Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ดัชนีคุณภาพชีวิตทางผิวหนัง

ผู้เสนอ
Andrew Y. Finlay and Gul K. Khan
ปี
1994
ประเภท
Self-report quality of life questionnaire
กลุ่มวิธี
Dermatology and Skin Disease

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

DLQI เป็นตัวชี้วัดผลลัพธ์หลักที่เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลางในการวิจัยและการปฏิบัติทางคลินิกโรคผิวหนัง พัฒนาโดย Andrew Finlay และ Gul Khan ในปี 1994 แบบสอบถามแบบรายงานตนเอง 10 ข้อนี้วัดผลกระทบของโรคผิวหนังต่อการทำงานในชีวิตประจำวันของผู้ป่วย สุขภาพจิต ความสัมพันธ์ทางสังคม และความสามารถในการทำงาน เป็นเครื่องมือที่ง่าย รวดเร็ว และสามารถนำไปใช้กับโรคผิวหนังเกือบทุกชนิด ทำให้เป็นมาตรฐานทองคำสำหรับการประเมินคุณภาพชีวิตในสาขานี้

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

โรคผิวหนังส่งผลกระทบมากกว่าแค่ผิวหนัง โรคผิวหนังที่มองเห็นได้ก่อให้เกิดความทุกข์ทางจิตใจ การหลีกหนีจากสังคม และความบกพร่องในการทำงานที่อาจเกินกว่าภาระอาการทางกาย ผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงินที่ปกคลุม 5% ของพื้นผิวร่างกายอาจมีภาวะซึมเศร้าและความโดดเดี่ยวมากกว่าที่ความรุนแรงทางคลินิกบ่งชี้ ในขณะที่ผู้ป่วยโรคผื่นแพ้ผิวหนังที่แพร่กระจายแต่ซ่อนเร้นอาจรายงานผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตเพียงเล็กน้อย DLQI จับภาพมุมมองของผู้ป่วยนี้โดยถามโดยตรงว่าโรคผิวหนังส่งผลต่อกิจกรรมประจำวัน อารมณ์ การติดต่อทางสังคม การเลือกเสื้อผ้า การทำงาน และการพักผ่อนหย่อนใจอย่างไร ความสั้น (10 ข้อ ใช้เวลา 1 นาทีในการตอบ) ทำให้สามารถนำไปใช้ได้ในคลินิกโรคผิวหนังที่มีผู้ป่วยจำนวนมาก ในขณะที่ยังคงมีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงที่มีความหมายทางคลินิก

ประวัติศาสตร์

DLQI ได้รับการพัฒนาในปี 1994 โดย Andrew Y. Finlay และ Gul K. Khan ที่ Wales Dermatology Centre, University of Wales ความจำเป็นเกิดขึ้นจากการตระหนักว่าผลลัพธ์ทางผิวหนัง แตกต่างจากอายุรเวชศาสตร์ภายใน ไม่สามารถประเมินได้เพียงพอจากการสังเกตของแพทย์เพียงอย่างเดียว การรับรู้ของผู้ป่วยและผลกระทบต่อการทำงานเป็นสิ่งสำคัญ บทความต้นฉบับ (Clinical and Experimental Dermatology, 1994) รายงานความน่าเชื่อถือและความถูกต้องเบื้องต้น ในทศวรรษต่อมามีการแปลอย่างกว้างขวาง (กว่า 80 ภาษา) การตรวจสอบความถูกต้องในโรคผิวหนังต่างๆ และการปรับปรุงเป็นระยะ มีการนำเสนอฉบับสำหรับเด็ก (cDLQI สำหรับอายุ 4-16 ปี) และมีฉบับที่ปรับให้เหมาะกับสภาวะเฉพาะ (เช่น เฉพาะโรคด่างขาว เฉพาะโรคผิวหนังจากการทำงาน) DLQI ได้กลายเป็นมาตรวัดผลลัพธ์ทางผิวหนังที่มีการอ้างอิงมากที่สุด และได้รับการแนะนำโดยสมาคมโรคผิวหนังทั่วโลก

ควรใช้เมื่อใด

DLQI เหมาะสมสำหรับการใช้งานในทุกคลินิกโรคผิวหนังหรือการวิจัยที่คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมีความเกี่ยวข้อง ซึ่งรวมถึงการประเมินผลกระทบในระยะเริ่มต้นเพื่อเป็นแนวทางในการวางแผนการรักษา การติดตามการตอบสนองต่อการรักษา (คุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นควบคู่ไปกับหรือบางครั้งนำหน้าการปรับปรุงทางคลินิก) การเปรียบเทียบทางเลือกการรักษา การประเมินยาใหม่ในการทดลอง การตรวจสอบและปรับปรุงคุณภาพบริการโรคผิวหนัง และการตรวจสอบผลกระทบระยะยาวของโรคผิวหนังเรื้อรัง เหมาะสำหรับโรคผิวหนังทุกชนิด (เช่น ผื่นแพ้ผิวหนัง โรคสะเก็ดเงิน สิว โรคด่างขาว ผมร่วง โรคโรซาเชีย) ไม่เหมาะสำหรับโรคที่ไม่ใช่โรคผิวหนัง แม้ว่าอาการทางผิวหนังของโรคระบบ (เช่น โรคแพ้ภูมิต้านตนเอง) สามารถประเมินได้

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ความลึกของอาการจำกัด—ไม่ได้ประเมินอาการเฉพาะ (อาการคัน, ปวด, น้ำเหลืองไหล) อย่างละเอียด หากต้องการลักษณะอาการ จำเป็นต้องเพิ่มมาตรวัดอาการเฉพาะโรค
  • ไม่มีความสามารถในการวินิจฉัย—วัดผลกระทบแต่ไม่สามารถวินิจฉัยโรคผิวหนังหรือโรคร่วม (ภาวะซึมเศร้า, ความวิตกกังวล); จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์เสริมสำหรับการวินิจฉัย
  • การตีความคะแนนขึ้นอยู่กับบริบทของโรค—ความหมายทางคลินิกของ DLQI 8 แตกต่างกันไปในโรคผิวหนังเฉียบพลัน (คาดว่าจะหายในระยะสั้น) เทียบกับโรคสะเก็ดเงินรุนแรง (เรื้อรัง); ค่าอ้างอิงและบรรทัดฐานเฉพาะโรคช่วยในการตีความ
  • สมมติฐานว่าสภาวะคงที่—ออกแบบมาสำหรับสภาวะที่มีลักษณะคงที่ค่อนข้างมาก; สภาวะเฉียบพลันที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วอาจให้คะแนนที่ผันแปรซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงคุณภาพชีวิตที่แท้จริง
  • ยังไม่ได้รับการตรวจสอบในเด็กอายุต่ำกว่า 16 ปี—ใช้ Children's DLQI (cDLQI) สำหรับผู้ป่วยที่อายุน้อยกว่า; การตอบสนองของ DLQI อาจไม่สะท้อนคุณภาพชีวิตในเด็กเล็กได้อย่างน่าเชื่อถือ

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ความสั้นและใช้งานได้จริง—10 ข้อ ใช้เวลา 1-2 นาที เข้ากันได้กับการปฏิบัติทางคลินิกตามปกติโดยไม่สร้างภาระให้กับผู้ป่วยหรือแพทย์
  • ความถูกต้องสูง—ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องอย่างกว้างขวางในกว่า 80 ภาษาและโรคผิวหนัง แสดงให้เห็นถึงความถูกต้องในการจำแนกความแตกต่างระหว่างความรุนแรงของโรคและการตอบสนองต่อการรักษา
  • เน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง—พัฒนาโดยตรงจากการสัมภาษณ์ผู้ป่วยและลำดับความสำคัญ วัดผลลัพธ์ที่ผู้ป่วยให้ความสำคัญ
  • มาตรฐานสากล—แนวทางการใช้ DLQI รับประกันการบริหารและการตีความที่สอดคล้องกันทั่วโลก ได้รับการรับรองจากสมาคมโรคผิวหนังชั้นนำ
  • ใช้งานฟรี—เข้าถึงได้โดยไม่มีข้อจำกัดสำหรับการใช้งานทางคลินิกและการวิจัย ไม่มีข้อจำกัดด้านลิขสิทธิ์ที่จำกัดการนำไปใช้
  • ความสัมพันธ์กับความรุนแรงของโรคต่ำ—แสดงให้เห็นว่าคุณภาพชีวิตเป็นอิสระจากมาตรวัดทางคลินิกที่วัดได้ ซึ่งเป็นเหตุผลในการใช้เป็นจุดสิ้นสุดร่วมหลักในการทดลอง

การประยุกต์ใช้

  • การออกแบบการทดลองทางคลินิก: การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมของ dupilumab สำหรับโรคผื่นแพ้ผิวหนังระดับปานกลางถึงรุนแรง ใช้ DLQI เป็นจุดสิ้นสุดร่วมหลัก ควบคู่ไปกับ Eczema Area and Severity Index (EASI) ที่ประเมินโดยแพทย์ แสดงให้เห็นว่าประสบการณ์ชีวิตของผู้ป่วย ไม่ใช่แค่การประเมินของแพทย์ เป็นตัวขับเคลื่อนการอนุมัติยาใหม่โดยหน่วยงานกำกับดูแล
  • สิวในวัยรุ่น: การศึกษาเชิงพยากรณ์ในผู้ป่วยสิว 200 ราย พบว่า DLQI พื้นฐานเฉลี่ย 13.2 โดยมีผลกระทบทางจิตใจ (ความอับอาย ความวิตกกังวลทางสังคม) เป็นส่วนสำคัญของความรุนแรงทางคลินิก ดังนั้น การตัดสินใจรักษาจึงควรพิจารณาความทุกข์ทางจิตใจ ซึ่งวัดได้ดีที่สุดด้วย DLQI ไม่ใช่แค่ระดับความรุนแรงของสิวเพียงอย่างเดียว
  • โรคด่างขาวและภาพลักษณ์ร่างกาย: การวิเคราะห์ข้ามวัฒนธรรมเปรียบเทียบผู้ป่วยโรคด่างขาวในอินเดีย สหราชอาณาจักร และญี่ปุ่น เผยให้เห็นความแตกต่างอย่างน่าทึ่งใน DLQI แม้ว่าความรุนแรงของโรคที่วัดได้จะใกล้เคียงกัน ชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างทางวัฒนธรรมในความกังวลเกี่ยวกับรูปลักษณ์ DLQI เผยให้เห็นความแตกต่างเหล่านี้ได้ดีกว่ามาตรวัดทางคลินิก
  • โรคผิวหนังจากการทำงานในบุคลากรทางการแพทย์: ในช่วงการระบาดของ COVID-19 โรคผิวหนังที่มือจากการใช้เจลล้างมือบ่อยๆ แสดงคะแนน DLQI 8-15 ทำให้บริการสุขภาพอาชีวอนามัยต้องจัดหามาตรการป้องกันและฟื้นฟู (ถุงมือ มอยส์เจอไรเซอร์) ซึ่งได้รับการตรวจสอบโดยการติดตามการปรับปรุง DLQI เพื่อให้แน่ใจว่ามีการปฏิบัติตามมาตรการป้องกัน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

DLQI ประกอบด้วย 10 ข้อ แต่ละข้อมีตัวเลือกการตอบ 4 แบบ (0=ไม่เลย/ไม่สามารถใช้ได้, 1=เล็กน้อย, 2=มาก, 3=มากที่สุด) ข้อคำถามจะกล่าวถึงกิจกรรม/อาการ อารมณ์ ความสัมพันธ์ การทำงาน/โรงเรียน และการพักผ่อนหย่อนใจในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ผู้ป่วยกรอกด้วยตนเอง โดยทั่วไปใช้เวลา 1-2 นาที มีทั้งแบบกระดาษและดิจิทัล ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องในกว่า 80 ภาษา เหมาะสำหรับผู้ป่วยอายุ 16 ปีขึ้นไป มีฉบับสำหรับเด็ก (Children's DLQI) สำหรับอายุ 4-16 ปี

2

แต่ละข้อมีคะแนน 0-3 ข้อที่ไม่สามารถใช้ได้จะได้รับคะแนนศูนย์ DLQI รวม = ผลรวมของทั้ง 10 ข้อ อยู่ในช่วง 0-30 ข้อที่เข้ารหัสย้อนกลับไม่ได้ใช้ คะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงความบกพร่องที่มากขึ้น

3

การตีความคะแนน DLQI: 0-1 = ไม่มีผลกระทบต่อชีวิตผู้ป่วย; 2-5 = ผลกระทบเล็กน้อย; 6-10 = ผลกระทบปานกลาง; 11-20 = ผลกระทบใหญ่มาก; 21-30 = ผลกระทบใหญ่มากที่สุด ช่วงคะแนนเหล่านี้ได้มาจากการสังเกตทางคลินิก การเปลี่ยนแปลง ≥4 คะแนน ถือว่ามีความสำคัญทางคลินิก คะแนน DLQI พื้นฐานมีความสัมพันธ์ต่ำถึงปานกลางกับความรุนแรงของโรคที่วัดได้ (เช่น PASI สำหรับโรคสะเก็ดเงิน) ซึ่งเน้นย้ำถึงความสำคัญของการประเมินตนเองของผู้ป่วย

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตีความคะแนนที่น้อยเกินไปในเชิงสัมบูรณ์ว่าเป็น 'ไม่มีปัญหา'—DLQI 3 ยังคงแสดงถึงการหยุดชะงักของชีวิตที่วัดได้; ไม่ว่าจะต้องได้รับการรักษาหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับลำดับความสำคัญของผู้ป่วยและการรักษาที่มีอยู่ ไม่ใช่แค่คะแนนเพียงอย่างเดียว
  • การเปรียบเทียบ DLQI ข้ามโรคผิวหนังที่ไม่เกี่ยวข้องกันโดยไม่มีบริบทเฉพาะโรค—DLQI 10 ในสิว (ซึ่งมักทำให้วัยรุ่นรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก) มีนัยที่แตกต่างจาก DLQI 10 ในโรคผื่นแพ้ผิวหนังที่มือเล็กน้อย; ใช้บรรทัดฐานเฉพาะโรคเมื่อมี
  • การสันนิษฐานว่า DLQI สัมพันธ์กับความรุนแรงทางคลินิก—ไม่เป็นเช่นนั้น; ผู้ป่วยโรคสะเก็ดเงินที่แพร่กระจายอาจรายงาน DLQI 5 หากได้รับการจัดการทางจิตใจอย่างดี ในขณะที่ผู้ป่วยโรคด่างขาวที่มีขอบเขตจำกัดอาจรายงาน DLQI 18 เนื่องจากผลกระทบทางจิตใจ; ห้ามใช้ DLQI เพียงอย่างเดียวในการประเมินความรุนแรงของโรค
  • การใช้กฎการให้คะแนนสำหรับรายการ 'ไม่สามารถใช้ได้' ผิดพลาด—รายการเหล่านี้ควรถือเป็นศูนย์ ไม่ใช่ข้าม; การจัดการที่ไม่ถูกต้องจะทำให้คะแนนรวมสูงเกินจริงหรือต่ำเกินจริง
  • การละเลยบริบทเชิงเวลา—DLQI ถามเกี่ยวกับสัปดาห์ที่ผ่านมา; ผู้ป่วยที่ประเมินระหว่างการกำเริบของโรคเฉียบพลันจะมีคะแนนแตกต่างจากช่วงที่โรคสงบ; ควรบันทึกเวลาที่ประเมินเสมอ

คำถามที่พบบ่อย

จะตีความ DLQI สำหรับโรคผิวหนังเฉียบพลันเทียบกับโรคเรื้อรังได้อย่างไร?

สำหรับสภาวะเฉียบพลัน (เช่น โรคผิวหนังจากการสัมผัส, ลมพิษเฉียบพลัน) DLQI จะวัดการหยุดชะงักชั่วคราว; DLQI 12 อาจเป็นที่ยอมรับทางคลินิกหากคาดว่าจะหายภายในไม่กี่วันถึงสัปดาห์ สำหรับสภาวะเรื้อรัง (เช่น โรคสะเก็ดเงิน, โรคผื่นแพ้ผิวหนัง) DLQI 12 เดียวกันแสดงถึงภาระที่ต่อเนื่องและโดยทั่วไปแล้วจำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างเข้มข้น ควรพิจารณาความยาวนานของโรคเสมอเมื่อตีความคะแนน DLQI

คะแนน DLQI สัมพันธ์กับความรุนแรงทางคลินิก (เช่น PASI สำหรับโรคสะเก็ดเงิน) หรือไม่?

ความสัมพันธ์อยู่ในระดับต่ำถึงปานกลาง (โดยทั่วไป r = 0.30-0.50) ผู้ป่วยจำนวนมากที่มีโรคในวงกว้างรายงาน DLQI ต่ำ (การรับมือที่ดี ผลกระทบทางจิตใจเล็กน้อย) ในขณะที่ผู้ป่วยรายอื่นที่มีโรคจำกัดรายงาน DLQI สูง (ความทุกข์ทรมานทางเครื่องสำอางหรืออาการคันอย่างรุนแรง) ความเป็นอิสระนี้เป็นเหตุผลในการใช้ DLQI เป็นมาตรวัดผลลัพธ์แยกต่างหากควบคู่ไปกับความรุนแรงทางคลินิก

การเปลี่ยนแปลง DLQI ที่มีนัยสำคัญทางคลินิกระหว่างการรักษาคืออะไร?

การเปลี่ยนแปลง ≥4 คะแนน ถือว่ามีความสำคัญทางคลินิก การปรับปรุงจาก DLQI 15 เป็น 11 แสดงถึงประโยชน์ที่สำคัญ ขนาดของการเปลี่ยนแปลงที่มีนัยสำคัญอาจแตกต่างกันไปตามความรุนแรงพื้นฐานและสภาวะ; การศึกษาเฉพาะโรคบางครั้งกำหนดความแตกต่างน้อยที่สุดที่สำคัญตามบริบท

DLQI เหมาะสมสำหรับการประเมินโรคระบบที่มีอาการทางผิวหนังหรือไม่?

DLQI สามารถวัดผลกระทบต่อชีวิตจากอาการทางผิวหนังในโรคระบบ (เช่น อาการทางผิวหนังของโรคแพ้ภูมิต้านตนเอง, ความตึงของผิวหนังที่เกี่ยวข้องกับโรคหนังแข็ง) แต่ไม่ได้วัดภาระของโรคระบบ ควรใช้ DLQI ร่วมกับมาตรวัดเฉพาะโรคระบบ (เช่น ดัชนีความรุนแรงของโรค SLE) เพื่อการประเมินที่ครอบคลุม

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Finlay, A. Y., & Khan, G. K. (1994). Dermatology Life Quality Index (DLQI): A simple practical measure for routine clinical use. Clinical and Experimental Dermatology, 19(3), 210-216.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Hongbo, Y., Thomas, C. L., Harrison, M. A., Salek, M. S., & Finlay, A. Y. (2005). Translating the science of quality of life into practice: What do dermatology patients' need? Dermatologic Clinics, 23(4), 675-684.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Basra, M. K., Fenech, R., Gatt, R. M., Salek, M. S., & Finlay, A. Y. (2008). The Dermatology Life Quality Index 1994-2007: A review of instrument evolution and application. British Journal of Dermatology, 159(5), 997-1035.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว