Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การออกแบบการทดลองแบบมีกลุ่มควบคุม — การทดลองแบบควบคุม

ผู้เสนอ
Ronald A. Fisher; systematised by Donald T. Campbell & Julian C. Stanley
ปี
1935 (Fisher); 1963 (Campbell & Stanley codification)
ประเภท
Experimental research design
กลุ่มวิธี
Experimental design

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การออกแบบการทดลองแบบมีกลุ่มควบคุมเป็นโครงสร้างการทดลองพื้นฐานที่ผู้เข้าร่วมจะถูกจัดสรรอย่างน้อยสองกลุ่ม — กลุ่มทดลองที่ได้รับการแทรกแซง และกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการแทรกแซง — เพื่อให้สามารถแยกผลของการแทรกแซงได้โดยการเปรียบเทียบผลลัพธ์ระหว่างกลุ่ม การสุ่มจัดสรรช่วยเสริมการอนุมานเชิงสาเหตุโดยการทำให้ปัจจัยกวนที่ทราบและไม่ทราบมีความสมดุล

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ให้คิดถึงกลุ่มควบคุมว่าเป็นเกณฑ์มาตรฐานที่ใช้วัดผลของการแทรกแซงของคุณ หากไม่มีกลุ่มควบคุม คุณจะไม่สามารถบอกได้ว่าการเปลี่ยนแปลงใดๆ ที่คุณสังเกตเห็นเกิดจากการรักษา หรือเกิดจากเวลา การเจริญเติบโต ประวัติศาสตร์ หรือปัจจัยอื่นๆ โดยการให้กลุ่มหนึ่งไม่ได้รับการรักษาภายใต้เงื่อนไขที่เหมือนกันทุกประการ แล้วเปรียบเทียบทั้งสองกลุ่มในตอนท้าย คุณจะสามารถแยกแยะสิ่งที่การรักษาได้มีส่วนร่วมโดยเฉพาะ กลุ่มควบคุมไม่ใช่สิ่งที่คิดทีหลัง แต่เป็นจุดยึดเชิงตรรกะของการให้เหตุผลเชิงสาเหตุในการทดลอง

ประวัติศาสตร์

ตรรกะของกลุ่มเปรียบเทียบในการทดลองได้รับการทำให้เป็นทางการโดย Ronald A. Fisher ที่ Rothamsted Experimental Station ในช่วงทศวรรษที่ 1920-30 โดยมีจุดสุดยอดในหนังสือ The Design of Experiments ของเขาในปี 1935 ซึ่งได้นำเสนอการสุ่มเป็นพื้นฐานของการอนุมานเชิงทดลอง บทความวิชาการของ Donald Campbell และ Julian Stanley ในปี 1963 เรื่อง Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research ได้จัดระบบอนุกรมวิธานของการออกแบบการทดลองและจัดทำรายการภัยคุกคามต่อความเที่ยงตรงภายในที่การออกแบบกลุ่มควบคุมแบบสุ่มที่เหมาะสมสามารถจัดการได้ กรอบการทำงานของพวกเขายังคงเป็นแหล่งอ้างอิงหลักสำหรับความเที่ยงตรงของการออกแบบในการศึกษาสังคมและพฤติกรรม

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การออกแบบการทดลองแบบมีกลุ่มควบคุมเมื่อคุณต้องการสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างการแทรกแซงและผลลัพธ์ ไม่ใช่เพียงความสัมพันธ์ เป็นการออกแบบมาตรฐานสำหรับการประเมินการแทรกแซงทางการศึกษา การรักษาทางคลินิก โปรแกรมพฤติกรรม และคุณสมบัติของผลิตภัณฑ์ ต้องใช้ (a) คุณสามารถจัดการตัวแปรอิสระได้ (b) การจัดสรรผู้เข้าร่วมเข้ากลุ่มแบบสุ่มหรืออย่างน้อยก็เป็นระบบสามารถทำได้ และ (c) การวัดผลลัพธ์สามารถทำได้ในทั้งสองกลุ่มภายใต้เงื่อนไขที่เปรียบเทียบกันได้ อย่าใช้การออกแบบนี้เมื่อการสุ่มเป็นไปไม่ได้ในทางจริยธรรมหรือในทางปฏิบัติ — การออกแบบกึ่งทดลองหรือการทดลองตามธรรมชาติจะเหมาะสมกว่าในกรณีนั้น อย่าใช้เมื่อคำถามการวิจัยเป็นการสำรวจ เชิงพรรณนา หรือถามเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตมากกว่าผลของการรักษา

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • กำหนดให้การจัดสรรกลุ่มแบบสุ่ม (หรือเป็นระบบ) สามารถทำได้ในทางจริยธรรมและในทางปฏิบัติ
  • ไม่ได้ป้องกันอคติจากการคัดออกโดยอัตโนมัติหากอัตราการออกกลางคันแตกต่างกันระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม
  • ความเที่ยงตรงภายในสูง แต่การสรุปผลไปยังประชากรหรือบริบทที่แตกต่างกันต้องมีการศึกษาเพิ่มเติม
  • การปิดบังข้อมูลมักเป็นเรื่องยากนอกบริบททางคลินิก ทำให้ผลกระทบจากความคาดหวังและยาหลอกเป็นภัยคุกคามที่ยังคงอยู่

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ให้หลักฐานที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับการอนุมานเชิงสาเหตุในบรรดาการออกแบบเชิงสังเกตและการทดลอง
  • การสุ่มจัดสรรควบคุมทั้งปัจจัยกวนที่ทราบและไม่ทราบไปพร้อมๆ กัน
  • ตรรกะแนวคิดที่ตรงไปตรงมาซึ่งสอดคล้องโดยตรงกับกรอบการเปรียบเทียบทางสถิติส่วนใหญ่
  • มาตรฐานที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางสำหรับการประเมินการแทรกแซงในการวิจัยทางคลินิก การศึกษา และสังคม
  • ปรับเปลี่ยนได้: โครงสร้างพื้นฐานสามารถขยายได้ด้วยการจัดเรียงแบบแฟกทอเรียล การวัดค่าก่อนการทดลอง หรือการประเมินซ้ำ

การประยุกต์ใช้

  • การประเมินประสิทธิภาพของยาหรือการรักษาใหม่โดยการเปรียบเทียบผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยกลุ่มควบคุมที่ได้รับยาหลอกในการทดลองทางคลินิก
  • การทดสอบว่าการแทรกแซงการสอนแบบใหม่ช่วยปรับปรุงผลการเรียนรู้ของนักเรียนเมื่อเทียบกับชั้นเรียนควบคุมที่ได้รับการสอนตามมาตรฐานหรือไม่
  • การประเมินผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาวะในที่ทำงานโดยการเปรียบเทียบผลผลิตและการขาดงานของพนักงานระหว่างกลุ่มที่เข้าร่วมและไม่เข้าร่วม
  • การวัดผลกระทบของแคมเปญสาธารณสุขต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมโดยการเปรียบเทียบภูมิภาคที่ได้รับผลกระทบจากแคมเปญกับภูมิภาคควบคุมที่ไม่ได้รับผลกระทบ
  • การตรวจสอบความถูกต้องของคุณสมบัติซอฟต์แวร์ใหม่โดยการเปรียบเทียบอัตราการทำงานให้สำเร็จของผู้ใช้ในกลุ่มที่มีและไม่มีคุณสมบัตินั้นเปิดใช้งาน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ผู้วิจัยกำหนดกลุ่มอย่างน้อยสองกลุ่ม: กลุ่มทดลองหนึ่งกลุ่มหรือมากกว่าที่จะได้รับการแทรกแซงการทดลอง และกลุ่มควบคุมที่จะไม่ได้รับการแทรกแซง (หรือจะได้รับยาหลอก หรือการดูแลมาตรฐาน) จำนวนและลักษณะของกลุ่มจะถูกกำหนดโดยคำถามการวิจัยและโครงสร้างแฟกทอเรียลของการออกแบบ

2

ผู้เข้าร่วมที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจะถูกสุ่มจัดสรรไปยังเงื่อนไขการทดลองหรือการควบคุม การสุ่มจัดสรร — ตรงกันข้ามกับการเลือกด้วยตนเองหรือการจัดสรรตามความสะดวก — เป็นกลไกที่ทำให้กลุ่มมีความเท่าเทียมกันทั้งในด้านปัจจัยกวนที่วัดได้และไม่ได้วัดได้ ณ จุดเริ่มต้น ทำให้การออกแบบเป็นการทดลองที่แท้จริง หากไม่มีการสุ่ม การออกแบบจะเป็นกึ่งทดลอง

3

กลุ่มทดลองได้รับการแทรกแซงการทดลองภายใต้เงื่อนไขที่เป็นมาตรฐานและควบคุม กลุ่มควบคุมประสบกับเงื่อนไขที่เหมือนกันมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ยกเว้นการขาดการรักษาที่ออกฤทธิ์ การปิดบังข้อมูลผู้เข้าร่วมและ/หรือผู้ประเมินจะถูกนำมาใช้ในกรณีที่ทำได้ เพื่อป้องกันผลกระทบจากความคาดหวังที่จะทำให้ผลลัพธ์เอนเอียง

4

ผลลัพธ์หลักและรองจะถูกวัดโดยใช้อุปกรณ์และขั้นตอนเดียวกันในทั้งสองกลุ่ม ณ จุดเวลาเดียวกัน การวัดควรเป็นวัตถุวิสัย หรือเมื่อเป็นอัตวิสัย ควรปิดบังการจัดสรรกลุ่ม มาตรวัดผลลัพธ์และจุดเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าทั้งหมดควรได้รับการประกาศก่อนเริ่มการเก็บข้อมูล

5

คะแนนผลลัพธ์ระหว่างกลุ่มจะถูกเปรียบเทียบโดยใช้การทดสอบทางสถิติที่เหมาะสม — โดยทั่วไปคือ t-tests หรือ ANOVA สำหรับผลลัพธ์ต่อเนื่อง, chi-square หรือ logistic regression สำหรับผลลัพธ์เชิงหมวดหมู่ ความแตกต่างระหว่างกลุ่ม ช่วงความเชื่อมั่น และขนาดอิทธิพลร่วมกันจะบ่งบอกว่าการรักษามีผลกระทบที่สำคัญในทางปฏิบัติและทางสถิติหรือไม่

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การละเว้นเงื่อนไขควบคุมที่แท้จริงและแทนที่ด้วยการเปรียบเทียบการรักษาที่ออกฤทธิ์สองอย่าง — สิ่งนี้ทดสอบประสิทธิภาพสัมพัทธ์ ไม่ใช่ผลสัมบูรณ์ และต้องมีการยอมรับอย่างชัดเจน
  • การจัดสรรกลุ่มตามความสะดวกแทนการสุ่มและถือว่าการออกแบบเป็นการทดลองที่แท้จริง ซึ่งเป็นการประเมินความมั่นใจเชิงสาเหตุสูงเกินไป
  • ขนาดตัวอย่างไม่เพียงพอในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ส่งผลให้การทดสอบมีกำลังไม่เพียงพอซึ่งไม่สามารถตรวจจับขนาดอิทธิพลที่สมจริงได้ — ควรทำการวิเคราะห์กำลังการทดสอบเสมอ ก่อนการเก็บข้อมูล
  • การคัดออกที่แตกต่างกันระหว่างกลุ่มที่ไม่ได้จัดการในการวิเคราะห์ — หากมีผู้เข้าร่วมออกจากการศึกษามากกว่าในเงื่อนไขหนึ่ง ความสมดุล ณ จุดเริ่มต้นจะถูกบั่นทอน และควรรายงานการวิเคราะห์ตามเจตนาที่จะรักษา
  • การปนเปื้อนระหว่างกลุ่มเมื่อผู้เข้าร่วมในเงื่อนไขควบคุมเรียนรู้เกี่ยวกับหรือนำองค์ประกอบของการรักษาไปใช้ ทำให้ผลที่สังเกตได้ลดลง

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มเปรียบเทียบ?

กลุ่มควบคุมจะได้รับการรักษาหรือยาหลอกอย่างเคร่งครัด และเกิดจากการสุ่มจัดสรร กลุ่มเปรียบเทียบคือกลุ่มใดๆ ที่ใช้เพื่อการเปรียบเทียบ แต่เกิดจากการสุ่มที่ไม่ใช่แบบสุ่ม — ตัวอย่างเช่น ชั้นเรียนที่มีอยู่แล้วหรือกลุ่มประวัติศาสตร์ ความแตกต่างมีความสำคัญต่อการอนุมานเชิงสาเหตุ: การสุ่มจัดสรรสนับสนุนข้อเรียกร้องเชิงสาเหตุ; กลุ่มเปรียบเทียบสนับสนุนเพียงความสัมพันธ์

กลุ่มควบคุมแบบรอคอยถือเป็นเงื่อนไขควบคุมที่ยอมรับได้หรือไม่?

ใช่ ในหลายบริบทประยุกต์ กลุ่มควบคุมแบบรอคอย — ซึ่งกลุ่มควบคุมจะได้รับการแทรกแซงหลังจากการศึกษาจบลง — เป็นการประนีประนอมทางจริยธรรมที่รักษาตรรกะของการเปรียบเทียบ ข้อจำกัดคือผู้เข้าร่วมทราบว่าพวกเขากำลังรอ ซึ่งอาจนำไปสู่ผลกระทบจากความคาดหวังและลดความเที่ยงตรงภายในเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการรักษาหรือยาหลอกที่แท้จริง

ฉันต้องการการวัดค่าก่อนการทดลองหรือไม่ หากฉันมีการสุ่มจัดสรร?

การสุ่มจัดสรรตามทฤษฎีทำให้กลุ่มมีความเท่าเทียมกัน ณ จุดเริ่มต้นโดยไม่ต้องวัดค่าก่อนการทดลอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ อย่างไรก็ตาม ยังคงแนะนำให้วัดค่าก่อนการทดลองอย่างยิ่ง เนื่องจากช่วยให้คุณตรวจสอบความสมดุล ณ จุดเริ่มต้น ใช้คะแนนการเปลี่ยนแปลงหรือ ANCOVA เพื่อการวิเคราะห์ที่มีกำลังมากขึ้น และตรวจจับการคัดออกที่แตกต่างกันตลอดระยะเวลาของการศึกษา

แต่ละกลุ่มควรมีขนาดเท่าใด?

ขนาดกลุ่มควรถูกกำหนดโดยการวิเคราะห์กำลังการทดสอบอย่างเป็นทางการที่ระบุขนาดอิทธิพลขั้นต่ำที่น่าสนใจในทางปฏิบัติ ระดับกำลังการทดสอบที่ต้องการ (ตามธรรมเนียม 0.80) และเกณฑ์อัลฟา (โดยทั่วไป 0.05) กฎทั่วไป เช่น 'อย่างน้อย 30 ต่อกลุ่ม' เป็นเพียงจุดเริ่มต้นและไม่เพียงพอเมื่อผลที่คาดหวังมีขนาดเล็กหรือผลลัพธ์มีค่าใช้จ่ายสูงในการวัด

ฉันสามารถใช้การออกแบบกลุ่มควบคุมกับผู้เข้าร่วมรายเดียวได้หรือไม่?

ไม่ใช่ในแง่ระหว่างกลุ่ม การออกแบบการทดลองแบบผู้เข้าร่วมรายเดียวใช้บุคคลเป็นตัวควบคุมของตนเองตลอดเวลา (เช่น การออกแบบ AB หรือ ABAB) ซึ่งเป็นแนวทางที่แตกต่างกันในเชิงแนวคิด การออกแบบกลุ่มควบคุมแบบทั่วไปต้องใช้ผู้เข้าร่วมหลายคนกระจายไปตามเงื่อนไขต่างๆ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Campbell, D. T., & Stanley, J. C. (1963). Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research. Rand McNally.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Fisher, R. A. (1935). The Design of Experiments. Oliver and Boyd.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว