Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

Brief Addiction Monitor (BAM)

ผู้เสนอ
Cacciola, Alterman, Drapkin, Valadez
ปี
2013
ประเภท
Self-report
กลุ่มวิธี
substance-use-monitoring

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

BAM เป็นเครื่องมือประเมินตนเองแบบสั้น ประกอบด้วย 17 ข้อ ออกแบบมาเพื่อประเมินการใช้สารเสพติด ความอยากยา ปัจจัยเสี่ยง ปัจจัยป้องกัน และการทำงานทางจิตสังคมอย่างรวดเร็วและหลากหลายมิติ ในผู้ที่กำลังเข้ารับการบำบัดการติดยาเสพติด พัฒนาโดย Cacciola และคณะในปี 2013 BAM ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือติดตามผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพสำหรับการวัดความก้าวหน้าของการบำบัด การระบุสัญญาณเตือนการกลับไปเสพซ้ำ และการปรับแนวทางการรักษา BAM มีประโยชน์ในสถานบำบัดที่ต้องการการประเมินหลายด้านบ่อยครั้ง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการดูแล

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

BAM นำแบบจำลองชีวจิตสังคม (biopsychosocial model) ของการติดยาเสพติดมาใช้ โดยวัดผลไม่เพียงแต่พฤติกรรมการใช้สารเสพติดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงปัจจัยทางจิตใจ (ความอยากยา อารมณ์) ปัจจัยทางสังคม (การสนับสนุน ความเครียด) และปัจจัยแวดล้อมที่มีอิทธิพลต่อการฟื้นตัว แทนที่จะมุ่งเน้นเพียงการงดเว้น (abstinence) BAM สามารถจับภาพปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของปัจจัยเสี่ยงและปัจจัยป้องกันที่กำหนดความเปราะบางต่อการกลับไปเสพซ้ำ แนวทางนี้สอดคล้องกับวิทยาการฟื้นฟู (recovery science) ในปัจจุบัน ซึ่งตระหนักว่าการฟื้นตัวที่ยั่งยืนขึ้นอยู่กับการจัดการกับชีวิตหลายด้านและการสร้างความเข้มแข็ง (resilience) ไม่ใช่เพียงแค่การเลิกใช้ยา

ประวัติศาสตร์

BAM ได้รับการพัฒนาโดย Cacciola และคณะที่ Treatment Research Institute แห่ง University of Pennsylvania และตีพิมพ์ในวารสาร Journal of Substance Abuse Treatment ในปี 2013 เครื่องมือนี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อตอบสนองความต้องการเครื่องมือติดตามความก้าวหน้าแบบสั้นที่ใช้งานได้จริง ซึ่งสามารถบริหารจัดการได้บ่อยครั้งในสถานบำบัดที่ยุ่งเหยิงโดยไม่สร้างภาระมากเกินไป BAM ได้รับการปรับปรุงจากแบบประเมินการติดยาเสพติดที่ยาวและครอบคลุมกว่า (เช่น Addiction Severity Index) และปรับปรุงให้มุ่งเน้นไปที่ข้อคำถามที่เกี่ยวข้องทางคลินิกมากที่สุดสำหรับการติดตามผลลัพธ์ ได้รับการนำไปใช้ในโปรแกรมบำบัดจำนวนมาก และมีการใช้เพิ่มขึ้นในการติดตามผลลัพธ์ตามปกติและโครงการปรับปรุงคุณภาพ

ควรใช้เมื่อใด

BAM เหมาะสำหรับการใช้งานระหว่างการบำบัดการติดยาเสพติด เพื่อติดตามผลลัพธ์เป็นระยะๆ (รายสัปดาห์ถึงรายเดือน ขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของการบำบัด) มีประโยชน์อย่างยิ่งในโปรแกรมผู้ป่วยนอกแบบเข้มข้น (IOP) การบำบัดแบบผู้ป่วยใน (residential treatment) และสถานบำบัดด้วยยาช่วย (MAT) ที่สามารถทำการติดตามผลบ่อยครั้งและมีความจำเป็น BAM ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือติดตามความก้าวหน้า ไม่ใช่เครื่องมือคัดกรอง ควรใช้ในผู้ที่กำลังเข้ารับการบำบัดอยู่แล้ว เหมาะสมน้อยกว่าสำหรับการประเมินครั้งเดียวหรือการวินิจฉัย ควรใช้ DUDIT, SADQ, หรือ CUDIT-R สำหรับการคัดกรองเบื้องต้น

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ไม่ได้ออกแบบมาเป็นเครื่องมือคัดกรองหรือวินิจฉัย มีไว้สำหรับใช้ในบุคคลที่ได้รับการระบุว่าเป็นผู้ใช้สารเสพติดแล้ว
  • ขึ้นอยู่กับการรายงานตนเอง และอาจมีการรายงานน้อยกว่าความเป็นจริง โดยเฉพาะในบริบททางกฎหมายหรือสถาบันที่ความซื่อสัตย์อาจมีความเสี่ยง
  • การให้คะแนนแบบหลากหลายมิติให้ผลลัพธ์เป็นคะแนนเฉพาะโดเมน แทนที่จะเป็นคะแนนรวมเพียงคะแนนเดียว ต้องอาศัยการตีความในหลายมิติ
  • บรรทัดฐานและคะแนนตัด (cutoff scores) ยังไม่ได้รับการยอมรับเท่ากับเครื่องมือที่ยาวกว่าและได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • การประเมินแบบหลากหลายมิติที่จับภาพการใช้สารเสพติด ความอยากยา ปัจจัยเสี่ยง ปัจจัยป้องกัน และการทำงาน ในเครื่องมือที่สั้นกระชับ
  • ออกแบบมาเฉพาะสำหรับการติดตามผลลัพธ์ระหว่างการบำบัด โดยมีความไวในการตรวจจับการเปลี่ยนแปลงภายในบุคคลตามช่วงเวลา
  • รวมทั้งโดเมนที่ขาด (ปัจจัยเสี่ยง) และโดเมนที่มี (ปัจจัยป้องกัน) สอดคล้องกับแนวทางการดูแลที่เน้นจุดแข็งและความเข้มแข็ง (strengths-based and resilience-focused care approaches)
  • เวลาในการบริหารจัดการที่สั้น (5–10 นาที) ทำให้สามารถติดตามความก้าวหน้าได้อย่างสม่ำเสมอระหว่างการบำบัดแบบเข้มข้น
  • ให้ข้อมูลทางคลินิกที่นำไปปฏิบัติได้ในหลายโดเมน เพื่อชี้นำการปรับการรักษาและการป้องกันการกลับไปเสพซ้ำ

การประยุกต์ใช้

  • การติดตามความก้าวหน้ารายสัปดาห์หรือรายสองสัปดาห์ระหว่างการบำบัดผู้ป่วยนอกแบบเข้มข้นหรือการบำบัดผู้ป่วยใน เพื่อติดตามการลดลงของการใช้สารเสพติดและตัวบ่งชี้การฟื้นตัว
  • การติดตามผลลัพธ์การบำบัดด้วยยาช่วย (MAT) เพื่อประเมินประสิทธิผลของยาสำหรับโอปิออยด์หรือแอลกอฮอล์ และระบุอุปสรรคต่อการมีส่วนร่วมในการรักษา
  • การระบุสัญญาณเตือนเบื้องต้นของการกลับไปเสพซ้ำ (การใช้ยาที่เพิ่มขึ้น ความอยากยาที่สูงขึ้น ปัจจัยป้องกันที่ลดลง) เพื่อให้สามารถแทรกแซงทางการรักษาได้ทันท่วงที
  • การวางแผนและปรับการรักษา ข้อมูล BAM ใช้ประกอบการตัดสินใจเกี่ยวกับการลดระดับหรือเพิ่มความเข้มข้นของการดูแล
  • การวิจัยและศึกษาการปรับปรุงคุณภาพที่ตรวจสอบผลลัพธ์การรักษา ตัวทำนายการฟื้นตัว และประสิทธิผลของการแทรกแซงเฉพาะ

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

BAM ประกอบด้วย 17 ข้อ ครอบคลุม 5 โดเมนหลัก ได้แก่ (1) การใช้สารเสพติด—จำนวนวันที่ใช้ในช่วง 30 วันที่ผ่านมาสำหรับสารเสพติดหลักและยาอื่นๆ (2) ความอยากยา—ระดับความรุนแรงของความอยากยา (3) ปัจจัยเสี่ยง—ความเครียดทางจิตสังคม อารมณ์เชิงลบ การรบกวนการนอนหลับ ความเจ็บปวด (4) ปัจจัยป้องกัน—การสนับสนุนจากเพื่อน การสนับสนุนจากครอบครัว กลยุทธ์การเผชิญปัญหา การปฏิบัติตามยา (5) การทำงานโดยรวม—การจ้างงาน การเกี่ยวข้องกับกฎหมาย และความเป็นอยู่ที่ดีทางจิตสังคม ข้อคำถามใช้รูปแบบการตอบที่หลากหลาย (เช่น มาตรวัดความถี่ การให้คะแนนความรุนแรง การตอบแบบ ใช่/ไม่ใช่) BAM สามารถให้ผู้ป่วยกรอกเอง หรือดำเนินการในรูปแบบการสัมภาษณ์สั้นๆ และใช้เวลาประมาณ 5–10 นาที

สูตร
17 items assessing substance use frequency, craving, risk factors, protective factors, and psychosocial functioning across the past 30 days
2

การให้คะแนนจะให้คะแนนเฉพาะโดเมน แทนที่จะเป็นคะแนนรวมเพียงคะแนนเดียว การใช้สารเสพติดวัดจากจำนวนวันที่ใช้ในช่วง 30 วันที่ผ่านมา (0–30); ความอยากยาให้คะแนนตามมาตรวัดความรุนแรง 0–10; ปัจจัยเสี่ยงและปัจจัยป้องกันให้คะแนนตามมาตรวัดความถี่หรือการมีอยู่/ไม่มีอยู่ เครื่องมือนี้ให้โปรไฟล์โดเมน แทนที่จะเป็นคะแนนความรุนแรงรวม ทำให้แพทย์สามารถติดตามรูปแบบต่างๆ ในหลายโดเมนได้ โดยทั่วไปจะมีการบันทึกคะแนนตามช่วงเวลาเพื่อติดตามการตอบสนองต่อการรักษาและระบุปัญหาที่เกิดขึ้น

สูตร
Generate scores across domains: Substance Use (days of use), Craving, Risk Factors (psychosocial stressors), Protective Factors (social support, coping), and Overall Functioning. Item responses scale varies by domain.
3

จำนวนวันที่ใช้สารเสพติดและความรุนแรงของความอยากยาที่สูงขึ้น บ่งชี้ถึงการใช้ยาที่กำลังดำเนินอยู่และมีความเสี่ยงต่อการกลับไปเสพซ้ำสูงขึ้น ควรเพิ่มความเข้มข้นของการบำบัดในช่วงเวลาดังกล่าว ปัจจัยป้องกันที่ลดลง (การสนับสนุนลดลง ความยากลำบากในการเผชิญปัญหา) บ่งชี้ถึงความเปราะบางที่เพิ่มขึ้น BAM ถูกตีความว่าเป็นเครื่องมือติดตามที่วัดการเปลี่ยนแปลงตามช่วงเวลาภายในบุคคล มากกว่าการเปรียบเทียบกับเกณฑ์มาตรฐาน (normative comparisons) การใช้ยาหรือความอยากยาที่เพิ่มขึ้นแม้จะได้รับการบำบัด อาจบ่งชี้ถึงความจำเป็นในการเพิ่มความเข้มข้นของการบำบัด การปรับยา หรือการแทรกแซงทางจิตเวช การใช้ยาที่ลดลงพร้อมกับปัจจัยป้องกันที่คงที่หรือเพิ่มขึ้น บ่งชี้ถึงความก้าวหน้าของการรักษาและการสร้างความเข้มแข็ง

สูตร
Higher use and craving scores indicate greater substance use severity and relapse risk. Lower protective factors indicate reduced resilience. Scores guide treatment intensity adjustments and relapse prevention planning.

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การใช้ BAM เพียงอย่างเดียวโดยไม่มีการสัมภาษณ์ทางคลินิกและข้อมูลจากบุคคลที่สาม การใช้ยาและการอยากยาที่รายงานด้วยตนเองควรได้รับการยืนยันด้วยตัวบ่งชี้ที่เป็นรูปธรรม (การตรวจปัสสาวะ การสังเกตทางคลินิก)
  • การตีความการประเมิน BAM เพียงครั้งเดียวมากเกินไป BAM มีประโยชน์สูงสุดเมื่อบริหารจัดการเป็นลำดับเพื่อติดตามการเปลี่ยนแปลงภายในบุคคล
  • การไม่ติดตามปัจจัยเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นหรือปัจจัยป้องกันที่ลดลงด้วยการแทรกแซงทางการรักษา ข้อมูล BAM ควรนำไปสู่การตัดสินใจในการรักษา
  • การละเลยการประเมินโรคร่วมทางกาย จิตเวช และจิตสังคม ที่อาจส่งผลต่อคะแนน BAM และประสิทธิผลของการรักษา

คำถามที่พบบ่อย

ควรบริหารจัดการ BAM บ่อยแค่ไหน?

BAM ออกแบบมาเพื่อบริหารจัดการบ่อยครั้ง (รายสัปดาห์ถึงรายเดือน) ระหว่างการบำบัดอย่างเข้มข้น ความถี่ขึ้นอยู่กับสถานบำบัด: โปรแกรมผู้ป่วยนอกแบบเข้มข้นอาจบริหารจัดการรายสัปดาห์; ผู้ป่วยนอกทั่วไปอาจบริหารจัดการรายเดือน การบริหารจัดการเป็นลำดับมีความให้ข้อมูลมากกว่าการประเมินเพียงครั้งเดียว

คะแนนความอยากยาสูงหมายถึงอะไร?

คะแนนความอยากยาสูง (เช่น 7–10 ในมาตรวัด 0–10) บ่งชี้ถึงความอยากยาที่รุนแรง แม้ว่าความอยากยาจะเป็นเรื่องปกติระหว่างการฟื้นตัวและไม่ได้ทำนายการกลับไปเสพซ้ำได้อย่างแน่นอน แต่ความอยากยาที่สูงอย่างต่อเนื่องแม้จะได้รับการบำบัด อาจบ่งชี้ถึงความจำเป็นในการปรับยา การฝึกทักษะการเผชิญปัญหาที่เข้มข้นขึ้น หรือการประเมินโรคร่วมทางจิตเวช

สามารถใช้ BAM เพื่อวินิจฉัยการติดยาเสพติดได้หรือไม่?

ไม่ได้ BAM เป็นเครื่องมือติดตามความก้าวหน้าสำหรับผู้ที่กำลังเข้ารับการบำบัด ไม่ใช่เครื่องมือวินิจฉัย ใช้ DUDIT, SADQ, CUDIT-R หรือการประเมินตามเกณฑ์ DSM-5 สำหรับวัตถุประสงค์ในการวินิจฉัย

จะทำอย่างไรหากคะแนน BAM แสดงการใช้ยาเพิ่มขึ้นแม้จะเข้าร่วมการบำบัด?

การใช้ยา (หรือความอยากยา) ที่เพิ่มขึ้นแม้จะเข้าร่วมการบำบัด ควรได้รับการตรวจสอบทางคลินิกและการปรับเปลี่ยนการรักษาที่อาจเกิดขึ้น พิจารณาโรคร่วมทางจิตเวช ปริมาณยาที่ไม่เพียงพอ (ถ้ามี) ความเครียดทางสังคม ประวัติการบาดเจ็บ หรือความจำเป็นในการแทรกแซงทางจิตสังคมที่เข้มข้นขึ้น ควรยืนยันข้อมูลจากบุคคลที่สาม (การตรวจปัสสาวะ รายงานครอบครัว) เพื่อยืนยันการใช้ยาที่รายงานด้วยตนเอง

จะตีความปัจจัยป้องกันที่ลดลงใน BAM ได้อย่างไร?

ปัจจัยป้องกันที่ลดลง (การสนับสนุนลดลง ความเข้มแข็งลดลง) บ่งชี้ถึงความเข้มแข็งที่ลดลงและความเสี่ยงต่อการกลับไปเสพซ้ำที่เพิ่มขึ้น การตอบสนองทางการรักษาควรมุ่งเน้นไปที่การสร้างเครือข่ายสนับสนุนขึ้นใหม่ การฝึกทักษะ และการจัดการกับอุปสรรคในการมีส่วนร่วม (เช่น การบาดเจ็บ การตีตรา การสูญเสีย)

BAM เหมาะสำหรับการใช้กับผู้ใช้สารเสพติดวัยรุ่นหรือไม่?

BAM ได้รับการพัฒนาและตรวจสอบความถูกต้องในประชากรผู้ใหญ่ การนำไปใช้กับวัยรุ่นจำเป็นต้องมีการปรับเปลี่ยนและตรวจสอบความถูกต้องในภาษาที่เหมาะสมกับวัยและความเกี่ยวข้องของข้อคำถาม แพทย์ที่ใช้ BAM กับวัยรุ่นควรพิจารณาความเหมาะสมตามพัฒนาการและเสริมด้วยการประเมินเฉพาะสำหรับวัยรุ่นที่มีโครงสร้าง

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Cacciola, J. S., Alterman, A. I., Drapkin, M. L., & Valadez, C. (2013). Development and initial validation of the Brief Addiction Monitor (BAM). Journal of Substance Abuse Treatment, 44(3), 256–263.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว