Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ความเร็วแบบจีโอสทรอฟิก

ผู้เสนอ
Harald Sverdrup
ปี
1942
ประเภท
theoretical-method
กลุ่มวิธี
Dynamical Oceanography

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

ความเร็วแบบจีโอสทรอฟิก (Geostrophic velocity) คือกระแสน้ำที่เกิดจากความสมดุลระหว่างแรงไล่ระดับความดัน (pressure gradient force) และแรงโคริออลิส (Coriolis force) ซึ่งได้มาจากสมการลมความร้อน (thermal wind equation) ในมหาสมุทรส่วนใหญ่ที่อยู่ห่างจากเส้นศูนย์สูตรและขอบเขตชายฝั่ง ความสมดุลแบบจีโอสทรอฟิกเป็นค่าประมาณที่ดีเยี่ยมสำหรับการไหลจริง Harald Sverdrup และเพื่อนร่วมงานได้พัฒนาการคำนวณความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกจากข้อมูลอุทกศาสตร์ในช่วงทศวรรษ 1940 ซึ่งช่วยให้สามารถประมาณค่ากระแสน้ำในมหาสมุทรได้โดยไม่ต้องวัดกระแสน้ำโดยตรง

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

กระแสน้ำขนาดใหญ่ส่วนใหญ่ในมหาสมุทรเกิดจากการสะสมตัวของน้ำที่ด้านหนึ่งของแอ่ง (ทำให้เกิดการไล่ระดับความสูงของผิวน้ำทะเลหรือการไล่ระดับความหนาแน่นในแนวนอน) การไล่ระดับความดันนี้มีแนวโน้มที่จะผลักน้ำออกจากบริเวณที่มีการสะสมตัว อย่างไรก็ตาม การหมุนของโลก (ผลกระทบจากโคริออลิส) จะเบี่ยงเบนน้ำนี้ โดยจะเลี้ยวไปทางขวาในซีกโลกเหนือและเลี้ยวไปทางซ้ายในซีกโลกใต้ เมื่อแรงไล่ระดับความดันและแรงโคริออลิสสมดุลกัน น้ำจะไหลไปตามแนวเส้นความดันคงที่แทนที่จะไหลตัดผ่านแนวเหล่านั้น สภาวะสมดุลนี้เรียกว่าความสมดุลแบบจีโอสทรอฟิก (geostrophic balance) ด้วยการวัดสนามความดัน (หรือเทียบเท่าคือความหนาแน่น) จาก CTD profiles นักสมุทรศาสตร์สามารถอนุมานสนามการไหลได้โดยไม่ต้องติดตั้งเครื่องวัดกระแสน้ำ ซึ่งให้ความละเอียดเชิงพื้นที่สูงของการไหลเวียนของมหาสมุทร

ประวัติศาสตร์

สมการลมความร้อนถูกพัฒนาโดย Harald Sverdrup ในทศวรรษ 1940 ในฐานะความสัมพันธ์พื้นฐานในพลศาสตร์ของมหาสมุทร มันรวมแนวคิดของความสมดุลแบบจีโอสทรอฟิก (ค้นพบก่อนหน้านี้โดย Buys-Ballot และพัฒนาโดย Bjerknes) เข้ากับอุทกสถิตศาสตร์ การถือกำเนิดของเครื่องมือ CTD ที่มีความแม่นยำสูงในทศวรรษ 1970 ทำให้สามารถนำสมการลมความร้อนมาประยุกต์ใช้ในการประมาณค่ากระแสน้ำในมหาสมุทรได้เป็นประจำ สมุทรศาสตร์สมัยใหม่ยังคงอาศัยการคำนวณแบบจีโอสทรอฟิก ร่วมกับการวัดความสูงของผิวน้ำทะเลด้วยดาวเทียม (ซึ่งให้ความสูงของผิวน้ำทะเลและดังนั้นจึงให้การไล่ระดับความดัน) สำหรับการทำแผนที่กระแสน้ำทั่วโลก

ควรใช้เมื่อใด

การคำนวณความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกเหมาะสมสำหรับการคำนวณกระแสน้ำขนาดใหญ่ในมหาสมุทรจากสนามความหนาแน่น ใช้เมื่อมีข้อมูลอุทกศาสตร์ที่หนาแน่นและต้องการทราบสนามกระแสน้ำทั้งหมด (ไม่ใช่แค่การเฉือนกระแสน้ำ) วิธีนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับการวิเคราะห์ย้อนหลังโดยใช้ข้อมูล CTD ที่เก็บถาวร วิธีนี้มีความแม่นยำน้อยที่สุดใกล้เส้นศูนย์สูตร (ที่แรงโคริออลิสหายไป) และในชั้นขอบเขตชายฝั่ง (ที่กระบวนการที่ไม่ใช่จีโอสทรอฟิกมีอิทธิพล)

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ต้องอาศัยสมมติฐานของความสมดุลแบบจีโอสทรอฟิก ซึ่งใช้ไม่ได้ผลใกล้เส้นศูนย์สูตร ในน้ำตื้น และในชั้นขอบเขตที่มีพลังงานสูง
  • ต้องการความเร็วระดับอ้างอิงเพื่อคำนวณกระแสน้ำสัมบูรณ์; หากไม่มีข้อจำกัดนี้ จะกำหนดได้เพียงความเร็วสัมพัทธ์ (การเฉือน) เท่านั้น
  • ความละเอียดเชิงพื้นที่ถูกจำกัดด้วยความหนาแน่นของสถานี; การสังเกตการณ์ที่กระจัดกระจายนำไปสู่การประมาณค่าความเร็วที่ไม่แม่นยำ
  • ความแปรปรวนของกระแสน้ำตามเวลาไม่สามารถแก้ไขได้หากไม่มีข้อมูลอนุกรมเวลา; ให้ภาพรวม ณ เวลาที่ทำการสำรวจอุทกศาสตร์

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ช่วยให้สามารถประมาณค่ากระแสน้ำในมหาสมุทรจากคุณสมบัติทางอุทกศาสตร์ที่วัดได้ง่ายโดยไม่ต้องใช้เครื่องวัดกระแสน้ำเฉพาะทาง
  • ให้สนามกระแสน้ำต่อเนื่องเชิงพื้นที่ที่มีความละเอียดสูงจากข้อมูล CTD transect
  • โปร่งใสทางทฤษฎี: ผลลัพธ์สามารถตีความได้โดยตรงในแง่ของการไล่ระดับความดันและความสมดุลของโคริออลิส
  • สามารถนำไปใช้กับข้อมูลอุทกศาสตร์ในอดีตได้ ทำให้สามารถวิเคราะห์สภาพมหาสมุทรในอดีตได้อีกครั้ง

การประยุกต์ใช้

  • การทำแผนที่รูปแบบการไหลเวียนของมหาสมุทรขนาดใหญ่โดยใช้ข้อมูล CTD transect จากเรือวิจัย เผยให้เห็นโครงสร้างของกระแสน้ำกัลฟ์สตรีมและคุณสมบัติของกระแสน้ำวน
  • การคำนวณการขนส่งความร้อนและเกลือข้ามส่วนของมหาสมุทรเพื่อหาปริมาณว่าการไหลเวียนของมหาสมุทรกระจายความร้อนไปยังขั้วโลกอย่างไร
  • การตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลองการไหลเวียนของมหาสมุทรโดยการเปรียบเทียบกระแสน้ำแบบจีโอสทรอฟิกที่จำลองขึ้นกับการสังเกตการณ์จากการสำรวจอุทกศาสตร์
  • การประมาณค่าการขนส่งของกระแสน้ำ Agulhas นอกชายฝั่งแอฟริกาใต้โดยการรวมการวัดความสูงของผิวน้ำทะเลด้วยดาวเทียมเข้ากับข้อมูลอุทกศาสตร์ในพื้นที่

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ข้อมูลอุทกศาสตร์ของอุณหภูมิและความเค็มจะถูกเก็บรวบรวมในรูปแบบกริดเชิงพื้นที่โดยใช้เครื่องมือ CTD หรือจากฐานข้อมูลภูมิอากาศ

2

ความหนาแน่นคำนวณจากอุณหภูมิและความเค็มโดยใช้สมการสถานะของ UNESCO; ความสูงพลวัต (dynamic height) (สนามความดันที่รวมเข้าด้วยกัน) คำนวณเทียบกับระดับความดันอ้างอิง

3

การไล่ระดับความดันในแนวนอนคำนวณโดยใช้ผลต่างจำกัดระหว่างโปรไฟล์ที่อยู่ติดกัน; ความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกคำนวณจากสมการลมความร้อนที่เชื่อมโยงการเฉือนความเร็วในแนวนอนกับการไล่ระดับความหนาแน่นในแนวนอน

4

สมการลมความร้อนจะรวมการเฉือนในแนวดิ่งเพื่อคำนวณความเร็วสัมบูรณ์ (หากมีการกำหนดข้อจำกัดความเร็วเริ่มต้นที่ระดับอ้างอิง) หรือความเร็วสัมพัทธ์ (หากคำนวณเฉพาะการเฉือน)

5

สนามความเร็วจะแสดงเป็นแผนที่กระแสน้ำในมหาสมุทร; การขนส่ง (ปริมาตรการไหล) ข้ามแนวตัดจะถูกคำนวณ; การหมุนวน (vorticity) และการหมุนวนสัมพัทธ์ (relative vorticity) จะถูกคำนวณเพื่อระบุกระแสน้ำวนและลักษณะการไหลเวียน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • สับสนระหว่างความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกกับความเร็วรวม; องค์ประกอบที่ไม่ใช่จีโอสทรอฟิก (กระแสน้ำ Ekman, การแกว่งเฉื่อย, คลื่นแรงโน้มถ่วง) ไม่ถูกบันทึก
  • การใช้ความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกในน้ำตื้นหรือบริเวณชายฝั่งที่การประมาณค่าแบบจีโอสทรอฟิกไม่ถูกต้อง; ข้อผิดพลาดอาจเกิน 100%
  • การละเลยความเร็วระดับอ้างอิง; การเลือกระดับอ้างอิงมีผลอย่างมากต่อการประมาณค่าความเร็วสัมบูรณ์ และควรได้รับข้อมูลจากการวัดกระแสน้ำอิสระหรือข้อจำกัดของแบบจำลอง

คำถามที่พบบ่อย

เหตุใดความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกจึงใช้ไม่ได้ผลใกล้เส้นศูนย์สูตร?

พารามิเตอร์โคริออลิส f = 2Ω sin(ละติจูด) จะเป็นศูนย์ที่เส้นศูนย์สูตร หากไม่มีแรงโคริออลิส การไล่ระดับความดันจะไม่ถูกสมดุลด้วยการเบี่ยงเบน; น้ำจะเร่งตัวไปสู่ความดันต่ำ กระแสน้ำบริเวณเส้นศูนย์สูตรต้องใช้พลศาสตร์ที่ปรับเปลี่ยน (การประมาณค่าระนาบเบต้าบริเวณเส้นศูนย์สูตร) ซึ่งคำนึงถึงการไล่ระดับ f ในแนวเมริเดียน

จะกำหนดความเร็วระดับอ้างอิงได้อย่างไร?

แนวทางทั่วไป ได้แก่ การใช้การวัดกระแสน้ำที่พื้นทะเลจากเครื่องมือที่ผูกติดอยู่ การกำหนดความเร็วเป็นศูนย์ที่ความลึกมาก (ที่กระแสน้ำอ่อน) หรือการใช้แบบจำลองผกผันเพื่อหาความเร็วอ้างอิงที่เหมาะสมที่สุดกับข้อจำกัดอื่นๆ (การขนส่งความร้อนหรือมวล) ปัจจุบันการวัดความสูงของผิวน้ำทะเลด้วยดาวเทียมให้ความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกที่ผิวน้ำ ซึ่งทำหน้าที่เป็นข้อจำกัด

สามารถคำนวณความเร็วแบบจีโอสทรอฟิกจากการวัดความสูงของผิวน้ำทะเลด้วยดาวเทียมได้หรือไม่?

ได้ ความสูงของผิวน้ำทะเลที่วัดโดยเครื่องวัดความสูงด้วยดาวเทียมแสดงถึงสนามความดันของมหาสมุทร การไล่ระดับความสูงของผิวน้ำทะเลในแนวนอนเป็นสัดส่วนโดยตรงกับความเร็วแบบจีโอสทรอฟิก กระแสน้ำแบบจีโอสทรอฟิกที่ได้จากดาวเทียมให้ความละเอียดเชิงพื้นที่และเวลาที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้ว่าจะบันทึกได้เฉพาะกระแสน้ำที่ผิวน้ำเท่านั้น

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Sverdrup, H. U., Johnson, M. W., & Fleming, R. H. (1942). The Oceans: Their Physics, Chemistry, and General Biology. Prentice-Hall.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Vallis, G. K. (2006). Atmospheric and Oceanic Fluid Dynamics: Fundamentals and Large-scale Circulation. Cambridge University Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว