Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

Global Rating of Change Scale

ผู้เสนอ
Ruben Jaeschke, Jack Singer, Gordon H. Guyatt
ปี
1989
ประเภท
Patient global perception
กลุ่มวิธี
global-outcome-anchoring

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

มาตรวัด Global Rating of Change (GRC) เป็นมาตรวัดผลลัพธ์แบบรายงานตนเองเพียงข้อเดียวที่ให้ผู้ป่วยประเมินการเปลี่ยนแปลงโดยรวมของอาการนับตั้งแต่การประเมินพื้นฐาน มาตรวัด GRC ซึ่งพัฒนาโดย Jaeschke, Singer และ Guyatt ในปี 1989 และตีพิมพ์ในวารสาร Controlled Clinical Trials ได้กลายเป็นวิธีการพื้นฐานสำหรับการตีความคะแนนการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดผลลัพธ์ทางคลินิกโดยใช้ตัวยึดโยง (anchor-based interpretation) ช่วยให้แพทย์และนักวิจัยสามารถกำหนดความแตกต่างที่สำคัญทางคลินิกน้อยที่สุด (minimal clinically important difference - MCID) ในมาตรวัดมาตรฐานได้

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

แม้ว่ามาตรวัดผลลัพธ์มาตรฐาน (เช่น LEFS, IKDC) จะวัดปริมาณการเปลี่ยนแปลงของการทำงานได้ แต่มาตรวัด GRC จะจับการรับรู้โดยรวมของผู้ป่วยเกี่ยวกับการดีขึ้นหรือแย่ลง—คำถาม 'ภาพรวม' ที่ว่า 'อาการของฉันเปลี่ยนแปลงไปโดยรวมมากน้อยเพียงใด?' โดยทั่วไปมาตรวัด GRC ใช้มาตรวัดแบบ 15 ระดับ (−7 ถึง +7 โดยที่ 0 = ไม่เปลี่ยนแปลง) ซึ่งค่าลบแสดงถึงอาการแย่ลง ค่าศูนย์แสดงถึงไม่เปลี่ยนแปลง และค่าบวกแสดงถึงอาการดีขึ้น ความยอดเยี่ยมของ GRC คือการใช้เป็น 'ตัวยึดโยง' ภายนอก: ผู้ป่วยจะทำแบบประเมินผลลัพธ์มาตรฐานด้วย และความสัมพันธ์ระหว่างคะแนน GRC กับการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดมาตรฐานจะเผยให้เห็นความแตกต่างที่สำคัญทางคลินิกน้อยที่สุด (MCID) โดยทั่วไปคะแนน GRC +2 หรือ +3 จะสอดคล้องกับการรับรู้ว่า 'ดีขึ้นเล็กน้อย' หรือ 'ดีขึ้นบ้าง' การเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดมาตรฐานที่ระดับ GRC นี้จะเป็นตัวกำหนด MCID สำหรับมาตรวัดนั้น

ประวัติศาสตร์

มาตรวัด Global Rating of Change Scale ถูกนำเสนอโดย Jaeschke, Singer และ Guyatt ในปี 1989 ในวารสาร Controlled Clinical Trials ในฐานะเครื่องมือทางระเบียบวิธีสำหรับการกำหนดความแตกต่างที่สำคัญทางคลินิกน้อยที่สุด (MCID) แบบใช้ตัวยึดโยง บทความสำคัญนี้ได้วางรากฐานแนวทาง GRC และการใช้งานในการตีความการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดผลลัพธ์มาตรฐาน แม้ว่าแนวคิดของการถามผู้ป่วยเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงโดยรวมนั้นเรียบง่ายและอาจถูกนำไปใช้อย่างไม่เป็นทางการมานานหลายทศวรรษ แต่ Jaeschke และคณะได้ทำให้วิธีการนี้เป็นระบบและแสดงให้เห็นถึงความถูกต้องสำหรับการศึกษา MCID นับตั้งแต่นั้นมา GRC ได้กลายเป็นระเบียบวิธีมาตรฐานในการวิจัยผลลัพธ์ด้านสุขภาพ ถูกนำไปใช้ในงานวิจัยหลายพันชิ้นเพื่อกำหนด MCID สำหรับมาตรวัดมาตรฐานในสาขาวิชาทางการแพทย์ต่างๆ

ควรใช้เมื่อใด

มาตรวัด GRC มีข้อบ่งชี้ในสองบริบทหลัก: (1) การปฏิบัติทางคลินิก: การประเมินการเปลี่ยนแปลงโดยรวมของผู้ป่วยอย่างง่าย มีประโยชน์สำหรับการประเมินผลลัพธ์อย่างรวดเร็วในคลินิกที่มีผู้ป่วยจำนวนมาก การสื่อสารการรับรู้ของผู้ป่วยไปยังแพทย์อย่างรวดเร็ว (2) การวิจัย: จำเป็นสำหรับการศึกษา MCID แบบใช้ตัวยึดโยง ซึ่งมาตรวัดผลลัพธ์มาตรฐานจะถูกนำมาใช้ควบคู่กับ GRC เพื่อกำหนดว่าคะแนนการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดมาตรฐานใดสอดคล้องกับการดีขึ้นที่มีความสำคัญทางคลินิก GRC ยังใช้ในการทดลองเปรียบเทียบประสิทธิผล (comparative effectiveness trials) ที่การรับรู้ประโยชน์โดยรวมของผู้ป่วยเป็นคำถามวิจัย GRC ไม่ใช่สิ่งทดแทนมาตรวัดผลลัพธ์มาตรฐาน แต่เป็นการเสริมซึ่งกันและกันโดยให้ตัวยึดโยงภายนอกสำหรับการตีความคะแนนมาตรวัดมาตรฐาน

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ข้อเดียวให้เพียงการรับรู้โดยรวมโดยไม่มีรายละเอียดว่าส่วนใดดีขึ้น (ความเจ็บปวด? การทำงาน? ความมั่นคง?) ไม่สามารถระบุสาเหตุของการดีขึ้นได้
  • อาจได้รับผลกระทบจากความเอนเอียงในการระลึก (recall bias) และความเอนเอียงในการปรับเปลี่ยนการตอบสนอง (response-shift bias); ความทรงจำของผู้ป่วยเกี่ยวกับสภาวะพื้นฐานและการปรับเปลี่ยนความคาดหวังด้านสุขภาพภายในอาจมีอิทธิพลต่อการให้คะแนน GRC
  • มาตรวัดแบบเรียงลำดับ (ไม่ใช่ช่วงห่างเท่ากัน); การวิเคราะห์ทางสถิติมีจำกัดเฉพาะวิธีนอนพาราเมตริก (มัธยฐาน, การทดสอบจัดอันดับ); ไม่สามารถดำเนินการทางคณิตศาสตร์ที่มีความหมายได้ (เช่น การหาค่าเฉลี่ยคะแนน GRC ของผู้ป่วยหลายคน)
  • จุดตัด GRC สำหรับ 'การดีขึ้นที่มีความหมาย' (โดยทั่วไป ≥+2 หรือ ≥+3) อาจแตกต่างกันไปในแต่ละภาวะและประชากร; ไม่มีเกณฑ์สากลที่ใช้ได้กับทุกงานวิจัย

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ง่ายและรวดเร็วอย่างยิ่ง (ข้อเดียว, <1 นาที); ภาระของผู้ตอบแบบสอบถามต่ำ; ไม่ต้องฝึกอบรมแพทย์; ใช้ได้กับผู้ป่วยและภาวะต่างๆ ทุกกลุ่ม
  • เป็นการวัดการรับรู้การเปลี่ยนแปลงของผู้ป่วยโดยตรง; การประเมินโดยรวมของผู้ป่วยมักเป็นผลลัพธ์ที่เกี่ยวข้องทางคลินิกมากที่สุด; ตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงที่มีความสำคัญทางคลินิก
  • มีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับการกำหนด MCID แบบใช้ตัวยึดโยง; ช่วยให้สามารถแปลงคะแนนการเปลี่ยนแปลงของมาตรวัดมาตรฐานให้เป็นคำที่มีความหมายสำหรับผู้ป่วย
  • ฟรี ไม่มีข้อจำกัดด้านลิขสิทธิ์; หาได้ง่าย; ใช้กันอย่างแพร่หลายในการวิจัยผลลัพธ์ด้านสุขภาพ ช่วยให้ตีความการเปลี่ยนแปลงของมาตรวัดมาตรฐานในงานวิจัยต่างๆ ได้

การประยุกต์ใช้

  • การกำหนด MCID แบบใช้ตัวยึดโยง: การจับคู่ GRC กับมาตรวัดผลลัพธ์มาตรฐาน (LEFS, IKDC, FAOS) เพื่อกำหนดว่าคะแนนการเปลี่ยนแปลงใดแสดงถึงการรับรู้ของผู้ป่วยว่า 'ดีขึ้นเล็กน้อย' หรือ 'ดีขึ้นปานกลาง'; เป็นพื้นฐานสำหรับการตีความการตอบสนองของมาตรวัดมาตรฐาน
  • การติดตามผลลัพธ์ทางคลินิก: การรับรู้การเปลี่ยนแปลงโดยรวมของผู้ป่วยอย่างง่าย มีประโยชน์ในสถานพยาบาลที่มีผู้ป่วยจำนวนมากสำหรับการประเมินผลการรักษาอย่างรวดเร็ว
  • การทดลองเปรียบเทียบประสิทธิผล: ผลลัพธ์หลักในการศึกษาที่การรับรู้ประโยชน์โดยรวมของผู้ป่วยเป็นคำถามวิจัยหลัก; ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มการรักษาด้วยตัวชี้วัดการเปลี่ยนแปลงที่ผู้ป่วยรับรู้
  • การตรวจสอบความถูกต้องของมาตรวัดผลลัพธ์ใหม่: GRC ทำหน้าที่เป็นตัวยึดโยงภายนอกเพื่อตรวจสอบความไวในการตอบสนองและ MCID ของมาตรวัดมาตรฐานที่พัฒนาขึ้นใหม่
  • ความพึงพอใจของผู้ป่วยและการตัดสินใจร่วมกัน: การให้คะแนน GRC เป็นข้อมูลประกอบการสนทนากับผู้ป่วยเกี่ยวกับความคืบหน้า; GRC ≥+2 ยืนยันประโยชน์ ในขณะที่ GRC ≤−2 บ่งชี้ถึงความจำเป็นในการปรับการรักษา

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

เมื่อถึงการติดตามผล (เช่น 2 สัปดาห์, 4 สัปดาห์, 6 สัปดาห์หลังจากการประเมินพื้นฐาน) ผู้ป่วยจะได้รับคำถามเดียวทั่วๆ ไปว่า 'ท่านจะประเมินการเปลี่ยนแปลงโดยรวมของอาการของท่านอย่างไรนับตั้งแต่ครั้งแรกที่มาคลินิก?' หรือ 'เมื่อเทียบกับตอนที่ท่านเริ่มการรักษา ท่านจะประเมินการดีขึ้นของท่านอย่างไร?' ผู้ป่วยจะเลือกคำตอบจากมาตรวัดแบบเรียงลำดับ 15 ระดับ: −7 = แย่ลงมาก, −6 = แย่ลงมาก, −5 = แย่ลงปานกลาง, −4 = แย่ลงบ้าง, −3 = แย่ลงเล็กน้อย, −2 = แย่ลงนิดหน่อย, −1 = เกือบเท่าเดิม (แย่ลงเล็กน้อย), 0 = เกือบเท่าเดิม, +1 = เกือบเท่าเดิม (ดีขึ้นเล็กน้อย), +2 = ดีขึ้นนิดหน่อย, +3 = ดีขึ้นเล็กน้อย, +4 = ดีขึ้นบ้าง, +5 = ดีขึ้นปานกลาง, +6 = ดีขึ้นมาก, +7 = ดีขึ้นมาก การบริหารมาตรวัดทำได้ง่าย: ถามด้วยวาจาพร้อมกับมีตัวเลือกคำตอบให้บนบัตรหรือแผ่นมาตรวัด เวลาที่ใช้: น้อยกว่า 1 นาที

2

มาตรวัด GRC ให้คะแนนโดยตรงเป็นค่าเดียวตั้งแต่ −7 ถึง +7 ไม่จำเป็นต้องมีการแปลงหรือคำนวณคะแนนย่อย โดยทั่วไปจะมีการจัดกลุ่มการตอบสนองเพื่อการวิเคราะห์: อาการแย่ลง: −7 ถึง −2; ไม่เปลี่ยนแปลง: −1 ถึง +1; อาการดีขึ้น: +2 ถึง +7 (โดยมีการแบ่งระดับละเอียดขึ้น: ดีขึ้นน้อยที่สุด +2 ถึง +3, ดีขึ้นปานกลาง +4 ถึง +5, ดีขึ้นอย่างมาก +6 ถึง +7) หรือนักวิจัยบางคนอาจใช้การจำแนกประเภทแบบทวิภาค: 'ดีขึ้น' (GRC ≥+2) เทียบกับ 'ไม่ดีขึ้น' (GRC <+2) สำหรับการศึกษา MCID แบบใช้ตัวยึดโยง ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่ม GRC และการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดมาตรฐาน (เช่น LEFS, IKDC) จะถูกนำมาพล็อต โดยทั่วไปจะใช้การวิเคราะห์ลักษณะการทำงานของตัวรับ (receiver-operating-characteristic - ROC) หรือคะแนนการเปลี่ยนแปลงเฉลี่ยในแต่ละระดับ GRC

3

การตีความคะแนน GRC ขึ้นอยู่กับบริบททางคลินิกและการใช้งาน: (1) สำหรับการติดตามผู้ป่วยรายบุคคล: GRC ≥+2 บ่งชี้ว่า 'ดีขึ้นเล็กน้อย' หรือดีขึ้นกว่านั้น (มีความสำคัญทางคลินิก); GRC +1 ถึง −1 บ่งชี้การเปลี่ยนแปลงที่รับรู้ได้น้อยหรือไม่เปลี่ยนแปลงเลย; GRC ≤−2 บ่งชี้ว่าอาการแย่ลง (2) สำหรับการกำหนด MCID แบบใช้ตัวยึดโยง: การเปลี่ยนแปลงเฉลี่ยในมาตรวัดมาตรฐาน (เช่น LEFS) ที่ระดับ GRC +2 หรือ +3 จะกำหนด MCID ตัวอย่างเช่น หากผู้ป่วยที่มี GRC = +2 (ดีขึ้นนิดหน่อย) แสดงการปรับปรุง LEFS เฉลี่ย 9 คะแนน ดังนั้น MCID ของ LEFS ≈ 9 คะแนน โดยทั่วไปจุดตัด GRC ที่ ≥+2 ใช้มากที่สุดในการกำหนด 'การดีขึ้นที่มีความหมาย' แม้ว่าเครื่องมือบางอย่างหรือประชากรบางกลุ่มอาจสนับสนุน ≥+3

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้ GRC เป็นมาตรวัดผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวในการวิจัย; GRC เพียงอย่างเดียวไม่สามารถวัดปริมาณการเปลี่ยนแปลงในแต่ละส่วนได้ ควรใช้ GRC ควบคู่กับมาตรวัดผลลัพธ์มาตรฐานเสมอ
  • การบริหาร GRC ณ จุดเริ่มต้น (เวลา 0); GRC จะมีความหมายก็ต่อเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในการติดตามผลเท่านั้น GRC ณ จุดเริ่มต้นไม่มีความหมาย (เป็น 0 เสมอ)
  • การไม่ทำให้คำถาม GRC หรือการนำเสนอมาตรวัดเป็นมาตรฐาน; ความแตกต่างเล็กน้อยในคำถาม (เช่น 'การดีขึ้น' เทียบกับ 'การเปลี่ยนแปลง') หรือตัวเลือกคำตอบอาจมีอิทธิพลต่อการตอบสนอง ควรใช้คำถาม GRC ที่เป็นมาตรฐานและผ่านการตรวจสอบแล้ว
  • การตีความ GRC เป็นระดับผลลัพธ์สัมบูรณ์แทนที่จะเป็นการเปลี่ยนแปลง; GRC ≥+2 ไม่ได้หมายถึง 'การทำงานที่ดีเยี่ยม' แต่หมายถึง 'การดีขึ้นที่มีความหมาย' เท่านั้น แยกแยะระหว่างระดับผลลัพธ์ (สภาวะสัมบูรณ์) และการเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ (GRC)

คำถามที่พบบ่อย

ความสัมพันธ์ระหว่าง GRC และ MCID คืออะไร?

GRC ใช้เพื่อกำหนด MCID ผู้ป่วยจะประเมินการเปลี่ยนแปลงโดยรวมของตนเอง (GRC −7 ถึง +7) และทำแบบประเมินผลลัพธ์มาตรฐานในเวลาเดียวกัน จากนั้นคะแนนการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดมาตรฐานจะถูกเชื่อมโยงกับกลุ่ม GRC: นักวิจัยจะระบุจุดตัด GRC ที่แสดงถึงการปรับปรุงว่า 'ดีขึ้นเล็กน้อย' (โดยทั่วไป GRC ≥+2 หรือ ≥+3) และคำนวณค่าเฉลี่ยการเปลี่ยนแปลงที่สอดคล้องกันในมาตรวัดมาตรฐาน ค่าเฉลี่ยนี้ = MCID ตัวอย่างเช่น MCID ของ LEFS ที่ 9 คะแนน ได้มาจากการศึกษาที่แสดงว่าผู้ป่วยที่ให้คะแนน GRC = +2 หรือ +3 มีการเปลี่ยนแปลง LEFS เฉลี่ยประมาณ 9 คะแนน

ฉันสามารถใช้ GRC เป็นมาตรวัดผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวในการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมได้หรือไม่?

ไม่แนะนำ GRC เพียงอย่างเดียวให้การรับรู้โดยรวมของผู้ป่วย แต่ขาดความจำเพาะเจาะจงเกี่ยวกับส่วนใดที่พัฒนาขึ้น (ความเจ็บปวด? การทำงาน? อาการบวม?) ควรใช้ GRC เป็นมาตรวัดหนึ่งในหลายมาตรวัดมาตรฐาน (LEFS, IKDC, มาตรวัดความเจ็บปวด, ROM) GRC มีประโยชน์อย่างยิ่งในฐานะตัวยึดโยงสำหรับการตีความการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดมาตรฐาน

คะแนน GRC ใดที่บ่งชี้ว่า 'มีการปรับปรุงที่สำคัญทางคลินิก'?

โดยทั่วไป GRC ≥+2 ('ดีขึ้นนิดหน่อย' หรือมากกว่า) ถือว่าเป็นการปรับปรุงที่สำคัญทางคลินิก บางงานวิจัยใช้ ≥+3 ('ดีขึ้นเล็กน้อย') การเลือกขึ้นอยู่กับประชากรและภาวะของท่าน; ประชากรที่อนุรักษ์นิยมกว่าอาจต้องการเกณฑ์ที่สูงขึ้น (≥+3) ควรกำหนดจุดตัดที่เลือกไว้ล่วงหน้าในระเบียบวิธีวิจัย

ฉันควรจัดการกับการตอบสนอง GRC ที่ดูเหมือนไม่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงในมาตรวัดมาตรฐานอย่างไร?

ความไม่สอดคล้องกันเป็นครั้งคราวเป็นสิ่งที่คาดหวังได้ (การปรับเปลี่ยนการตอบสนอง, ความเอนเอียงในการระลึก, ความแปรปรวนรายบุคคล) ควรวิเคราะห์ความสัมพันธ์ในระดับกลุ่มระหว่าง GRC และมาตรวัดมาตรฐาน (เส้นโค้ง ROC, ค่าเฉลี่ยการเปลี่ยนแปลงในแต่ละระดับ GRC) แทนที่จะคาดหวังความสอดคล้องรายบุคคลที่สมบูรณ์แบบ ควรบันทึกค่าผิดปกติใดๆ (เช่น ผู้ป่วยรายงาน GRC +5 แต่ LEFS ลดลง 5 คะแนน) และตรวจสอบสาเหตุ (การปรับปรุงตามบริบทที่ไม่สามารถวัดได้ด้วยมาตรวัดมาตรฐาน)

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Jaeschke R, Singer J, Guyatt GH. Measurement of health status. Ascertaining the minimal clinically important difference. Control Clin Trials. 1989;10(4):407-415.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว