การวิจัยชีวประวัติ — ประวัติชีวิตและระเบียบวิธีชีวประวัติ
- ผู้เสนอ
- Wilhelm Dilthey (hermeneutic foundations); Thomas & Znaniecki (sociological application); Norman Denzin (interpretive biography)
- ปี
- Late 19th–early 20th century (Dilthey ~1883; Thomas & Znaniecki 1918–1920)
- ประเภท
- Qualitative research method
- กลุ่มวิธี
- Narrative Inquiry
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การวิจัยชีวประวัติเป็นระเบียบวิธีเชิงคุณภาพที่ตรวจสอบชีวิตของแต่ละบุคคลอย่างลึกซึ้ง — ผ่านการสัมภาษณ์ประวัติชีวิต เอกสารส่วนตัว จดหมาย และเรื่องเล่าอัตชีวประวัติ — เพื่อทำความเข้าใจว่าประสบการณ์ส่วนบุคคลมีปฏิสัมพันธ์กับพลังทางสังคม ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมอย่างไร มีรากฐานมาจากอรรถปริวรรตศาสตร์ของ Wilhelm Dilthey และทำให้โดดเด่นในสังคมวิทยาโดยการศึกษาผู้อพยพชาวโปแลนด์ของ Thomas และ Znaniecki โดยถือว่าเรื่องราวชีวิตของแต่ละบุคคลเป็นหน้าต่างสู่โครงสร้างและกระบวนการทางสังคมที่กว้างขึ้น จัดอยู่ในกลุ่มย่อยของการสืบสวนเชิงพรรณนา ควบคู่ไปกับประวัติศาสตร์บอกเล่าและการวิจัยเรื่องราวชีวิต
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
สมมติว่าคุณต้องการทำความเข้าใจว่าครูรุ่นหนึ่งนำทางการเปลี่ยนผ่านจากระบบการศึกษาที่วางแผนจากส่วนกลางไปสู่ระบบที่มุ่งเน้นตลาดอย่างไร สถิติสามารถบอกคุณได้ว่ามีกี่คนที่อยู่หรือจากไป — แต่การวิจัยชีวประวัติช่วยให้คุณนั่งลงกับแต่ละบุคคลและติดตามจุดเปลี่ยน การตัดสินใจ และความหมายที่หล่อหลอมอาชีพแต่ละอาชีพจากภายใน นักวิจัยจะรับฟังเรื่องราวที่ผู้เข้าร่วมสร้างขึ้นเกี่ยวกับชีวิตของตน โดยสังเกตไม่เพียงแต่สิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยังรวมถึงวิธีที่บุคคลนั้นจัดลำดับเหตุการณ์ กำหนดลำดับ และให้ความหมายกับเหตุการณ์ต่างๆ เรื่องเล่าที่สร้างขึ้นนั้นเองกลายเป็นหลักฐานเกี่ยวกับทั้งบุคคลและโลกทางสังคมที่พวกเขาอาศัยอยู่
ประวัติศาสตร์
รากฐานทางปัญญาของการวิจัยชีวประวัติอยู่ที่ปรัชญาอรรถปริวรรตศาสตร์ของ Wilhelm Dilthey ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ซึ่งโต้แย้งว่าวิทยาศาสตร์ของมนุษย์ต้องการความเข้าใจเชิงตีความเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ถูกใช้ชีวิต แทนที่จะเป็นการอธิบายเชิงสาเหตุ ระเบียบวิธีนี้เข้าสู่วิทยาศาสตร์สังคมเชิงประจักษ์ผ่านการศึกษาครั้งสำคัญห้าเล่มของ W.I. Thomas และ Florian Znaniecki เรื่อง The Polish Peasant in Europe and America (1918–1920) ซึ่งอ้างอิงจดหมายส่วนตัวและอัตชีวประวัติอย่างกว้างขวาง นักสังคมวิทยา Chicago School ในช่วงทศวรรษที่ 1920-1930 ได้พัฒนาต่อยอดระเบียบวิธีประวัติชีวิต Norman Denzin ได้ทำให้ประเพณีการตีความเป็นทางการใน Interpretive Biography (1989) และแนวทางการสัมภาษณ์เชิงพรรณนาของ Fritz Schütze — ซึ่งพัฒนาขึ้นในเยอรมนีตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 — ได้นำเสนอการแยกแยะอย่างเป็นระบบระหว่างลำดับที่ถูกใช้ชีวิตและลำดับที่ถูกเล่า
ควรใช้เมื่อใด
การวิจัยชีวประวัติมีความเหมาะสมเมื่อคำถามการวิจัยเกี่ยวข้องกับวิธีที่บุคคลประสบ นำทาง หรือสร้างความหมายเกี่ยวกับกระบวนการทางสังคม ประวัติศาสตร์ หรือสถาบันที่ซับซ้อนตลอดช่วงเวลา มีคุณค่าอย่างยิ่งสำหรับการศึกษาประชากรที่ถูกกีดกันหรือเป็นตัวแทนไม่เพียงพอ การเปลี่ยนผ่านของรุ่น การก่อตัวของอัตลักษณ์ การขัดเกลาทางวิชาชีพ และผลกระทบระยะยาวของการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ระเบียบวิธีนี้ต้องการผู้เข้าร่วมที่เต็มใจและสามารถสะท้อนประวัติส่วนตัวของตนอย่างลึกซึ้ง และต้องใช้เวลาของนักวิจัยอย่างมากในการสัมภาษณ์เชิงลึกและการวิเคราะห์เชิงตีความ จะไม่เหมาะสมเมื่อเป้าหมายการวิจัยคือการอธิบายเชิงสาเหตุ การสรุปผลทางสถิติ หรือการวัดผลลัพธ์ในกลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ผลการศึกษาเฉพาะบริบทและไม่สามารถสรุปผลทางสถิติได้ ขนาดตัวอย่างมักมีขนาดเล็ก (ผู้เข้าร่วม 1-20 คน)
- ข้อมูลเป็นข้อมูลย้อนหลังและขึ้นอยู่กับการสร้างความทรงจำใหม่ การเรียกคืนที่เลือกสรร และผลกระทบของการนำเสนอตนเอง
- ใช้เวลานานมาก: การถอดความ การสร้างใหม่ และการวิเคราะห์เชิงตีความของประวัติชีวิตเพียงไม่กี่ประวัติก็อาจต้องใช้เวลาหลายเดือน
- ตำแหน่งชีวประวัติของนักวิจัยมีอิทธิพลต่อการตีความอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จำเป็นต้องมีการสะท้อนตนเองอย่างเข้มงวด แต่ก็ไม่สามารถขจัดอิทธิพลของการตีความได้
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- จับมิติเชิงเวลาของประสบการณ์มนุษย์ — ชีวิตคลี่คลาย เปลี่ยนแปลง และถูกทำให้เข้าใจตลอดเวลา — ในลักษณะที่ระเบียบวิธีภาคตัดขวางไม่สามารถทำได้
- ให้ความกระจ่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำของปัจเจกบุคคลกับข้อจำกัดเชิงโครงสร้าง โดยการอิงทฤษฎีทางสังคมจากคำบอกเล่าที่ถูกใช้ชีวิต
- มีพลังอย่างยิ่งในการศึกษาเสียงที่ถูกกีดกัน ประวัติศาสตร์ที่ถูกซ่อนเร้น และประสบการณ์ที่ถูกยกเว้นจากบันทึกอย่างเป็นทางการ
- ชุดข้อมูลที่ยืดหยุ่น: ผสมผสานการสัมภาษณ์กับเอกสาร รูปถ่าย และวัสดุจากหอจดหมายเหตุเพื่อการสามเส้า
- ความลึกของกรณีศึกษาที่สมบูรณ์สนับสนุนการพัฒนาทฤษฎีและการสร้างข้อมูลเชิงลึกเชิงแนวคิดที่สามารถถ่ายทอดไปยังบริบทที่คล้ายคลึงกันได้
การประยุกต์ใช้
- การติดตามว่าผู้อพยพรุ่นแรกสร้างอัตลักษณ์ข้ามการเปลี่ยนผ่านทางวัฒนธรรมและเวลาของรุ่นอย่างไร
- การตรวจสอบเส้นทางอาชีพและการก่อตัวของอัตลักษณ์ทางวิชาชีพของครู พยาบาล หรือนักสังคมสงเคราะห์ ผ่านการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างในสาขาของตน
- การรวบรวมประสบการณ์ของผู้รอดชีวิตจากบาดแผลทางประวัติศาสตร์ การพลัดถิ่น หรือการประหัตประหารทางการเมือง ที่ซึ่งบันทึกอย่างเป็นทางการขาดหายไปหรือบิดเบือน
- การสืบสวนว่าบุคคลนำทางโรคเรื้อรัง ความพิการ หรือการสูญเสียตลอดช่วงชีวิตอย่างไร
- การศึกษาเส้นทางการศึกษาหรืออาชีพในประชากรที่มีการแสดงตัวแทนน้อยเกินไปในชุดข้อมูลเชิงปริมาณ
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
นักวิจัยกำหนดจุดเน้นทางชีวประวัติ — ประชากร กลุ่มอายุ หรือปรากฏการณ์ทางสังคมใดที่อยู่ภายใต้การตรวจสอบ — และเลือกรูปแบบการรวบรวมข้อมูลที่เหมาะสมกับจุดเน้นนั้น (ประวัติชีวิตเชิงลึกเดี่ยว กรณีศึกษาเปรียบเทียบหลายกรณี หรือการทำงานเอกสารจากหอจดหมายเหตุ) การสุ่มตัวอย่างเป็นการสุ่มแบบเจาะจง: ผู้เข้าร่วมถูกเลือกเพราะเส้นทางชีวิตของพวกเขามีความเกี่ยวข้องกับคำถามการวิจัยในเชิงข้อมูล ไม่ใช่เพราะเป็นตัวแทนทางสถิติ มีการกำหนดท่าทีที่สะท้อนตนเองต่อชีวประวัติและสมมติฐานของนักวิจัยเองตั้งแต่เริ่มต้น
ข้อมูลถูกรวบรวมเป็นหลักผ่านการสัมภาษณ์เชิงพรรณนาชีวประวัติแบบปลายเปิดเชิงลึก ซึ่งผู้เข้าร่วมได้รับเชิญให้เล่าเรื่องราวชีวิตของตน — หรือตอนหนึ่งของชีวิตที่จำกัดขอบเขต — ด้วยคำพูดและลำดับของตนเอง การสัมภาษณ์ติดตามผลอาจช่วยชี้แจงหรือทำให้คำบอกเล่าเบื้องต้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น แหล่งข้อมูลเอกสาร (จดหมาย ไดอารี่ รูปถ่าย บันทึกราชการ) ถูกรวบรวมเป็นหลักฐานเสริม ข้อมูลทั้งหมดถูกถอดความตามต้นฉบับอย่างถูกต้อง บันทึกภาคสนามบันทึกบริบทและการสังเกตที่ไม่ใช่คำพูด
เรื่องเล่าดิบจะถูกสร้างขึ้นใหม่เป็นประวัติชีวิตตามลำดับเวลา ซึ่งแยกความแตกต่างระหว่างลำดับเหตุการณ์ที่ประสบ (ชีวิตที่ถูกใช้ชีวิต) และลำดับที่ถูกเล่าตามที่ผู้เข้าร่วมบรรยาย (โครงสร้างเรื่องเล่า) การแบ่งแยกนี้ — เทคนิคที่พัฒนาขึ้นในประเพณีการวิเคราะห์การสัมภาษณ์เชิงพรรณนาของ Fritz Schütze — ช่วยให้นักวิจัยสามารถตรวจสอบความแตกต่างระหว่างสิ่งที่เกิดขึ้นกับวิธีที่มันถูกจดจำ จัดลำดับ หรืออธิบาย
ชีวประวัติที่สร้างขึ้นใหม่จะถูกนำไปวิเคราะห์เชิงเนื้อหา เชิงโครงสร้าง หรือเชิงตีความ ขึ้นอยู่กับกรอบทฤษฎี การวิเคราะห์เชิงเนื้อหาจะระบุรูปแบบความหมายที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ในแต่ละกรณี การวิเคราะห์เชิงโครงสร้างจะตรวจสอบว่าเรื่องเล่าถูกจัดระเบียบอย่างไร — อะไรคือสิ่งที่ถูกเน้น ถูกทำให้เงียบ หรือถูกขัดจังหวะ การวิเคราะห์เชิงตีความ (อรรถปริวรรต) จะวางคำบอกเล่าของแต่ละบุคคลไว้ในบริบททางประวัติศาสตร์และสังคม โดยอ่านเรื่องราวชีวิตว่าเป็นสิ่งที่ถูกหล่อหลอมทางสังคมมากกว่าจะเป็นเรื่องส่วนบุคคลล้วนๆ
ผลการศึกษาจากกรณีศึกษาแต่ละกรณีจะถูกนำมาเปรียบเทียบระหว่างผู้เข้าร่วม หรือสามเส้ากับหลักฐานเอกสาร เพื่อสร้างข้อมูลเชิงลึกที่สามารถถ่ายทอดได้เกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางสังคมหรือประวัติศาสตร์ที่กำลังศึกษา นักวิจัยจะสะท้อนบทบาทและตำแหน่งของตนในการตีความ อาจใช้การตรวจสอบโดยสมาชิกหรือการอภิปรายโดยผู้เชี่ยวชาญเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ รายงานฉบับสุดท้ายมักจะรวมภาพพรรณนาเรื่องราวในระดับกรณีเข้ากับการสังเคราะห์ข้ามกรณีหรือเชิงเนื้อหา
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การปฏิบัติต่อเรื่องเล่าในฐานะรายงานข้อเท็จจริงที่โปร่งใส — เรื่องเล่าที่ผู้เข้าร่วมบอกเป็นการสร้างที่ได้รับอิทธิพลจากความทรงจำ ผู้ฟัง และอัตลักษณ์ปัจจุบัน — จะต้องได้รับการวิเคราะห์ในฐานะเรื่องเล่า ไม่ใช่การขุดค้นหาข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์
- การละเลยความแตกต่างระหว่างลำดับที่ถูกใช้ชีวิตและลำดับที่ถูกเล่า — การรวมชีวิตที่ประสบกับชีวิตที่ถูกเล่าเข้าด้วยกัน นำไปสู่การอ่านลำดับเวลาและสาเหตุที่ผิดพลาด
- การสะท้อนตนเองไม่เพียงพอ — การล้มเหลวในการตรวจสอบว่าชีวประวัติ ตำแหน่งทางสังคม และความสัมพันธ์เชิงอำนาจของนักวิจัยกับผู้เข้าร่วมมีอิทธิพลต่อการรวบรวมข้อมูลและการตีความอย่างไร
- การยึดติดกับปัจเจกบุคคลมากเกินไป — การรายงานเรื่องราวชีวิตว่าเป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ โดยไม่เชื่อมโยงกับโครงสร้างทางสังคม วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ที่หล่อหลอมพวกมัน บั่นทอนพลังการวิเคราะห์ของระเบียบวิธี
- ความล้มเหลวในการรักษาความลับ — รายละเอียดทางชีวประวัติมีลักษณะบ่งชี้ตัวตนโดยธรรมชาติ — ต้องมีการออกแบบกลยุทธ์การปกปิดตัวตนที่แข็งแกร่งก่อนเริ่มการรวบรวมข้อมูล
คำถามที่พบบ่อย
การวิจัยชีวประวัติแตกต่างจากการวิเคราะห์เรื่องเล่าอย่างไร?
การวิจัยชีวประวัติเป็นระเบียบวิธีที่สมบูรณ์ซึ่งครอบคลุมการสุ่มตัวอย่าง การรวบรวมข้อมูล และการตีความตลอดทั้งชีวิตหรือส่วนสำคัญของชีวิต โดยทั่วไปจะใช้การสัมภาษณ์ประวัติชีวิตและอาจรวมถึงแหล่งข้อมูลเอกสาร การวิเคราะห์เรื่องเล่าเป็นเทคนิคการวิเคราะห์หลักที่สามารถนำไปใช้กับข้อความใดก็ได้ — ส่วนหนึ่งของการสัมภาษณ์เดียว บัญชีสื่อ หรือเอกสารนโยบาย การวิจัยชีวประวัติเกือบจะเกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์เรื่องเล่าเสมอในฐานะองค์ประกอบการวิเคราะห์ แต่การวิเคราะห์เรื่องเล่าไม่จำเป็นต้องใช้ข้อมูลชีวประวัติ
ฉันต้องการผู้เข้าร่วมกี่คน?
ขนาดตัวอย่างในการวิจัยชีวประวัติโดยทั่วไปมีขนาดเล็กมาก — บ่อยครั้งมีผู้เข้าร่วมหนึ่งถึงห้าคนในการศึกษาประวัติชีวิตเชิงลึก และไม่ค่อยเกินยี่สิบในการทำงานชีวประวัติเชิงเปรียบเทียบ เกณฑ์ความเพียงพอไม่ใช่พลังทางสถิติ แต่เป็นความสมบูรณ์ของข้อมูลและความลึกของการวิเคราะห์ ประวัติชีวิตเดียวที่สร้างขึ้นอย่างดีสามารถรองรับการศึกษาที่สำคัญได้ หากเส้นทางของผู้เข้าร่วมมีความหนาแน่นของข้อมูลเพียงพอสำหรับคำถามการวิจัย
ฉันจะจัดการกับความตึงเครียดระหว่างเสียงของผู้เข้าร่วมและการตีความของนักวิจัยได้อย่างไร?
ความตึงเครียดนี้เป็นส่วนสำคัญของการวิจัยชีวประวัติและควรได้รับการจัดการแทนที่จะกำจัด แนวปฏิบัติที่ช่วยได้ ได้แก่: การนำเสนอส่วนของเรื่องเล่าที่สำคัญเพื่อให้ผู้อ่านสามารถประเมินข้อมูลได้อย่างอิสระ การบันทึกตำแหน่งชีวประวัติของนักวิจัยเองและวิธีที่มันมีอิทธิพลต่อการตีความ การใช้การตรวจสอบโดยสมาชิกอย่างเลือกสรร (การส่งคืนการตีความให้กับผู้เข้าร่วมมีคุณค่า แต่ก็อาจจำกัดการเคลื่อนไหวเชิงวิเคราะห์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย) และการมีส่วนร่วมของผู้ตรวจสอบที่สามารถท้าทายตรรกะการตีความ
การวิจัยชีวประวัติเหมือนกับประวัติศาสตร์บอกเล่าหรือไม่?
ทั้งสองมีความทับซ้อนกันอย่างมาก แต่มีบ้านทางวินัยและจุดเน้นที่แตกต่างกัน ประวัติศาสตร์บอกเล่า ซึ่งมีรากฐานมาจากประวัติศาสตร์และการปฏิบัติทางหอจดหมายเหตุ มุ่งเน้นไปที่การบันทึกและรักษาคำบอกเล่าจากบุคคลที่หนึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์และยุคสมัยทางประวัติศาสตร์เป็นหลัก การวิจัยชีวประวัติ ซึ่งมีรากฐานมาจากสังคมวิทยาและสังคมศาสตร์ มุ่งเน้นไปที่ชีวิตของแต่ละบุคคลในฐานะหน่วยการวิเคราะห์เพื่อทำความเข้าใจกระบวนการทางสังคม ทั้งสองใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก การวิจัยชีวประวัติให้ความสำคัญกับโครงสร้างเรื่องเล่า การก่อตัวของอัตลักษณ์ และการตีความเชิงทฤษฎีทางสังคมมากขึ้น
ฉันจะรับรองความเข้มงวดทางจริยธรรมได้อย่างไรเมื่อพิจารณาถึงลักษณะการบ่งชี้ตัวตนของข้อมูลชีวประวัติ?
ความเข้มงวดทางจริยธรรมต้องการ: การได้รับความยินยอมที่ได้รับข้อมูลอย่างครบถ้วนซึ่งระบุวิธีการจัดเก็บ การใช้ และการรายงานข้อมูล การออกแบบการปกปิดตัวตนก่อนการรวบรวมข้อมูล (ตัวระบุผสม ชื่อสถานที่ที่เปลี่ยนแปลง ชื่อที่เปลี่ยน) การหารือกับผู้เข้าร่วมว่าและจะระบุตัวตนในสิ่งพิมพ์อย่างไร และการวางแผนการจัดเก็บข้อมูลระยะยาวให้สอดคล้องกับข้อกำหนดของสถาบัน เนื่องจากรายละเอียดทางชีวประวัติมีลักษณะบ่งชี้ตัวตนโดยธรรมชาติ การใช้นามแฝงมาตรฐานมักไม่เพียงพอและต้องรวมกับการเปลี่ยนแปลงบริบท
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Denzin, N. K. (1989). Interpretive Biography. Sage Publications.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วRoberts, B. (2002). Biographical Research. Open University Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว