BEM Acoustics
- ผู้เสนอ
- Carlos Brebbia, Robert Butterfield
- ปี
- 1971
- ประเภท
- Computational simulation for acoustics
- กลุ่มวิธี
- Numerical method
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
ระเบียบวิธีส่วนขอบ (Boundary Element Method - BEM) เป็นเทคนิคเชิงตัวเลขสำหรับการแก้สมการคลื่นอะคูสติกในรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน แตกต่างจากวิธีไฟไนต์เอลิเมนต์ (Finite Element Method - FEM) ที่ต้องแบ่งตาข่ายปริมาตรทั้งหมด BEM จะแบ่งตาข่ายเฉพาะส่วนขอบอะคูสติก (พื้นผิว) เท่านั้น ซึ่งช่วยลดต้นทุนการคำนวณและหน่วยความจำ BEM ถูกนำมาประยุกต์ใช้กับอะคูสติกครั้งแรกโดย Burton และ Miller ในปี 1971 และถูกใช้อย่างแพร่หลายในการทำนายอะคูสติกของห้อง การแผ่กระจายเสียงรบกวนภายนอก และการกระเจิงของคลื่นเสียงโดยไม่จำเป็นต้องมีการแบ่งตาข่ายปริมาตร
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
ลองจินตนาการถึงการจำลองพฤติกรรมเสียงในห้องแสดงคอนเสิร์ต แทนที่จะคำนวณสิ่งที่เกิดขึ้นในทุกจุดในอากาศ (ซึ่งต้องใช้ตาข่ายคำนวณขนาดใหญ่) BEM จะเน้นเฉพาะพื้นผิว เช่น ผนัง เพดาน เวที พื้นผิวเหล่านี้คือจุดที่เสียงสะท้อนและถูกดูดซับ ดังนั้น BEM จะทำการอินทิเกรตบนขอบเขตเหล่านี้เพื่อคำนวณสนามอะคูสติกในทุกที่ ทำให้ BEM เร็วกว่าและใช้หน่วยความจำน้อยกว่าวิธีที่อิงตามปริมาตรอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับห้องที่มีรูปทรงซับซ้อนหรือโดเมนภายนอกขนาดใหญ่
ประวัติศาสตร์
Carlos Brebbia และ Robert Butterfield ได้พัฒนาวิธีส่วนขอบ (Boundary Element Method) ในทศวรรษที่ 1970 ในฐานะเทคนิคเชิงตัวเลขทั่วไป งานของ Burton และ Miller ในปี 1971 เป็นผู้บุกเบิกการประยุกต์ใช้กับอะคูสติก วิธีการนี้ได้รับการยอมรับในทางปฏิบัติในช่วงทศวรรษที่ 1980–1990 ด้วยชุดซอฟต์แวร์ (SYSNOISE, COMSOL, Bempp) และพลังการประมวลผลที่เพิ่มขึ้น รูปแบบที่ทันสมัย ได้แก่ วิธีการหลายขั้วความเร็วสูง (Fast Multipole Methods - FMM) สำหรับการเร่งความเร็วปัญหาขนาดใหญ่ แนวทาง FEM-BEM แบบไฮบริด และตัวแก้ BEM ที่เร่งความเร็วด้วย GPU
ควรใช้เมื่อใด
ใช้ BEM เมื่อจำลองพฤติกรรมอะคูสติกในรูปทรงเรขาคณิตห้องที่ซับซ้อน (ห้องแสดงคอนเสิร์ต, สตูดิโอ, สำนักงาน), ทำนายการแผ่กระจายเสียงรบกวนภายนอกจากเครื่องจักรหรือยานพาหนะ, วิเคราะห์การกระเจิงและการเลี้ยวเบนของคลื่นเสียง, หรือตรวจสอบการออกแบบอะคูสติกก่อนการก่อสร้างจริง BEM เหมาะอย่างยิ่งเมื่อคุณสมบัติพื้นผิวเท่านั้นที่สำคัญ และโดเมนอะคูสติกเป็นแบบกึ่งอนันต์ (ภายนอก) หรือปิดสนิท หลีกเลี่ยง BEM สำหรับปัญหาที่ต้องการความไม่สม่ำเสมอของวัสดุภายใน (โฟมดูดซับ, โพรงของเหลว) ซึ่ง FEM เหมาะสมกว่า
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- มีประสิทธิภาพน้อยกว่าสำหรับปัญหาภายในที่มีคุณสมบัติวัสดุไม่สม่ำเสมอ; FEM เหมาะสมกว่าเมื่อการดูดกลืนปริมาตรหรือวัสดุแบบชั้นมีความสำคัญ
- มีความหนาแน่นในการคำนวณสูง (ระบบเมทริกซ์เต็ม) สำหรับตาข่ายขนาดใหญ่; สำหรับปัญหาขนาดใหญ่มาก (หลายล้านส่วนประกอบ) FEM ที่ใช้ตัวแก้แบบวนซ้ำอาจเร็วกว่า
- ต้องการความละเอียดตาข่ายที่แม่นยำใกล้จุดที่ไม่ต่อเนื่อง ขอบ และแหล่งกำเนิด; ตาข่ายที่ไม่ดีอาจนำไปสู่ความไม่ถูกต้องและปัญหาการลู่เข้า
- ผลกระทบที่ไม่เป็นเชิงเส้น (การอิ่มตัวของเสียง, ความไม่เป็นเชิงเส้นของวัสดุ) และการวิเคราะห์ชั่วขณะในโดเมนเวลาถูกจัดการได้ไม่ดีเท่าใน FEM
- ต้องรวมคุณสมบัติวัสดุที่ขึ้นกับความถี่และการดูดกลืนเสียงอย่างชัดเจน; ความต้านทานที่ขึ้นกับความถี่ที่ซับซ้อนจะเพิ่มภาระการคำนวณ
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ต้องการการแบ่งตาข่ายเฉพาะพื้นผิว ไม่ใช่ปริมาตร; ลดขนาดตาข่ายและต้นทุนการคำนวณเมื่อเทียบกับ FEM โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับปัญหาขนาดใหญ่หรือปัญหาในที่โล่ง
- จัดการเงื่อนไขขอบเขตการแผ่กระจายในโดเมนภายนอกได้อย่างเป็นธรรมชาติ; ไม่จำเป็นต้องใช้ขอบเขตดูดซับเทียม
- ให้ข้อมูลเชิงลึกโดยตรงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างขอบเขตกับแหล่งกำเนิดเสียง; เข้าใจได้ง่ายว่าคุณสมบัติพื้นผิวส่งผลต่อสนามอะคูสติกอย่างไร
- เหมาะสมกับการวิเคราะห์ในโดเมนความถี่; เป็นแนวทางมาตรฐานสำหรับการทำนายการตอบสนองอะคูสติกแบบคงที่ตลอดแถบความถี่
- คำนวณปริมาณอะคูสติก (ความดัน, ความเข้ม, ทิศทางการแผ่กระจาย) ที่ตำแหน่งผู้รับตามอำเภอใจหลังการแก้ปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
การประยุกต์ใช้
- อะคูสติกสถาปัตยกรรมและการออกแบบห้อง: ทำนายประสิทธิภาพอะคูสติกของห้องแสดงคอนเสิร์ต สตูดิโออัดเสียง และโรงละครก่อนการก่อสร้าง
- เสียงรบกวนในยานยนต์และอากาศยาน: จำลองการแผ่กระจายเสียงรบกวนจากเครื่องยนต์และเครื่องบิน และการส่งผ่านเข้าสู่ห้องโดยสาร; ปรับปรุงความเงียบผ่านการเปลี่ยนแปลงการออกแบบ
- การออกแบบเครื่องช่วยฟังและหูฟัง: จำลองการเชื่อมต่ออะคูสติกระหว่างทรานสดิวเซอร์กับช่องหูของมนุษย์; ตรวจสอบการตอบสนองความถี่และลักษณะทิศทาง
- อัลตราซาวด์และอะคูสติกทางการแพทย์: ออกแบบและปรับปรุงทรานสดิวเซอร์อัลตราซาวด์วินิจฉัยและอุปกรณ์บำบัดโดยใช้การจำลองสนามอะคูสติก
- เสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนในสิ่งแวดล้อม: ทำนายผลกระทบเสียงรบกวนต่อชุมชนจากโรงงานอุตสาหกรรม ถนน และทางรถไฟ; ออกแบบแผงกั้นเสียงและกลยุทธ์ลดเสียงรบกวน
- อะคูสติกเครื่องดนตรี: จำลองพฤติกรรมอะคูสติกของไวโอลิน เปียโน และเครื่องเป่าลม; ทำความเข้าใจรูปแบบการแผ่กระจายและการปรับปรุงคุณภาพเสียง
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
กำหนดโดเมนอะคูสติก: รูปทรงเรขาคณิตของห้อง, ส่วนประกอบพื้นผิวขอบ (สามเหลี่ยมหรือสี่เหลี่ยม), คุณสมบัติวัสดุ (สัมประสิทธิ์การดูดกลืน, ความต้านทาน), แหล่งกำเนิดเสียง (ลำโพง, พื้นผิวที่สั่น), และช่วงความถี่ที่สนใจ
สร้างตาข่ายพื้นผิวของขอบเขต; ปรับปรุงตาข่ายเพื่อให้แน่ใจว่าขนาดของส่วนประกอบเล็กกว่าความยาวคลื่นเสียงที่สั้นที่สุดที่ความถี่สูงสุดที่สนใจ (โดยทั่วไปคือแลมบ์ดา/6 หรือละเอียดกว่า)
ตั้งค่าสมการอินทิกรัลขอบเขต (รูปแบบตรงหรือรูปแบบอ้อม) และแบ่งตาข่ายตามส่วนประกอบพื้นผิว สร้างระบบสมการเชิงเส้นที่เชื่อมโยงปริมาณที่ไม่ทราบค่าบนขอบเขต (ความดัน, ความเร็วแนวฉาก)
แก้ระบบเชิงเส้น (ตัวแก้โดยตรงหรือวิธีวนซ้ำ) เพื่อหาความดันและความเร็วบนขอบเขต ใช้ผลลัพธ์บนขอบเขตเพื่อคำนวณปริมาณอะคูสติก (สนามความดัน, ความเข้ม, ทิศทางการแผ่กระจาย) ที่จุดรับภายในหรือภายนอก
สกัดตัวชี้วัดอะคูสติก (ระดับความดันเสียง, รูปแบบทิศทางการแผ่กระจาย, เวลาเสียงก้อง), แสดงภาพสนามความดันและความเข้ม, ตรวจสอบความถูกต้องเทียบกับการวัดหรือผลเฉลยเชิงวิเคราะห์, และใช้ผลลัพธ์เพื่อการปรับปรุงการออกแบบหรือการทำนายเสียงรบกวน
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การแบ่งตาข่ายไม่เพียงพอต่อรูปทรงเรขาคณิต; ขนาดส่วนประกอบต้องเป็นไปตามเกณฑ์ความยาวคลื่น (ขั้นต่ำแลมบ์ดา/6) การละเมิดจะทำให้เกิดการสุ่มตัวอย่างผิดพลาดและการทำนายความถี่สูงที่ไม่ถูกต้อง
- การใช้ประเภทส่วนประกอบขอบที่ไม่เหมาะสม (เช่น ส่วนประกอบแบนสำหรับพื้นผิวโค้ง); การลู่เข้าช้าลงและความแม่นยำลดลง
- การละเลยแหล่งกำเนิดเสียงภายในโดเมน; หากแหล่งกำเนิดเสียงถูกพิจารณาว่าเป็นแหล่งกำเนิดความดันบนขอบเขตแทนที่จะเป็นแหล่งกำเนิดที่ชัดเจน จะเกิดข้อผิดพลาดในการตีความ
- ความล้มเหลวในการตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลองเทียบกับการวัดหรือผลเฉลยเชิงวิเคราะห์; ข้อผิดพลาดเชิงตัวเลขสามารถสะสมได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน
- การละเลยการหน่วงเสียงและการดูดกลืนที่ขึ้นกับความถี่; การสมมติว่าสัมประสิทธิ์การดูดกลืนคงที่ตลอดทุกความถี่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดอย่างมีนัยสำคัญ
คำถามที่พบบ่อย
อะไรคือความแตกต่างระหว่าง BEM แบบตรงและแบบอ้อม?
ใน BEM แบบตรง ปริมาณที่ไม่ทราบค่าบนขอบเขตคือปริมาณทางกายภาพ (ความดัน, ความเร็ว); สมการอินทิกรัลเชื่อมโยงปริมาณเหล่านี้โดยตรง ใน BEM แบบอ้อม แหล่งกำเนิดเสมือน (โมโนโพล, ไดโพล) บนขอบเขตคือปริมาณที่ไม่ทราบค่า และปริมาณทางกายภาพจะถูกอนุมานจากสิ่งเหล่านี้ BEM แบบตรงเป็นที่นิยมและเข้าใจได้ง่ายกว่าในเชิงกายภาพ; BEM แบบอ้อมอาจมีประสิทธิภาพในการคำนวณมากกว่าสำหรับบางปัญหา
ฉันจะเลือกขนาดตาข่ายสำหรับการจำลองอะคูสติกด้วย BEM ได้อย่างไร?
กฎทั่วไปที่ใช้กันคือใช้ขนาดส่วนประกอบ ≤ λ/6 โดยที่ λ คือความยาวคลื่นเสียงที่ความถี่สูงสุด ตัวอย่างเช่น ที่ 1 kHz ในอากาศ (c = 343 m/s), λ = 0.343 m ดังนั้นขนาดส่วนประกอบควร ≤ 5.7 ซม. ตาข่ายที่หยาบกว่าก็เพียงพอสำหรับความถี่ต่ำกว่า การปรับปรุงตาข่ายเฉพาะจุดใกล้แหล่งกำเนิดและรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนมักเป็นประโยชน์
BEM สามารถจัดการกับการดูดกลืนวัสดุที่ขึ้นกับความถี่ได้หรือไม่?
ได้ แต่ต้องใช้ความพยายามเพิ่มเติม การดูดกลืนวัสดุจะแสดงเป็นความต้านทานพื้นผิว ซึ่งแปรผันตามความถี่ ตัวแก้ BEM สามารถรวมความต้านทานที่ขึ้นกับความถี่ได้ แต่ต้องทำการคำนวณซ้ำที่แต่ละความถี่ที่สนใจ ซึ่งเพิ่มต้นทุน FEM ที่มีคุณสมบัติไม่ขึ้นกับความถี่อาจง่ายกว่าสำหรับวัสดุที่ขึ้นกับความถี่น้อย
ข้อได้เปรียบในการคำนวณของ BEM เหนือ FEM สำหรับอะคูสติกคืออะไร?
BEM ต้องการการแบ่งตาข่ายเฉพาะขอบเขต ซึ่งลดจำนวนองศาอิสระ (โดยทั่วไปน้อยกว่า FEM 5–10 เท่าสำหรับปัญหาเดียวกัน) สำหรับปัญหาภายนอกหรือปัญหาการแผ่กระจาย BEM จัดการกับโดเมนอนันต์ได้อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องใช้ขอบเขตเทียม อย่างไรก็ตาม BEM สร้างเมทริกซ์ที่หนาแน่น ไม่ใช่เมทริกซ์เบาบาง; สำหรับปัญหาขนาดใหญ่มาก FEM ที่ใช้ตัวแก้แบบวนซ้ำอาจแข่งขันได้
ฉันจะตรวจสอบความถูกต้องของแบบจำลองอะคูสติกด้วย BEM ได้อย่างไร?
เปรียบเทียบการจำลองกับผลเฉลยเชิงวิเคราะห์ (การแพร่กระจายคลื่นระนาบ, การแผ่กระจายทรงกลม) สำหรับรูปทรงเรขาคณิตที่เรียบง่าย จากนั้นตรวจสอบความถูกต้องเทียบกับการวัดในพื้นที่จริงหรือแบบจำลองขนาด ทำการศึกษาความไวของตาข่าย (ปรับตาข่ายให้หยาบและละเอียดเพื่อให้แน่ใจว่าผลลัพธ์ไม่ขึ้นกับตาข่าย) ใช้การวิเคราะห์ความละเอียดความถี่เพื่อตรวจสอบความแม่นยำตลอดแถบความถี่ที่สนใจ
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Burton, A. J., & Miller, G. F. (1971). The application of integral equation methods to the numerical solution of some exterior boundary-value problems. Proceedings of the Royal Society A, 323(1553), 201–210.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วCiskowski, R. D., & Brebbia, C. A. (1991). Boundary Element Methods in Acoustics. Computational Mechanics Publications.
ISBN: 978-1853121937คัดลอกแล้วWu, T. W. (2000). Boundary Element Acoustics: Fundamentals and Computer Codes. WIT Press.
ISBN: 978-1853126122คัดลอกแล้ว