การตรวจสอบทางคลินิก
- ผู้เสนอ
- UK National Health Service and healthcare quality movements
- ปี
- 1989
- ประเภท
- Systematic quality review methodology
- กลุ่มวิธี
- Quality assurance, Outcomes measurement
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การตรวจสอบทางคลินิกเป็นกระบวนการที่เป็นระบบและเป็นวัฏจักร ซึ่งวัดคุณภาพของการดูแลทางคลินิกเทียบกับมาตรฐานและเกณฑ์อ้างอิงที่อิงหลักฐาน ระบุช่องว่าง และนำการปรับปรุงไปใช้เพื่อให้การปฏิบัติสอดคล้องกับหลักฐานที่ดีที่สุดในปัจจุบัน การตรวจสอบทางคลินิกซึ่งมีต้นกำเนิดใน NHS ของสหราชอาณาจักร ปัจจุบันเป็นเครื่องมือพื้นฐานในการประกันคุณภาพในองค์กรด้านสุขภาพทั่วโลก
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
การปฏิบัติทางการแพทย์มีความหลากหลาย: โรงพยาบาลแห่งหนึ่งใช้แนวทางปฏิบัติ A ในการรักษาภาวะ X อีกแห่งหนึ่งใช้แนวทางปฏิบัติ B หากไม่มีการทบทวนอย่างเป็นระบบ การปฏิบัติที่มีคุณภาพต่ำหรือล้าสมัยจะยังคงอยู่ การตรวจสอบทางคลินิกจะปิดช่องว่างนี้: กำหนดมาตรฐานตามหลักฐานและการปฏิบัติที่ดีที่สุด วัดการปฏิบัติปัจจุบันเทียบกับมาตรฐานเหล่านั้น ระบุช่องว่าง นำการเปลี่ยนแปลงไปใช้ และตรวจสอบซ้ำเพื่อยืนยันการปรับปรุง แตกต่างจากการวิจัย (ซึ่งถามว่า 'การรักษานี้ได้ผลหรือไม่') การตรวจสอบจะถามว่า 'เรากำลังทำในสิ่งที่เราทราบว่าได้ผลหรือไม่'
ประวัติศาสตร์
การตรวจสอบทางคลินิกเกิดขึ้นในสหราชอาณาจักรในช่วงปลายทศวรรษ 1980 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิรูป NHS ที่เน้นคุณภาพและความรับผิดชอบ แนวคิดนี้ได้รับการจัดทำเป็นเอกสารอย่างเป็นทางการในเอกสาร White Paper ปี 1989 'Working for Patients' ในช่วงทศวรรษ 2000 สถาบันแพทยศาสตร์ 'Crossing the Quality Chasm' เน้นย้ำถึงการวัดการปฏิบัติตามแนวทางปฏิบัติที่อิงหลักฐาน การตรวจสอบทางคลินิกปัจจุบันเป็นที่ต้องการของหน่วยงานรับรอง (Joint Commission, CMS) และเป็นส่วนสำคัญของการประกันคุณภาพในระบบสุขภาพที่พัฒนาแล้วส่วนใหญ่ การปฏิบัติสมัยใหม่มักจะบูรณาการการตรวจสอบเข้ากับการควบคุมกระบวนการทางสถิติและวิธีการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง
ควรใช้เมื่อใด
ใช้การตรวจสอบทางคลินิกเมื่อคุณต้องการวัดว่าการปฏิบัติสอดคล้องกับมาตรฐานที่อิงหลักฐานหรือไม่ เมื่อความแปรปรวนในการปฏิบัติบ่งชี้ถึงความไม่สอดคล้องกัน หรือเมื่อหน่วยงานกำกับดูแล/รับรองต้องการการตรวจสอบคุณภาพ การตรวจสอบทางคลินิกเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการประเมินการนำแนวทางปฏิบัติใหม่ไปใช้ หลีกเลี่ยงการตรวจสอบทางคลินิกหากมาตรฐานไม่ชัดเจนหรือเป็นที่ถกเถียง หากการเข้าถึงข้อมูลมีจำกัดอย่างมาก หรือหากมุ่งเน้นไปที่นวัตกรรม (การวิจัย) มากกว่าการรับรองการปฏิบัติที่จัดตั้งขึ้น
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- คุณภาพของการตรวจสอบขึ้นอยู่กับความชัดเจนของมาตรฐานและความถูกต้องของข้อมูล เกณฑ์ที่ไม่ชัดเจนหรือบันทึกที่ไม่สมบูรณ์นำไปสู่ข้อสรุปที่ไม่น่าเชื่อถือ
- ไม่ได้ประเมินว่ามาตรฐานนั้นเหมาะสมหรือไม่ (นั่นเป็นคำถามสำหรับการวิจัยหรือการพัฒนากลุ่มแนวทางปฏิบัติ)
- ไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุได้: หากผู้ป่วยเพียงไม่กี่รายได้รับการรักษาที่แนะนำตามแนวทางปฏิบัติ อาจสะท้อนถึงการตัดสินใจทางคลินิกที่เหมาะสม แทนที่จะเป็นความล้มเหลวของคุณภาพ
- ความเสี่ยงของผลกระทบที่ไม่คาดคิด: การตรวจสอบตัวชี้วัดอาจนำไปสู่การเล่นเกม (บรรลุเป้าหมายโดยไม่ปรับปรุงการดูแล) หรือการจำกัดขอบเขตอย่างไม่เหมาะสม
- การนำการปรับปรุงไปใช้ต้องอาศัยการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรม: ผลการตรวจสอบเพียงอย่างเดียวไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมได้หากไม่มีการจัดการและการสนับสนุนจากผู้นำอย่างแข็งขัน
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- วัดโดยตรงว่ามีการปฏิบัติตามแนวทางปฏิบัติที่อิงหลักฐานหรือไม่ ปิดช่องว่างระหว่างความรู้และการปฏิบัติ
- ให้ทีมงานทางคลินิกมีส่วนร่วมในการกำหนดและประเมินคุณภาพ ปรับปรุงความเป็นเจ้าของและการยอมรับ
- ระบุอุปสรรคเชิงระบบ (ทรัพยากร การฝึกอบรม ระบบ) ที่ไม่สามารถมองเห็นได้โดยแพทย์แต่ละคน
- แนวทางวัฏจักร (ตรวจสอบ-นำไปใช้-ตรวจสอบซ้ำ) รักษาการปรับปรุงและป้องกันการถดถอย
- ต้นทุนค่อนข้างต่ำเมื่อเทียบกับการวิจัย ใช้ข้อมูลที่มีอยู่และความเชี่ยวชาญภายใน
การประยุกต์ใช้
- การตรวจสอบการปฏิบัติตามชุดการรักษาภาวะเซพซิส (ยาปฏิชีวนะภายใน 1 ชั่วโมง การวัดแลคเตท การให้สารน้ำ) เพื่อประเมินและปรับปรุงอัตราการรอดชีวิตจากภาวะช็อกจากการติดเชื้อในกระแสเลือด
- การวัดว่ามีการคัดกรองภาวะซึมเศร้าหรือไม่ และกรณีที่ผลเป็นบวกได้รับการส่งต่อไปรับการรักษาในคลินิกปฐมภูมิ
- การประเมินการป้องกันการติดเชื้อที่บริเวณผ่าตัด: การประเมินว่ามีการให้ยาปฏิชีวนะก่อนการผ่าตัดภายในกรอบเวลาที่แนะนำหรือไม่ และมีการหยุดยาอย่างเหมาะสมหรือไม่
- การตรวจสอบคุณภาพการบันทึกในเวชระเบียน: องค์ประกอบที่จำเป็น (ประวัติ, การตรวจร่างกาย, การประเมิน, แผนการรักษา) อยู่ครบถ้วนและสมบูรณ์หรือไม่?
- การวัดการเข้าถึงการดูแลอย่างทันท่วงที: ผู้ป่วยที่มีภาวะหลอดเลือดหัวใจเฉียบพลันที่สงสัยได้รับการตรวจวินิจฉัยภายในกรอบเวลาที่แนะนำตามแนวทางปฏิบัติหรือไม่?
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
กำหนดหัวข้อการตรวจสอบ: เลือกพื้นที่ทางคลินิกที่มีผลกระทบสูง (ภาระของโรค ต้นทุน ความเสี่ยงด้านความปลอดภัย ความแปรปรวนที่ทราบ) พัฒนาเกณฑ์การตรวจสอบที่ชัดเจนตามหลักฐาน แนวทางปฏิบัติวิชาชีพ และข้อมูลป้อนกลับจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย การปฏิบัติที่ดีควรมีลักษณะอย่างไร? ตัดสินใจเลือกแหล่งข้อมูล (เวชระเบียน, เวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์, ทะเบียน, การสำรวจผู้ป่วย)
ชี้แจงข้อกำหนดข้อมูลและวิธีการรวบรวม ตัวอย่าง: หากการตรวจสอบเวชระเบียนทั้งหมดเป็นไปไม่ได้ ให้ใช้การสุ่มตัวอย่างแบบสุ่ม (ตรวจสอบให้แน่ใจว่าขนาดตัวอย่างให้กำลังทางสถิติ) ฝึกอบรมผู้รวบรวมข้อมูลในการใช้เกณฑ์เพื่อให้เกิดความสอดคล้อง รวบรวมข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับการปฏิบัติปัจจุบันเทียบกับเกณฑ์
เปรียบเทียบการปฏิบัติที่สังเกตได้กับเกณฑ์: ผู้ป่วยกี่เปอร์เซ็นต์ได้รับการรักษาที่แนะนำ? มีการปฏิบัติตามแนวทางปฏิบัติหรือไม่? วิเคราะห์ตามกลุ่มผู้ป่วย ผู้ให้บริการ หรือพื้นที่ทางคลินิกเพื่อระบุรูปแบบ
ระบุสาเหตุของช่องว่าง: แนวทางปฏิบัติเป็นที่รู้จักหรือไม่? มีการขาดแคลนทรัพยากรหรือไม่? มีอุปสรรคจากผู้ป่วยหรือไม่? ให้ทีมงานทางคลินิกมีส่วนร่วมในการวิเคราะห์สาเหตุที่แท้จริงและการออกแบบร่วมกันของการดำเนินการปรับปรุง
นำการเปลี่ยนแปลงไปใช้ ตรวจสอบซ้ำหลังจากมีเวลาเพียงพอสำหรับการยอมรับการเปลี่ยนแปลง (โดยทั่วไป 6-12 เดือน) เพื่อยืนยันการปรับปรุง รักษาการปรับปรุงผ่านวงจรการตรวจสอบและข้อเสนอแนะ รายงานผลการวิจัยต่อผู้บริหารและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การเลือกหัวข้อการตรวจสอบที่วัดผลได้ง่าย แต่มีความสำคัญทางคลินิกน้อย ให้ความสำคัญกับพื้นที่ที่มีผลกระทบสูง
- การกำหนดเกณฑ์ที่เข้มงวดเกินไป (การปฏิบัติตามแนวทางปฏิบัติ 100% เป็นไปไม่ได้) หรือหลวมเกินไป (ไม่ชัดเจนจนการปฏิบัติทั้งหมดดูเหมือนเป็นไปตามข้อกำหนด)
- การตรวจสอบการปฏิบัติโดยไม่ให้แพทย์มีส่วนร่วมในการออกแบบ: สิ่งนี้ก่อให้เกิดการต่อต้านและการมีส่วนร่วมน้อย
- การไม่ตรวจสอบซ้ำ: การตรวจสอบเพียงครั้งเดียวโดยไม่มีการติดตามผล ไม่ได้ให้หลักฐานของการปรับปรุงที่ยั่งยืน
- การใช้ผลการตรวจสอบในเชิงลงโทษ (ตำหนิแพทย์แต่ละคน) แทนที่จะใช้เป็นระบบเพื่อปรับปรุงกระบวนการ: สิ่งนี้ทำลายความไว้วางใจและยับยั้งความเปิดเผย
คำถามที่พบบ่อย
อะไรคือความแตกต่างระหว่างการตรวจสอบทางคลินิกและการวิจัย?
การตรวจสอบวัดว่าการปฏิบัติปัจจุบันสอดคล้องกับมาตรฐานที่ทราบหรือไม่ (เชิงพรรณนา มักไม่มีกลุ่มควบคุม) การวิจัยทดสอบว่าการแทรกแซงมีประสิทธิภาพหรือไม่ (เชิงทดลอง มีกลุ่มควบคุม) การตรวจสอบเป็นการย้อนหลังและประเมินผล การวิจัยเป็นการมองไปข้างหน้าและสืบสวน การตรวจสอบโดยทั่วไปไม่จำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการจริยธรรม การวิจัยจำเป็น
ฉันจะพัฒนากลุ่มเกณฑ์การตรวจสอบได้อย่างไร?
ใช้หลักฐาน: การทบทวนอย่างเป็นระบบ แนวทางปฏิบัติทางคลินิก เอกสารแนะนำแนวปฏิบัติที่ดีที่สุด ให้ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลัก (แพทย์ ผู้ป่วย ผู้บริหาร) มีส่วนร่วมในการสร้างฉันทามติเกี่ยวกับสิ่งที่ถือเป็นคุณภาพ แยกเกณฑ์กระบวนการ (สิ่งที่ควรเกิดขึ้น) ออกจากเกณฑ์ผลลัพธ์ (สิ่งที่ควรบรรลุ) เกณฑ์ควรมีความสำคัญ วัดผลได้ และสามารถบรรลุได้ด้วยความพยายามที่สมเหตุสมผล
ฉันต้องสุ่มตัวอย่างเท่าใดในการตรวจสอบ?
ขนาดตัวอย่างขึ้นอยู่กับความชุกของภาวะและระดับความแม่นยำที่ต้องการ สำหรับภาวะที่พบบ่อย (> 10% ของความชุก) ตัวอย่าง 50-100 อาจเพียงพอที่จะตรวจจับความแตกต่างที่สำคัญ สำหรับภาวะที่หายาก อาจต้องใช้ 200-500 ใช้เครื่องคำนวณขนาดตัวอย่างสำหรับสัดส่วนทวินาม หรือปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านสถิติ
ฉันควรรอเป็นเวลานานเท่าใดก่อนที่จะตรวจสอบซ้ำหลังจากนำการเปลี่ยนแปลงไปใช้?
โดยทั่วไป 6-12 เดือนเพื่อให้มีเวลาสำหรับการเปลี่ยนแปลงการปฏิบัติที่จะเกิดขึ้น หากการเปลี่ยนแปลงนั้นง่าย (เช่น การนำรายการตรวจสอบไปใช้) 3-6 เดือนอาจเพียงพอ หากต้องการการออกแบบระบบที่ซับซ้อน อาจต้องใช้เวลา 12-24 เดือน วางแผนระยะเวลาการตรวจสอบซ้ำตามกรอบเวลาการยอมรับที่เป็นจริง
จะเกิดอะไรขึ้นหากการตรวจสอบซ้ำแสดงว่าไม่มีการปรับปรุงแม้ว่าจะได้นำคำแนะนำไปใช้แล้วก็ตาม?
ตรวจสอบอุปสรรค: คำแนะนำมีความชัดเจนสำหรับแพทย์หรือไม่? มีข้อจำกัดด้านทรัพยากรหรือไม่? มีแนวทางปฏิบัติใหม่ที่มาแทนที่คำแนะนำหรือไม่? ให้ทีมงานมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหา บางครั้งผลการตรวจสอบเบื้องต้นอาจทำให้ช่องว่างดูใหญ่เกินจริง การตรวจสอบซ้ำอาจแสดงให้เห็นว่าพื้นฐานดีกว่าที่คาดการณ์ไว้ ดำเนินการต่อไปแต่มีความยืดหยุ่น
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Institute of Medicine. (2001). Crossing the Quality Chasm: A New Health System for the 21st Century. National Academies Press.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วDavies, H. T., Crombie, I. K., & Tavakoli, M. (2006). When can odds ratios mislead? British Medical Journal, 316(7136), 989–991.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วNational Institute for Health and Clinical Excellence (NICE). (2002). Principles for best practice in clinical audit. Royal Society of Medicine Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว