่ยนแปลงตามมิติใน GEQ ควรสัมพันธ์กับการปรับปรุงการทำงาน
- การไม่ประเมินความหมายของคะแนนย่อยเมื่อเวลาผ่านไป; คะแนนย่อยเดียวกันที่ 2 สัปดาห์ เทียบกับ 2 ปีหลังการสูญเสียมีความหมายทางคลินิกที่แตกต่างกัน
- การสันนิษฐานว่ามิติความโศกเศร้าทั้งหมดควรลดลงเท่ากันกับการรักษา; มิติบางส่วน (เช่น คำถามเชิงอัตถิภาวนิยม การสร้างความหมาย) อาจคงอยู่หรือเพิ่มขึ้นในขณะที่ความทุกข์ทางอารมณ์ลดลง
คำถามที่พบบ่อย
GEQ แตกต่างจาก TRIG อย่างไร
TRIG ประเมินความโศกเศร้าในอดีตเทียบกับปัจจุบัน และให้คะแนนย่อยสองคะแนนที่จับเอาวิถีความโศกเศร้า GEQ ประเมินมิติความโศกเศร้าหลายมิติ (อารมณ์ ความคิด สังคม การดำรงอยู่) ทำให้ได้โปรไฟล์ตามมิติที่ละเอียดกว่า TRIG เหมาะกว่าสำหรับการทำความเข้าใจไทม์ไลน์ความโศกเศร้า GEQ เหมาะกว่าสำหรับการทำความเข้าใจปรากฏการณ์ความโศกเศร้า การประเมินความโศกเศร้าที่ครอบคลุมหลายอย่างมักใช้ทั้งสองเครื่องมือ
หากฉันได้คะแนนสูงในด้านความโกรธและความรู้สึกผิด หมายความว่าความโศกเศร้าของฉันผิดปกติหรือไม่
ไม่จำเป็นเสมอไป ความโกรธและความรู้สึกผิดเป็นเรื่องปกติในความโศกเศร้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงแรกของการสูญเสีย เมื่อการสูญเสียเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน/กระทบกระเทือนจิตใจ หรือเมื่อมีปัญหาระหว่างบุคคลที่ยังไม่ได้รับการแก้ไข คะแนนความโกรธและความรู้สึกผิดที่สูงเป็นที่น่ากังวล โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากรวมกับการมีระยะเวลานาน การทำงานที่บกพร่องอย่างมีนัยสำคัญ หรือการไม่ตอบสนองต่อการสนับสนุน ซึ่งบ่งชี้ถึงความโศกเศร้าที่ซับซ้อนหรือภาวะซึมเศร้าที่อาจต้องการการแทรกแซง
GEQ สามารถติดตามความคืบหน้าความโศกเศร้าของฉันเมื่อเวลาผ่านไปได้หรือไม่
ได้ โครงสร้างตามมิติของ GEQ เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการประเมินเชิงติดตามระยะยาว คุณสามารถทำแบบทดสอบได้หลายครั้งและสังเกตการเปลี่ยนแปลงในแต่ละมิติ โดยทั่วไป มิติความโศกเศร้าส่วนใหญ่จะค่อยๆ ลดลงเมื่อเวลาผ่านไป (หลายเดือนถึงหลายปี) แม้ว่าบางมิติ เช่น การสร้างความหมาย อาจเพิ่มขึ้นเมื่อกระบวนการปรับตัวเกิดขึ้น นักคลินิกสามารถช่วยตีความได้ว่าโปรไฟล์ตามมิติของคุณสะท้อนถึงวิวัฒนาการความโศกเศร้าที่คาดหวังหรือไม่
GEQ ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญเป็นผู้ให้คะแนนหรือไม่
GEQ เป็นแบบประเมินตนเอง ผู้ตอบแบบสอบถามให้คะแนนรายการ และคะแนนย่อยจะคำนวณจากการรวมคะแนนอย่างง่าย อย่างไรก็ตาม การตีความจะได้รับประโยชน์จากการทบทวนโดยผู้เชี่ยวชาญเพื่อจัดบริบทของโปรไฟล์ตามมิติภายในสถานการณ์การสูญเสียของบุคคลนั้น พื้นฐานทางวัฒนธรรม และสถานะสุขภาพจิต โปรดปรึกษาผู้ให้คำปรึกษาด้านความโศกเศร้าหรือนักจิตบำบัดเพื่อการตีความทางคลินิกและคำแนะนำ
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Barrett, R. K., & Schneweis, K. C. (1980–1981). An empirical search for stages of grief. Omega, 11(2), 97–110.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว