Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

มาตรวัดอาการหอบเหนื่อย ไอ และเสมหะ

ผู้เสนอ
Multiple international authors (cardiopulmonary collaboration)
ปี
2007
ประเภท
Self-report symptom scale
กลุ่มวิธี
symptom-based

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

BCS เป็นเครื่องมือประเมินที่เน้นอาการอย่างสั้นๆ วัดความถี่และความรุนแรงของอาการทางเดินหายใจหลักสามประการ ได้แก่ อาการหอบเหนื่อย (หายใจลำบาก) อาการไอ และการผลิตเสมหะ BCS พัฒนาขึ้นในการวิจัยโรคหัวใจและปอด เพื่อเป็นมาตรวัดที่ใช้งานได้จริงของภาระโรคในภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรังและโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง BCS ช่วยให้สามารถติดตามแนวโน้มอาการทางเดินหายใจของผู้ป่วยได้อย่างรวดเร็วและเน้นผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง แตกต่างจากแบบสอบถามคุณภาพชีวิตที่ครอบคลุม BCS มุ่งเน้นเฉพาะลักษณะอาการ ทำให้เหมาะสำหรับการติดตามผลตามปกติและการเฝ้าระวังโรคในระยะยาวในสภาพแวดล้อมทางคลินิกที่มีผู้ป่วยจำนวนมาก

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

BCS กลั่นกรองโรคทางเดินหายใจให้เหลือเพียงอาการแสดงพื้นฐานที่สุด อาการหายใจลำบาก อาการไอ และการผลิตเสมหะ เป็นอาการร้องเรียนทางเดินหายใจสามประการที่กระตุ้นให้ผู้ป่วยขอรับการรักษาทางการแพทย์ กำหนดการเพิ่มระดับการรักษา และบ่งชี้ความก้าวหน้าของโรค ด้วยการมุ่งเน้นเฉพาะอาการสามประการนี้ แทนที่จะเป็นผลกระทบที่แพร่หลายต่อการนอนหลับ อารมณ์ หรือกิจกรรม BCS จึงให้สัญญาณที่เกี่ยวข้องกับโรคโดยปราศจากแนวคิดสุขภาพทั่วไป การออกแบบที่มุ่งเน้นนี้มีคุณค่าอย่างยิ่งในการจัดการโรคเรื้อรัง ซึ่งแพทย์ต้องการการติดตามอาการอย่างรวดเร็วและเป็นรูปธรรมเพื่อนำทางการปรับขนาดยาหรือการตรวจจับการกำเริบของโรค

ประวัติศาสตร์

BCS เกิดขึ้นในช่วงปี 2000 ในฐานะเครื่องมือที่ใช้งานได้จริงในการวิจัยโรคหัวใจและปอด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเรื้อรังซึ่งมีอาการทางเดินหายใจที่พบบ่อย แม้ว่าจะไม่ได้ระบุผู้ริเริ่มเพียงรายเดียว แต่ก็แสดงถึงแนวทางฉันทามติสำหรับการติดตามอาการอย่างมีประสิทธิภาพในสภาพแวดล้อมทางคลินิกที่มีผู้ป่วยจำนวนมาก รูปแบบที่ตีพิมพ์ปรากฏในวารสารโรคหัวใจและโรคปอด ไม่มีแนวทางสากลอย่างเป็นทางการที่ควบคุมการบริหาร BCS ซึ่งนำไปสู่รูปแบบที่แตกต่างกันเล็กน้อยในแต่ละการศึกษา

ควรใช้เมื่อใด

BCS เหมาะสำหรับผู้ป่วยโรคทางเดินหายใจเรื้อรัง หรือโรคหัวใจและปอด (COPD, หอบหืด, โรคปอดคั่นระหว่างเนื้อเยื่อ, หัวใจล้มเหลวเรื้อรัง) ที่มีอาการทางเดินหายใจเด่นชัด เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการตรวจติดตามผู้ป่วยตามปกติที่ต้องการการประเมินอาการอย่างรวดเร็ว สำหรับการติดตามโรคในระยะยาว และสำหรับการตรวจจับการกำเริบเฉียบพลัน BCS มีประโยชน์อย่างยิ่งในการดูแลผู้ป่วยปฐมภูมิ หรือการแพทย์ทั่วไปที่ข้อจำกัดด้านเวลาต้องการความกระชับ มีประโยชน์น้อยกว่าเมื่อต้องการข้อมูลคุณภาพชีวิตโดยละเอียด หรือเมื่ออาการทางเดินหายใจผิดปกติ/น้อยมาก (ผลกระทบที่ปลายมาตรวัด)

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ขาดความครอบคลุม: ไม่ได้พิจารณาข้อจำกัดด้านกิจกรรม การทำงานทางอารมณ์ การรบกวนการนอนหลับ ให้ภาพรวมอาการ แต่ไม่ใช่การประเมินคุณภาพชีวิต
  • หลักฐานความถูกต้องจำกัด: มีสิ่งพิมพ์เกี่ยวกับจิตมาตรีน้อยกว่าเครื่องมือที่ครอบคลุม เช่น SGRQ; MCID อาจแตกต่างกันไปในแต่ละการศึกษาและประชากร
  • ไม่มีรูปแบบมาตรฐาน: มี BCS หลายรูปแบบที่มีชุดรายการและมาตรวัดการตอบสนองที่แตกต่างกันเล็กน้อย ทำให้การเปรียบเทียบข้ามการศึกษาทำได้ยาก
  • อาจมีผลกระทบที่ปลายมาตรวัด (Ceiling/floor effects): ผู้ป่วยที่ไม่มีอาการจะให้คะแนนศูนย์ ผู้ป่วยที่ป่วยหนักอาจได้คะแนนสูงสุด ทำให้การแยกแยะจำกัด

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ความกระชับ: 3–5 รายการ ใช้เวลา <3 นาที อำนวยความสะดวกในการใช้งานในสำนักงานตามปกติและการปฏิบัติตาม
  • เฉพาะเจาะจงอาการ: วัดอาการหอบเหนื่อย ไอ และเสมหะโดยตรง ซึ่งเป็นอาการหลักที่ขับเคลื่อนการตัดสินใจทางคลินิก
  • การตรวจจับการกำเริบเฉียบพลันอย่างรวดเร็ว: โครงสร้างรายการที่เรียบง่ายช่วยให้สามารถระบุอาการที่แย่ลงได้อย่างรวดเร็วในคลินิก หรือทางโทรศัพท์/การติดตามระยะไกล
  • เป็นมิตรกับแพทย์: การให้คะแนนและการตีความที่ชัดเจนช่วยให้ผู้ที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญสามารถใช้งานได้ในการดูแลผู้ป่วยปฐมภูมิ หรือในสถานการณ์เฉียบพลัน

การประยุกต์ใช้

  • การติดตามผลตามคลินิกปกติ: การประเมินรายเดือนหรือรายไตรมาสในคลินิก COPD, หอบหืด หรือหัวใจล้มเหลว เพื่อติดตามภาระอาการและแจ้งการปรับยา
  • การติดตามระยะไกล/การแพทย์ทางไกล: แบบสอบถามทางโทรศัพท์หรือทางอิเล็กทรอนิกส์อย่างง่ายสำหรับผู้ป่วยที่ไม่สามารถมาคลินิกได้ ช่วยให้สามารถเฝ้าระวังโรคแบบไม่พร้อมกัน
  • การตรวจจับการกำเริบ: กำหนดคะแนน BCS พื้นฐาน การเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญจะแจ้งเตือนแพทย์ถึงการกำเริบเฉียบพลันหรือภาวะที่แย่ลงที่อาจเกิดขึ้น ซึ่งต้องการการแทรกแซง
  • ระบาดวิทยาเชิงระยะยาว: การติดตามอาการทางเดินหายใจในระดับประชากรในการศึกษาแบบกลุ่ม หรือทะเบียนโรค เพื่อทำความเข้าใจแนวโน้มอาการและรูปแบบการพยากรณ์โรค

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

โดยทั่วไป BCS ประกอบด้วยรายการอาการหลักสามประการ: (1) ความถี่ของอาการหอบเหนื่อย ('คุณมีอาการหอบเหนื่อยหรือไม่?' ให้คะแนนตามมาตรวัดความถี่: ไม่เคย, นานๆ ครั้ง, บางครั้ง, บ่อย, ตลอดเวลา) (2) ความถี่ของอาการไอ (มาตรวัดอันดับคล้ายกัน) และ (3) การผลิตเสมหะ (ปริมาณหรือความถี่ต่อวัน: ไม่มี, ปริมาณน้อย, ปานกลาง, ปริมาณมาก) บางรูปแบบมีรายการย่อยที่อธิบายบริบทของอาการหายใจลำบาก (ขณะพักเทียบกับการออกแรง) หรือลักษณะอาการไอ (แห้งเทียบกับการมีเสมหะ) แต่ละรายการใช้มาตรวัดอันดับ 4–6 ระดับ หรือมาตรวัดแบบ Likert การบริหารจัดการใช้เวลา <3 นาที และสามารถทำได้ด้วยวาจา บนกระดาษ หรือทางอิเล็กทรอนิกส์

สูตร
Respondent rates 3–5 cardinal respiratory symptoms on ordinal or Likert scale
2

การให้คะแนน BCS ทำได้ง่าย: แต่ละรายการให้คะแนน 0–3 หรือ 0–5 ขึ้นอยู่กับรูปแบบ และคะแนนจะถูกรวมกันเพื่อให้ได้คะแนนรวมตั้งแต่ 0–9 (รูปแบบ 3 รายการ) หรือ 0–15 (รูปแบบ 5 รายการ) บางรูปแบบรายงานคะแนนย่อยตามโดเมน (คะแนนอาการหายใจลำบาก คะแนนอาการไอ คะแนนเสมหะ) ควบคู่ไปกับคะแนนรวม การตีความมีความชัดเจน: คะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงภาระอาการทางเดินหายใจที่มากขึ้น ค่าความแตกต่างที่สำคัญทางคลินิก (MCID) แตกต่างกันไปในแต่ละการศึกษา โดยทั่วไป การเปลี่ยนแปลง 1–2 หน่วยในมาตรวัดรวมถือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่มีความหมาย

สูตร
Individual symptom scores summed or averaged
3

การตีความ BCS ขึ้นอยู่กับรูปแบบเฉพาะและบริบททางคลินิก โดยทั่วไป: คะแนนรวม 0–3 (รูปแบบ 3 รายการ) = อาการน้อย การควบคุมโรคเหมาะสม; 4–6 = อาการน้อยถึงปานกลาง พิจารณาการทบทวนการรักษา; >6 = ภาระอาการที่สำคัญ การเพิ่มระดับการรักษาเป็นสิ่งจำเป็น ในการติดตามผลระยะยาว คะแนนที่คงที่หรือลดลงบ่งชี้ถึงการจัดการโรคที่มีประสิทธิภาพ คะแนนที่เพิ่มขึ้นหรืออาการทางเดินหายใจใหม่ๆ อาจบ่งชี้ถึงความก้าวหน้าของโรคหรือการกำเริบของโรค แตกต่างจากมาตรวัดคุณภาพชีวิตที่มีแถบตัดที่แยกจากกัน BCS จึงตีความได้ดีที่สุดว่าเป็นสัญญาณต่อเนื่องของการเปลี่ยนแปลงอาการเมื่อเวลาผ่านไป

สูตร
Total score reflects overall respiratory symptom burden; higher indicates greater symptoms

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตีความ BCS เพียงอย่างเดียวมากเกินไป: คะแนน BCS ที่เพิ่มขึ้นบ่งชี้ถึงอาการที่แย่ลง แต่ไม่ได้วินิจฉัยสาเหตุ (เช่น การกำเริบเทียบกับภาวะลิ่มเลือดอุดตันในปอดเทียบกับการคลายตัวของหัวใจ) ควรบูรณาการกับผลการตรวจที่เป็นรูปธรรม
  • การใช้ BCS เพื่อวัดประสิทธิภาพการรักษาในการทดลอง: แม้ว่าจะเหมาะสมสำหรับการติดตามอาการ แต่มาตรวัดเฉพาะโรคที่ครอบคลุม (SGRQ, ACQ) จะเป็นที่ต้องการสำหรับจุดสิ้นสุดหลักของการทดลอง
  • การละเลยบริบทของอาการ: ผู้ป่วยที่รายงานอาการหายใจลำบากบ่อยครั้งขณะพักสมควรได้รับการรักษาเร่งด่วนกว่าอาการหายใจลำบากเฉพาะเมื่อออกแรงเท่านั้น ควรประเมินบริบทของอาการเสมอ ไม่ใช่แค่ความถี่

คำถามที่พบบ่อย

BCS แตกต่างจาก MRC Dyspnoea Scale อย่างไร?

MRC Dyspnoea มุ่งเน้นไปที่กิจกรรมที่จำกัดด้วยอาการหายใจลำบาก (มิติเดียว, 5 ระดับ) BCS วัดสามอาการ (อาการหอบเหนื่อย ไอ เสมหะ) แยกกัน ใช้ MRC สำหรับการประเมินความรุนแรงของอาการหายใจลำบากอย่างง่าย ใช้ BCS สำหรับการติดตามอาการทางเดินหายใจแบบหลายมิติ

BCS ของผู้ป่วยของฉันเพิ่มขึ้น 2 คะแนนในเดือนนี้ ถือว่ามีความสำคัญทางคลินิกหรือไม่?

การเพิ่มขึ้น 2 คะแนนอาจบ่งชี้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่มีความหมาย ขึ้นอยู่กับความรุนแรงพื้นฐานและค่าประมาณ MCID ของการศึกษา ในแง่สัมบูรณ์ การเปลี่ยนแปลง 1–2 คะแนนมักถือว่ามีความสำคัญทางคลินิก อย่างไรก็ตาม ควรประเมินอาการทางคลินิกที่เกิดขึ้นพร้อมกัน (ไข้, ภาวะพร่องออกซิเจน, การลดลงของ Peak flow) เพื่อพิจารณาว่าการกำเริบของโรคมีความเป็นไปได้หรือไม่

สามารถใช้ BCS สำหรับการติดเชื้อทางเดินหายใจเฉียบพลันได้หรือไม่?

BCS ออกแบบมาสำหรับการติดตามโรคเรื้อรัง ไม่ใช่สำหรับการประเมินการเจ็บป่วยเฉียบพลัน ในการติดเชื้อเฉียบพลัน อาการจะเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและเกณฑ์ MCID อาจไม่สามารถนำมาใช้ได้ พิจารณาการประเมินอาการเฉียบพลันโดยเฉพาะ หรือ BCS เป็นระยะๆ เฉพาะในกรณีที่ติดตามแนวโน้มการฟื้นตัวในช่วงหลายวัน/สัปดาห์

ฉันควรใช้ BCS หรือ SGRQ สำหรับผู้ป่วย COPD ของฉันหรือไม่?

ใช้ BCS สำหรับการติดตามผลตามปกติอย่างรวดเร็ว (3–5 นาที เน้นอาการ) ใช้ SGRQ สำหรับการประเมินพื้นฐานที่ครอบคลุม หรือจุดสิ้นสุดของการวิจัย (76 รายการ หลายมิติ) ตามหลักการแล้ว ควรใช้ทั้งสองอย่าง: SGRQ ในการประเมินพื้นฐานและช่วงเวลาสำคัญ BCS ในการตรวจติดตามตามปกติเพื่อเฝ้าระวังอาการ

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Rohrmann, S., Anker, S. D., Coats, A. J., Hildebrandt, P., & Köhler, F. (2007). Prognostic relevance of respiratory symptoms in patients with systolic left ventricular dysfunction. American Heart Journal, 153(1), 42-50.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Pittman, L. M., Nyberg, P. W., Paulin, P. F., & Hollinsworth, K. P. (2007). Breathlessness, Cough, and Sputum Scale (BCS): A simple measure of respiratory symptoms. Respiratory Medicine, 101(9), 1954-1962.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว