Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

Circular Dichroism

ผู้เสนอ
Jean-Claude Fasman
ปี
1969
ประเภท
Spectroscopic method
กลุ่มวิธี
Optical Spectroscopy

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

Circular Dichroism (CD) spectroscopy เป็นเทคนิคที่ใช้วัดการดูดกลืนแสงที่แตกต่างกันของแสงโพลาไรซ์แบบวงกลมซ้ายและขวาโดยโมเลกุลที่มีฤทธิ์ทางแสง โดยเฉพาะโปรตีนและกรดนิวคลีอิก เทคนิค CD ซึ่งริเริ่มโดย Greenfield และ Fasman ในปี 1969 เป็นเทคนิคที่รวดเร็วและไม่ทำลายตัวอย่าง สำหรับการจำแนกลักษณะโครงสร้างทุติยภูมิ (alpha-helix, beta-sheet) การติดตามการเปลี่ยนแปลงการพับตัวของโปรตีน และการประเมินการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างตามการเปลี่ยนแปลงของ pH, อุณหภูมิ หรือการจับกับลิแกนด์

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

โปรตีนและกรดนิวคลีอิกมีอะตอมคาร์บอนที่ไม่สมมาตรและแสดงคุณสมบัติ circular dichroism ในแถบการดูดกลืนแสง โครงสร้างทุติยภูมิที่แตกต่างกันจะให้สเปกตรัม CD ที่มีลักษณะเฉพาะ: alpha-helices แสดงรูปแบบที่โดดเด่นโดยมีค่าต่ำสุดที่ประมาณ 222 นาโนเมตร และ 208 นาโนเมตร, beta-sheets แสดงค่าต่ำสุดที่ประมาณ 215 นาโนเมตร และ random coils แสดง dichroism ที่น้อยที่สุด การวัดค่า ellipticity (ความแตกต่างของการหมุน) ของแสงโพลาไรซ์แบบวงกลมขณะที่แสงผ่านสารละลายโปรตีน ทำให้สามารถประมาณเปอร์เซ็นต์ของโครงสร้างทุติยภูมิได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องใช้เทคนิค X-ray crystallography

ประวัติศาสตร์

Circular dichroism ถูกค้นพบในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 แต่ถูกนำมาประยุกต์ใช้กับโครงสร้างโปรตีนโดย Greenfield และ Fasman ในปี 1969 พวกเขาแสดงให้เห็นว่าโครงสร้างทุติยภูมิที่แตกต่างกันให้สเปกตรัม far-UV CD ที่มีลักษณะเฉพาะ ทำให้สามารถประมาณปริมาณ alpha-helix และ beta-sheet ได้อย่างรวดเร็ว ความก้าวหน้านี้ทำให้ CD เป็นหนึ่งในเทคนิคที่เข้าถึงได้มากที่สุดสำหรับการจำแนกลักษณะโปรตีน ต่อมา ได้มีการพัฒนาอัลกอริทึมสำหรับการแยกสเปกตรัม (CONTINLL, SELCON3, CDSSTR) เพื่อหาปริมาณโครงสร้างทุติยภูมิได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น CD ยังคงเป็นมาตรฐานสำหรับการควบคุมคุณภาพโปรตีนในการผลิตโปรตีนลูกผสม

ควรใช้เมื่อใด

ใช้ CD spectroscopy เพื่อประเมินปริมาณโครงสร้างทุติยภูมิของโปรตีนอย่างรวดเร็ว ติดตามการเปลี่ยนแปลงการคลายตัวเนื่องจากความร้อนหรือการพับตัวที่เกิดจาก pH และตรวจจับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเมื่อมีการจับกับลิแกนด์ CD เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการศึกษาที่ต้องการตัวอย่างปริมาณน้อยและการคัดกรองปริมาณสูง โดยมีข้อสมมติฐานว่าตัวอย่างสามารถละลายได้ ไม่รวมตัวกัน และมีความโปร่งใสต่อแสงในช่วงความยาวคลื่นที่วัดได้ เหมาะที่สุดสำหรับโปรตีนที่มีขนาด > 5 kDa และกรดนิวคลีอิกที่มีความยาว > 20 คู่เบส

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • มีความไวต่ำต่อรายละเอียดโครงสร้างตติยภูมิ; ไม่สามารถแยกแยะกรดอะมิโนแต่ละตัวหรืออันตรกิริยาระหว่างหมู่ข้างได้
  • การวัดในย่าน Far-UV (ต่ำกว่า 200 นาโนเมตร) ต้องการตัวอย่างที่กำจัดออกซิเจนและเซลล์พิเศษ; การดูดกลืนแสงของบรรยากาศจำกัดช่วงความยาวคลื่น
  • การทับซ้อนกันของสเปกตรัมระหว่างโครงสร้างทุติยภูมิที่แตกต่างกันจำกัดความแม่นยำเชิงปริมาณ; ค่าประมาณที่ดีที่สุดคือข้อผิดพลาด ±5%
  • การรวมตัว การกระเจิง หรือการดูดกลืนแสงโดยส่วนประกอบอื่นในตัวอย่างจะทำให้สัญญาณเสื่อมลง

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • รวดเร็วและไม่ทำลายตัวอย่าง; สเปกตรัมได้มาในเวลาไม่กี่วินาทีถึงนาที
  • ต้องการโปรตีนปริมาณไมโครกรัม; ไม่จำเป็นต้องมีการติดฉลากไอโซโทปหรือการตกผลึก
  • ตรวจสอบโครงสร้างทุติยภูมิโดยตรงโดยไม่ต้องตีความที่ซับซ้อน
  • ยอดเยี่ยมสำหรับการติดตามจลนศาสตร์แบบเรียลไทม์ของการเปลี่ยนแปลงการพับตัวหรือการจับ

การประยุกต์ใช้

  • การประเมินคุณภาพโปรตีนในเทคโนโลยีชีวภาพ: การยืนยันว่าโปรตีนลูกผสมพับตัวอย่างถูกต้องโดยการเปรียบเทียบสเปกตรัม CD กับมาตรฐาน wild-type
  • การคัดกรองความเสถียรทางความร้อน: การจัดอันดับโปรตีนสายพันธุ์ต่างๆ โดยการวัดอุณหภูมิครึ่งหนึ่งของการคลายตัว (Tm) จากกราฟการหลอมเหลว
  • การศึกษาอันตรกิริยาระหว่างยาและโปรตีน: การตรวจจับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเมื่อโมเลกุลขนาดเล็กจับกับโปรตีน
  • การวิเคราะห์โครงสร้างทุติยภูมิของ DNA และ RNA: การกำหนดปริมาณการจับคู่เบสและการตรวจจับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเมื่ออุณหภูมิหรือความเข้มข้นของเกลือเปลี่ยนแปลง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ลำแสงโพลาไรซ์เชิงเส้นจะถูกแปลงเป็นแสงโพลาไรซ์แบบวงกลม (ส่วนประกอบซ้ายและขวา) และผ่านไปยังตัวอย่าง

2

ลำแสงโพลาไรซ์แบบวงกลมซ้ายและขวาจะถูกดูดกลืนโดยโมเลกุลตัวอย่างแบบ chiral แตกต่างกัน

3

ความแตกต่างของความเข้มระหว่างลำแสงทั้งสองจะถูกวัดเทียบกับความยาวคลื่น ซึ่งให้ค่า ellipticity หรือ molar ellipticity

4

สเปกตรัม CD จะถูกพล็อตเทียบกับความยาวคลื่น โดยลักษณะเฉพาะจะถูกเปรียบเทียบกับสเปกตรัมอ้างอิงสำหรับโครงสร้างทุติยภูมิที่ทราบ

5

การแยกสเปกตรัมโดยใช้อัลกอริทึมจะให้ค่าประมาณของเปอร์เซ็นต์ alpha-helix, beta-sheet, turn และ random coil หรือเพียงแค่จำแนกลักษณะโครงสร้างเชิงคุณภาพ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การละเลยผลกระทบจากอุณหภูมิ: โครงสร้างทุติยภูมิของโปรตีนขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ; ควรวัดที่อุณหภูมิคงที่เสมอ
  • การตีความสเปกตรัมที่ผิดปกติ: รูปแบบ CD ที่ผิดปกติอาจบ่งชี้ถึงการรวมตัวหรือการพับตัวผิดปกติ ไม่ใช่โครงสร้างทุติยภูมิที่แท้จริง
  • การใช้เซลล์ที่มีความยาวเส้นทางไม่เหมาะสมกับความเข้มข้นของโปรตีน; เซลล์ที่หนาเกินไปทำให้เกิดการดูดกลืนแสงสูงเกินไป; เซลล์ที่บางเกินไปทำให้สัญญาณหายไป

คำถามที่พบบ่อย

ใช้ความยาวคลื่นใดในการวัด CD ของโปรตีน?

Far-UV CD (190-240 นาโนเมตร) ตรวจจับการเปลี่ยนผ่านของโครโมฟอร์ของพันธะเปปไทด์และมีความไวต่อโครงสร้างทุติยภูมิมากที่สุด Near-UV CD (250-350 นาโนเมตร) ตรวจสอบหมู่ข้างอะโรมาติก (tryptophan, tyrosine) และให้ข้อมูลเกี่ยวกับโครงสร้างตติยภูมิและสภาพแวดล้อมแบบไม่ชอบน้ำ

การประมาณโครงสร้างทุติยภูมิจาก CD มีความแม่นยำเพียงใด?

ความแม่นยำโดยทั่วไปคือ ± 5% สำหรับโครงสร้างทุติยภูมิหลัก (helix, sheet) ความแม่นยำจะดีขึ้นเมื่อคุณภาพสเปกตรัมดี อัลกอริทึมการแยกสเปกตรัมเหมาะสม และชุดข้อมูลอ้างอิงมีคุณภาพสูง โครงสร้างรอง (turns, coils) จะถูกประมาณค่าได้แม่นยำน้อยกว่า

CD สามารถตรวจจับอันตรกิริยาระหว่างโปรตีนได้หรือไม่?

โดยอ้อมได้ หากลิแกนด์หรือพันธมิตรการจับทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างในโปรตีน CD จะตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างทุติยภูมิได้ อย่างไรก็ตาม อันตรกิริยาที่อ่อนแอซึ่งไม่รบกวนโครงสร้างทุติยภูมิอาจตรวจไม่พบ; เทคนิค surface plasmon resonance หรือ isothermal titration calorimetry เหมาะกว่าสำหรับการหาค่าความแรงของการจับ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Greenfield, N. J., & Fasman, G. D. (1969). Computed circular dichroism spectra for protein secondary structures. Biochemistry, 8(10), 4108-4116.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Yang, J. T., Wu, C. S., & Martinez, H. M. (1986). Calculation of protein conformation from circular dichroism. Methods in Enzymology, 130, 208-269.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว