แบบวัดแนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการ
- ผู้เสนอ
- Danny Miller
- ปี
- 1983
- ประเภท
- Organizational self-report questionnaire
- กลุ่มวิธี
- organizational-strategy
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
แบบวัดแนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการ (EO) พัฒนาโดย Danny Miller (1983) วัดระดับที่องค์กรแสดงออกถึงท่าทีเชิงกลยุทธ์ที่เป็นลักษณะของการเป็นผู้ประกอบการ โดยประเมินมิติหลักสามประการ ได้แก่ นวัตกรรม การยอมรับความเสี่ยง และการเชิงรุก ซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ความแตกต่างระหว่างองค์กรที่เป็นผู้ประกอบการกับองค์กรที่ยึดหลักอนุรักษนิยม กรอบแนวคิดนี้ได้กลายเป็นรากฐานสำคัญในการวิจัยการจัดการเชิงกลยุทธ์และพฤติกรรมองค์กร
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
แนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการสะท้อนถึงแนวโน้มขององค์กรในการมีส่วนร่วมกับพฤติกรรมทางการแข่งขันรูปแบบใหม่ ยอมรับความเสี่ยงทางธุรกิจที่คำนวณแล้ว และริเริ่มดำเนินการก่อนคู่แข่ง แทนที่จะวัดความเป็นผู้ประกอบการรายบุคคล EO จะจับแนวโน้มเชิงกลยุทธ์ในระดับองค์กร มิติทั้งสามทำงานร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพ: นวัตกรรมขับเคลื่อนการระบุโอกาสใหม่ การยอมรับความเสี่ยงช่วยให้เกิดความมุ่งมั่นต่อความไม่แน่นอน และการเชิงรุกกำหนดจังหวะการแข่งขัน ร่วมกันแล้ว สิ่งเหล่านี้กำหนดท่าทีขององค์กรที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากกลยุทธ์แบบผู้พิทักษ์ (defender) หรือผู้ตรวจสอบ (analyzer)
ประวัติศาสตร์
Danny Miller ได้นำเสนอแนวคิดเรื่องแนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurial Orientation - EO) ในบทความของเขาที่ตีพิมพ์ในวารสาร Management Science เมื่อปี 1983 โดยมองว่า EO เป็นองค์ประกอบรวมของมิติเชิงกลยุทธ์สามประการ Covin และ Slevin (1989) ได้พัฒนาแนวคิดนี้ให้สามารถวัดผลได้ด้วยแบบวัดที่ผ่านการตรวจสอบความถูกต้อง และขยายการใช้งานไปยังธุรกิจขนาดเล็ก Lumpkin และ Dess (1996) ได้ให้คำอธิบายที่ครอบคลุมเกี่ยวกับมิติของ EO เพิ่มเติมแนวคิดเรื่องความเป็นอิสระ (autonomy) และความก้าวร้าวทางการแข่งขัน (competitive aggressiveness) และปรับปรุงการวัดผล แบบวัดเดิม 9 ข้อ ยังคงเป็นเวอร์ชันที่ได้รับการยอมรับมากที่สุด โดยมีการอ้างอิงนับไม่ถ้วนในงานวิจัยด้านการจัดการเชิงกลยุทธ์ การเป็นผู้ประกอบการ ธุรกิจระหว่างประเทศ และนวัตกรรม ปัจจุบันมีฉบับแปลและการปรับให้เข้ากับวัฒนธรรมในภาษาต่างๆ หลายสิบภาษา
ควรใช้เมื่อใด
ใช้การประเมิน EO เมื่อประเมินการกำหนดและการดำเนินกลยุทธ์องค์กร เปรียบเทียบท่าทีของผู้ประกอบการระหว่างองค์กรหรืออุตสาหกรรมต่างๆ คาดการณ์ผลการดำเนินงานขององค์กรหรือผลลัพธ์ด้านนวัตกรรม หรือออกแบบการแทรกแซงเชิงกลยุทธ์ มีความเกี่ยวข้องอย่างยิ่งในการศึกษาการเป็นผู้ประกอบการขององค์กร การปรับตัวขององค์กรต่อตลาดที่มีพลวัต การสร้างกิจการใหม่ และการเปลี่ยนแปลงเชิงกลยุทธ์ แบบวัดนี้ใช้ได้ดีกับองค์กรทุกขนาดและทุกอุตสาหกรรม แม้ว่าการตีความจะต้องคำนึงถึงบรรทัดฐานของอุตสาหกรรม (เช่น สตาร์ทอัพเทคโนโลยีมักมีคะแนนสูงกว่าบริษัทสาธารณูปโภค)
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- อคติจากการรับรู้: อาศัยการรายงานตนเอง ผู้บริหารอาจรายงานพฤติกรรมของผู้ประกอบการเกินจริงเนื่องจากความปรารถนาทางสังคมหรือการรับรู้กลยุทธ์ที่แท้จริงขององค์กรที่ผิดพลาด
- ผู้ตอบแบบสอบถามหนึ่งคนต่อองค์กร: โดยทั่วไปใช้ผู้ให้ข้อมูลเพียงคนเดียว การบริหารจัดการแบบทีมสามารถเพิ่มความน่าเชื่อถือได้ แต่ก็เพิ่มต้นทุน
- ความไวต่อบริบท: สิ่งที่ถือว่าเป็น EO 'สูง' แตกต่างกันอย่างมากตามอุตสาหกรรม ขนาดองค์กร และระยะของวงจรชีวิต คะแนนดิบเพียงอย่างเดียวขาดความหมายเชิงบริบทหากไม่มีเกณฑ์มาตรฐาน
- ภาพรวม ณ จุดเวลา: จับภาพกลยุทธ์ ณ จุดเวลาหนึ่ง ไม่ได้ประเมินความสม่ำเสมอหรือวิวัฒนาการเมื่อเวลาผ่านไป
- ความเป็นอิสระของมิติ: มิติทั้งสามมีความสัมพันธ์กันปานกลาง ไม่ใช่โครงสร้างที่เป็นอิสระ ความสัมพันธ์แบบหลายเส้นตรง (multicollinearity) อาจทำให้การวิเคราะห์การถดถอยซับซ้อน
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ความเข้มแข็งทางทฤษฎี: มีรากฐานมาจากทฤษฎีการจัดการเชิงกลยุทธ์ที่เป็นรากฐาน พร้อมการตรวจสอบเชิงประจักษ์อย่างกว้างขวางตลอดหลายทศวรรษและบริบททางวัฒนธรรมที่หลากหลาย
- ความเรียบง่ายและกระชับ: 9 ข้อต้องการภาระของผู้ตอบแบบสอบถามน้อยที่สุด ในขณะที่จับมิติที่แตกต่างกันแต่เกี่ยวข้องกันสามประการ
- ขั้วความหมายที่ชัดเจน: มาตรวัดความแตกต่างแบบ 7 ระดับพร้อมขั้วอนุรักษนิยมและผู้ประกอบการที่ชัดเจน ช่วยให้ตีความได้อย่างสม่ำเสมอ
- การคาดการณ์เชิงประจักษ์: คะแนน EO สัมพันธ์อย่างน่าเชื่อถือกับผลการดำเนินงานขององค์กร ผลผลิตด้านนวัตกรรม การเติบโตของส่วนแบ่งการตลาด และการเปลี่ยนแปลงเชิงกลยุทธ์ในการศึกษาหลายชิ้น
- ความสามารถในการประยุกต์ใช้ข้ามวัฒนธรรม: ได้รับการตรวจสอบในหลายสิบประเทศด้วยโครงสร้างปัจจัยที่คงที่ ทำให้เหมาะสำหรับการวิจัยเปรียบเทียบระหว่างประเทศ
การประยุกต์ใช้
- การคาดการณ์ความสำเร็จในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่: องค์กรที่ได้คะแนนสูงในมิตินวัตกรรมและการยอมรับความเสี่ยง แสดงให้เห็นถึงระยะเวลาที่สั้นลงในการออกสู่ตลาดและการหมุนเวียนของกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่มากขึ้น
- การประเมินความพร้อมสำหรับการเข้าสู่ตลาดหรือการขยายตลาด: คะแนนการเชิงรุกระบุองค์กรที่มีแนวโน้มที่จะเป็นผู้นำในการเข้าสู่ตลาด คะแนนที่ต่ำกว่าบ่งชี้ถึงตำแหน่งผู้ตามหรือการป้องกัน
- การประเมินโปรแกรมการเป็นผู้ประกอบการขององค์กร: การวัด EO ก่อนและหลังการแทรกแซงจะติดตามว่าการฝึกอบรม สิ่งจูงใจ หรือการเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง เพิ่มพฤติกรรมของผู้ประกอบการขององค์กรหรือไม่
- การเปรียบเทียบกับคู่แข่ง: การเปรียบเทียบโปรไฟล์ EO ภายในอุตสาหกรรมเดียวกันจะระบุตำแหน่งทางการแข่งขัน และช่วยให้คณะกรรมการ/ผู้บริหารประเมินตำแหน่งเชิงกลยุทธ์เมื่อเทียบกับคู่แข่ง
- การคาดการณ์การปรับตัวขององค์กรต่อการเปลี่ยนแปลง: EO ที่สูงขึ้นสัมพันธ์กับการปรับเปลี่ยน การนำเทคโนโลยีมาใช้ และนวัตกรรมรูปแบบธุรกิจที่รวดเร็วขึ้นในช่วงที่มีการเปลี่ยนแปลงตลาดหรือการเปลี่ยนผ่านอุตสาหกรรม
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
แบบวัดประกอบด้วย 9 ข้อที่นำเสนอในรูปแบบมาตรวัดแบบมาตรวัดความแตกต่างทางความหมาย (semantic differential scales) แบบ 7 ระดับ โดยทั่วไปจะอยู่ในช่วงระหว่างขั้วที่ยึดหลักอนุรักษนิยม (เช่น 'ชอบแนวทางการดำเนินงานที่มั่นคง') ไปจนถึงขั้วของผู้ประกอบการ (เช่น 'ชอบที่จะแสวงหาธุรกิจใหม่และไม่แน่นอน') สามข้อใช้วัดนวัตกรรม (เช่น 'เน้นการวิจัยและพัฒนา สายผลิตภัณฑ์ใหม่ หรือความเป็นผู้นำทางเทคโนโลยี') สามข้อใช้วัดการยอมรับความเสี่ยง (เช่น 'มีแนวโน้มที่จะลงทุนอย่างมากในธุรกิจที่มีผลลัพธ์ไม่แน่นอน') และสามข้อใช้วัดการเชิงรุก (เช่น 'ดำเนินการก่อนคู่แข่งเพื่อกำหนดทิศทางตลาด') ผู้ตอบแบบสอบถาม ซึ่งโดยทั่วไปคือผู้บริหารระดับสูงหรือผู้บริหารที่มีอำนาจในการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ จะทำแบบสอบถามให้เสร็จสิ้นภายใน 5-10 นาที คำแนะนำขอให้พวกเขาอธิบายลักษณะแนวทางทั่วไปขององค์กรในการกำหนดกลยุทธ์และการตัดสินใจ
สูตร
Administer 9 items on 7-point semantic differential scales
สำหรับแต่ละมิติ ให้คำนวณค่าเฉลี่ยเลขคณิตของสามข้อที่เกี่ยวข้อง คะแนนแนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการโดยรวมคือค่าเฉลี่ยรวมของทั้งเก้าข้อ ข้อทั้งหมดให้คะแนนเหมือนกันบนมาตรวัด 1-7 (1 = ขั้วอนุรักษนิยม, 7 = ขั้วผู้ประกอบการ) ไม่มีการให้คะแนนย้อนกลับ คะแนนข้อย่อยมีตั้งแต่ 1-7 เช่นเดียวกับคะแนน EO โดยรวม คะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงแนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการที่แข็งแกร่งขึ้น คะแนนที่ต่ำลงสะท้อนถึงท่าทีเชิงกลยุทธ์ที่อนุรักษนิยมมากขึ้น
สูตร
Compute three subscales (Innovativeness, Risk-taking, Proactiveness) as item means; overall EO as grand mean
คะแนน 5.5-7.0 บ่งชี้ถึงแนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการที่แข็งแกร่ง แสดงว่าองค์กรแสวงหานวัตกรรมอย่างแข็งขัน ยอมรับความเสี่ยงเชิงกลยุทธ์ และริเริ่มการเคลื่อนไหวทางการแข่งขัน คะแนน 3.5-5.4 บ่งชี้ถึงแนวโน้มปานกลาง โดยมีพฤติกรรมการเป็นผู้ประกอบการที่สมดุลแต่ไม่ก้าวร้าว คะแนน 1.0-3.4 บ่งชี้ถึงแนวโน้มอนุรักษนิยม โดยชอบความมั่นคง การเปลี่ยนแปลงแบบค่อยเป็นค่อยไป และตำแหน่งผู้ตาม โปรไฟล์ข้อย่อยให้ข้อมูลเชิงลึก: องค์กรอาจได้คะแนนสูงในด้านนวัตกรรม แต่ได้คะแนนต่ำในด้านการยอมรับความเสี่ยง (เช่น การพัฒนาแนวคิดใหม่ในบริบทที่มีความเสี่ยงต่ำ) สะท้อนถึงการกำหนดค่าเชิงกลยุทธ์ที่แตกต่างกัน การตีความควรพิจารณาขนาดองค์กร บริบทอุตสาหกรรม และสภาพแวดล้อมทางการแข่งขัน EO ที่สูงไม่ดีกว่าเสมอไป การปรับให้เหมาะสมระหว่าง EO และกลยุทธ์คือสิ่งที่สำคัญ
สูตร
Interpret subscale scores and overall EO positioning on strategic posture continuum
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การสันนิษฐานว่า EO สูงนำไปสู่ความสำเร็จเสมอ: แนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการให้ประโยชน์ในสภาพแวดล้อมที่มีพลวัตและไม่แน่นอน แต่ก็อาจเป็นอันตรายต่อผลการดำเนินงานในอุตสาหกรรมที่มั่นคงและมีกฎระเบียบ การปรับให้เหมาะสมเชิงกลยุทธ์สำคัญกว่าระดับ EO ที่แน่นอน
- การละเลยบรรทัดฐานอุตสาหกรรม: การเปรียบเทียบคะแนน EO ของบริษัทผลิต 3.8 กับบริษัทไบโอเทค 5.9 โดยไม่คำนึงถึงช่วงคะแนนทั่วไปของภาคส่วนนั้น เป็นการตีความผลลัพธ์ที่ผิดพลาด ควรใช้เปอร์เซ็นไทล์ภายในอุตสาหกรรม
- ความผิดพลาดของผู้ให้ข้อมูลคนเดียว: การพึ่งพาการรับรู้ของ CEO เพียงคนเดียวทำให้เกิดอคติส่วนบุคคล การตรวจสอบกับผู้นำอาวุโสหลายคนช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือ
- การสับสน EO กับผลการดำเนินงาน: EO สูงไม่ได้รับประกันผลกำไรหรือการเติบโต กลไกตัวกลาง (ความสามารถในการดำเนินการ จังหวะตลาด ความได้เปรียบทางการแข่งขัน) เป็นตัวกำหนดผลลัพธ์ที่แท้จริง
- การปฏิบัติต่อแต่ละมิติเสมือนเป็นอิสระ: การสร้างแบบจำลองนวัตกรรม การยอมรับความเสี่ยง และการเชิงรุกแยกกัน เป็นการละเลยผลกระทบเชิงปฏิสัมพันธ์ต่อกลยุทธ์
คำถามที่พบบ่อย
ใครควรทำแบบวัด EO - หนึ่งคนหรือหลายคน
ตามหลักการแล้ว ควรให้ผู้บริหารระดับสูง 2-3 คน (CEO, COO, CFO) ที่มีอำนาจในการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ทำแบบวัดนี้โดยอิสระ แล้วนำคำตอบมาหาค่าเฉลี่ยเพื่อลดอคติส่วนบุคคล การออกแบบที่ใช้ผู้ตอบเพียงคนเดียวเป็นเรื่องปกติในการสำรวจขนาดใหญ่ แต่ก็ทำให้เกิดอคติจากการรับรู้ การออกแบบที่ใช้ผู้ประเมินหลายคน (Cronbach's α ระหว่างผู้ประเมิน) ช่วยเพิ่มความถูกต้อง
คะแนน EO 'สูง' คือเท่าใด
โดยทั่วไป คะแนนที่สูงกว่า 5.0 บ่งชี้ถึงแนวโน้มการเป็นผู้ประกอบการ และคะแนนที่ต่ำกว่า 3.5 บ่งชี้ถึงแนวโน้มอนุรักษนิยม อย่างไรก็ตาม บริบทของอุตสาหกรรมมีความสำคัญอย่างยิ่ง: บริษัทไบโอเทคและซอฟต์แวร์มักมีคะแนนเฉลี่ย 5.2-5.8 ในขณะที่บริษัทสาธารณูปโภคและบริษัทผลิตมีคะแนนเฉลี่ย 2.8-3.5 ควรเปรียบเทียบบริษัทของคุณกับเกณฑ์มาตรฐานของอุตสาหกรรม ไม่ใช่เกณฑ์สัมบูรณ์
สามารถใช้มิติ EO แยกกันได้หรือไม่
ได้ คะแนนข้อย่อย (นวัตกรรม การยอมรับความเสี่ยง การเชิงรุก) แต่ละรายการมีความหมายและสามารถวิเคราะห์แยกกันได้ บางองค์กรได้คะแนนสูงในด้านนวัตกรรม แต่ได้คะแนนต่ำในด้านการยอมรับความเสี่ยง (นวัตกรรมแบบค่อยเป็นค่อยไป) บางองค์กรแสดงการยอมรับความเสี่ยงสูงแต่มีนวัตกรรมต่ำ (การเก็งกำไร) โปรไฟล์ของมิติเผยให้เห็นกลยุทธ์ที่แตกต่างกัน
EO สัมพันธ์กับผลการดำเนินงานขององค์กรอย่างไร
การวิเคราะห์อภิมาน (Meta-analyses) แสดงให้เห็นว่า EO เป็นตัวทำนายผลการดำเนินงานขององค์กร (ROA, การเติบโตของรายได้, ส่วนแบ่งการตลาด) ในสภาพแวดล้อมที่มีความไม่แน่นอนและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา แต่มีความสัมพันธ์ที่อ่อนแอกว่าหรือเป็นลบในอุตสาหกรรมที่มั่นคงและมีกฎระเบียบ ความสัมพันธ์นี้ถูกปรับเปลี่ยนโดยการปรับให้เหมาะสมเชิงกลยุทธ์ พลวัตของสภาพแวดล้อม และความสามารถขององค์กร EO ไม่ใช่การรับประกันความสำเร็จ - การดำเนินการและบริบทมีความสำคัญ
EO มีความเสถียรเมื่อเวลาผ่านไปหรือไม่
EO ค่อนข้างเสถียรในช่วงเวลา 2-3 ปี แต่อาจเปลี่ยนแปลงได้เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงผู้นำ การปรับทิศทางเชิงกลยุทธ์ หรือการเปลี่ยนแปลงจากปัจจัยภายนอก การวัด EO ตามช่วงเวลา (เช่น รายปี) จะติดตามวิวัฒนาการเชิงกลยุทธ์ การลดลงอย่างกะทันหันอาจบ่งชี้ถึงความไม่เต็มใจที่จะรับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นหรือการยึดหลักอนุรักษนิยมเชิงกลยุทธ์ การเพิ่มขึ้นบ่งชี้ถึงการปรับตำแหน่งไปสู่การสร้างสรรค์นวัตกรรม
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Miller, D. (1983). The correlates of entrepreneurship in three types of firms. Management Science, 29(7), 770–791.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วCovin, J. G., & Slevin, D. P. (1989). Strategic management of small firms in hostile and benign environments. Strategic Management Journal, 10(1), 75–87.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วLumpkin, G. T., & Dess, G. G. (1996). Clarifying the entrepreneurial orientation construct and linking it to performance. Academy of Management Review, 21(1), 135–172.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้ว