Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การสร้างลำคลื่น (Beamforming)

ผู้เสนอ
Van Veen, Barry Buckley
ปี
1988
ประเภท
Directional audio array processing
กลุ่มวิธี
Signal processing, Spatial filtering

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

Beamforming คือเทคนิคการประมวลผลสัญญาณเชิงพื้นที่ที่ใช้ชุดไมโครโฟนเพื่อเพิ่มเสียงจากทิศทางที่ต้องการโดยเฉพาะ ในขณะที่ลดทอนเสียงจากทิศทางอื่น ๆ Beamforming ซึ่งถูกทำให้เป็นทางการโดย Van Veen และ Buckley ในปี 1988 เป็นพื้นฐานสำคัญของการสื่อสารด้วยเสียงแบบแฮนด์ฟรี เครื่องช่วยฟัง โซนาร์ เรดาร์ และการบันทึกเสียงเชิงพื้นที่ ช่วยให้สามารถ 'ฟัง' ด้วยความไวต่อทิศทางได้ แม้จะใช้ไมโครโฟนรอบทิศทาง โดยใช้ประโยชน์จากความล่าช้าของเวลาและความแตกต่างของเฟสระหว่างองค์ประกอบของอาร์เรย์

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกภาพจานดาวเทียมที่รวมคลื่นวิทยุจากอวกาศ Beamforming ก็ทำเช่นเดียวกันกับเสียงโดยใช้อาร์เรย์ไมโครโฟน ด้วยการปรับอัตราขยายและความล่าช้าของสัญญาณจากไมโครโฟนแต่ละตัวอย่างระมัดระวังก่อนที่จะรวมเข้าด้วยกัน คุณจะสร้างไมโครโฟนรอบทิศทาง 'เสมือน' ที่ฟังเสียงที่มาจากทิศทางที่เลือกเป็นหลัก เสียงจากทิศทางอื่น ๆ จะรบกวนกันแบบหักล้างและถูกยกเลิก ทำให้คุณสามารถได้ยินผู้พูดที่เฉพาะเจาะจงในห้องที่มีเสียงดัง ระบุตำแหน่งของผู้พูดเชิงพื้นที่ และลดทอนเสียงรบกวนรอบข้าง

ประวัติศาสตร์

แนวคิด Beamforming มีต้นกำเนิดในเรดาร์และโซนาร์ (ทศวรรษ 1940–1950) Van Veen และ Buckley ได้จัดระบบทฤษฎี beamforming สำหรับการประมวลผลสัญญาณทั่วไปในปี 1988 Adaptive beamforming (Frost, MVDR, LCMV) ได้รับการพัฒนาในช่วงทศวรรษ 1970–1980 การใช้งานเชิงพาณิชย์เร่งตัวขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990–2000 ด้วยผู้ช่วยเสียง โทรศัพท์ประชุม และเครื่องช่วยฟัง รูปแบบสมัยใหม่ ได้แก่ อาร์เรย์ superdirectional, อาร์เรย์ไมโครโฟนแบบ differential และตัวกรองเชิงพื้นที่ที่ใช้การเรียนรู้ของเครื่อง

ควรใช้เมื่อใด

ใช้ beamforming สำหรับการจับเสียงแบบแฮนด์ฟรีในผู้ช่วยเสียงและการประชุม ไมโครโฟนเครื่องช่วยฟังที่เพิ่มเสียงจากแหล่งกำเนิดด้านหน้า การระบุตำแหน่งแหล่งกำเนิด (การค้นหาตำแหน่งของผู้พูด) การบันทึกและสร้างเสียงเชิงพื้นที่ และการใช้งานโซนาร์ใต้น้ำ Beamforming มีประสิทธิภาพโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อช่องเปิดของอาร์เรย์ (ขนาด) เทียบเท่าหรือใหญ่กว่าความยาวคลื่นที่สนใจ สำหรับความถี่ต่ำมาก (ความยาวคลื่นยาว) จำเป็นต้องใช้อาร์เรย์ขนาดใหญ่ สำหรับความถี่สูง อาร์เรย์ขนาดกะทัดรัดก็เพียงพอแล้ว

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ประสิทธิภาพลดลงที่ความถี่ต่ำซึ่งความยาวคลื่นยาวเมื่อเทียบกับช่องเปิดของอาร์เรย์ จำเป็นต้องใช้อาร์เรย์ที่ใหญ่ขึ้นสำหรับความถี่เสียงเบส
  • ความเป็นเหตุเป็นผลและความล่าช้า: การคำนวณ beamformer และการประมวลผลที่ขึ้นอยู่กับความล่าช้าทำให้เกิดความล่าช้า (โดยทั่วไป 10–100 ms) ซึ่งเป็นปัญหาสำหรับแอปพลิเคชันแบบโต้ตอบ
  • Spatial aliasing: หากระยะห่างของอาร์เรย์เกินครึ่งความยาวคลื่น ทิศทางหลายทิศทางจะให้การตอบสนองที่กำกวม การออกแบบอาร์เรย์ต้องหลีกเลี่ยง aliasing ที่ความถี่เป้าหมาย
  • การสะท้อนกลับและสนามแบบกระจาย: beamforming สันนิษฐานว่าเส้นทางเสียงโดยตรง ในห้องที่มีการสะท้อนกลับ การสะท้อนที่ล่าช้าและเสียงแบบกระจายจะทำให้ทิศทางแย่ลง
  • ต้นทุนการคำนวณเพิ่มขึ้นตามจำนวนไมโครโฟนและความละเอียดความถี่ beamformer ลำดับสูงและการใช้งานแบบเรียลไทม์ต้องการทรัพยากร DSP ที่สำคัญ

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ช่วยให้การฟังแบบมีทิศทางโดยใช้ไมโครโฟนรอบทิศทาง หลีกเลี่ยงต้นทุนและความซับซ้อนในการออกแบบไมโครโฟนทิศทางเชิงกล
  • มีความยืดหยุ่นและปรับตัวได้สูง น้ำหนักของ beamformer สามารถอัปเดตได้แบบเรียลไทม์เพื่อติดตามแหล่งกำเนิดที่เคลื่อนที่หรือลดทอนสัญญาณรบกวนแบบไดนามิก
  • ให้การรับรู้เชิงพื้นที่: สามารถระบุตำแหน่งแหล่งกำเนิด ประเมินทิศทางการมาถึง และสร้างเอฟเฟกต์เสียงเชิงพื้นที่
  • ทำงานได้ในช่วงความถี่กว้าง การปรับขนาดและการออกแบบที่เหมาะสมช่วยให้ beamforming ตั้งแต่คลื่นเสียงต่ำมากไปจนถึงคลื่นเสียงสูง
  • ทฤษฎีและการใช้งานจริงที่ได้รับการยอมรับอย่างดี มีเอกสารและอัลกอริทึม beamforming เชิงพาณิชย์มากมาย

การประยุกต์ใช้

  • การออกแบบผู้ช่วยเสียงและโทรศัพท์ประชุม: ไมโครโฟน Beamforming ลดทอนเสียงรบกวนรอบข้างและการสะท้อนกลับของห้อง ทำให้สามารถจับเสียงระยะไกลได้
  • ไมโครโฟนทิศทางของเครื่องช่วยฟัง: เพิ่มเสียงจากด้านหน้า ในขณะที่ลดทอนเสียงรบกวนรอบข้าง ปรับปรุงความสามารถในการเข้าใจคำพูดสำหรับผู้ใช้ที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน
  • การบันทึกและผลิตเสียงเชิงพื้นที่: อาร์เรย์ไมโครโฟนจับสนามเสียงตามทิศทางสำหรับเสียงหลายช่องสัญญาณที่สมจริง (ambisonics, surround sound, VR audio)
  • การระบุตำแหน่งและติดตามแหล่งกำเนิด: เอาต์พุตของ beamformer จากทิศทางการมองหลายทิศทางประเมินตำแหน่งแหล่งกำเนิดเสียงในพื้นที่ 2 มิติ หรือ 3 มิติ
  • โซนาร์และอะคูสติกใต้น้ำ: beamforming ช่วยให้สามารถตรวจจับ ระบุตำแหน่ง และติดตามแหล่งกำเนิดเสียงใต้น้ำ (สัตว์ทะเล, เรือดำน้ำ)
  • สถาปัตยกรรมอะคูสติกและระบบการประชุม: อาร์เรย์ไมโครโฟนแบบกระจายในห้องประชุมช่วยเพิ่มการรับเสียงและลดทอนการป้อนกลับทางเสียง

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

จัดวางไมโครโฟนหลายตัว (โดยทั่วไปคือ 2 ถึง 64 ตัวหรือมากกว่า) ในการกำหนดค่าทางเรขาคณิตที่ทราบ (เชิงเส้น วงกลม ทรงกลม) โดยมีระยะห่างน้อยกว่าครึ่งความยาวคลื่นที่ความถี่สูงสุดที่สนใจ

2

แปลงสัญญาณไมโครโฟนทั้งหมดเป็นดิจิทัลและซิงโครไนซ์ (ตรวจสอบการจัดตำแหน่งเวลาให้ดีกว่าช่วงเวลาตัวอย่างเดียว) ปรับเทียบอัตราขยายและการตอบสนองความถี่ของไมโครโฟน

3

คำนวณเวลาที่แตกต่างกันของการมาถึง (TDOA) ระหว่างคู่ไมโครโฟนสำหรับเสียงที่มาจากทิศทางต่าง ๆ TDOA กำหนดความล่าช้าของเฟสที่จำเป็นในการจัดตำแหน่ง (จับคู่เฟส) สัญญาณจากทิศทางที่เฉพาะเจาะจง

4

ออกแบบน้ำหนักของ beamformer (อัตราขยายและความล่าช้าที่ซับซ้อน) เพื่อให้สัญญาณจากทิศทางที่ต้องการรวมกันแบบเสริมกัน ในขณะที่สัญญาณจากทิศทางอื่น ๆ รวมกันแบบหักล้าง การออกแบบ beamformer ทั่วไป: delay-and-sum (โดเมนเวลา), Frost (โดเมนความถี่), MVDR (minimum variance distortionless response) และ adaptive (LCMV, MUSIC)

5

คำนวณเอาต์พุตของ beamformer (สัญญาณไมโครโฟนที่ถ่วงน้ำหนักและรวมกัน) และวัดเมตริกเชิงพื้นที่: รูปแบบลำแสง (อัตราขยายตามฟังก์ชันของทิศทาง) ดัชนีทิศทาง (อัตราส่วนการตอบสนองลำแสงต่อรอบทิศทาง) และความไวต่อสัญญาณ broadside และ endfire

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การละเลย spatial aliasing อาร์เรย์ที่มีการสุ่มตัวอย่างไม่เพียงพอ (ระยะห่างไมโครโฟนมากเกินไป) ให้ผลลัพธ์ที่กำกวมหรือผิดปกติที่ความถี่สูง
  • การใช้ช่องเปิดอาร์เรย์ไม่เพียงพอสำหรับแหล่งกำเนิดความถี่ต่ำ ความยาวคลื่น >> ขนาดอาร์เรย์ ให้ทิศทางที่ไม่ดี วางแผนขนาดอาร์เรย์ตามช่วงความถี่เป้าหมาย
  • การละเลยความไม่ตรงกันของไมโครโฟน (ความแตกต่างของอัตราขยาย เฟส เวลา) ความไม่ตรงกันที่สำคัญจะทำลายประสิทธิภาพของ beamformer ปรับเทียบอย่างระมัดระวัง
  • การสันนิษฐานว่า beamforming ให้ทิศทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด beamformer ที่ใช้งานได้จริงมีดัชนีทิศทางที่จำกัด และการระงับ sidelobe มีจำกัด
  • การไม่คำนึงถึงการสะท้อนกลับของห้อง เสียงแบบกระจายและการสะท้อนที่ล่าช้าไม่สามารถระงับตามทิศทางได้ อาจจำเป็นต้องใช้ beamformer แบบปรับตัวและการประมวลผลเสียงล่วงหน้า

คำถามที่พบบ่อย

ความสัมพันธ์ระหว่างช่องเปิดของอาร์เรย์และการตอบสนองความถี่คืออะไร?

ช่องเปิดของอาร์เรย์ (ขนาดทางกายภาพ) กำหนดความยาวคลื่นที่สามารถบังคับทิศทางและแยกแยะได้อย่างมีประสิทธิภาพ ที่ความถี่ต่ำ (ความยาวคลื่นยาว) ช่องเปิดต้องมีขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับความยาวคลื่นเพื่อให้มีทิศทางที่ดี ที่ความถี่สูง (ความยาวคลื่นสั้น) อาร์เรย์ขนาดกะทัดรัดทำงานได้ กฎทั่วไป: ช่องเปิดควรมีอย่างน้อย 2–4 เท่าของความยาวคลื่นที่ความถี่ที่สนใจเพื่อให้ได้อัตราขยายที่มีประโยชน์

ความแตกต่างระหว่าง delay-and-sum และ adaptive beamforming คืออะไร?

Delay-and-sum เป็น beamformer แบบคงที่: น้ำหนัก (ความล่าช้าและอัตราขยาย) ถูกกำหนดไว้ตามทิศทางการมองที่ต้องการ ให้กำไรคงที่ในทิศทางการมอง แต่มีการระงับ sidelobe ที่จำกัด Adaptive beamformers (MVDR, LCMV) ปรับน้ำหนักแบบเรียลไทม์เพื่อลดกำลังเสียงรบกวน ในขณะที่รักษาอัตราขยายไปยังทิศทางที่ต้องการ ให้การปฏิเสธสัญญาณรบกวนที่ดีขึ้น

ฉันจะเลือกระยะห่างของไมโครโฟนในอาร์เรย์ได้อย่างไร?

ระยะห่างของไมโครโฟนไม่ควรเกินครึ่งความยาวคลื่นที่สั้นที่สุดที่สนใจเพื่อหลีกเลี่ยง spatial aliasing ตัวอย่างเช่น ที่ 4 kHz (ความยาวคลื่น ≈ 8.6 ซม.) ระยะห่างควร ≤4.3 ซม. ระยะห่างที่ใกล้กว่า (λ/4) ให้ทิศทางที่ดีขึ้น แต่เพิ่มต้นทุนการคำนวณและความซับซ้อนของอาร์เรย์

Beamforming สามารถทำงานใต้น้ำได้หรือไม่?

ใช่ beamforming ถูกใช้อย่างแพร่หลายในโซนาร์ใต้น้ำและชีวอะคูสติกทางทะเล หลักการเหมือนกัน แต่ความยาวคลื่นเสียงยาวกว่าในน้ำมากเมื่อเทียบกับในอากาศ (ความเร็วเสียง ≈1500 m/s ในน้ำทะเล เทียบกับ 343 m/s ในอากาศ) ดังนั้นอาร์เรย์ใต้น้ำจึงมีขนาดใหญ่กว่า อาร์เรย์ไฮโดรโฟนหลายองค์ประกอบช่วยให้สามารถระบุตำแหน่งแหล่งกำเนิด ระบุชนิดพันธุ์ และการสื่อสารในสภาพแวดล้อมใต้น้ำได้

เหตุใดประสิทธิภาพของ beamforming จึงลดลงในห้องที่มีการสะท้อนกลับ?

ในห้องที่มีการสะท้อนกลับ การสะท้อนที่ล่าช้าและเสียงแบบกระจายจะมาจากหลายทิศทาง Beamformers ที่ออกแบบมาสำหรับเสียงโดยตรงไม่สามารถระงับส่วนประกอบแบบกระจายเหล่านี้ได้ เนื่องจากขาดความสอดคล้องของทิศทาง การประมวลผลเสียงล่วงหน้า (dereverberation, inverse filtering) หรืออัลกอริทึมหลายไมโครโฟนที่ใช้ประโยชน์จากความแตกต่างของความสอดคล้อง (อาร์เรย์ superdirectional, การแยกคำพูด) สามารถบรรเทาผลกระทบจากการสะท้อนกลับได้

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Van Veen, B. D., & Buckley, K. M. (1988). Beamforming: A versatile approach to spatial filtering. IEEE ASSP Magazine, 5(2), 4–24.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Brandstein, M., & Ward, D. (2001). Microphone Arrays: Signal Processing Techniques and Applications. Springer-Verlag.

    ISBN: 978-3540419013
    คัดลอกแล้ว
  3. Krim, H., & Viberg, M. (1996). Two decades of array signal processing research. IEEE Signal Processing Magazine, 13(4), 67–94.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว