Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การจำลองแสงธรรมชาติ

ผู้เสนอ
Christoph Reinhart, John Mardaljevic
ปี
2006
ประเภท
computational daylighting assessment method
กลุ่มวิธี
Lighting and visual comfort analysis

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การจำลองแสงธรรมชาติ (Daylight Simulation) เป็นวิธีการคำนวณเพื่อคาดการณ์ความพร้อมและการกระจายของแสงธรรมชาติภายในพื้นที่ภายในอาคาร และประเมินความสบายทางสายตาภายใต้สภาวะท้องฟ้าที่แตกต่างกัน วิธีการนี้ได้รับการพัฒนาโดยนักวิจัย เช่น Christoph Reinhart และ John Mardaljevic ในช่วงปี 2000 และได้กลายเป็นหัวใจสำคัญของการออกแบบอาคารที่ส่งเสริมสุขภาพและประหยัดพลังงาน โดยเพิ่มแสงธรรมชาติให้สูงสุดพร้อมทั้งควบคุมแสงจ้า

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ความพร้อมของแสงธรรมชาติ ณ ตำแหน่งใดๆ ภายในอาคารขึ้นอยู่กับรูปทรงเรขาคณิตของอาคาร คุณสมบัติของหน้าต่าง อุปกรณ์บังแดด และสิ่งกีดขวางภายนอก ร่วมกับความสว่างของท้องฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดทั้งปี แบบจำลองการจำลองแสงธรรมชาติจะจำลองเส้นทางแสงจากท้องฟ้าผ่านหน้าต่างไปยังแต่ละจุดภายในอาคาร โดยคำนึงถึงแสงแดดโดยตรง แสงกระจายจากท้องฟ้า และแสงสะท้อนจากพื้นผิว ผลลัพธ์ที่ได้คือแผนที่เชิงพื้นที่และเวลาของความพร้อมของแสงธรรมชาติ

ประวัติศาสตร์

การจำลองแสงธรรมชาติพัฒนามาจากวิธีการเรดิออสิตี (radiosity) และการติดตามรังสี (ray-tracing) ในกราฟิกคอมพิวเตอร์ ซึ่งถูกปรับใช้สำหรับการใช้งานทางสถาปัตยกรรมในช่วงทศวรรษ 1990 การพัฒนาแบบจำลองแสงธรรมชาติที่อิงตามสภาพอากาศ (climate-based daylight modeling) ของ Christoph Reinhart ในช่วงปี 2000 ได้เปลี่ยนแปลงวงการโดยแทนที่การวิเคราะห์ปัจจัยแสงธรรมชาติแบบคงที่ด้วยการคาดการณ์รายชั่วโมงที่ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ การมีส่วนร่วมของ John Mardaljevic ในตัวชี้วัดประสิทธิภาพ (UDI) และการประเมินแสงจ้า ได้กลายเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรม เครื่องมือร่วมสมัยในปัจจุบันได้บูรณาการกับการจำลองพลังงานและแบบจำลองพฤติกรรมผู้ใช้อาคาร

ควรใช้เมื่อใด

นำการจำลองแสงธรรมชาติไปใช้ในการพัฒนาการออกแบบเพื่อปรับขนาดและตำแหน่งหน้าต่างให้เหมาะสม ในการศึกษาแบบพาราเมตริกเพื่อประเมินกลยุทธ์การบังแดด เพื่อแสดงการปฏิบัติตามข้อกำหนดอาคารที่ต้องการแสงธรรมชาติ และเพื่อสนับสนุนการอ้างสิทธิ์ในประโยชน์ต่อสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี วิธีการนี้มีความต้องการเพิ่มขึ้นจากระบบการให้คะแนนอาคารสีเขียว

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ใช้ทรัพยากรในการคำนวณสูงสำหรับการจำลองรายปีที่มีความละเอียดเชิงพื้นที่สูง; ต้องการหน่วยประมวลผลประสิทธิภาพสูงหรือการประมวลผลแบบคลาวด์
  • ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับความแม่นยำของแบบจำลองท้องฟ้าและข้อมูลสภาพอากาศ ซึ่งอาจไม่สะท้อนผลกระทบของสภาพอากาศจุลภาคในท้องถิ่น
  • คุณสมบัติการสะท้อนภายในเป็นเรื่องยากที่จะคาดการณ์สำหรับพื้นที่จริง; ข้อสมมติฐานที่ง่ายเกินไปอาจนำไปสู่ข้อผิดพลาด
  • อุปกรณ์บังแดดแบบไดนามิกเพิ่มความซับซ้อน; การคาดการณ์ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของผู้ใช้อาคาร (เมื่อผู้คนเปิดหรือปิดมู่ลี่)

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ให้ความละเอียดเชิงพื้นที่และเวลา; แสดงให้เห็นว่าแสงธรรมชาติมีอยู่ ณ ที่ใดและเมื่อใดตลอดทั้งปี
  • ช่วยให้สามารถปรับปรุงการออกแบบหน้าต่างและอุปกรณ์บังแดดเชิงปริมาณสำหรับแสงธรรมชาติ พลังงาน และการควบคุมแสงจ้า
  • คำนึงถึงรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน รวมถึงการสะท้อนภายใน สิ่งกีดขวางภายนอก และอุปกรณ์บังแดดแบบไดนามิก
  • สนับสนุนการปฏิบัติตามกฎระเบียบและการขอใบรับรองการให้แสงธรรมชาติ
  • บูรณาการกับการพิจารณาด้านสุขภาพของผู้ใช้อาคาร: แสงธรรมชาติที่เพียงพอเชื่อมโยงกับการควบคุมจังหวะเซอร์คาเดียนและความเป็นอยู่ที่ดี

การประยุกต์ใช้

  • การออกแบบสำนักงาน: การกำหนดขนาดหน้าต่างและการวางตำแหน่งพื้นผิวทำงานเพื่อให้แสงธรรมชาติเพียงพอ (>300 lux) ขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงแสงจ้าบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
  • การออกแบบโรงเรียน: การสร้างความมั่นใจว่าห้องเรียนได้รับแสงธรรมชาติเพียงพอเพื่อความตื่นตัวและการเรียนรู้ พร้อมอุปกรณ์บังแดดเพื่อควบคุมความร้อนสูงเกินไป
  • ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล: การเพิ่มประสิทธิภาพแสงธรรมชาติเพื่อสนับสนุนจังหวะเซอร์คาเดียนและลดภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วย ขณะเดียวกันก็ควบคุมอุปกรณ์ที่ไวต่อแสง
  • การออกแบบร้านค้าปลีก: การใช้แสงสกายไลท์หรือช่องแสงเพื่อส่องสว่างสินค้าโดยไม่ทำให้เกิดจุดร้อนหรือแสงที่ไม่สม่ำเสมอ
  • การปรับปรุงอาคารประวัติศาสตร์: การออกแบบหน้าต่างและกระจกที่รบกวนน้อยที่สุด ซึ่งเพิ่มแสงธรรมชาติให้สูงสุดพร้อมทั้งรักษารูปแบบอาคารดั้งเดิม

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

รับรูปทรงเรขาคณิตอาคาร 3 มิติ (ผนัง พื้น เพดาน หน้าต่าง อุปกรณ์บังแดด) คุณสมบัติทางแสง (การสะท้อน การส่องผ่านของวัสดุและกระจก) และข้อมูลสภาพอากาศ (รังสีแสงอาทิตย์แบบกระจายและแบบตรงรายชั่วโมง)

2

กำหนดจุดกริดภายในห้องที่จะคำนวณแสงธรรมชาติ ตั้งค่าคุณสมบัติหน้าต่าง รวมถึงกรอบกระจก และอุปกรณ์บังแดดภายนอก นำเข้าหรือสร้างข้อมูลแบบจำลองท้องฟ้า

3

ติดตามรังสีแสงจากแต่ละจุดกริดย้อนกลับผ่านหน้าต่างไปยังโดมท้องฟ้า โดยคำนึงถึงองค์ประกอบแสงแดดโดยตรงและแสงกระจายจากท้องฟ้า คำนวณความส่องสว่าง (ลูเมนต่อตารางเมตร) ณ แต่ละจุดสำหรับแต่ละชั่วโมงของปี

4

ประเมินตัวชี้วัดประสิทธิภาพ: ปัจจัยแสงธรรมชาติ (Daylight Factor - อัตราส่วนความส่องสว่างภายในอาคารต่อภายนอกภายใต้ท้องฟ้าครึ้ม) ความส่องสว่างที่ใช้ประโยชน์ได้จากแสงธรรมชาติ (Useful Daylight Illuminance - UDI - เปอร์เซ็นต์ของปีที่มีแสงสว่างเพียงพอแต่ไม่มากเกินไป) และดัชนีแสงจ้าจากแสงธรรมชาติ (Daylight Glare Index - DGI - ศักยภาพของความรู้สึกไม่สบายทางสายตา)

5

ระบุโซนที่มีแสงธรรมชาติเพียงพอ (>300 lux สำหรับงานที่ต้องใช้สายตา) ประเมินความผันแปรตามฤดูกาล ประเมินความเสี่ยงแสงจ้า และเปรียบเทียบทางเลือกการออกแบบ (ขนาดหน้าต่าง ความลึกของอุปกรณ์บังแดด การสะท้อนภายใน) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพแสงธรรมชาติและความสบายทางสายตา

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • สมมติฐานว่าการเพิ่มแสงธรรมชาติโดยเฉลี่ยให้สูงสุดนั้นเป็นประโยชน์เสมอไป; แสงธรรมชาติที่มากเกินไปโดยไม่มีการควบคุมจะทำให้เกิดแสงจ้าและความร้อนสะสม
  • ละเลยปฏิสัมพันธ์แบบไดนามิกของอุปกรณ์บังแดดและความสบายทางสายตา; ระบบอัตโนมัติต้องสร้างสมดุลระหว่างวัตถุประสงค์ที่แข่งขันกันหลายประการ
  • การพึ่งพาปัจจัยแสงธรรมชาติ (Daylight Factor) เพียงอย่างเดียวมากเกินไป; ตัวชี้วัดนี้ไม่คำนึงถึงความผันแปรรายปีและมีความเกี่ยวข้องน้อยกว่าสำหรับหน้าต่างที่มีการส่งผ่านสูงในปัจจุบัน

คำถามที่พบบ่อย

ความแตกต่างระหว่าง Daylight Factor และ Useful Daylight Illuminance (UDI) คืออะไร?

Daylight Factor เป็นตัวชี้วัดแบบคงที่ (เปอร์เซ็นต์ของความส่องสว่างภายนอก) มีประโยชน์สำหรับการเปรียบเทียบคร่าวๆ แต่ไม่คำนึงถึงสภาวะท้องฟ้าและความผันแปรตามฤดูกาล UDI เป็นแบบไดนามิก วัดเปอร์เซ็นต์ของชั่วโมงทำงานที่มีความส่องสว่างระหว่าง 100-3000 lux (เพียงพอสำหรับงานที่ต้องใช้สายตาโดยไม่เกิดแสงจ้า) UDI สะท้อนการใช้งานจริงและความสบายได้ดีกว่า

ควรเพิ่มพื้นที่หน้าต่างเท่าใดเพื่อปรับปรุงการส่องผ่านของแสงธรรมชาติ?

การเพิ่มพื้นที่หน้าต่างเป็นสองเท่าไม่ได้ทำให้แสงธรรมชาติส่องผ่านเป็นสองเท่า แสงจะลดลงตามระยะห่างจากหน้าต่าง เกิน 5-6 เมตร จำเป็นต้องมีแสงไฟฟ้าเสริม การจำลองจะแสดงต้นทุนและผลประโยชน์ของหน้าต่างที่ใหญ่ขึ้นเทียบกับค่าใช้จ่ายด้านพลังงานจากการเพิ่มความร้อนจากแสงอาทิตย์

ฉันสามารถเชื่อถือการคาดการณ์แสงจ้าจากการจำลองได้หรือไม่ หรือควรตรวจสอบด้วยการทดสอบทางกายภาพ?

ดัชนีแสงจ้าจากการจำลอง (DGI, Daylight Glare Index) เป็นตัวทำนายที่สมเหตุสมผล แต่สมมติฐานตำแหน่งตาและความไวมาตรฐาน แนะนำให้ตรวจสอบด้วยการสำรวจผู้ใช้และการสร้างแบบจำลองทางกายภาพสำหรับพื้นที่ที่สำคัญ เช่น โรงพยาบาล หรือพื้นที่ทำงานที่ต้องการความแม่นยำ

การบังแดดภายนอก (ต้นไม้ อาคารข้างเคียง) ส่งผลต่อแสงธรรมชาติภายในอาคารอย่างไร?

สิ่งกีดขวางภายนอกช่วยลดแสงธรรมชาติที่มีอยู่อย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมในเมือง การจำลองสมัยใหม่รวมอาคารและพืชพรรณในแบบจำลอง 3 มิติ การรวมองค์ประกอบบริบทเหล่านี้สามารถลดความส่องสว่างที่คาดการณ์ได้ 30-50% เมื่อเทียบกับแบบจำลองที่ไม่คำนึงถึงโครงสร้างที่อยู่ใกล้เคียง

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Reinhart, C. F., Mardaljevic, J., Rogers, Z. (2010). Dynamic Daylight Performance Metrics for Sustainable Building Design. Leukos, 3(1), 7-31.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Mardaljevic, J. (2006). Examples of Climate-Based Daylight Modelling. Proceedings of the Lux Europa 2005 Conference.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Wienold, J., Christoffersen, J. (2009). Evaluation of Discomfort Glare and its Dynamic Properties Using the Daylight Glare Index. Building and Environment, 44(9), 1921-1930.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว