Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

ชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบ — การวิจัยชาติพันธุ์วรรณาหลายพื้นที่

ผู้เสนอ
George E. Marcus (multi-sited formulation); Charles C. Ragin (comparative logic)
ปี
1987–1995 (systematic comparative ethnography formalized)
ประเภท
Qualitative comparative research design
กลุ่มวิธี
Qualitative design / analysis

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

ชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบเป็นการออกแบบการวิจัยเชิงคุณภาพที่ดำเนินการศึกษาภาคสนามเชิงชาติพันธุ์วรรณนาอย่างลึกซึ้งในพื้นที่ กลุ่ม ชุมชน หรือบริบททางวัฒนธรรมตั้งแต่สองแห่งขึ้นไป เพื่อสร้างการเปรียบเทียบที่เป็นระบบ แทนที่จะอธิบายชุมชนเดียวอย่างโดดเดี่ยว วิธีนี้จะติดตามความคล้ายคลึง ความแตกต่าง และความเชื่อมโยงระหว่างกรณีต่างๆ ซึ่งนำไปสู่ข้อมูลเชิงลึกที่มีพื้นฐานทางทฤษฎีที่การศึกษาพื้นที่เดียวไม่สามารถให้ได้

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกถึงนักวิจัยที่ต้องการทำความเข้าใจว่าพยาบาลจัดการกับภาระทางอารมณ์อย่างไร — ไม่ใช่แค่ในโรงพยาบาลเดียว แต่ในโรงพยาบาลต่างๆ ในประเทศที่แตกต่างกัน หรือมีรูปแบบการจัดอัตรากำลังที่แตกต่างกัน การศึกษาหอผู้ป่วยเดียวให้ความลึกซึ้ง การศึกษาหลายหอผู้ป่วยให้ความลึกซึ้งพร้อมความสามารถในการระบุว่าคุณลักษณะใดเป็นสากลและคุณลักษณะใดเป็นบริบทเฉพาะ ชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบคือการเคลื่อนไหวนี้: มันยังคงความสมบูรณ์ของการทำงานภาคสนามแบบเจาะลึกในขณะที่เพิ่มพลังในการอธิบายที่มาจากการเปรียบเทียบกรณีต่างๆ อย่างเป็นระบบ

ประวัติศาสตร์

ประเพณีชาติพันธุ์วรรณาในการศึกษาชุมชนที่แตกต่างกันมีมาตั้งแต่ Bronislaw Malinowski และ Franz Boas ในช่วงต้นศตวรรษที่ยี่สิบ ความมุ่งมั่นในการเปรียบเทียบปรากฏขึ้นตั้งแต่แรก — หนังสือ Patterns of Culture (1934) ของ Ruth Benedict เปรียบเทียบสามวัฒนธรรม — แต่กรอบระเบียบวิธีที่เป็นระบบสำหรับการเปรียบเทียบชาติพันธุ์วรรณาหลายพื้นที่เกิดขึ้นในภายหลัง หนังสือ The Comparative Method (1987) ของ Charles Ragin ได้ให้ตรรกะที่เข้มงวดสำหรับการเปรียบเทียบเชิงคุณภาพระหว่างกรณีต่างๆ บทความสำคัญของ George Marcus ในปี 1995 ใน Annual Review of Anthropology ได้กำหนดชาติพันธุ์วรรณาหลายพื้นที่อย่างเป็นทางการว่าเป็นวิธีการที่ติดตามผู้คน วัตถุ หรือวาทกรรมข้ามสถานที่ต่างๆ ซึ่งทำให้แนวทางนี้มีอัตลักษณ์ทางระเบียบวิธีในปัจจุบัน

ควรใช้เมื่อใด

ใช้ชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบเมื่อคำถามการวิจัยเป็นเรื่องเกี่ยวกับความหลากหลาย ความคล้ายคลึง หรือเงื่อนไขที่ปรากฏการณ์ทางสังคมเกิดขึ้น — และเมื่อการทำงานภาคสนามแบบเจาะลึกที่คำนึงถึงบริบทเป็นสิ่งจำเป็นในการตอบคำถามนั้น วิธีนี้เหมาะสำหรับการศึกษาการนำนโยบายไปใช้ในองค์กรต่างๆ การปฏิบัติงานในวิชาชีพต่างๆ หรือความหมายทางวัฒนธรรมในชุมชนต่างๆ ไม่เหมาะสมเมื่อมีเป้าหมายเพื่อสร้างภาพรวมที่สมบูรณ์ของชุมชนเดียว (ให้ใช้ชาติพันธุ์วรรณาพื้นที่เดียวแทน) เมื่อเวลาหรือการเข้าถึงอนุญาตให้มีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งในสถานที่เดียวเท่านั้น หรือเมื่อการเปรียบเทียบมีความบางเบาในเชิงแนวคิด — เพียงแค่เปรียบเทียบสองพื้นที่โดยไม่มีตรรกะเชิงเปรียบเทียบที่มีแรงจูงใจทางทฤษฎีจะเพิ่มความซับซ้อนโดยไม่ได้รับประโยชน์จากการวิเคราะห์

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ใช้ทรัพยากรมากกว่าชาติพันธุ์วรรณาพื้นที่เดียวอย่างมาก — สถานที่ทำงานภาคสนามหลายแห่งเพิ่มเวลา ค่าใช้จ่าย และความท้าทายในการเข้าถึง
  • ความลึกซึ้งในแต่ละพื้นที่อาจตื้นกว่าในงานเฉพาะพื้นที่เดียว ซึ่งเสี่ยงต่อความเข้าใจผิวเผินของบริบทท้องถิ่น
  • การเปรียบเทียบต้องอาศัย tertium comparationis ที่สอดคล้องกัน — แนวคิดหรือมิติร่วม — ซึ่งมักจะยากที่จะกำหนดในบริบททางวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน
  • นักวิจัยต้องจัดการและสะท้อนถึงตำแหน่งของตนเองในทุกพื้นที่ ซึ่งเพิ่มความซับซ้อนเชิงสะท้อน
  • ผลการวิจัยยังคงผูกติดกับบริบทและไม่สามารถสรุปผลทางสถิติได้

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • รวมความลึกซึ้งทางบริบทของชาติพันธุ์วรรณนากับพลังในการอธิบายของการเปรียบเทียบ
  • เผยให้เห็นว่ารูปแบบทางสังคมใดเป็นแบบเฉพาะพื้นที่และรูปแบบใดที่คงอยู่ข้ามบริบทที่แตกต่างกัน
  • เหมาะสำหรับการศึกษาปรากฏการณ์ที่กระจายตัวอยู่ตามสถานที่ต่างๆ โดยธรรมชาติ — เช่น ห่วงโซ่อุปทาน เครือข่ายวิชาชีพ ระบอบนโยบาย
  • ยืดหยุ่น: การเปรียบเทียบสามารถจัดโครงสร้างเป็นแบบคล้ายกันมากที่สุด แตกต่างกันมากที่สุด หรือความหลากหลายสูงสุด ขึ้นอยู่กับคำถามการวิจัย
  • สร้างทฤษฎีที่มีเงื่อนไขขอบเขตกว้างกว่าการศึกษาพื้นที่เดียว

การประยุกต์ใช้

  • การเปรียบเทียบว่าพนักงานแนวหน้าใช้นโยบายระดับชาติเดียวกันในโรงพยาบาล โรงเรียน หรือหน่วยงานบริการสังคมที่มีวัฒนธรรมองค์กรที่แตกต่างกันอย่างไร
  • การติดตามว่าอัตลักษณ์ทางวิชาชีพ — เช่น การเป็นวิศวกรหรือพยาบาล — ถูกสร้างและแสดงออกอย่างไรในบริบทระดับชาติหรือสถาบันที่แตกต่างกัน
  • การศึกษาว่าชุมชนผู้อพยพข้ามชาติรักษาความสัมพันธ์ทางสังคมและแนวปฏิบัติทางวัฒนธรรมอย่างไรในประเทศต้นทางและปลายทาง
  • การตรวจสอบว่าห่วงโซ่สินค้าโภคภัณฑ์ทั่วโลก — อาหาร อิเล็กทรอนิกส์ แฟชั่น — สร้างประสบการณ์และความหมายในการทำงานที่แตกต่างกันอย่างไรในสถานที่ผลิต จัดจำหน่าย และบริโภค
  • การพิจารณาว่าการปฏิรูปการศึกษาเดียวกันถูกตีความ ต่อต้าน หรือปรับเปลี่ยนแตกต่างกันอย่างไรในเขตการศึกษาในเมืองเทียบกับชนบท
  • การเปรียบเทียบแนวปฏิบัติทางเศรษฐกิจนอกระบบในตลาดชุมชนในเมืองต่างๆ เพื่อระบุตรรกะเชิงโครงสร้างร่วมกัน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

นักวิจัยเลือกพื้นที่ กลุ่ม หรือบริบทตั้งแต่สองแห่งขึ้นไปโดยอาศัยเหตุผลที่มีแรงจูงใจทางทฤษฎี — ความหลากหลายสูงสุดเพื่อเปิดเผยขอบเขต หรือการออกแบบที่คล้ายกันมากที่สุด/แตกต่างกันมากที่สุดเพื่อแยกปัจจัยอธิบาย คำถามเชิงเปรียบเทียบจะถูกกำหนดขึ้นก่อนเริ่มการทำงานภาคสนาม และเกณฑ์สำหรับการเลือกพื้นที่ (การเข้าถึง ความเกี่ยวข้อง ความแตกต่าง) จะถูกบันทึกไว้เพื่อให้ผู้อ่านสามารถประเมินความสามารถในการถ่ายทอดได้

2

การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่อง การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง และการรวบรวมเอกสารจะดำเนินการในแต่ละพื้นที่ตามธรรมเนียมปฏิบัติทางชาติพันธุ์วรรณนา นักวิจัยใช้เวลาเพียงพอในแต่ละพื้นที่เพื่อให้เกิดความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในฐานะคนวงใน — ตั้งแต่หลายสัปดาห์ถึงหลายเดือนขึ้นอยู่กับการเข้าถึงและความซับซ้อน บันทึกภาคสนามเชิงสะท้อนจะบันทึกทั้งสิ่งที่สังเกตเห็นและจุดยืนในการตีความของนักวิจัยในแต่ละสถานที่

3

แต่ละพื้นที่จะถูกวิเคราะห์เป็นกรณีที่สมบูรณ์ในตัวเองก่อนที่จะเริ่มการเปรียบเทียบ การพรรณนาอย่างละเอียด หมวดหมู่ท้องถิ่น และประเด็นเฉพาะพื้นที่จะถูกพัฒนาผ่านการเข้ารหัสแบบเปิดและการจดบันทึก ขั้นตอนนี้ช่วยให้มั่นใจว่าความแตกต่างเฉพาะพื้นที่จะไม่ถูกยุบรวมเข้ากับหมวดหมู่เชิงเปรียบเทียบที่อาจไม่เหมาะสมกับทุกบริบทก่อนเวลาอันควร

4

ประเด็น รูปแบบ และปัจจัยอธิบายที่ระบุภายในแต่ละกรณีจะถูกนำมาเปรียบเทียบอย่างเป็นระบบ นักวิจัยมองหาความเหมือนที่บ่งชี้ถึงกลไกพื้นฐาน และความแตกต่างที่ชี้ให้เห็นถึงเงื่อนไขที่ขึ้นอยู่กับบริบท ตารางวิเคราะห์หรือตารางเปรียบเทียบช่วยให้ตรรกะข้ามพื้นที่ชัดเจนและตรวจสอบได้

5

ผลการวิเคราะห์ภายในกรณีและข้ามกรณีจะถูกรวมเข้ากับการบรรยายเชิงเปรียบเทียบที่ตอบคำถามการวิจัยดั้งเดิม การสังเคราะห์จะอธิบายว่าอะไรแตกต่างกันในแต่ละพื้นที่และเพราะเหตุใด ระบุเงื่อนไขที่รูปแบบเฉพาะดำรงอยู่ และอภิปรายเงื่อนไขขอบเขต — ขอบเขตของบริบทที่ผลการวิจัยสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างสมเหตุสมผล

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การเลือกพื้นที่โดยอาศัยโอกาสมากกว่าทฤษฎี — การเลือกสถานที่โดยอาศัยความสะดวกสบายมากกว่าตรรกะเชิงเปรียบเทียบที่เป็นหลักการ บ่อนทำลายคุณูปการเชิงเปรียบเทียบและทำให้ผลการวิจัยถูกกล่าวหาว่าเลือกเฉพาะข้อมูลที่สนับสนุน
  • การเร่งรีบในการวิเคราะห์ภายในกรณี — การย้ายไปสู่การเปรียบเทียบข้ามพื้นที่โดยตรงก่อนที่จะเข้าใจแต่ละพื้นที่อย่างละเอียดนำไปสู่การสรุปผลก่อนเวลาอันควรและพลาดความหลากหลายที่มีนัยสำคัญในท้องถิ่นที่อาจเปลี่ยนแปลงการตีความได้
  • การถือว่าการเปรียบเทียบเป็นเพียงการเพิ่มเติม — การเยี่ยมชมสองพื้นที่และเขียนชาติพันธุ์วรรณนาแยกกันสองเรื่องแล้วนำมาเปรียบเทียบกันไม่ใช่ชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบ การเปรียบเทียบที่แท้จริงต้องอาศัยหมวดหมู่การวิเคราะห์แบบบูรณาการที่นำไปใช้อย่างเป็นระบบในทุกพื้นที่
  • การประเมินความท้าทายในการแปลต่ำไป — ในการศึกษาข้ามชาติหรือข้ามภาษา การทำให้มั่นใจว่าแนวคิด คำถามสัมภาษณ์ และหมวดหมู่การวิเคราะห์มีความเท่าเทียมกันในเชิงหน้าที่ในภาษาและวัฒนธรรมต่างๆ ต้องได้รับความสนใจอย่างชัดเจน

คำถามที่พบบ่อย

ฉันต้องใช้กี่พื้นที่สำหรับการทำชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบ?

ต้องมีอย่างน้อยสองพื้นที่ แต่สองพื้นที่ก็เป็นจำนวนสูงสุดที่ความลึกซึ้งทางชาติพันธุ์วรรณาอย่างเต็มที่นั้นเป็นไปได้สำหรับนักวิจัยคนเดียว การศึกษาที่มีสามถึงห้าพื้นที่เป็นเรื่องปกติในโครงการที่ได้รับทุนสนับสนุนซึ่งมีทีมวิจัย จำนวนพื้นที่ควรขับเคลื่อนด้วยตรรกะเชิงเปรียบเทียบ — การออกแบบที่คล้ายกันมากที่สุดหรือแตกต่างกันมากที่สุดสามารถให้ผลผลิตสูงด้วยพื้นที่ที่เลือกมาอย่างดีเพียงสองแห่ง — มากกว่าความต้องการที่จะเพิ่มความครอบคลุมให้สูงสุด

ฉันต้องใช้เวลาเท่าไรในแต่ละพื้นที่?

ไม่มีขั้นต่ำที่เป็นสากล แต่เวลาต้องเพียงพอที่จะก้าวข้ามความประทับใจผิวเผินจากการเยี่ยมชมครั้งแรกและพัฒนาความเข้าใจในฐานะคนวงใน ในทางปฏิบัติ หมายถึงหลายสัปดาห์ถึงหลายเดือนต่อพื้นที่ การเยี่ยมชมที่สั้นลงเป็นไปได้เมื่อมีการกลับไปเยี่ยมซ้ำ การสัมภาษณ์ติดตามผลทางไกล หรือการวิเคราะห์เอกสาร แต่การเยี่ยมชมสั้นๆ เพียงครั้งเดียวต่อพื้นที่ไม่ถือเป็นการทำงานภาคสนามเชิงชาติพันธุ์วรรณา

ชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบกับการศึกษาหลายกรณีแตกต่างกันอย่างไร?

ทั้งสองเกี่ยวข้องกับการเปรียบเทียบอย่างเป็นระบบในแต่ละพื้นที่ ความแตกต่างที่สำคัญคือวิธีการเก็บข้อมูลและข้อผูกมัดทางญาณวิทยา: ชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบต้องอาศัยการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่องและการทำงานภาคสนามแบบเจาะลึก — การอยู่ในบริบทนั้น ไม่ใช่แค่การรวบรวมเอกสารหรือการสัมภาษณ์ การวิจัยการศึกษาหลายกรณีสามารถอาศัยการสัมภาษณ์และเอกสารทั้งหมดโดยไม่ต้องมีการปรากฏตัวในภาคสนาม การเลือกระหว่างสองวิธีนี้ขึ้นอยู่กับว่าการสังเกตการณ์ชีวิตทางสังคมโดยตรงและเป็นเวลานานในบริบทนั้นจำเป็นต่อคำถามการวิจัยหรือไม่

ฉันสามารถทำชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบคนเดียวได้หรือไม่ หรือต้องมีทีม?

นักวิจัยเดี่ยวสามารถทำชาติพันธุ์วรรณาเปรียบเทียบที่มีคุณภาพสูงได้ด้วยสองหรือสามพื้นที่โดยการทำงานภาคสนามตามลำดับแทนที่จะพร้อมกัน การทำงานภาคสนามหลายพื้นที่พร้อมกันในหลายสถานที่ต้องใช้ทีม การทำงานภาคสนามตามลำดับเป็นรูปแบบที่พบได้บ่อยกว่าสำหรับนักวิจัยระดับปริญญาเอกหรือนักวิจัยในระยะเริ่มต้นอาชีพ ข้อเสียคือการทำงานภาคสนามตามลำดับหมายความว่าพื้นที่ต่างๆ ถูกศึกษาในเวลาที่แตกต่างกัน ซึ่งเป็นข้อจำกัดที่ต้องรับทราบและจัดการในเชิงวิเคราะห์

ฉันจะมั่นใจได้อย่างไรว่าการเปรียบเทียบของฉันยุติธรรมและไม่ถูกบิดเบือนโดยความคาดหวังล่วงหน้าของฉันเอง?

การสะท้อนตนเองเป็นหลักประกันหลัก: เก็บสมุดบันทึกภาคสนามเชิงสะท้อนในทุกพื้นที่เพื่อบันทึกข้อสันนิษฐาน ความประหลาดใจ และทางเลือกในการตีความของคุณ ดำเนินการตรวจสอบกับผู้ให้ข้อมูลในแต่ละพื้นที่แยกกันก่อนที่จะรวมข้อสรุปข้ามพื้นที่ ใช้ตารางวิเคราะห์เพื่อให้การเปรียบเทียบของคุณชัดเจนและเปิดเผยต่อการตรวจสอบ หากเป็นไปได้ ให้เพื่อนร่วมงานที่ไม่คุ้นเคยกับพื้นที่ต่างๆ ตรวจสอบการตีความข้ามกรณีของคุณก่อนที่จะสรุปผล

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Marcus, G. E. (1995). Ethnography in/of the world system: The emergence of multi-sited ethnography. Annual Review of Anthropology, 24, 95–117.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Ragin, C. C. (1987). The Comparative Method: Moving Beyond Qualitative and Quantitative Strategies. University of California Press.

    ISBN: 978-0520906525
    คัดลอกแล้ว