Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

Mattis Dementia Rating Scale

ผู้เสนอ
Sandra Mattis
ปี
1988
ประเภท
Clinician-administered comprehensive neuropsychological scale
กลุ่มวิธี
comprehensive dementia assessment

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

Mattis Dementia Rating Scale (DRS) เป็นชุดการประเมินทางประสาทจิตวิทยาที่ครอบคลุม ประกอบด้วย 36 ข้อ ดำเนินการโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ออกแบบมาเพื่อประเมินและวัดระดับความเสื่อมทางปัญญาในภาวะสมองเสื่อม DRS พัฒนาโดย Sandra Mattis ในปี 1988 วัด 5 โดเมนหลักทางปัญญา ได้แก่ สมาธิ การเริ่มต้น/การยับยั้ง การสร้างภาพ การคิดเชิงนามธรรม และความจำ และให้ทั้งคะแนนรวมและคะแนนย่อย DRS มีคุณค่าอย่างยิ่งในการวิจัยโรคความเสื่อมของระบบประสาทและในทางคลินิก เนื่องจากมีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงทางปัญญาเมื่อเวลาผ่านไป และมีประโยชน์ในการตรวจหาความบกพร่องทางปัญญาในกลุ่มอาการสมองเสื่อม

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

DRS ถูกออกแบบมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างระหว่างแบบคัดกรองทางปัญญาแบบสั้น (เช่น MMSE) และชุดการประเมินทางประสาทจิตวิทยาที่ครอบคลุมซึ่งใช้เวลานาน DRS ประเมินโดเมนทางปัญญาที่ได้รับผลกระทบจากภาวะสมองเสื่อมอย่างสม่ำเสมอที่สุด ในขณะที่ยังคงประสิทธิภาพเพียงพอสำหรับการใช้งานทางคลินิก การรวมชุดประเมินสมาธิและการเริ่มต้น/การยับยั้ง ทำให้ DRS มีความไวเป็นพิเศษต่อพยาธิสภาพที่สมองส่วนใต้และสมองส่วนหน้า ซึ่งแตกต่างจากเครื่องมือที่เน้นความจำเป็นหลัก คะแนนรวม 144 คะแนนและคะแนนย่อยโดยละเอียดช่วยให้สามารถวัดระดับการเปลี่ยนแปลงทางปัญญาและการวินิจฉัยแยกโรคได้

ประวัติศาสตร์

Mattis Dementia Rating Scale ได้รับการพัฒนาโดย Sandra Mattis และเผยแพร่โดย Psychological Assessment Resources (PAR) ในปี 1988 เกิดจากประสบการณ์ทางคลินิกและการวิจัยด้านประสาทจิตวิทยา ออกแบบมาเพื่อแก้ไขข้อจำกัดของเครื่องมือประเมินภาวะสมองเสื่อมที่มีอยู่ DRS ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการวิจัยโรคความเสื่อมของระบบประสาท โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการศึกษาโรคอัลไซเมอร์และโรคพาร์กินสัน ในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมา มีการเผยแพร่ข้อมูลบรรทัดฐานจำนวนมากสำหรับกลุ่มอายุ ระดับการศึกษา และกลุ่มโรคที่หลากหลาย DRS-2 (ฉบับปรับปรุง) เปิดตัวในปี 2001 พร้อมข้อมูลบรรทัดฐานที่อัปเดตและรูปแบบทางเลือก

ควรใช้เมื่อใด

DRS เหมาะสำหรับการประเมินทางปัญญาอย่างครอบคลุมในผู้ป่วยที่สงสัยภาวะสมองเสื่อม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องการติดตามการเปลี่ยนแปลงเมื่อเวลาผ่านไป หรือเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างประเภทของภาวะสมองเสื่อม DRS มีความละเอียดกว่า MMSE และมีความสมดุลในโดเมนทางปัญญามากกว่าเครื่องมือที่เน้นเฉพาะความจำ DRS มีประโยชน์อย่างยิ่งในการวิจัยโรคความเสื่อมของระบบประสาท และในทางคลินิกที่ต้องการการวัดระดับความบกพร่องทางปัญญา DRS ไม่ใช่เครื่องมือวินิจฉัยเพียงอย่างเดียว และควรใช้ร่วมกับการประเมินทางคลินิก การถ่ายภาพ และบางครั้งการทดสอบเพิ่มเติม

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ใช้เวลานานกว่า MMSE — การบริหาร 20–30 นาที จำกัดประโยชน์ในการใช้งานในคลินิกปฐมภูมิที่ยุ่งมาก หรือในผู้ป่วยที่มีความทนทานจำกัด
  • ขึ้นอยู่กับภาษาและการศึกษา — หลายชุดประเมินต้องการการตอบสนองด้วยวาจาและความสามารถทางภาษาที่ดี ผลลัพธ์อาจสับสนในผู้ที่ไม่ได้ใช้ภาษาแม่ หรือผู้ที่มีภาวะพูดลำบาก
  • ต้องมีการฝึกอบรม — การบริหารและการให้คะแนนตามมาตรฐานต้องการความเชี่ยวชาญของแพทย์ ไม่ตรงไปตรงมาเหมือน MMSE
  • มีลิขสิทธิ์ — แตกต่างจาก MMSE, DRS เป็นทรัพย์สินทางปัญญา (Psychological Assessment Resources) และต้องได้รับอนุญาต

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ครอบคลุมแต่ค่อนข้างสั้น — ประเมิน 5 โดเมนทางปัญญาหลักใน 20–30 นาที ละเอียดกว่า MMSE แต่มีประสิทธิภาพมากกว่าชุดการประเมินทางประสาทจิตวิทยาเต็มรูปแบบ
  • มีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงทางปัญญา — ตอบสนองต่อความก้าวหน้าของโรคเมื่อเวลาผ่านไป ใช้กันอย่างแพร่หลายในการทดลองยาสำหรับโรคอัลไซเมอร์และพาร์กินสัน
  • คะแนนย่อยโดยละเอียด — ช่วยให้สามารถระบุรูปแบบความบกพร่องทางปัญญาที่เฉพาะเจาะจงได้ (เช่น การสูญเสียความจำเด่นชัด หรือความบกพร่องในการบริหารจัดการ) ซึ่งช่วยในการวินิจฉัยแยกโรค
  • การตรวจสอบความถูกต้องจากการวิจัยอย่างกว้างขวาง — ใช้ในการศึกษาหลายพันรายการ พร้อมข้อมูลบรรทัดฐานที่เผยแพร่สำหรับประชากรและกลุ่มโรคที่หลากหลาย

การประยุกต์ใช้

  • การทดลองยาอัลไซเมอร์: บริษัทเภสัชกรรมใช้ DRS เป็นมาตรวัดผลลัพธ์ทางปัญญาหลักในการทดลองควบคุมด้วยยาหลอกแบบ 12 เดือน สำหรับยาโมโนโคลนอลแอนติบอดีต้านอะไมลอยด์ คะแนนรวม DRS และคะแนนย่อยความจำถูกวัดที่จุดเริ่มต้น, เดือนที่ 6 และ 12 กลุ่มที่ได้รับยาแสดงให้เห็นถึงการชะลอตัวของการเสื่อมลงเมื่อเทียบกับยาหลอกใน DRS
  • การติดตามความรู้ความเข้าใจในโรคพาร์กินสัน: นักประสาทวิทยาด้านการเคลื่อนไหวใช้การทดสอบ DRS เป็นระยะทุก 6 เดือน เพื่อติดตามความเสื่อมทางปัญญาในผู้ป่วยโรคพาร์กินสันที่มีภาวะสมองเสื่อม คะแนน DRS เริ่มต้นที่ 120 (ความบกพร่องเล็กน้อยถึงปานกลาง) ที่ 18 เดือน DRS ลดลงเหลือ 105 รูปแบบคะแนนย่อยการเริ่มต้น/การยับยั้งที่ลดลง ร่วมกับการรักษาความจำไว้ค่อนข้างดี สะท้อนถึงพยาธิสภาพที่สมองส่วนใต้ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของความเสื่อมทางปัญญาในโรคพาร์กินสัน
  • การวินิจฉัยแยกโรคสมองเสื่อม: นักประสาทจิตวิทยาประเมินผู้ป่วยอายุ 72 ปีที่มีอาการทางปัญญา คะแนนรวม DRS คือ 110 (ความบกพร่องปานกลาง) การวิเคราะห์คะแนนย่อยเผยให้เห็น: ความจำ 12/25 (บกพร่องอย่างมาก), การเริ่มต้น/การยับยั้ง 20/37 (ค่อนข้างดี) รูปแบบนี้ (ความจำ > การเริ่มต้น) บ่งชี้ถึงพยาธิสภาพที่สมองส่วนเปลือก (คล้ายอัลไซเมอร์) มากกว่าโรคที่สมองส่วนใต้
  • กลุ่มวิจัยภาวะสมองเสื่อม: การศึกษาแบบติดตามผลในระยะยาว ได้รับผู้ป่วย 150 รายที่มีความบกพร่องทางปัญญาเล็กน้อย และติดตามผลด้วยการประเมิน DRS ทุก 6 เดือน เป็นเวลา 3 ปี คะแนน DRS เริ่มต้นและอัตราการลดลงของ DRS ทำนายการเปลี่ยนไปสู่ภาวะสมองเสื่อมและการเสื่อมถอยของการทำงานตามมา

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

DRS ประกอบด้วย 36 ข้อ ดำเนินการโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ใช้เวลาประมาณ 20–30 นาที มีการประเมิน 5 โดเมนทางปัญญา ได้แก่ สมาธิ (8 ข้อ, 0–37 คะแนน), การเริ่มต้น/การยับยั้ง (4 ข้อ, 0–37 คะแนน), การคิดเชิงนามธรรม (6 ข้อ, 0–39 คะแนน), การสร้างภาพ (1 ข้อ, 0–6 คะแนน), และความจำ (17 ข้อ, 0–25 คะแนน) ผู้ประเมินจะนำเสนอข้อคำถามตามลำดับและให้คะแนนตามเกณฑ์ในคู่มือ

2

คะแนนรวม DRS อยู่ระหว่าง 0 ถึง 144 โดยคะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงการทำงานทางปัญญาที่ดีขึ้น คะแนนย่อยให้รายละเอียด ได้แก่ สมาธิ (0–37), การเริ่มต้น/การยับยั้ง (0–37), การคิดเชิงนามธรรม (0–39), การสร้างภาพ (0–6), และความจำ (0–25) คะแนนรวม DRS <130 โดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับความบกพร่องทางปัญญา เกณฑ์การตัดคะแนนจะแตกต่างกันไปตามอายุและการศึกษา

3

คะแนนรวม DRS 130–144 บ่งชี้ถึงการทำงานทางปัญญาปกติ คะแนน 120–129 บ่งชี้ถึงความบกพร่องทางปัญญาเล็กน้อย คะแนน 80–119 บ่งชี้ถึงภาวะสมองเสื่อมปานกลาง คะแนน <80 บ่งชี้ถึงภาวะสมองเสื่อมรุนแรง รูปแบบคะแนนย่อยให้ข้อมูล: การเริ่มต้น/การยับยั้งต่ำ ร่วมกับการรักษาความจำไว้ค่อนข้างดี บ่งชี้ถึงพยาธิสภาพที่สมองส่วนใต้ (หลอดเลือด, พาร์กินสัน) การสูญเสียความจำที่ต่ำ ร่วมกับการเริ่มต้น/การยับยั้งที่ค่อนข้างดี บ่งชี้ถึงพยาธิสภาพที่สมองส่วนเปลือก (อัลไซเมอร์)

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตีความคะแนนรวม DRS โดยไม่พิจารณาคะแนนย่อย — รูปแบบของความบกพร่องในคะแนนย่อยให้ข้อมูลในการวินิจฉัย ควรตรวจสอบคะแนนย่อยแต่ละรายการเสมอ
  • การใช้ข้อมูลบรรทัดฐานที่ล้าสมัย — ตรวจสอบให้แน่ใจว่าข้อมูลบรรทัดฐานตรงกับอายุ การศึกษา และสถานะโรคของประชากรของคุณ
  • การบริหาร DRS ในผู้ป่วยที่มีภาวะพูดลำบากรุนแรง หรือมีความบกพร่องทางการเคลื่อนไหว — หลายข้อสอบต้องการการตอบสนองด้วยวาจาและการเคลื่อนไหว ความบกพร่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับภาวะสมองเสื่อมจะทำให้คะแนนคลาดเคลื่อน
  • การตีความการเปลี่ยนแปลงในช่วงเวลาสั้นๆ มากเกินไป — ผลจากการฝึกซ้อม ความเหนื่อยล้า และการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ อาจส่งผลต่อคะแนน DRS 5–10 คะแนนในช่วงเวลาหลายสัปดาห์ ควรตีความการเปลี่ยนแปลงอย่างระมัดระวังโดยไม่มีบริบททางคลินิก

คำถามที่พบบ่อย

ความแตกต่างระหว่างคะแนนย่อยความจำและการเริ่มต้น/การยับยั้งของ DRS บ่งชี้ถึงอะไร

หากความจำบกพร่องอย่างมาก ในขณะที่การเริ่มต้น/การยับยั้งค่อนข้างดี รูปแบบนี้บ่งชี้ถึงพยาธิสภาพที่สมองส่วนเปลือก (เช่น โรคอัลไซเมอร์) ในทางตรงกันข้าม หากการเริ่มต้น/การยับยั้งบกพร่องร่วมกับการรักษาความจำไว้ รูปแบบนี้บ่งชี้ถึงพยาธิสภาพที่สมองส่วนใต้ (เช่น โรคพาร์กินสัน, ภาวะสมองเสื่อมจากหลอดเลือด) ควรพิจารณาผลการประเมินทางคลินิกและการถ่ายภาพควบคู่ไปกับรูปแบบ DRS เสมอ

DRS เปรียบเทียบกับ MMSE อย่างไร

DRS มีความครอบคลุมมากกว่า MMSE โดยประเมิน 5 โดเมนทางปัญญา เทียบกับ MMSE ที่เป็นการคัดกรองแบบกว้าง DRS มีความไวต่อความบกพร่องเล็กน้อยและการเปลี่ยนแปลงทางปัญญาเมื่อเวลาผ่านไปมากกว่า อย่างไรก็ตาม DRS ใช้เวลานานกว่า (20–30 นาที เทียบกับ 5–10 นาที) มีความซับซ้อนในการบริหารมากกว่า และมีลิขสิทธิ์ (ต้องได้รับอนุญาต) สำหรับการคัดกรอง ให้ใช้ MMSE สำหรับการประเมินโดยละเอียดหรือการติดตามผลในระยะยาว ให้ใช้ DRS

การเปลี่ยนแปลง DRS ที่มีความสำคัญทางคลินิกคืออะไร

การเปลี่ยนแปลง DRS 5–10 คะแนนในช่วง 6–12 เดือน โดยทั่วไปสะท้อนถึงความเสื่อมทางปัญญาที่แท้จริงในภาวะสมองเสื่อม การเปลี่ยนแปลง <5 คะแนน อาจสะท้อนถึงความแปรปรวนในการทดสอบซ้ำ หรือผลจากการฝึกซ้อม ในการทดลองทางคลินิก ความแตกต่าง 3–4 คะแนนระหว่างกลุ่มถือว่ามีความสำคัญทางคลินิก ควรตีความการเปลี่ยนแปลง DRS ในบริบททางคลินิกเสมอ การเปลี่ยนแปลงคะแนนเพียงอย่างเดียวโดยไม่มีการเสื่อมถอยของการทำงาน อาจไม่ได้บ่งชี้ถึงความก้าวหน้าจริง

สามารถใช้ DRS ในผู้ป่วยที่ไม่พูดภาษาอังกฤษได้หรือไม่

DRS ได้รับการแปลเป็นหลายภาษา (เช่น สเปน เยอรมัน จีน) แต่ข้อมูลบรรทัดฐานภาษาอังกฤษมีความครอบคลุมมากที่สุด หากใช้ฉบับแปล ควรตรวจสอบว่ามีการตรวจสอบความถูกต้องและมีข้อมูลบรรทัดฐานที่เพียงพอสำหรับภาษาและประชากรที่คุณกำลังประเมินหรือไม่ พิจารณาจ้างนักประสาทจิตวิทยาที่พูดได้สองภาษาเพื่อการบริหารที่ถูกต้อง

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Mattis, S. (1988). Dementia Rating Scale (DRS). Odessa, FL: Psychological Assessment Resources.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Monsch, A. U., Bondi, M. W., Butters, N., Salmon, D. P., Kluger, A., & Thal, L. J. (1992). Comparisons of verbal and nonverbal cognitive function in Alzheimer's disease. Neurology, 42(8), 1638-1644.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Vangel Jr, S. J., & Lichtenberg, P. A. (2008). Mattis Dementia Rating Scale: Clinical utility in older adults. Clinical Neuropsychologist, 22(1), 71-80.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว