Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวิเคราะห์บทสนทนา — การศึกษาการปฏิสัมพันธ์ผ่านการพูดคุย

ผู้เสนอ
Harvey Sacks, Emanuel Schegloff, and Gail Jefferson
ปี
Late 1960s–1974 (foundational lectures 1964–1972; landmark article 1974)
ประเภท
Qualitative research method
กลุ่มวิธี
Discourse Analysis

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวิเคราะห์บทสนทนา (Conversation Analysis หรือ CA) เป็นระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพที่ตรวจสอบโครงสร้างลำดับชั้นอย่างละเอียดของการพูดคุยและการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ พัฒนาโดยนักสังคมวิทยา Harvey Sacks, Emanuel Schegloff และ Gail Jefferson ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 CA ศึกษาว่าผู้เข้าร่วมการสนทนาบรรลุการกระทำทางสังคมได้อย่างไร เช่น การเชิญชวน การปฏิเสธ หรือการวินิจฉัย ผ่านการจัดระเบียบการพูดคุยของพวกเขาอย่างแม่นยำในแต่ละช่วงเวลา รวมถึงการผลัดกันพูด โครงสร้างลำดับ การแก้ไข และการออกแบบสำหรับผู้รับสาร

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

เมื่อคนสองคนพูดคุยกัน งานทางสังคมจำนวนมหาศาลเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที: คนหนึ่งรู้ว่าจะหยุดเมื่อใดและปล่อยให้อีกฝ่ายพูด ความเงียบที่น่าอึดอัดบ่งบอกถึงปัญหา การลังเลก่อนที่จะพูดว่า 'ใช่' อาจหมายถึง 'ไม่' CA ถือว่าการสนทนาไม่ใช่เพียงพาหนะที่เป็นกลางสำหรับการส่งผ่านข้อมูล แต่เป็นรากฐานสำคัญของชีวิตทางสังคม เช่นเดียวกับนักดนตรีที่วิเคราะห์โน้ตเพลง นักวิจัย CA ใช้การถอดความอย่างละเอียด ซึ่งบันทึกการพูดซ้อนทับ การหยุดชั่วคราว ระดับเสียง และการเริ่มต้นใหม่ เพื่อเปิดเผยว่าผู้พูดสร้างการกระทำและทำความเข้าใจพฤติกรรมของกันและกันอย่างเป็นระบบได้อย่างไรทีละตา ในเวลาจริง

ประวัติศาสตร์

การวิเคราะห์บทสนทนาเกิดขึ้นจากสังคมวิทยาของชาติพันธุ์วิธีวิทยาของ Harold Garfinkel ในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เมื่อ Harvey Sacks — เริ่มต้นทำงานร่วมกับ Schegloff และต่อมา Jefferson — เริ่มวิเคราะห์การบันทึกการโทรไปยังสายด่วนป้องกันการฆ่าตัวตาย การบรรยายของ Sacks ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย (1964–1972) ได้พัฒนาแนวคิดหลักของการผลัดกันพูด คู่ประชิด และการจัดระเบียบเชิงลำดับ บทความสำคัญในปี 1974 โดย Sacks, Schegloff และ Jefferson ในวารสาร Language ได้สร้าง 'ระบบที่ง่ายที่สุด' ของการผลัดกันพูดและแนะนำสัญกรณ์การถอดความแบบ Jefferson ที่ยังคงเป็นมาตรฐาน ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 CA ได้ขยายไปสู่การปฏิสัมพันธ์ในสถาบันต่าง ๆ เช่น การแพทย์ กฎหมาย การศึกษา และการสื่อสารที่ใช้เทคโนโลยีเป็นสื่อกลาง

ควรใช้เมื่อใด

CA เป็นระเบียบวิธีที่เลือกใช้เมื่อคำถามวิจัยเกี่ยวข้องกับว่าการกระทำทางสังคม อัตลักษณ์ หรืองานของสถาบันบรรลุผลได้อย่างไรผ่านการจัดระเบียบเชิงลำดับของการพูดคุย เหมาะอย่างยิ่งสำหรับสถานการณ์ในสถาบัน เช่น การแพทย์ กฎหมาย การศึกษา จิตบำบัด การบริการลูกค้า ซึ่งโครงสร้างของการปฏิสัมพันธ์มีผลในทางปฏิบัติ CA ต้องการการบันทึกเสียงหรือวิดีโอของการปฏิสัมพันธ์จริง ไม่สามารถดำเนินการกับข้อมูลการสัมภาษณ์หรือการสำรวจได้ ไม่เหมาะสมเมื่อเป้าหมายคือการวัดทัศนคติ การสร้างทฤษฎีที่เป็นรูปธรรมเกี่ยวกับกระบวนการทางสังคม หรือการทำความเข้าใจประสบการณ์ชีวิตเชิงอัตวิสัย — ทฤษฎีฐานราก ปรากฏการณ์วิทยา หรือการออกแบบแบบผสมผสานจะเหมาะสมกว่าสำหรับเป้าหมายเหล่านั้น

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ต้องเข้าถึงการบันทึกจริง บันทึกย้อนหลัง การสัมภาษณ์ หรือบันทึกที่สร้างขึ้นใหม่ไม่เพียงพอสำหรับ CA
  • การถอดความแบบ Jefferson ใช้เวลานาน — การปฏิสัมพันธ์ที่บันทึกไว้หนึ่งชั่วโมงอาจใช้เวลา 10–20 ชั่วโมงในการถอดความในระดับรายละเอียดที่ CA ต้องการ
  • ผลการวิจัยอธิบายโครงสร้างการปฏิสัมพันธ์ ไม่ใช่ความหมายเชิงอัตวิสัยหรือสาเหตุทางสังคม CA ไม่ได้อธิบายว่าทำไมผู้เข้าร่วมจึงกระทำในแบบที่พวกเขาทำในแง่ของแรงจูงใจ ทัศนคติ หรือพลังทางสังคม
  • การเน้นรายละเอียดเชิงลำดับอาจทำให้ผลการวิจัยดูแคบหรือเข้าถึงได้ยากสำหรับผู้ชมภายนอกสาขาภาษาศาสตร์ สังคมวิทยา หรือการสื่อสารศึกษา
  • ความท้าทายด้านจริยธรรมและโลจิสติกส์ในการได้มาซึ่งการบันทึกจริงของการปฏิสัมพันธ์ที่ละเอียดอ่อน (เช่น การปรึกษาทางการแพทย์ การดำเนินคดีทางกฎหมาย) อาจมีมาก

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • วิเคราะห์ข้อมูลที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หลีกเลี่ยงความไม่เป็นธรรมชาติของงานที่นักวิจัยกำหนดขึ้นเองหรือคำถามสัมภาษณ์
  • ขั้นตอนการพิสูจน์ด้วยตาพูดถัดไปให้การตรวจสอบการตีความเชิงวิเคราะห์ที่สร้างขึ้นในตัวและได้มาจากผู้เข้าร่วม
  • เผยให้เห็นกลไกเชิงลำดับระดับจุลภาคของการพูดคุยที่ระเบียบวิธีอื่น ๆ ถือว่าเป็นเสียงรบกวนพื้นหลัง
  • สามารถนำไปใช้ได้อย่างมากกับสถานการณ์ในสถาบันที่การจัดระเบียบการปฏิสัมพันธ์มีนัยยะเชิงปฏิบัติและนโยบายโดยตรง
  • ไม่จำเป็นต้องมีตัวอย่างขนาดใหญ่ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า แม้แต่เพียงไม่กี่ตอนก็สามารถให้คำอธิบายเชิงโครงสร้างที่ทำซ้ำได้เมื่อรวบรวมอย่างเป็นระบบ

การประยุกต์ใช้

  • การตรวจสอบว่าแพทย์และผู้ป่วยเจรจาการวินิจฉัย การตัดสินใจรักษา และการให้ข้อมูลในการปรึกษาทางคลินิกอย่างไร
  • การวิเคราะห์ว่าครูจัดการการมีส่วนร่วมในชั้นเรียน แก้ไขข้อผิดพลาด และสนับสนุนการเรียนรู้ผ่านการปฏิสัมพันธ์อย่างไร
  • การตรวจสอบว่าตัวแทนบริการลูกค้าจัดการข้อร้องเรียน คำขอ และการยกเลิกบัญชีในศูนย์บริการทางโทรศัพท์อย่างไร
  • การศึกษาว่าการซักถามในศาลสร้างข้อเท็จจริงและบ่อนทำลายความน่าเชื่อถือของพยานผ่านโครงสร้างเชิงลำดับอย่างไร
  • การสำรวจว่าผู้สัมภาษณ์ข่าวรักษาความเป็นกลางอย่างไร และนักการเมืองหลีกเลี่ยงการตอบคำถามโดยตรงอย่างไร
  • การวิเคราะห์ว่าผู้ใช้โต้ตอบกับผู้ช่วย AI ที่ใช้เสียงอย่างไร และเกิดความล้มเหลวในการสนทนาระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักรที่ใด

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

นักวิจัยรวบรวมการบันทึกเสียงหรือวิดีโอของการปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ เช่น การปรึกษาทางการแพทย์ การพิจารณาคดีในศาล การโทรศัพท์ในชีวิตประจำวัน การแลกเปลี่ยนในห้องเรียน หรือการประชุมในที่ทำงาน ข้อกำหนดที่สำคัญคือการปฏิสัมพันธ์นั้นต้องเป็นของแท้ (ไม่ได้จัดฉากหรือกระตุ้นด้วยการสัมภาษณ์) เนื่องจาก CA มุ่งมั่นที่จะศึกษาการพูดคุยในแบบที่ผู้เข้าร่วมผลิตและพบเจอจริงในสถานการณ์ทางสังคมจริง

2

การบันทึกจะถูกถอดความโดยใช้ระบบสัญกรณ์ของ Jefferson ซึ่งไม่เพียงบันทึกคำพูดที่พูดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการหยุดชั่วคราว (จับเวลาเป็นส่วนสิบของวินาที) การพูดซ้อนทับ ระดับเสียง อัตราการพูด และรายละเอียดทางสัทวิทยาอื่น ๆ การถอดความที่มีรายละเอียดระดับนี้เป็นวัตถุวิเคราะห์หลัก ความแม่นยำของมันคือสิ่งที่ช่วยให้นักวิจัยสามารถสังเกตกลไกเชิงลำดับของการพูดคุยที่การจดบันทึกธรรมดาจะพลาดไป

3

นักวิเคราะห์อ่านการถอดความเพื่อค้นหาปรากฏการณ์การปฏิสัมพันธ์ที่น่าสนใจที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ เช่น ผู้พูดจัดการการเปลี่ยนตาพูดอย่างไร พวกเขาเริ่มต้นและแก้ไขความเข้าใจผิด (การแก้ไข) อย่างไร หรือประเภทของการกระทำเฉพาะ (การเชิญชวน การปฏิเสธ การร้องขอ) มีโครงสร้างอย่างไรในหลายกรณี CA ทำงานแบบอุปนัย: ปรากฏการณ์เป็นตัวขับเคลื่อนการวิเคราะห์มากกว่าแผนการเข้ารหัสที่กำหนดไว้ล่วงหน้า

4

แต่ละกรณีที่เลือกของปรากฏการณ์จะถูกตรวจสอบอย่างละเอียดสำหรับบริบทเชิงลำดับ: สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าทันที (ตาพูดก่อนหน้า) สิ่งที่ตาพูดปัจจุบันทำในฐานะการกระทำทางสังคม และวิธีที่ผู้รับสารตอบสนอง (ตาพูดถัดไป) เนื่องจากตาพูดถัดไปเผยให้เห็นความเข้าใจของผู้รับสารเกี่ยวกับตาพูดก่อนหน้า จึงทำหน้าที่เป็นการตรวจสอบการตีความของนักวิเคราะห์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ มีการเปรียบเทียบชุดของกรณีเพื่อระบุรูปแบบที่เป็นระบบและรูปแบบที่แตกต่างกัน

5

หลังจากสร้างชุดของกรณีและอธิบายรูปแบบเชิงลำดับแล้ว นักวิเคราะห์จะกำหนดคำอธิบายเชิงโครงสร้างของปรากฏการณ์ เช่น การจัดระเบียบความชอบของลำดับการกระทำเฉพาะ หรือทรัพยากรที่ผู้พูดใช้เพื่อคาดการณ์การสิ้นสุดตาพูด คำอธิบายนี้สามารถนำไปใช้กับข้อมูลใหม่ ปรับปรุงผ่านกรณีเพิ่มเติม และเชื่อมโยงกับการอ้างสิทธิ์ที่กว้างขึ้นเกี่ยวกับการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมหรือการปฏิบัติของสถาบัน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การวิเคราะห์ข้อมูลการสัมภาษณ์ราวกับว่าเป็นการปฏิสัมพันธ์ตามธรรมชาติ — การพูดคุยในการสัมภาษณ์ถูกกำหนดโดยวาระของนักวิจัย และไม่สามารถถือเป็นการสนทนาทั่วไปได้ CA ต้องนำไปใช้กับข้อมูลที่ผู้เข้าร่วมจะผลิตขึ้นโดยไม่คำนึงถึงการมีอยู่ของนักวิจัย
  • การข้ามขั้นตอนการรวบรวม — การวิเคราะห์กรณีเดียวโดยไม่สร้างชุดของกรณีที่เปรียบเทียบกันได้บ่อนทำลายการอ้างสิทธิ์ของระเบียบวิธีในการระบุรูปแบบที่เป็นระบบมากกว่าพฤติกรรมเฉพาะบุคคล
  • การกำหนดหมวดหมู่ภายนอกก่อนการวิเคราะห์ — การเข้ารหัสสำหรับ 'ความสุภาพ' 'อำนาจ' หรือ 'ความเห็นอกเห็นใจ' ก่อนที่จะตรวจสอบโครงสร้างเชิงลำดับเป็นการกำหนดกรอบความคิดของนักวิเคราะห์ลงบนข้อมูลที่ควรจะเผยให้เห็นหมวดหมู่ของผู้เข้าร่วมเอง
  • การถอดความไม่ละเอียดพอ — การละเว้นการหยุดชั่วคราว การพูดซ้อนทับ และสัทวิทยาเป็นการตัดทอนคุณสมบัติที่ CA แสดงให้เห็นว่ามีความสำคัญต่อการปฏิสัมพันธ์ การถอดความตามหลักการสะกดคำมาตรฐานไม่เพียงพอสำหรับ CA
  • การรวม CA เข้ากับการวิเคราะห์วาทกรรมหรือการวิเคราะห์เนื้อหา — CA มีข้อผูกพันทางทฤษฎีที่แตกต่างกัน (การจัดระเบียบเชิงลำดับ การวางแนวของผู้เข้าร่วม การพิสูจน์ด้วยตาพูดถัดไป) ซึ่งไม่ได้รับการแบ่งปันโดยแนวทางวาทกรรมเชิงเนื้อหาหรือเชิงวิพากษ์

คำถามที่พบบ่อย

ฉันสามารถใช้ CA กับข้อมูลการสัมภาษณ์ที่ฉันรวบรวมไว้แล้วได้หรือไม่

ไม่ได้ CA ต้องการการบันทึกการปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ — การพูดคุยที่ผู้เข้าร่วมจะผลิตขึ้นโดยไม่คำนึงถึงการมีอยู่ของนักวิจัย ข้อมูลการสัมภาษณ์เพื่อการวิจัยถูกกำหนดโดยคำถามของผู้สัมภาษณ์และการรับรู้ของผู้ถูกสัมภาษณ์ว่ากำลังถูกศึกษาอยู่ ไม่สามารถวิเคราะห์เป็นการสนทนาทั่วไปหรือในสถาบันได้ หากข้อมูลของคุณเป็นการสัมภาษณ์ การวิเคราะห์วาทกรรมหรือการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาจะเหมาะสมกว่า

ฉันต้องการการปฏิสัมพันธ์หรือการบันทึกกี่ครั้ง

ไม่มีจำนวนขั้นต่ำที่แน่นอน โดยทั่วไป CA ทำงานกับชุดของปรากฏการณ์เฉพาะ 20–50 ครั้งหรือมากกว่านั้นที่ดึงมาจากคลังการบันทึก บางการศึกษาสร้างชุดข้อมูลจากหลายร้อยกรณีในข้อมูลหลายชั่วโมง ในขณะที่บางการศึกษาบรรลุความอิ่มตัวของการวิเคราะห์ด้วยการบันทึกที่น้อยลงเมื่อปรากฏการณ์ถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน สิ่งสำคัญคือการสร้างชุดข้อมูลที่ใหญ่พอที่จะระบุรูปแบบที่เป็นระบบและรูปแบบที่แตกต่างกัน ไม่ใช่การบรรลุจำนวนผู้เข้าร่วม

ฉันจำเป็นต้องเรียนรู้ระบบการถอดความแบบ Jefferson หรือไม่

ใช่ หากคุณกำลังดำเนินการ CA ด้วยตนเอง สัญกรณ์ Jefferson — ซึ่งครอบคลุมการหยุดชั่วคราวที่จับเวลา การเริ่มต้นและสิ้นสุดการพูดซ้อนทับ รูปแบบระดับเสียง ระดับเสียง และอัตราการพูด — ไม่ใช่การตกแต่งที่ไม่จำเป็น แต่เป็นการบันทึกคุณสมบัติที่ CA แสดงให้เห็นว่ามีความสำคัญต่อการปฏิสัมพันธ์ การวิเคราะห์จำนวนมากขึ้นอยู่กับการวางตำแหน่งที่แม่นยำของการหยุดชั่วคราว 0.3 วินาที หรือการเริ่มต้นของการพูดซ้อนทับ บริการถอดความเชิงพาณิชย์และเครื่องมือแปลงเสียงเป็นข้อความผลิตการถอดความตามหลักการสะกดคำที่ไม่เพียงพอสำหรับ CA หากไม่มีการแก้ไขโดยผู้เชี่ยวชาญอย่างมาก

CA แตกต่างจากการวิเคราะห์วาทกรรมเชิงวิพากษ์ (CDA) อย่างไร

CA และ CDA มีความสนใจร่วมกันในการพูดคุยและข้อความ แต่แตกต่างกันอย่างมากในข้อผูกพันทางทฤษฎี CA ระงับข้อสมมติฐานเกี่ยวกับอำนาจ อุดมการณ์ หรือโครงสร้างทางสังคม โดยทำงานจากสิ่งที่ผู้เข้าร่วมแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนในการปฏิสัมพันธ์นั้น ๆ เท่านั้น CDA เริ่มต้นจากกรอบทฤษฎีเชิงวิพากษ์และใช้ข้อมูลวาทกรรมเป็นหลักฐานของความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมในวงกว้างหรือตำแหน่งทางอุดมการณ์ ผู้ปฏิบัติงาน CA โดยทั่วไประมัดระวังเกี่ยวกับการนำกรอบการอธิบายภายนอกเข้ามา เนื่องจากเสี่ยงที่จะบดบังสิ่งที่ผู้เข้าร่วมกำลังทำอยู่ในข้อมูล

CA เหมาะสำหรับการสื่อสารออนไลน์และแบบข้อความหรือไม่

CA ได้รับการขยายไปสู่การปฏิสัมพันธ์แบบข้อความ (แชท, SMS, โซเชียลมีเดีย) และการปฏิสัมพันธ์แบบหลายรูปแบบ (วิดีโอคอล, ท่าทาง, การจ้องมอง) การปรับเปลี่ยนเหล่านี้ต้องใช้สัญกรณ์การถอดความที่ปรับปรุงใหม่ซึ่งบันทึกคุณสมบัติเฉพาะของสื่อ เช่น เวลาการส่งข้อความและความสามารถของแพลตฟอร์มในการแชท ตรรกะเชิงลำดับหลักของ CA ยังคงใช้ได้ แต่นักวิเคราะห์ต้องปรับเปลี่ยนแนวปฏิบัติการถอดความให้เข้ากับรูปแบบ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Sacks, H., Schegloff, E. A., & Jefferson, G. (1974). A simplest systematics for the organization of turn-taking for conversation. Language, 50(4), 696–735.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Sidnell, J. (2010). Conversation Analysis: An Introduction. Wiley-Blackwell.

    ISBN: 978-1405159098
    คัดลอกแล้ว