Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับ

ผู้เสนอ
Alberto Isidori
ปี
1983
ประเภท
algorithm
กลุ่มวิธี
Nonlinear Control

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับ (Feedback Linearization) เป็นเทคนิคการควบคุมแบบไม่เชิงเส้นที่ใช้การแปลงสถานะด้วยผลป้อนกลับแบบไม่เชิงเส้น เพื่อเปลี่ยนระบบไม่เชิงเส้นให้เป็นระบบเชิงเส้น ทำให้สามารถใช้วิธีการควบคุมเชิงเส้นมาตรฐานได้ เทคนิคนี้ได้รับการพัฒนาโดย Isidori, Sontag และคนอื่นๆ ในทศวรรษ 1980 การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับมีความสง่างามและทรงพลังในเชิงแนวคิด: หากระบบเป็นไปตามเงื่อนไขโครงสร้างบางประการ (ระดับสัมพัทธ์, อันดับเมทริกซ์การแยกส่วน) ความไม่เชิงเส้นสามารถถูกยกเลิกได้อย่างแม่นยำผ่านผลป้อนกลับ ซึ่งช่วยลดปัญหาให้เป็นการออกแบบเชิงเส้น

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

แนวคิดหลักคือระบบไม่เชิงเส้นจำนวนมากสามารถแปลงเป็นระบบเชิงเส้นได้ผ่านกฎการควบคุมผลป้อนกลับที่ออกแบบมาอย่างรอบคอบซึ่งขึ้นอยู่กับสถานะ ข้อมูลเชิงลึกที่สำคัญคือการคำนวณว่าอินพุตควบคุม u ใดที่จำเป็นในการทำให้ระบบเป็นเชิงเส้นเมื่อเทียบกับอินพุตใหม่ v จากนั้นจึงนำ u ไปใช้โดยใช้สูตรที่ขึ้นกับสถานะนี้ ตัวอย่างเช่น หากระบบมีรูปแบบ x_double_dot = f(x) + g(x)·u การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับจะหา u ที่ทำให้ x_double_dot = v (สมการเชิงเส้น) เมื่อทำให้เป็นเชิงเส้นแล้ว การควบคุมเชิงเส้นแบบคลาสสิก (การจัดวางขั้ว, LQR, PID) สามารถนำไปใช้กับ v ได้ และกฎการควบคุมไม่เชิงเส้นโดยรวมคือการรวมกันของการทำให้เป็นเชิงเส้นและตัวควบคุมเชิงเส้น

ประวัติศาสตร์

การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับเกิดขึ้นจากเรขาคณิตเชิงอนุพันธ์ที่นำมาประยุกต์ใช้กับระบบควบคุม Isidori ได้กำหนดแนวคิดนี้อย่างเป็นทางการในทศวรรษ 1980 ด้วยผลงานพื้นฐานของเขาเกี่ยวกับการควบคุมแบบไม่เชิงเส้น โดยพิสูจน์ว่าเมื่อใดและอย่างไรที่การทำให้เป็นเชิงเส้นอย่างแม่นยำเป็นไปได้ Sontag และ Nijmeijer ได้พัฒนาแนวทางการทำให้เป็นเชิงเส้นอินพุต-เอาต์พุตอย่างอิสระ และ Hirschorn มีส่วนช่วยในการทำความเข้าใจพลวัตศูนย์ สาขาวิชานี้เติบโตเต็มที่ด้วยตำราเรียนโดย Isidori (1995) และ Slotine & Li (1991) ซึ่งกลายเป็นมาตรฐาน ส่วนขยายรวมถึงการทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับบางส่วน การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับโดยประมาณ และการทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับที่แข็งแกร่งสำหรับระบบที่ไม่แน่นอน

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับเมื่อระบบเป็นแบบไม่เชิงเส้นแต่เป็นไปตามเงื่อนไขระดับสัมพัทธ์และการแยกส่วน และเมื่อคุณต้องการใช้ประโยชน์จากพลังของการออกแบบการควบคุมเชิงเส้นสำหรับระบบไม่เชิงเส้น เหมาะสำหรับระบบที่มีความไม่เชิงเส้นที่ทราบและราบรื่น (เช่น เครื่องจักรไฟฟ้า, ยานยนต์ทางอากาศ) หลีกเลี่ยงการทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับหากระบบมีความไม่เชิงเส้นที่ไม่แน่นอนหรือไม่ได้รับการสร้างแบบจำลอง (จะไม่สามารถทำให้เป็นเชิงเส้นได้) หากระดับสัมพัทธ์ไม่ได้ถูกกำหนดไว้อย่างดี (เช่น ลูปพีชคณิต) หรือหากพลวัตศูนย์ไม่เสถียร (ลูกตุ้มคว่ำบนรถเข็นเป็นตัวอย่างคลาสสิก)

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ต้องมีความรู้ที่สมบูรณ์แบบเกี่ยวกับแบบจำลองระบบ; ความไม่เชิงเส้นที่ไม่แน่นอนจะขัดขวางการทำให้เป็นเชิงเส้นอย่างแม่นยำและลดความทนทาน
  • ความเสถียรของพลวัตศูนย์ไม่ได้รับการรับประกัน; ระบบบางระบบ (เช่น ระบบเฟสไม่ต่ำสุด) มีพลวัตภายในที่ไม่เสถียร
  • จัดการเฉพาะระบบที่มีโครงสร้างเฉพาะ (ระดับสัมพัทธ์, เมทริกซ์การแยกส่วนเต็ม); ไม่ใช่ระบบไม่เชิงเส้นทั้งหมดที่มีคุณสมบัติเหมาะสม
  • อาจนำไปสู่สัญญาณควบคุมที่ไม่มีขอบเขตหากระบบเข้าใกล้การกำหนดค่าเอกฐานหรือข้อจำกัด
  • ต้องมีการวัดสถานะหรือการประมาณค่าที่แม่นยำ; การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับมีความไวต่อสัญญาณรบกวนจากการวัด

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • การยกเลิกความไม่เชิงเส้นอย่างแม่นยำ (สำหรับระบบที่เป็นไปตามเงื่อนไขระดับสัมพัทธ์); ไม่ใช่การประมาณค่า
  • เปลี่ยนปัญหาการออกแบบเป็นการควบคุมเชิงเส้น ทำให้สามารถใช้วิธีการเชิงเส้นที่พัฒนาแล้ว (การจัดวางขั้ว, LQR, H∞) ได้
  • ให้เงื่อนไขที่ชัดเจน (ระดับสัมพัทธ์, อันดับเต็ม) สำหรับกรณีที่การทำให้เป็นเชิงเส้นอย่างแม่นยำเป็นไปได้
  • สามารถจัดการระบบไม่เชิงเส้นหลายตัวแปรได้อย่างสง่างามผ่านการแยกส่วนอินพุต-เอาต์พุตแบบ MIMO
  • กรอบแนวคิดได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างดีและได้รับการสนับสนุนโดยรากฐานทางเรขาคณิตพีชคณิตที่แข็งแกร่ง

การประยุกต์ใช้

  • หุ่นยนต์: การควบคุมแขนหุ่นยนต์แบบไม่เชิงเส้นผ่านการทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับของพลวัตไม่เชิงเส้น (เมทริกซ์ความเฉื่อย, โคริโอลิส, แรงเสียดทาน)
  • การบินและอวกาศ: การควบคุมการบินแบบไม่เชิงเส้นของเครื่องบิน, ระบบควบคุมทัศนคติที่มีพลวัตหลายแกนที่เชื่อมโยงกัน
  • อิเล็กทรอนิกส์กำลัง: การควบคุมตัวแปลง DC-DC, การควบคุมความเร็วของมอเตอร์ซิงโครนัสโดยใช้ประโยชน์จากพลวัตแม่เหล็กไฟฟ้าแบบไม่เชิงเส้น
  • กระบวนการทางเคมี: การควบคุมเครื่องปฏิกรณ์แบบไม่เชิงเส้นที่มีจลนพลศาสตร์ที่ซับซ้อน, การควบคุมองค์ประกอบของคอลัมน์การกลั่น
  • ระบบทางทะเล: การควบคุมทิศทางเรือ, การติดตามวิถีของยานใต้น้ำอัตโนมัติ (AUV) ด้วยความไม่เชิงเส้นทางอุทกพลศาสตร์

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ตรวจสอบว่าระบบมีระดับสัมพัทธ์ที่กำหนดไว้อย่างดี และเมทริกซ์การแยกส่วนสามารถผกผันได้ เงื่อนไขเหล่านี้ทำให้มั่นใจว่าการทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับที่แม่นยำเป็นไปได้

2

คำนวณพลวัตผกผัน: ค้นหากฎผลป้อนกลับสถานะแบบไม่เชิงเส้น u = α(x) + β(x)·v ที่ทำให้ระบบเป็นเชิงเส้นและควบคุมได้

3

ออกแบบตัวควบคุมเชิงเส้น (เช่น การจัดวางขั้ว, LQR) สำหรับระบบเชิงเส้นในรูปของอินพุตใหม่ v

4

ตรวจสอบว่าพลวัตศูนย์ (พลวัตภายในบนแมนิโฟลด์ข้อจำกัด) มีเสถียรภาพ มิฉะนั้นระบบวงปิดอาจไม่เสถียร

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตรวจสอบระดับสัมพัทธ์และเงื่อนไขการแยกส่วนไม่ถูกต้อง นำไปสู่การทำให้เป็นเชิงเส้นที่ไม่สมบูรณ์และความไม่เชิงเส้นที่เหลืออยู่
  • การละเลยความเสถียรของพลวัตศูนย์; การออกแบบตัวควบคุมภายนอกที่สมบูรณ์แบบสำหรับระบบที่มีพลวัตภายในที่ไม่เสถียรจะทำให้เกิดวงปิดที่ไม่เสถียร
  • การสมมติความรู้แบบจำลองที่สมบูรณ์แบบ; ในทางปฏิบัติ ความไม่แน่นอนของพารามิเตอร์หรือพลวัตที่ไม่ได้รับการสร้างแบบจำลองทำให้เกิดความเบี่ยงเบนจากการออกแบบเชิงเส้น
  • การพึ่งพาการทำให้เป็นเชิงเส้นมากเกินไปโดยไม่ตรวจสอบความทนทานของวงปิดต่อความไม่ตรงกันของแบบจำลอง

คำถามที่พบบ่อย

ระดับสัมพัทธ์คืออะไรและทำไมจึงสำคัญ?

ระดับสัมพัทธ์คือจำนวนครั้งที่คุณต้องหาอนุพันธ์ของเอาต์พุตเพื่อให้เห็นอินพุตอย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่น หาก y = h(x) และคุณต้องหาอนุพันธ์ r ครั้งก่อนที่ u จะปรากฏใน y^(r) ระดับสัมพัทธ์คือ r ระดับสัมพัทธ์ต้องเท่ากับอันดับของระบบเพื่อให้การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับที่แม่นยำเป็นไปได้ หากระดับสัมพัทธ์ < อันดับของระบบ คุณจะมีพลวัตภายใน (ศูนย์) ที่ต้องตรวจสอบความเสถียร

พลวัตศูนย์คืออะไรและทำไมจึงต้องมีเสถียรภาพ?

พลวัตศูนย์คือพลวัตภายในที่ยังคงซ่อนอยู่เมื่อแผนที่อินพุต-เอาต์พุตถูกทำให้เป็นเชิงเส้น พลวัตเหล่านี้แสดงถึงพฤติกรรมของระบบเมื่อเอาต์พุตถูกจำกัดให้เป็นศูนย์ เพื่อให้ระบบวงปิดมีเสถียรภาพ พลวัตศูนย์ต้องมีเสถียรภาพ หากไม่เป็นเช่นนั้น การออกแบบเชิงเส้นอาจทำให้เอาต์พุตมีเสถียรภาพแต่ทำให้สถานะภายในไม่เสถียร (เช่น พลังงานสะสมในโหมดที่ไม่ถูกสังเกต)

การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับแตกต่างจากการทำให้เป็นเชิงเส้นรอบจุดสมดุลอย่างไร?

การทำให้เป็นเชิงเส้นเฉพาะที่ (การขยายอนุกรมเทย์เลอร์) เป็นเพียงการประมาณค่าระบบใกล้จุดสมดุลและใช้ได้กับการรบกวนขนาดเล็ก การทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยผลป้อนกลับเป็นแบบทั่วโลก (ในโดเมนขนาดใหญ่) และแม่นยำ—มันยกเลิกความไม่เชิงเส้นผ่านผลป้อนกลับ ซึ่งมีประสิทธิภาพมากกว่ามาก แต่ต้องใช้ระบบที่เป็นไปตามเงื่อนไขโครงสร้างที่แข็งแกร่ง (ระดับสัมพัทธ์, เมทริกซ์การแยกส่วนที่ไม่เอกฐาน)

จะเกิดอะไรขึ้นหากเมทริกซ์การแยกส่วนเป็นเอกฐาน?

เมทริกซ์การแยกส่วนที่เป็นเอกฐานหมายความว่าระบบไม่เชิงเส้นไม่สามารถแยกส่วนเป็นลูป SISO (อินพุตเดี่ยว-เอาต์พุตเดี่ยว) ที่เป็นอิสระผ่านผลป้อนกลับได้ สิ่งนี้บ่งชี้ว่าระบบมีการเชื่อมโยงระหว่างอินพุตและเอาต์พุตที่ไม่สามารถเอาชนะได้ด้วยผลป้อนกลับเพียงอย่างเดียว คุณต้องออกแบบโครงสร้างการควบคุมใหม่หรือใช้วิธีการอื่น เช่น โหมดสไลด์หรือ MPC

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Isidori, A. (1995). Nonlinear Control Systems (3rd ed.). Springer-Verlag.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Sontag, E. D. (1983). A concept of input-output linearization. Proceedings of the 22nd IEEE Conference on Decision and Control.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Nijmeijer, H., & Van der Schaft, A. J. (1990). Nonlinear Dynamical Control Systems. Springer-Verlag.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว