Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

มาตรวัดการรวมกลุ่มนิยม-ปัจเจกนิยม

ผู้เสนอ
Theodore M. Singelis and Hazel R. Markus
ปี
1994
ประเภท
Self-report Likert scale
กลุ่มวิธี
Cross-cultural scale

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

มาตรวัดการรวมกลุ่มนิยม-ปัจเจกนิยม (Collectivism-Individualism Scale) เป็นแบบวัดตนเองที่ออกแบบมาเพื่อประเมินความแตกต่างระหว่างบุคคลในด้านการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาตนเอง (independent self-construal) กับการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาผู้อื่น (interdependent self-construal) และแนวโน้มทางวัฒนธรรมต่อแนวคิดปัจเจกนิยมและแนวคิดการรวมกลุ่มนิยม เครื่องมือนี้พัฒนาโดย Singelis (1994) และได้รับการปรับปรุงผ่านงานวิจัยต่อมาโดย Triandis และคณะ โดยวัดมิติของแนวคิดเกี่ยวกับตนเองในฐานะแบบพึ่งพาตนเอง (เป็นอิสระ, มีเอกลักษณ์) หรือแบบพึ่งพาผู้อื่น (เชื่อมโยง, ผูกพันกับความสัมพันธ์) ปัจจุบันได้กลายเป็นเครื่องมือพื้นฐานสำหรับการวิจัยจิตวิทยาข้ามวัฒนธรรม

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

มาตรวัดนี้ประเมินว่าบุคคลรับรู้ตนเองอย่างไรเมื่อเทียบกับกลุ่ม แนวคิดปัจเจกนิยมเน้นเป้าหมายส่วนบุคคล, ความเป็นเอกลักษณ์, ความเป็นอิสระ และการแสดงออกถึงตนเอง; แนวคิดการรวมกลุ่มนิยมเน้นความสามัคคีของกลุ่ม, การพึ่งพาอาศัยกัน, หน้าที่ และการปรับตัวให้เข้ากับกลุ่ม สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่พบได้ทั่วไปในทุกวัฒนธรรม แต่เป็นความแตกต่างระหว่างบุคคลที่พบได้ในทุกวัฒนธรรม มาตรวัดนี้จับประเด็นว่าบุคคลนำทางความตึงเครียดระหว่างพลังอำนาจส่วนบุคคลกับภาระผูกพันทางสังคมอย่างไร

ประวัติศาสตร์

Theodore M. Singelis ได้พัฒนามาตรวัดนี้ขึ้นในปี 1994 เพื่อวัดการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาตนเองและแบบพึ่งพาผู้อื่น โดยอิงตามกรอบแนวคิดทางทฤษฎีของ Hazel Markus และ Shinobu Kitayama ที่จำแนกประเภทของแนวคิดตนเองเหล่านี้ในวัฒนธรรมต่างๆ มาตรวัดนี้ต่อยอดจากงานก่อนหน้าของ Hofstede เกี่ยวกับมิติทางวัฒนธรรม และงานของ Triandis เกี่ยวกับปัจเจกนิยม-การรวมกลุ่มนิยม นับตั้งแต่นั้นมา เครื่องมือนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางของการวิจัยแนวคิดตนเองในจิตวิทยาข้ามวัฒนธรรม และได้รับการตรวจสอบความถูกต้องเชิงประจักษ์อย่างกว้างขวางในกลุ่มประชากรที่หลากหลาย

ควรใช้เมื่อใด

ใช้มาตรวัดการรวมกลุ่มนิยม-ปัจเจกนิยมในการวิจัยข้ามวัฒนธรรม, การศึกษาการปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมใหม่, พฤติกรรมองค์กรในบริบทพหุวัฒนธรรม และเมื่อตรวจสอบความแตกต่างของแนวคิดตนเอง เหมาะสำหรับกลุ่มตัวอย่างนานาชาติ, ประชากรผู้อพยพ และการออกแบบเชิงเปรียบเทียบข้ามวัฒนธรรม มาตรวัดนี้มีคุณค่าอย่างยิ่งเมื่อตรวจสอบว่าการรับรู้ตนเองมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมทางสังคม, การตัดสินใจ และความชอบขององค์กรอย่างไร

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ความแตกต่างระหว่างการพึ่งพาตนเองและการพึ่งพาผู้อื่นนั้นมีข้อจำกัดอยู่บ้าง; การรับรู้ตนเองนั้นมีความซับซ้อนหลายมิติ
  • รายการอาจไม่สามารถแปลได้อย่างเท่าเทียมกันในภาษาต่างๆ; บางแนวคิดมีความเฉพาะเจาะจงทางวัฒนธรรม
  • อคติจากการตอบสนองตามที่สังคมต้องการอาจแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรม; บางวัฒนธรรมเน้นการพึ่งพาผู้อื่นที่สังคมยอมรับมากกว่า
  • การขึ้นอยู่กับบริบท; การรับรู้ตนเองอาจเปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์และความสำคัญของอัตลักษณ์

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • จับความแปรปรวนในระดับบุคคลของการรับรู้ตนเอง แทนที่จะสันนิษฐานว่าวัฒนธรรมมีความเป็นเนื้อเดียวกัน
  • มีพื้นฐานที่แข็งแกร่งในทฤษฎีแนวคิดตนเองและการตรวจสอบความถูกต้องข้ามวัฒนธรรมอย่างกว้างขวาง
  • แนวทางแบบสองมิติช่วยให้สามารถตรวจจับการรับรู้ตนเองแบบสองวัฒนธรรม, แบบบูรณาการ หรือแบบชายขอบได้
  • ความเที่ยงตรงเชิงพยากรณ์ที่แข็งแกร่งสำหรับผลลัพธ์ที่หลากหลาย รวมถึงแรงจูงใจ, การเลือก และพฤติกรรมทางสังคม

การประยุกต์ใช้

  • การทำความเข้าใจความแตกต่างของแรงจูงใจและทิศทางของเป้าหมายในสภาพแวดล้อมทางการศึกษาและองค์กร
  • การพยากรณ์ความชอบของผู้บริโภค, ความภักดีต่อแบรนด์ และประสิทธิภาพของการโฆษณาในบริบททางวัฒนธรรมต่างๆ
  • การตรวจสอบพลวัตของครอบครัว, รูปแบบการเลี้ยงดู และความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูกในครอบครัวพหุวัฒนธรรม
  • การตรวจสอบว่าการรับรู้ตนเองมีอิทธิพลต่อการตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงองค์กรและรูปแบบความเป็นผู้นำอย่างไร
  • การทำความเข้าใจรูปแบบการสื่อสาร, การแก้ไขข้อขัดแย้ง และรูปแบบการเจรจาต่อรองในบริบททางวัฒนธรรมต่างๆ

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ผู้ตอบแบบสอบถามจะให้คะแนนรายการประมาณ 15–30 ข้อ โดยใช้มาตรวัดแบบลิเคิร์ท (Likert scale) (มักเป็นแบบ 5 ระดับ หรือ 7 ระดับ) เกี่ยวกับแนวคิดตนเอง, แรงจูงใจ และการวางตัวทางสังคม รายการต่างๆ ประเมินความรู้สึกเกี่ยวกับความเป็นอิสระ, การพึ่งพาผู้อื่น, ความสำเร็จส่วนบุคคล และความสามัคคีของกลุ่ม

2

คำนวณคะแนนเฉลี่ยแยกต่างหากสำหรับการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาตนเอง และการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาผู้อื่น โดยทั่วไปแต่ละแบบจะอยู่ในช่วง 1 ถึง 5 หรือ 1 ถึง 7 คะแนนที่สูงขึ้นของการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาตนเองสะท้อนถึงแนวโน้มแบบปัจเจกนิยม; คะแนนที่สูงขึ้นของการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาผู้อื่นสะท้อนถึงแนวโน้มแบบการรวมกลุ่มนิยม

3

คะแนนการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาตนเองที่สูงบ่งชี้ถึงการให้คุณค่ากับความเป็นอิสระส่วนบุคคล, ความเป็นเอกลักษณ์ และการแสดงออกถึงตนเอง คะแนนการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาผู้อื่นที่สูงบ่งชี้ถึงการให้คุณค่ากับความสามัคคีของกลุ่ม, การเป็นส่วนหนึ่ง และการปรับตัวให้เข้ากับกลุ่ม บุคคลอาจมีคะแนนสูงทั้งสองด้าน (มีสองวัฒนธรรม), ต่ำทั้งสองด้าน (ชายขอบ), หรือมีการกระจายตัวที่ไม่สมมาตรในมิติต่างๆ เหล่านี้

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การสันนิษฐานว่าการรวมกลุ่มนิยมหมายถึงการขาดพลังอำนาจส่วนบุคคลหรือการแสวงหาความเป็นเอกลักษณ์ต่ำ; ทั้งสองมิติสามารถอยู่ร่วมกันได้
  • การใช้แหล่งกำเนิดของชาติเป็นตัวแทนของการรับรู้ตนเองโดยไม่มีการวัดจริง; มีความแปรปรวนภายในประเทศอย่างมีนัยสำคัญ
  • การละเลยการเปลี่ยนแปลงตามบริบท; บุคคลอาจแสดงความเป็นอิสระในบางโดเมนและการพึ่งพาผู้อื่นในโดเมนอื่น
  • การปฏิบัติต่อปัจเจกนิยม-การรวมกลุ่มนิยมว่าเป็นแบบทวิภาคีแทนที่จะเป็นแบบมิติ; บุคคลส่วนใหญ่แสดงแนวโน้มที่ผสมผสานกัน

คำถามที่พบบ่อย

บุคคลสามารถมีคะแนนสูงทั้งในด้านปัจเจกนิยมและแนวคิดการรวมกลุ่มนิยมได้หรือไม่?

ได้. สิ่งนี้เรียกว่าการรับรู้ตนเองแบบ 'สองวัฒนธรรม' (bicultural) หรือ 'แบบบูรณาการ' (integrative) บุคคลส่วนใหญ่ โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในบริบทพหุวัฒนธรรมหรือมีบทบาททางสังคมที่หลากหลาย จะยอมรับทั้งแง่มุมของการรับรู้ตนเองแบบพึ่งพาตนเองและแบบพึ่งพาผู้อื่น บริบทและความสำคัญของอัตลักษณ์จะเป็นตัวกำหนดว่าสิ่งใดจะถูกกระตุ้นขึ้นมา

มาตรวัดนี้วัดเฉพาะบุคลิกภาพหรือค่านิยมทางวัฒนธรรมด้วยหรือไม่?

มาตรวัดนี้ส่วนใหญ่เป็นการวัดการรับรู้ตนเองของบุคคลและค่านิยมส่วนบุคคล แทนที่จะเป็นลักษณะของวัฒนธรรมในระดับวัฒนธรรม แม้ว่าจะได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรม แต่บุคคลภายในวัฒนธรรมเดียวกันก็มีความแตกต่างกันอย่างมาก เครื่องมือนี้วัดแนวโน้มทางวัฒนธรรมในฐานะความแตกต่างระหว่างบุคคล

มาตรวัดนี้เกี่ยวข้องกับมาตรวัดค่านิยมทางวัฒนธรรม (Cultural Values Scale) อย่างไร?

ทั้งสองมาตรวัดประเมินแนวโน้มทางวัฒนธรรม แต่มีความแตกต่างกันในจุดเน้น มาตรวัดการรวมกลุ่มนิยม-ปัจเจกนิยม มุ่งเน้นที่แนวคิดตนเอง (แบบพึ่งพาตนเองเทียบกับแบบพึ่งพาผู้อื่น) ส่วนมาตรวัดค่านิยมทางวัฒนธรรม จะครอบคลุมถึงค่านิยมที่ได้รับการยอมรับในวงกว้างกว่า ทั้งสองมักจะมีความสัมพันธ์กัน แต่ก็วัดแง่มุมที่แตกต่างกัน

การรับรู้ตนเองสามารถเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาหรือจากการแทรกแซงได้หรือไม่?

แม้ว่าการรับรู้ตนเองจะค่อนข้างคงที่ แต่ก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยประสบการณ์ชีวิตที่สำคัญ, การปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรม หรือการแทรกแซงอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงมักจะค่อยเป็นค่อยไป การกระตุ้นตามสถานการณ์ (Situational priming) สามารถเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของการรับรู้ตนเองได้ชั่วคราว

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Singelis, T. M. (1994). The measurement of independent and interdependent self-construals. Personality and Social Psychology Bulletin, 20(5), 580–591.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Triandis, H. C. (1995). Individualism and collectivism. Westview Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว