Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ทัศนศาสตร์ฟูเรียร์

ผู้เสนอ
Joseph Fourier and Ernst Abbe
ปี
1822
ประเภท
Spectral decomposition method
กลุ่มวิธี
Wave phenomena

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

ทัศนศาสตร์ฟูเรียร์เป็นกรอบการทำงานทางคณิตศาสตร์ที่วิเคราะห์ระบบและปรากฏการณ์ทางแสงโดยใช้การแปลงฟูเรียร์และวิธีการโดเมนความถี่ แนวทางนี้ซึ่งมีรากฐานมาจากงานของโจเซฟ ฟูเรียร์ในปี 1822 เกี่ยวกับการแพร่กระจายความร้อนและทฤษฎีกล้องจุลทรรศน์ของเอิร์นสต์ แอบเบ ได้แยกสนามแสงออกเป็นคลื่นระนาบหรือความถี่เชิงพื้นที่ เพื่อเผยให้เห็นว่าระบบแสงจัดการและกรองส่วนประกอบเหล่านี้อย่างไรในการสร้างภาพและการส่งข้อมูล.

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

หลักการสำคัญคือสนามแสง (หรือภาพ) ใดๆ สามารถแยกออกเป็นผลรวมของคลื่นระนาบที่มีทิศทางและความยาวคลื่นต่างกัน (การกระจายฟูเรียร์) เลนส์ รูรับแสง หรือองค์ประกอบที่เลี้ยวเบนทำหน้าที่เป็นตัวกรองความถี่เชิงพื้นที่ โดยส่งผ่านหรือปิดกั้นส่วนประกอบคลื่นระนาบที่เลือกสรร มุมมองโดเมนความถี่นี้อธิบายการเลี้ยวเบน การสร้างภาพ การกรอง และโฮโลแกรมได้อย่างสง่างาม มักให้ข้อมูลเชิงลึกทางกายภาพที่การคำนวณสนามโดยตรงบดบัง ความสัมพันธ์ของเลนส์ฟูเรียร์ ซึ่งระนาบโฟกัสหลังของเลนส์มีฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มของสนามอินพุต เป็นสิ่งสำคัญ.

ประวัติศาสตร์

โจเซฟ ฟูเรียร์ พัฒนาการวิเคราะห์ฟูเรียร์ในปี 1822 เอิร์นสต์ แอบเบ ปฏิวัติกล้องจุลทรรศน์ในช่วงทศวรรษที่ 1870 โดยใช้แนวคิดฟูเรียร์กับการสร้างภาพ แสดงให้เห็นว่าความละเอียดถูกจำกัดโดยการเลี้ยวเบนของแสง หนังสือ 'Introduction to Fourier Optics' ของโจเซฟ กู๊ดแมน ในปี 1968 ได้รวบรวมและทำให้แนวทางนี้เป็นมาตรฐานในการออกแบบทางแสงและการประมวลผลสัญญาณ การประยุกต์ใช้สมัยใหม่ ได้แก่ การสร้างภาพด้วยคอมพิวเตอร์ โฮโลแกรม และทัศนศาสตร์การเลี้ยวเบน.

ควรใช้เมื่อใด

ใช้ทัศนศาสตร์ฟูเรียร์สำหรับการเลี้ยวเบน การสร้างภาพ โฮโลแกรม การกรองด้วยแสง และการวิเคราะห์สเปกตรัม มีประสิทธิภาพในการทำความเข้าใจว่าระบบแสงสร้างภาพและประมวลผลข้อมูลอย่างไร สำหรับการจำลองโดเมนเวลาแบบเต็มสนามหรือปรากฏการณ์ไม่เชิงเส้น FDTD จะเหมาะสมกว่า วิธีการฟูเรียร์มีความโดดเด่นในการวิเคราะห์ระบบเชิงเส้นและพฤติกรรมสภาวะคงตัว.

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • จำกัดเฉพาะระบบแสงเชิงเส้น ปรากฏการณ์ไม่เชิงเส้นต้องมีการวิเคราะห์เพิ่มเติม
  • สมมติว่าสนามคงที่ ไม่ได้จัดการกับแหล่งกำเนิดที่ขึ้นกับเวลาหรือพัลส์โดยตรง
  • ไม่สามารถพิจารณาคลื่นที่เลือนหายหรือผลกระทบระยะใกล้ได้อย่างง่ายดาย
  • ต้องการการกริดที่สม่ำเสมอและเงื่อนไขขอบเขตเป็นคาบในการใช้งานเชิงตัวเลข

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ให้ข้อมูลเชิงลึกทางกายภาพเกี่ยวกับวิธีที่ระบบแสงกรองความถี่เชิงพื้นที่
  • จัดการกับการเลี้ยวเบน การสร้างภาพ และโฮโลแกรมได้อย่างสง่างามในกรอบการทำงานที่เป็นหนึ่งเดียว
  • มีประสิทธิภาพในการคำนวณสำหรับระบบแสงเชิงเส้นโดยใช้อัลกอริทึม FFT
  • รวมรูรับแสง หน้ากากเฟส และตัวกรองเชิงพื้นที่ได้อย่างเป็นธรรมชาติ
  • ขยายไปยังการสร้างภาพแบบอาศัยแสงและความไม่เป็นอาศัยแสงได้อย่างราบรื่น

การประยุกต์ใช้

  • การเพิ่มความละเอียดของกล้องจุลทรรศน์และการแก้ไขความคลาดเคลื่อนโดยใช้การกรองเชิงพื้นที่
  • โฮโลแกรมและโฮโลแกรมดิจิทัลสำหรับการสร้างภาพ 3 มิติและการสร้างภาพวัตถุใหม่
  • ตัวเปรียบเทียบด้วยแสงและระบบจดจำรูปแบบสำหรับการประมวลผลภาพ
  • การออกแบบทัศนศาสตร์การเลี้ยวเบนและเมตาออปติกส์โดยใช้หน้ากากการปรับเฟส
  • การสื่อสารด้วยแสงแบบอาศัยแสงและการวิเคราะห์โหมดเชิงพื้นที่

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

รับสนามแสงอินพุตหรือภาพ u(x,y) ในระนาบวัตถุ.

2

คำนวณฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์ม U(k_x, k_y) เพื่อแยกสนามออกเป็นส่วนประกอบคลื่นระนาบที่มีความถี่เชิงพื้นที่ k_x, k_y.

3

ใช้ตัวกรองโดเมนความถี่ (รูรับแสง, หน้ากากเฟส, โฮโลแกรม) เพื่อปรับเปลี่ยนหรือปิดกั้นความถี่เชิงพื้นที่บางส่วนที่เลือกสรร.

4

แพร่กระจายสเปกตรัมที่กรองแล้วผ่านปริภูมิว่างหรือองค์ประกอบทางแสง โดยใช้ตัวประกอบเฟส e^{ikz} ที่สอดคล้องกับการเลี้ยวเบนหรือการแพร่กระจาย.

5

แปลงผกผันสเปกตรัมที่ปรับเปลี่ยนแล้วเพื่อรับสนามเอาต์พุตในระนาบภาพ.

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การสับสนระหว่างระนาบฟูเรียร์กับระนาบภาพ ระนาบโฟกัสของเลนส์เป็นระนาบฟูเรียร์เฉพาะสำหรับการส่องสว่างแบบอาศัยแสงเท่านั้น
  • การละเลยหมายเลขเฟรสเนลและการใช้สูตรการเลี้ยวเบนระยะไกลกับระบบระยะใกล้ที่ไม่ถูกต้อง
  • การตีความการตัดความถี่เชิงพื้นที่ผิด: รูรับแสงเชิงตัวเลขจำกัดความถี่เชิงพื้นที่สูงสุดที่สามารถแยกแยะได้ ไม่ใช่ความถี่สูงสุดที่มีอยู่
  • การสมมติว่าระบบแสงทั้งหมดเป็นแบบไม่เปลี่ยนแปลงตามการเลื่อน ตำแหน่ง เลนส์หนา ความคลาดเคลื่อน และตัวกลางที่ไม่สม่ำเสมอละเมิดสมมติฐานนี้

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างสนามใกล้และสนามไกลในการเลี้ยวเบน?

หมายเลขเฟรสเนล F = a²/(λz) กำหนดระบอบ: F >> 1 คือสนามใกล้ (การเลี้ยวเบนเฟรสเนล ระยะการแพร่ z เทียบเท่ากับขนาดรูรับแสง a), F << 1 คือสนามไกล (การเลี้ยวเบนฟรานโฮเฟอร์, z >> a²/λ) ในสนามไกล รูปแบบการเลี้ยวเบนเป็นเพียงฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มของรูรับแสง.

ความสัมพันธ์ของเลนส์ฟูเรียร์คืออะไร?

เลนส์ที่มีความยาวโฟกัส f ทำหน้าที่ใช้ตัวประกอบเฟสกำลังสองและทำการแปลงฟูเรียร์ ในระนาบโฟกัสหลัง (ระยะ f จากเลนส์) สนามคือฟูเรียร์ทรานส์ฟอร์มของอินพุตในระนาบวัตถุ ความสัมพันธ์นี้เป็นรากฐานของการประมวลผลสัญญาณด้วยแสงแบบอาศัยแสง.

รูรับแสงเชิงตัวเลขเกี่ยวข้องกับขีดจำกัดความถี่เชิงพื้นที่อย่างไร?

รูรับแสงเชิงตัวเลข NA = n sin(θ) จำกัดความถี่เชิงพื้นที่สูงสุดที่ส่งผ่าน: k_max = 2π NA/λ สิ่งนี้กำหนดขีดจำกัดความละเอียด: ขนาดคุณลักษณะที่เล็กที่สุดที่สามารถแยกแยะได้คือ λ/(2 NA) (ขีดจำกัดการเลี้ยวเบนของแอบเบ) NA ที่สูงขึ้นหมายถึงความละเอียดที่สูงขึ้น.

ทัศนศาสตร์ฟูเรียร์สามารถอธิบายการส่องสว่างที่ไม่เป็นอาศัยแสงได้หรือไม่?

ได้ โดยผ่านสมมติฐานการไม่เปลี่ยนแปลงตามการเลื่อน สำหรับแสงที่ไม่เป็นอาศัยแสง ความเข้มของเอาต์พุตคือการสังวัตนา (convolution) ของความเข้มอินพุตกับฟังก์ชันจุดกระจายภาพของระบบแสง สิ่งนี้สามารถแสดงในโดเมนความถี่เป็นการคูณ แต่คณิตศาสตร์เกี่ยวข้องกับการสหสัมพันธ์อัตโนมัติ (autocorrelation) ของฟังก์ชันรูรับแสง.

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Goodman, J. W. (1968). Introduction to Fourier Optics. McGraw-Hill.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Hecht, E. (2002). Optics (4th ed.). Addison-Wesley.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Born, M., & Wolf, E. (1980). Principles of Optics (6th ed.). Pergamon Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว