Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวิเคราะห์ผลกระทบต่องบประมาณ (Budget Impact Analysis - BIA)

ผู้เสนอ
Sullivan, Mauskopf, and colleagues (ISPOR task force)
ปี
2005
ประเภท
Method
กลุ่มวิธี
healthcare financial planning

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวิเคราะห์ผลกระทบต่องบประมาณ (BIA) เป็นการประเมินผลกระทบทางการเงิน (ต้นทุนสุทธิหรือเงินประหยัด) ของการนำเทคโนโลยีสุขภาพใหม่มาใช้ในระบบบริการสุขภาพหรือประชากรที่เฉพาะเจาะจงในช่วงระยะเวลาสั้นๆ (โดยทั่วไป 1–5 ปี) BIA แตกต่างจากการวิเคราะห์ต้นทุนประสิทธิผล (ซึ่งเปรียบเทียบผลลัพธ์ทางสุขภาพต่อหน่วยเงิน) โดย BIA จะตอบคำถามเกี่ยวกับงบประมาณว่า 'หากเรานำยา/อุปกรณ์ใหม่นี้มาใช้ ระบบบริการสุขภาพของเราจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเท่าใดในปีหน้า?' BIA ถูกนำไปใช้อย่างกว้างขวางโดยคณะกรรมการจัดซื้อของโรงพยาบาล รายการยาของบริษัทประกัน และหน่วยงานด้านงบประมาณสุขภาพของภาครัฐ เพื่อประเมินความเป็นไปได้ทางการเงินและการตัดสินใจเบิกจ่าย

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

โรงพยาบาลพิจารณาการนำยาเคมีบำบัดชนิดใหม่มาใช้ การวิเคราะห์ต้นทุนประสิทธิผลแสดงให้เห็นว่ายามีความคุ้มค่าที่ราคา $80,000 ต่อ QALY (ต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด) แต่โรงพยาบาลมีงบประมาณประจำปีที่จำกัด หากยามีราคาสูงถึง $150,000 ต่อผู้ป่วย แผนกมะเร็งของโรงพยาบาลรักษาผู้ป่วย 200 รายต่อปี และยาใหม่นี้มาทดแทนการรักษาเดิมที่ราคา $30,000 ต้นทุนส่วนเพิ่มจะเท่ากับ $200 × ($150,000 − $30,000) = 24 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี ซึ่งอาจเกินกว่างบประมาณค่ายาของโรงพยาบาล และจำเป็นต้องมีการตัดลดค่าใช้จ่ายในส่วนอื่น BIA ไม่ได้ตอบคำถามว่า 'ยานี้คุ้มค่ากับเงินที่เสียไปหรือไม่?' (ซึ่งเป็นการวิเคราะห์ต้นทุนประสิทธิผล) แต่ BIA ตอบคำถามว่า 'เราจะใช้จ่ายเท่าใดหากเราใช้ยานี้ และเราสามารถจ่ายได้หรือไม่?' เครื่องมือทั้งสองมีความสัมพันธ์กัน: การวิเคราะห์ต้นทุนประสิทธิผลเป็นคำถามด้านประสิทธิภาพ ส่วน BIA เป็นคำถามด้านความเป็นไปได้/ความสามารถในการจ่าย

ประวัติศาสตร์

BIA เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990 เมื่อระบบบริการสุขภาพเผชิญกับต้นทุนยารักษาโรคที่เพิ่มสูงขึ้น Sullivan และคณะได้พัฒนารูปแบบวิธีการที่เป็นระบบในรายงานคณะทำงาน ISPOR ปี 2012 (Sullivan et al. 2014) ซึ่งได้กำหนดแนวปฏิบัติที่ดีและมาตรฐานการรายงาน BIA กลายเป็นข้อบังคับในแคนาดา (CADTH, 2005), ออสเตรเลีย (PBAC), สหราชอาณาจักร (NICE, ควบคู่ไปกับ CEA), และส่วนใหญ่ของยุโรป ภายในปี 2020 BIA ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการยื่นขอเบิกจ่ายทั่วโลก แนวโน้มล่าสุด: การพัฒนา 'แบบจำลองผลกระทบต่องบประมาณ' รวมถึงการจำลองระดับผู้ป่วย (discrete event simulation) แทนแบบจำลองกลุ่ม (cohort models) ทำให้สามารถจัดการกับผลกระทบที่แตกต่างกันของผู้ป่วยได้

ควรใช้เมื่อใด

เมื่อมีการพิจารณานำเทคโนโลยีสุขภาพใหม่มาใช้ และผู้มีอำนาจตัดสินใจต้องการทราบผลกระทบต่องบประมาณ ข้อกำหนดมาตรฐานจากผู้จ่าย: CADTH (แคนาดา), NICE (สหราชอาณาจักร), กองทุนประกันสุขภาพระดับภูมิภาค ต้องการ BIA ควบคู่ไปกับการวิเคราะห์ต้นทุนประสิทธิผล (CEA) สำหรับการตัดสินใจเบิกจ่าย ใช้สำหรับ: การเจรจาต่อรองราคายา; การตัดสินใจจัดซื้ออุปกรณ์; การเปลี่ยนแปลงรายการยา; การวางแผนขยายบริการ; การคาดการณ์งบประมาณด้านสุขภาพ เป็นข้อบังคับในประเทศพัฒนาส่วนใหญ่เมื่อยื่นขออนุมัติเบิกจ่าย ไม่จำเป็นสำหรับ: การวิจัยทางวิชาการ (ที่ไม่ได้นำไปใช้จริง); การแทรกแซงที่มีความแตกต่างด้านต้นทุนน้อยมาก; เมื่อข้อจำกัดด้านงบประมาณไม่ใช่ปัญหา

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ระยะเวลาสั้น (1–5 ปี): ไม่สามารถจับผลประโยชน์ระยะยาว (การชดเชยต้นทุนจากการป้องกัน, การลดอัตราการเสียชีวิต) ที่อาจพิสูจน์ความคุ้มค่าของการเพิ่มงบประมาณในช่วงแรกได้ CEA (ระยะเวลา 10+ ปี) แสดงสิ่งนี้ได้ดีกว่า
  • ประชากรคงที่: สมมติว่าขนาดประชากรและความชุกคงที่; BIA ไม่ได้คำนึงถึงแนวโน้มประชากรสูงอายุหรือความชุกของโรค
  • การคาดการณ์การยอมรับในตลาดมีความไม่แน่นอน: การเจาะตลาดขึ้นอยู่กับปัจจัยทางคลินิก (โปรไฟล์ความปลอดภัย, ประสิทธิผลในโลกจริง), การปฏิบัติตามการรักษา, และพฤติกรรมของแพทย์ ข้อผิดพลาดในการคาดการณ์จะส่งผลต่อผลกระทบต่องบประมาณ
  • ไม่ได้กล่าวถึงความเท่าเทียม: ยาสามัญราคาถูกและยาแบรนด์ราคาสูงอาจมี BIA ที่คล้ายกันหากการยอมรับต่ำ แต่ผลกระทบต่อความเท่าเทียม/การเข้าถึงแตกต่างกัน BIA ไม่ได้ชี้ให้เห็นสิ่งนี้
  • แบบจำลองต้นทุนที่ง่ายเกินไป: สมมติเฉพาะต้นทุนทางการแพทย์ทางตรง; ไม่ได้คำนึงถึงผลกระทบภายนอก (การลดวันทำงานที่สูญเสียไป, ภาระของผู้ดูแล, คุณภาพชีวิต) ที่ CEA รวมอยู่ด้วย

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ให้ข้อมูลโดยตรงต่อการตัดสินใจเบิกจ่าย/งบประมาณ: ผู้จ่ายสามารถเห็นผลกระทบทางการเงินที่แท้จริงและวางแผนล่วงหน้า หลีกเลี่ยงการใช้งบประมาณเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้โดยไม่คาดคิด
  • เสริมการวิเคราะห์ต้นทุนประสิทธิผล (CEA): แม้ว่ายาจะมีความคุ้มค่า แต่ BIA จะเปิดเผยข้อจำกัดด้านความสามารถในการจ่าย การรวม CEA + BIA จะให้ภาพที่สมบูรณ์
  • มีความโปร่งใส ตรวจสอบได้: ข้อสมมติฐานด้านต้นทุนและการใช้งานทั้งหมดมีความชัดเจน ทำให้ทีมการเงินและแพทย์สามารถตรวจสอบได้
  • สนับสนุนการเจรจาต่อรอง: บริษัทเภสัชกรรมสามารถเสนอส่วนลดราคาหรือข้อตกลงการรับประกันตามเงื่อนไข (เช่น 'เราจะลดราคาลงเหลือ $1,500/ผู้ป่วย ซึ่งจะลดผลกระทบต่องบประมาณลง 25%') โดยอิงจากผลลัพธ์ของ BIA

การประยุกต์ใช้

  • การเจรจาต่อรองการเบิกจ่ายยา: ผู้ผลิตยื่น CEA (ต้นทุนประสิทธิผล) + BIA (ผลกระทบต่องบประมาณ) ต่อ CADTH; หากทั้งสองฝ่ายเป็นที่ยอมรับ ยาจะถูกบรรจุในรายการยา; ราคาจะถูกเจรจาเพื่อให้ได้ ICER เป้าหมายและเพดานผลกระทบต่องบประมาณ
  • คณะกรรมการรายการยาของโรงพยาบาล: BIA ของภูมิคุ้มกันบำบัดมะเร็งชนิดใหม่แสดงต้นทุนส่วนเพิ่ม $500K/ปี; คณะกรรมการอนุมัติการนำมาใช้ แต่กำหนดให้มีการลดต้นทุนในสายงานบริการอื่นเพื่อชดเชย
  • การวางแผนโครงการสาธารณสุข: BIA ของโครงการฉีดวัคซีนประเมินต้นทุนต่อประชากร 100,000 คน; เปรียบเทียบกับงบประมาณที่มีอยู่ และจัดลำดับความสำคัญของกลุ่มอายุ/กลุ่มเสี่ยงตามความสามารถในการจ่าย
  • การจัดทำงบประมาณแผนประกันสุขภาพ: บริษัทประกันสุขภาพสร้างแบบจำลองผลกระทบของการเพิ่มยาชีววิทยาสายใหม่ในการคุ้มครองของแผน; คาดการณ์สมาชิกที่จะเปลี่ยนไปใช้ยาใหม่; คำนวณเบี้ยประกันที่ต้องเพิ่มขึ้นเพื่อครอบคลุมต้นทุนที่เพิ่มขึ้น
  • การควบรวม/รวมกิจการระบบบริการสุขภาพ: BIA สร้างแบบจำลองผลกระทบของรายการยาที่รวมกันต่อวงเงินงบประมาณ; ระบุต้นทุนที่ซ้ำซ้อนและโอกาสในการเจรจาต่อรองกับผู้ผลิต

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ขั้นตอนที่ 1: กำหนดระบบบริการสุขภาพ (โรงพยาบาล หน่วยงานบริการสุขภาพระดับภูมิภาค บริษัทประกันสุขภาพระดับชาติ) และประชากรผู้ป่วย (ผู้ป่วยมะเร็งทั้งหมด ผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ในภูมิภาค ผู้ที่มีอายุ 65 ปีขึ้นไป) ขั้นตอนที่ 2: กำหนดสถานการณ์พื้นฐาน: ปัจจุบันมีการรักษาใดบ้าง? ผู้ป่วยกี่เปอร์เซ็นต์ที่ได้รับยา A, ยา B, หรือการเฝ้าสังเกตอาการ? ความชุกของโรคเป็นเท่าใด? ตัวอย่าง: โรคเบาหวานชนิดที่ 2 ส่งผลกระทบต่อประชากร 5% ของภูมิภาค (10,000 คน) ปัจจุบัน: 30% ได้รับยาเมทฟอร์มินชนิดเดียว (ราคา $200/ปี), 50% ได้รับยาเมทฟอร์มิน + ยาซัลโฟนิลยูเรีย ($500/ปี), 20% ได้รับยาเมทฟอร์มิน + อินซูลิน ($1,500/ปี) งบประมาณพื้นฐานต่อปี = 10,000 × [(0.30 × $200) + (0.50 × $500) + (0.20 × $1,500)] = 6.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ขั้นตอนที่ 3: กำหนดสถานการณ์ใหม่: ยา SGLT2 inhibitor ชนิดใหม่ได้รับการอนุมัติ (ราคา $2,000/ปี) คาดการณ์การยอมรับในตลาด: ปีที่ 1, 10% ของผู้ป่วยเปลี่ยนไปใช้ SGLT2i (ทดแทนการรักษาเดิม); ปีที่ 2, 25%; ปีที่ 3, 40% (เพดานที่ 40% เนื่องจากบางส่วนยังคงใช้ยาอื่น) ขั้นตอนที่ 4: วัดปริมาณต้นทุนทางตรงต่อผู้ป่วย: ค่าจัดซื้อยา + ค่าจัดเตรียม + ค่าติดตามผล ยา SGLT2i ต้องการการตรวจการทำงานของไตประจำปี (ค่าตรวจแล็บ + $100) คำนวณต้นทุนต่อผู้ป่วยที่ได้รับการรักษา ขั้นตอนที่ 5: รวบรวมข้อมูลต้นทุนจากบันทึกของโรงพยาบาล เอกสารงานวิจัย หรือความเห็นของผู้เชี่ยวชาญ

สูตร
Define baseline treatment mix and population prevalence. Forecast population adoption of new technology (market penetration, displacement of old treatment). Identify direct medical costs per patient: medication, administration, monitoring, adverse event management, hospitalization if treatment fails. Collect cost data from formulary databases, hospital records, insurance claims.
2

งบประมาณพื้นฐานต่อปี (ปีที่ 0) = ประชากร × ความชุก × Σ(การรักษา_i × ต้นทุน_i) ตัวอย่าง: ผู้ป่วยเบาหวาน 10,000 คน, งบประมาณพื้นฐาน = 6.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ตามที่กล่าวข้างต้น) ปีที่ 1 ด้วย SGLT2i: 10% ของ 10,000 = 1,000 คนใช้ SGLT2i, 9,000 คนใช้การรักษาอื่น ค่าใช้จ่าย = [1,000 × ($2,000 + $100)] + [ที่เหลือ 9,000 คนใช้การรักษาเดิมตามสัดส่วน] หาก SGLT2i ทดแทนการใช้ยาซัลโฟนิลยูเรียทั้งหมด (ประหยัดได้ 1,000 × $500) แต่มีค่าใช้จ่ายในการติดตามผลเพิ่ม: ค่าใช้จ่ายปีที่ 1 = $6.5M − (1,000 × $500) + (1,000 × $2,000) + (1,000 × $100) = $6.5M − $0.5M + $2M + $0.1M = $8.1M ผลกระทบต่องบประมาณปีที่ 1 = $8.1M − $6.5M = +$1.6M (ต้นทุนเพิ่มขึ้น) ปีที่ 2 (การยอมรับ 25%): การคำนวณที่คล้ายกันจะแสดงต้นทุนที่สูงขึ้น แต่ก็อาจแสดงการชดเชยต้นทุนบางส่วนหาก SGLT2i ช่วยลดการเข้ารักษาในโรงพยาบาล (หลีกเลี่ยงภาวะเลือดเป็นกรดจากเบาหวาน, การเข้ารักษาในโรงพยาบาลจากภาวะหัวใจล้มเหลว) ผลกระทบสุตติต่องบประมาณ = ต้นทุนส่วนเพิ่มสะสมปีที่ 1–5 (คิดลดที่ 0–3%)

สูตร
Calculate baseline budget = population × prevalence × treatment mix × cost per patient. Calculate new scenario budget with new technology at projected market share. Budget impact = new budget − baseline budget (net annual cost to payer or health system).
3

ผลกระทบต่องบประมาณเชิงบวก = ต้นทุนที่เพิ่มขึ้น (แรงกดดันด้านการใช้จ่าย, ต้องการการจัดสรรงบประมาณใหม่หรือแหล่งเงินทุนใหม่) ผลกระทบต่องบประมาณเชิงลบ = เงินประหยัด (การผ่อนคลายภาระงบประมาณ, สามารถนำไปใช้เป็นทุนสำหรับบริการอื่นหรือลดเงินสมทบของผู้จ่าย) ระยะเวลาคืนทุน: หาก SGLT2i ช่วยป้องกันการเข้ารักษาในโรงพยาบาล ต้นทุนที่หลีกเลี่ยงได้สะสมอาจชดเชยต้นทุนที่เพิ่มขึ้นของยาได้ในที่สุด; ระบุว่าเมื่อใดที่ผลกระทบสุทธิจะกลายเป็นเชิงลบ การประเมินความสามารถในการจ่าย: ต้นทุนส่วนเพิ่มนั้นยั่งยืนหรือไม่? หากระบบบริการสุขภาพสามารถรองรับต้นทุนที่เพิ่มขึ้นได้เพียง $500,000 แต่ BIA คาดการณ์ +$1.6M การเบิกจ่ายอาจมีเงื่อนไข (เช่น 'ให้ทุนเฉพาะเมื่อโรงพยาบาลโยกย้ายเงินประหยัดจากการผ่าตัด' หรือ 'จำกัดเฉพาะผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงสูง') การตัดสินใจของผู้จ่าย: 'เทคโนโลยีนี้คุ้มค่าและสามารถจ่ายได้หรือไม่?' ต้องตอบทั้งสองคำถาม: CEA (คุ้มค่ากับเงินหรือไม่?) + BIA (เราสามารถจ่ายได้หรือไม่?) ยาอาจมีความคุ้มค่าสูงแต่ไม่สามารถจ่ายได้หากงบประมาณมีจำกัด

สูตร
If budget impact > 0, new technology increases payer costs (spending pressure); if < 0, new technology saves costs (budget relief). Report time-to-break-even: years until cumulative savings offset upfront costs. Conduct sensitivity analysis on market uptake, cost assumptions. Report budget impact per treated patient. Assess affordability: can the health system absorb this cost while maintaining other services?

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตีความผลกระทบต่องบประมาณเชิงลบผิดพลาด: 'ยาสามารถประหยัดเงินได้!' เป็นสิ่งที่น่าสนใจ แต่อาจทำให้เข้าใจผิดได้หากเงินประหยัดมีน้อยและผลลัพธ์ทางสุขภาพไม่แน่นอน ยาที่มีราคาถูกลง 10% แต่มีประสิทธิภาพน้อยลง 10% ถือว่า 'เป็นกลางต่องบประมาณ' แต่ด้อยกว่าทางคลินิก (ต้องใช้ CEA)
  • การประเมินการยอมรับในตลาดสูงเกินไป: สมมติว่าผู้ป่วยที่มีคุณสมบัติทั้งหมดจะใช้ยาใหม่ ในทางปฏิบัติ การยอมรับอยู่ที่ 30–50% ของประชากรที่มีคุณสมบัติ เนื่องจากความเฉื่อยทางคลินิก, โรคร่วม, ความชอบของผู้ป่วย การใช้สมมติฐานการยอมรับที่รอบคอบจึงเป็นสิ่งที่ดี
  • การละเลยการชดเชยต้นทุน: หากยาใหม่ช่วยลดการเข้ารักษาในโรงพยาบาล BIA ควรคำนึงถึงต้นทุนที่หลีกเลี่ยงได้เหล่านี้ (ไม่ใช่แค่ต้นทุนการจัดซื้อ) การไม่ทำเช่นนั้นจะประเมินผลกระทบต่องบประมาณสูงเกินไป
  • การใช้ราคาตามรายการแทนราคาจริง: บริษัทเภสัชกรรมมักจะเจรจาต่อรองส่วนลด, ส่วนลดตามปริมาณ, หรือข้อตกลงที่เป็นความลับ การใช้ราคาตามรายการจะทำให้ผลกระทบต่องบประมาณที่แท้จริงสูงเกินไป งบประมาณต้องใช้ราคา net ที่สมจริง
  • การปะปน BIA กับคุณค่า: ผลกระทบต่องบประมาณเชิงบวกไม่ใช่ข้อตัดสินว่าเทคโนโลยีนั้น 'ไม่ดี' ยาที่เพิ่มต้นทุนแต่มีประสิทธิภาพสูงอาจสมเหตุสมผลหากระบบบริการสุขภาพให้ความสำคัญกับผลลัพธ์มากกว่าการควบคุมต้นทุน

คำถามที่พบบ่อย

จะคาดการณ์ 'การยอมรับในตลาด' หรือ 'การเจาะตลาด' สำหรับ BIA ได้อย่างไร?

วิธีการแตกต่างกันไป: (1) ความเห็นของผู้เชี่ยวชาญ (แพทย์ประเมินว่าผู้ป่วยที่มีคุณสมบัติจะใช้ยาใหม่กี่เปอร์เซ็นต์); (2) การวิเคราะห์เปรียบเทียบ (ดูเส้นทางการยอมรับของยาที่คล้ายกันในช่วง 5 ปีในตลาดเดียวกัน); (3) แบบจำลองการแพร่กระจาย (การปรับเส้นโค้งโลจิสติกกับรูปแบบการยอมรับในอดีตในตลาด); (4) แบบจำลองการเลือกแบบไม่ต่อเนื่อง (สำรวจแพทย์/ผู้ป่วยเกี่ยวกับความเต็มใจที่จะเปลี่ยน) ความไม่แน่นอนสูง; BIA ควรทดสอบสถานการณ์การยอมรับต่ำ, พื้นฐาน, และสูงในการวิเคราะห์ความไว

BIA ควรรวมการชดเชยต้นทุนจากการป้องกันภาวะแทรกซ้อน (เช่น หลีกเลี่ยงโรคหลอดเลือดสมอง, การเข้ารักษาในโรงพยาบาล) หรือไม่?

ใช่ หากมีข้อมูล หากยาใหม่ช่วยลดเหตุการณ์เกี่ยวกับหัวใจได้ 20% ให้คำนวณต้นทุนการรักษาในโรงพยาบาลที่หลีกเลี่ยงได้และรวมไว้ใน BIA อย่างไรก็ตาม การวัดปริมาณการชดเชยนั้นท้าทายและต้องใช้แบบจำลองความก้าวหน้าของโรค BIA จำนวนมากจึงละเว้นการชดเชย (แสดงผลกระทบต่องบประมาณในกรณีที่เลวร้ายที่สุด); หากรวมการชดเชย ควรบันทึกสมมติฐานและอ้างอิงแหล่งข้อมูลอย่างชัดเจน

ควรใช้อัตราคิดลดเท่าใดใน BIA?

มาตรฐาน: 0–3% ต่อปี ระยะเวลาของ BIA สั้น (1–5 ปี) ดังนั้นการคิดลดจึงน้อยที่สุด ส่วนใหญ่ใช้ 0% (ไม่คิดลด) เพื่อความง่าย 3% เป็นมาตรฐานหากระยะเวลานานกว่า (>5 ปี) เหตุผล: งบประมาณด้านสุขภาพเป็นแบบปีต่อปี; ผลกระทบระยะสั้นมีความสำคัญ แตกต่างจาก CEA ซึ่งคิดลด 3–5% ในระยะเวลา 10+ ปี (เน้นประสิทธิภาพระยะยาว)

สามารถใช้ BIA เพื่อเปรียบเทียบยาสองชนิดที่มีประสิทธิภาพคล้ายกันแต่มีต้นทุนต่างกันได้หรือไม่?

ได้ BIA จะแสดงว่ายาใดมีผลกระทบต่องบประมาณต่ำกว่า อย่างไรก็ตาม หากยาสองชนิดเทียบเท่ากันทางคลินิก การเลือกทางคลินิกมักจะขึ้นอยู่กับต้นทุน; BIA ให้สัญญาณต้นทุนนั้น เสริมด้วย CEA เพื่อให้แน่ใจว่าทั้งสองชนิดมีความคุ้มค่าเมื่อเทียบกับมาตรฐานปัจจุบัน; จากนั้น BIA จะนำทางการเลือกระหว่างสองทางเลือกที่ยอมรับได้

ข้อตกลงการรับประกันตามเงื่อนไข (Managed Entry Agreements - MEAs) เกี่ยวข้องกับ BIA อย่างไร?

MEAs เป็นสัญญาด้านราคา/การเบิกจ่ายที่ช่วยลดผลกระทบต่องบประมาณ ตัวอย่าง: (1) การคุ้มครองแบบมีเงื่อนไข ('ให้ทุนเฉพาะผู้ป่วยที่เข้าเกณฑ์') ซึ่งจำกัดการยอมรับ (2) ส่วนลดราคา ('ลดราคาลงเหลือ $X ต่อผู้ป่วยเพื่อให้ได้ผลกระทบต่องบประมาณเป้าหมาย') (3) การคืนเงินตามผลลัพธ์ ('หากยาไม่บรรลุเป้าหมายประสิทธิภาพ ผู้ผลิตจะคืนส่วนต่าง') ผู้ผลิตและผู้จ่ายเจรจาโดยใช้ผลลัพธ์ BIA: 'ราคาปัจจุบัน + การยอมรับที่คาดการณ์ = ผลกระทบต่องบประมาณ $5M; เพื่อให้ได้ $2M เราต้องการลดราคาลงเหลือ $X หรือจำกัดเฉพาะกลุ่ม Y.'

อะไรคือความแตกต่างระหว่าง BIA กับ 'การวิเคราะห์ผลกระทบทางการเงิน'?

BIA เป็นวิธีการเฉพาะ (แนวทางของ Sullivan et al.) สำหรับด้านสุขภาพ การวิเคราะห์ผลกระทบทางการเงินมีความกว้างกว่า นำไปใช้กับโครงการใดก็ได้ (ระบบ IT, การปรับปรุงอาคาร) เพื่อคาดการณ์ผลกระทบต่องบประมาณ ในบริบทของสุขภาพ BIA และการวิเคราะห์ผลกระทบทางการเงินมีความหมายเหมือนกัน; BIA เป็นคำศัพท์มาตรฐาน

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Sullivan, S. D., Mauskopf, J. A., Augustovski, F., et al. (2014). Budget Impact Analysis—Principles of Good Practice: Report of the ISPOR 2012 Budget Impact Analysis Good Practice II Task Force. Value in Health, 17(1), 5-14.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Klok, R. M., Brouwers, J. R., Postma, M. J., et al. (2005). Budget-impact analysis: a systematic literature review of implementation studies. The Annals of Pharmacotherapy, 39(3), 518-526.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Canadian Agency for Drugs and Technologies in Health (CADTH). (2017). Guidelines for the Economic Evaluation of Health Technologies: Canada (4th ed.). Ottawa: CADTH.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว