ตัวชี้วัดผลการดำเนินงานแบบบาลานซ์สกอร์การ์ด (Balanced Scorecard Performance Measure)
- ผู้เสนอ
- Robert S. Kaplan and David P. Norton
- ปี
- 1992
- ประเภท
- Organizational performance measurement and management system
- กลุ่มวิธี
- performance-management
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
Balanced Scorecard (BSC) คือระบบการบริหารเชิงกลยุทธ์ที่แปลงกลยุทธ์องค์กรไปสู่ชุดมาตรวัดผลการปฏิบัติงานที่สอดคล้องกันในสี่มุมมอง ได้แก่ การเงิน ลูกค้า กระบวนการภายใน และการเรียนรู้และการเติบโต BSC พัฒนาโดย Kaplan และ Norton (1992) ในวารสาร Harvard Business Review เพื่อแก้ไขช่องว่างการบริหารที่สำคัญ: องค์กรส่วนใหญ่จะวัดสิ่งที่วัดได้ง่าย (ผลประกอบการทางการเงิน) ในขณะที่ละเลยสิ่งที่ขับเคลื่อนผลลัพธ์ (ความพึงพอใจของลูกค้า ประสิทธิภาพการดำเนินงาน ความสามารถของพนักงาน) ด้วยการสร้างสมดุลระหว่างผลลัพธ์ทางการเงินกับปัจจัยขับเคลื่อนที่ไม่ใช่ทางการเงิน BSC ช่วยให้องค์กรเข้าใจและบริหารจัดการการดำเนินกลยุทธ์ ระบุความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างปัจจัยขับเคลื่อนผลการปฏิบัติงาน และจัดแนวการดำเนินการขององค์กรให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
การรายงานทางการเงินแบบดั้งเดิมจะวัด 'อะไร' เช่น เราทำกำไรได้หรือไม่ แต่ Balanced Scorecard จะตอบคำถาม 'อย่างไร' เช่น เราสร้างกำไรนั้นผ่านประสบการณ์ของลูกค้า กระบวนการดำเนินงาน และความสามารถใดบ้าง บริษัทอาจเพิ่มผลกำไรระยะสั้นด้วยการลดต้นทุน (มุมมองทางการเงิน) แต่กลับทำลายความพึงพอใจของลูกค้า (มุมมองลูกค้า) ลดทอนคุณภาพผลิตภัณฑ์ (มุมมองกระบวนการภายใน) และบั่นทอนขวัญกำลังใจพนักงาน (มุมมองการเรียนรู้และการเติบโต) ในอีกไม่กี่เดือนต่อมา การที่ลูกค้าเลิกใช้บริการและการลดลงของนวัตกรรมจะนำไปสู่วิกฤตทางการเงิน BSC เชื่อมโยงผลลัพธ์ระยะสั้นกับสุขภาพองค์กรในระยะยาว โดยบังคับให้องค์กรต้องวัดผลและบริหารจัดการห่วงโซ่ของสาเหตุ: การลงทุนในความสามารถของพนักงาน → กระบวนการที่ดีขึ้น → ประสบการณ์ลูกค้าที่ดีขึ้น → การเติบโตที่ทำกำไรได้ สี่มุมมองทำงานร่วมกัน: ผลประกอบการทางการเงินคือผลลัพธ์ ลูกค้าและกระบวนการคือปัจจัยขับเคลื่อนระดับกลาง การเรียนรู้และการเติบโตคือความสามารถพื้นฐาน การวัดผลที่สมดุลจะป้องกันการปรับปรุงผลประกอบการทางการเงินระยะสั้นที่ทำลายมูลค่าระยะยาว
ประวัติศาสตร์
Kaplan และ Norton ได้นำเสนอ Balanced Scorecard ใน Harvard Business Review (1992) เพื่อแก้ไขปัญหาการพึ่งพาตัวชี้วัดทางการเงินมากเกินไปของฝ่ายบริหาร หนังสือปี 1996 ของพวกเขาได้ขยาย BSC ให้เป็นกรอบการบริหารกลยุทธ์ที่ครอบคลุม ซึ่งรวมถึงการทำแผนที่กลยุทธ์และการถ่ายทอด Niven (2002) ได้ปรับ BSC สำหรับองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไรและภาครัฐ โดยตระหนักว่าตัวชี้วัดทางการเงินมีความสำคัญน้อยลงในภาคส่วนเหล่านี้ กรอบการทำงานนี้ได้รับการนำไปปฏิบัติโดยองค์กรหลายพันแห่งในภาคเอกชน ภาครัฐ และไม่แสวงหาผลกำไร การพัฒนาได้เพิ่มมุมมอง (บางองค์กรเพิ่มมุมมองด้านกฎระเบียบ/ความรับผิดชอบต่อสังคม) การทำแผนที่กลยุทธ์ (การเชื่อมโยงสาเหตุและผลลัพธ์ด้วยภาพ) และการบูรณาการการกำกับดูแล การปฏิบัติงานในปัจจุบันมักจะรวม BSC กับกรอบการทำงานอื่น ๆ (OKRs, การทำแผนที่กลยุทธ์) เพื่อการบริหารกลยุทธ์ที่ครอบคลุมยิ่งขึ้น
ควรใช้เมื่อใด
นำ Balanced Scorecard ไปใช้เมื่อต้องการแปลงกลยุทธ์ไปสู่เป้าหมายการดำเนินงาน วินิจฉัยปัญหาการดำเนินกลยุทธ์ จัดการการบริหารผลการปฏิบัติงานขององค์กร สร้างความรับผิดชอบต่อผลลัพธ์เชิงกลยุทธ์ หรือสนับสนุนความคิดริเริ่มในการเปลี่ยนแปลงองค์กร มีคุณค่าอย่างยิ่งในช่วงการเปลี่ยนผ่านเชิงกลยุทธ์ (กลยุทธ์ใหม่ การควบรวมกิจการ การพลิกฟื้น) เมื่อองค์กรต้องการความเข้าใจร่วมกันเกี่ยวกับทิศทางเชิงกลยุทธ์และมาตรวัดความสำเร็จ ใช้เมื่อตัวชี้วัดทางการเงินเพียงอย่างเดียวบดบังสิ่งที่ขับเคลื่อนผลการปฏิบัติงาน หรือเมื่อองค์กรประสบปัญหาในการดำเนินกลยุทธ์ แม้จะมีเจตนาเชิงกลยุทธ์ที่ชัดเจน
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ความซับซ้อนในการนำไปปฏิบัติ: การพัฒนา การถ่ายทอด และการรักษา Balanced Scorecard ให้ยั่งยืนนั้นใช้เวลานานและต้องมีการบริหารการเปลี่ยนแปลงที่แข็งแกร่ง องค์กรจำนวนมากเลิกใช้ scorecard หลังจากการนำไปปฏิบัติครั้งแรก
- ความยากในการเลือกตัวชี้วัด: การกำหนดตัวชี้วัด 'ที่ถูกต้อง' ที่สะท้อนผลลัพธ์เชิงกลยุทธ์อย่างแท้จริงเป็นเรื่องท้าทาย การเลือกตัวชี้วัดที่ไม่ถูกต้องจะสร้างแรงจูงใจที่ไม่สอดคล้องกันหรือมุ่งเน้นความพยายามไปที่ปัจจัยที่ไม่ใช่ตัวขับเคลื่อน
- ข้อกำหนดด้านข้อมูล: BSC ต้องการการรวบรวมข้อมูลและระบบที่แข็งแกร่ง องค์กรที่ขาดโครงสร้างพื้นฐานด้านข้อมูลจะประสบปัญหาในการนำไปปฏิบัติ
- ความเสี่ยงจากข้อสมมติฐานของกลยุทธ์: BSC วัดผลการดำเนินงานตามกลยุทธ์ที่ระบุไว้ แต่ไม่สามารถตรวจสอบได้ว่ากลยุทธ์นั้นถูกต้องหรือไม่ การดำเนินกลยุทธ์ที่ไม่ดีอย่างสมบูรณ์แบบก็ยังคงให้ผลลัพธ์ที่ไม่ดี
- ความเสี่ยงจากการปั่นตัวเลข: เมื่อตัวชี้วัด BSC กลายเป็นมาตรวัดความรับผิดชอบ (เชื่อมโยงกับค่าตอบแทน) บุคคลอาจปรับปรุงตัวชี้วัดแทนที่จะเป็นวัตถุประสงค์ที่แท้จริง (เช่น เพิ่มคะแนนแบบสำรวจความพึงพอใจของลูกค้า แทนที่จะเป็นความพึงพอใจที่แท้จริง)
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- การแปลงกลยุทธ์: BSC บังคับให้มีการแปลงกลยุทธ์อย่างชัดเจนไปสู่มาตรวัดการดำเนินงาน เผยให้เห็นความคลุมเครือของกลยุทธ์หรือข้อสมมติฐานที่ไม่สมจริง
- ความชัดเจนเชิงสาเหตุ: ด้วยการเชื่อมโยงผลลัพธ์ทางการเงินกับปัจจัยขับเคลื่อนด้านลูกค้าและกระบวนการ BSC ทำให้มองเห็นห่วงโซ่สาเหตุและผลลัพธ์ที่อยู่เบื้องหลังผลการปฏิบัติงาน ซึ่งช่วยให้ผู้บริหารสามารถแทรกแซงที่ต้นเหตุ แทนที่จะเป็นเพียงอาการ
- ความรับผิดชอบที่สมดุล: ด้วยการวัดผลลัพธ์ทั้งด้านการเงิน ลูกค้า กระบวนการ และการเรียนรู้ไปพร้อมกัน BSC ป้องกันการปรับปรุงผลประกอบการทางการเงินระยะสั้นที่ทำลายมูลค่าระยะยาว
- การจัดแนวองค์กร: การถ่ายทอด scorecard ไปทั่วทั้งองค์กรช่วยให้ทุกระดับเข้าใจถึงการมีส่วนร่วมในกลยุทธ์ ทำให้การตัดสินใจและการจัดลำดับความสำคัญมีความชัดเจน
- ระบบการเรียนรู้: การทบทวน scorecard เป็นประจำสร้างการสนทนาเกี่ยวกับข้อสมมติฐานของกลยุทธ์ ผลลัพธ์ และการปรับปรุง ช่วยให้สามารถดำเนินกลยุทธ์แบบปรับตัวได้
การประยุกต์ใช้
- การติดตามการดำเนินกลยุทธ์: องค์กรใช้ BSC เพื่อติดตามความคืบหน้าไปสู่เป้าหมายเชิงกลยุทธ์ การทบทวน scorecard รายเดือน/รายไตรมาสจะระบุช่องว่างในการดำเนินงานตั้งแต่เนิ่น ๆ ทำให้สามารถดำเนินการแก้ไขได้ก่อนที่ผลลัพธ์รายไตรมาสจะปรากฏ
- การจัดแนวองค์กรและความรับผิดชอบ: การถ่ายทอด scorecard ทำให้ทุกระดับเข้าใจว่างานของตนมีส่วนช่วยต่อกลยุทธ์โดยรวมอย่างไร ทำให้ความรับผิดชอบโปร่งใสและช่วยให้มองเห็นความเชื่อมโยงจากงานของพนักงานไปสู่ผลลัพธ์ขององค์กร
- การประเมินผลการปฏิบัติงานของหน่วยธุรกิจและส่วนงาน: BSC ให้มุมมองที่สมดุลของผลการปฏิบัติงาน (ไม่ใช่แค่กำไร) ทำให้สามารถเปรียบเทียบหน่วยงานที่มีบทบาทเชิงกลยุทธ์แตกต่างกันได้อย่างยุติธรรม (หน่วยงานที่เติบโตอาจแสดงตัวชี้วัดทางการเงินที่ต่ำกว่า แต่มีตัวชี้วัดลูกค้า/การเรียนรู้ที่สูง)
- การจัดลำดับความสำคัญของโครงการเชิงกลยุทธ์: ผลลัพธ์ของ BSC เผยให้เห็นว่าโครงการเชิงกลยุทธ์ใดที่ให้ผลตอบแทนตามที่คาดหวัง ช่วยให้สามารถจัดสรรทรัพยากรใหม่จากโครงการที่ให้ผลตอบแทนต่ำไปยังโครงการที่ให้ผลตอบแทนสูง
- ความสำเร็จในการบูรณาการหลังการควบรวมกิจการ: การบูรณาการ BSC ติดตามว่าการควบรวมกิจการบรรลุผลประโยชน์เชิงกลยุทธ์ที่ตั้งใจไว้หรือไม่ เผยให้เห็นปัญหาในการดำเนินงาน (กลยุทธ์ดูดีบนกระดาษ แต่การบูรณาการเผยให้เห็นอุปสรรคในการดำเนินงาน) ทำให้สามารถแก้ไขระหว่างทางได้
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
การพัฒนา Balanced Scorecard เป็นกระบวนการที่ได้รับความช่วยเหลือ ไม่ใช่แบบสอบถาม ขั้นตอนที่ 1: กำหนดวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์ (เช่น 'เพิ่มส่วนแบ่งการตลาด' 'ปรับปรุงคุณภาพผลิตภัณฑ์' 'พัฒนาขีดความสามารถด้านดิจิทัล') ขั้นตอนที่ 2: แปลงวัตถุประสงค์แต่ละข้อให้เป็นตัวชี้วัดผลการปฏิบัติงานที่เฉพาะเจาะจงและวัดผลได้ ขั้นตอนที่ 3: จัดระเบียบตัวชี้วัดออกเป็นสี่มุมมอง ได้แก่ การเงิน (ROI, การเติบโตของรายได้, อัตรากำไร) ลูกค้า (ความพึงพอใจ, การรักษาลูกค้า, ส่วนแบ่งการตลาด) กระบวนการภายใน (คุณภาพ, ประสิทธิภาพ, ระยะเวลากระบวนการ) และการเรียนรู้และการเติบโต (การมีส่วนร่วมของพนักงาน, การพัฒนาขีดความสามารถ, นวัตกรรม) ขั้นตอนที่ 4: กำหนดเป้าหมายสำหรับแต่ละตัวชี้วัดและระบุโครงการเชิงกลยุทธ์เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ขั้นตอนที่ 5: ถ่ายทอด scorecard ไปทั่วทั้งองค์กร (หน่วยธุรกิจพัฒนา scorecard สนับสนุนที่สอดคล้องกับกลยุทธ์องค์กร) ขั้นตอนที่ 6: กำหนดความถี่ในการรายงาน (รายเดือน รายไตรมาส) เพื่อติดตามความคืบหน้า Scorecard ทั่วไปจะมีตัวชี้วัด 15–25 รายการ โดยมี 4–6 รายการต่อมุมมอง การพัฒนาใช้เวลา 2–4 เดือน การนำไปปฏิบัติและการปรับปรุงใช้เวลา 1–2 ปี
สูตร
Define strategic objectives and develop measures across four perspectives; establish targets and initiatives
การวัดผล Scorecard เกี่ยวข้องกับการติดตามผลการปฏิบัติงานจริงเทียบกับเป้าหมายที่กำหนดไว้สำหรับแต่ละตัวชี้วัด กรอบการให้คะแนนแตกต่างกันไป: (1) ร้อยละของความสำเร็จตามเป้าหมาย (เช่น ตัวชี้วัดบรรลุ 87% ของเป้าหมาย = 0.87 คะแนน) (2) สถานะไฟจราจร (เขียว = ตามเป้า, เหลือง = มีความเสี่ยง, แดง = ต่ำกว่าเป้า) (3) เมทริกซ์การให้คะแนนแบบสมดุลที่กำหนดน้ำหนักให้กับตัวชี้วัดตามความสำคัญเชิงกลยุทธ์ คะแนนของแต่ละมุมมองคือค่าเฉลี่ยของคะแนนตัวชี้วัดภายในมุมมองนั้น (หรือค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักหากความสำคัญแตกต่างกัน) คะแนน Balanced Scorecard โดยรวมคือค่าเฉลี่ยของคะแนนทั้งสี่มุมมอง องค์กรจำนวนมากแสดงผลลัพธ์ในแดชบอร์ดที่แสดงแนวโน้มของแต่ละตัวชี้วัด (ดีขึ้น/คงที่/ลดลง) ผลจริงเทียบกับเป้าหมาย และสถานะ Scorecard มักจะได้รับการทบทวนเป็นรายเดือนหรือรายไตรมาส โดยเน้นที่การวิเคราะห์ผลต่าง (variance analysis): เหตุใดตัวชี้วัด X จึงไม่บรรลุเป้าหมาย? อะไรเป็นสาเหตุของผลต่างนั้น? ต้องดำเนินการแก้ไขอะไรบ้าง
สูตร
Measure organizational performance on selected metrics; assess actual vs. target performance; calculate perspective and overall scorecard scores
ผลลัพธ์ของ Balanced Scorecard เผยให้เห็นทั้งผลการปฏิบัติงานระยะสั้นและสัญญาณสุขภาพระยะยาว มุมมองทางการเงินที่แข็งแกร่งพร้อมมุมมองลูกค้าที่อ่อนแอบ่งชี้ถึงผลกำไรระยะสั้นที่ไม่ยั่งยืน (ความไม่พอใจของลูกค้าจะกัดกร่อนรายได้ในอนาคต) การเรียนรู้และการเติบโตที่แข็งแกร่งพร้อมกระบวนการภายในที่อ่อนแอบ่งชี้ว่าการลงทุนในขีดความสามารถยังไม่ได้ส่งผลต่อการปรับปรุงการดำเนินงาน (คาดว่าจะมีความล่าช้าในการนำไปปฏิบัติ) มุมมองทางการเงินที่อ่อนแอพร้อมมุมมองอื่น ๆ ที่แข็งแกร่งบ่งชี้ถึงการลงทุนเชิงกลยุทธ์ที่มาก่อนผลตอบแทน (ตรวจสอบว่ากลยุทธ์ถูกต้องก่อนที่จะเปลี่ยนแปลง) ในอุดมคติ มุมมองทั้งสี่ควรแสดงความแข็งแกร่งที่สมดุล (บรรลุเป้าหมาย 65–80%) ความไม่สมดุลที่ยั่งยืน (มุมมองใดมุมมองหนึ่งอ่อนแออย่างต่อเนื่อง) บ่งชี้ถึงความไม่สอดคล้องของกลยุทธ์หรือปัญหาในการดำเนินงาน การตีความต้องอาศัยความเข้าใจในห่วงโซ่เชิงสาเหตุ: ผลการดำเนินงานทางการเงินที่อ่อนแอเกิดจากความล้มเหลวในการดำเนินงาน (กระบวนการไม่ดีขึ้นตามแผน) หรือข้อบกพร่องของกลยุทธ์ (วัตถุประสงค์ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงของตลาด)
สูตร
Analyze performance results; identify causal relationships between measures; adjust strategy and initiatives based on results
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การปฏิบัติต่อ BSC ในฐานะเครื่องมือรายงาน แทนที่จะเป็นระบบการบริหาร: บางองค์กรนำ scorecard ไปใช้เป็นแดชบอร์ดรายเดือนโดยไม่มีการสนทนาเชิงกลยุทธ์หรือการแก้ไขปัญหา ซึ่งทำให้สูญเสียประโยชน์หลักของ BSC ในฐานะกลไกการเรียนรู้และการปรับตัว
- การให้น้ำหนักตัวชี้วัดทางการเงินมากเกินไป: แม้จะมีชื่อว่า 'สมดุล' แต่บ่อยครั้งที่องค์กรกลับไปเน้นที่การเงิน โดยปฏิบัติต่อมุมมองอื่น ๆ เป็นรอง ความสมดุลที่แท้จริงต้องการน้ำหนักและความใส่ใจที่เท่าเทียมกันในทุกมุมมอง
- การถ่ายทอดโดยขาดความสอดคล้องเชิงกลยุทธ์: การถ่ายทอด scorecard ไปยังระดับล่างโดยไม่แน่ใจว่าสอดคล้องกับกลยุทธ์องค์กร จะสร้าง scorecard ที่แยกจากกันซึ่งไม่เชื่อมโยงกับกลยุทธ์โดยรวม ตรวจสอบให้แน่ใจว่าการถ่ายทอดสะท้อนถึงห่วงโซ่สาเหตุและผลลัพธ์เชิงกลยุทธ์
- Scorecard แบบคงที่: Scorecard ควรมีการพัฒนาไปพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของกลยุทธ์หรือสภาวะแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป องค์กรที่ปฏิบัติต่อ scorecard ในฐานะเครื่องมือที่ตายตัวจะพลาดลำดับความสำคัญเชิงกลยุทธ์ที่เปลี่ยนแปลงไป
- การสับสนระหว่างความสัมพันธ์กับการเป็นเหตุเป็นผล: ตัวชี้วัด BSC อาจมีความสัมพันธ์กัน (เช่น การมีส่วนร่วมของพนักงานและความพึงพอใจของลูกค้าดีขึ้นทั้งคู่) โดยไม่มีความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ การวิเคราะห์ต้องยืนยันความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุก่อนที่จะสันนิษฐานความสัมพันธ์ของตัวชี้วัด
คำถามที่พบบ่อย
Balanced Scorecard ควรมีตัวชี้วัดกี่รายการ?
โดยทั่วไป 15–25 รายการสำหรับ scorecard ระดับองค์กรโดยรวม โดยมี 3–5 รายการต่อมุมมอง คุณภาพสำคัญกว่าปริมาณ ตัวชี้วัดที่ออกแบบมาอย่างดีจำนวนน้อยที่ขับเคลื่อนพฤติกรรมจะดีกว่าตัวชี้วัดที่เชื่อมโยงกันจำนวนมาก หากตัวชี้วัดใดไม่ขับเคลื่อนกลยุทธ์ ให้ลบออก การเพิ่มขึ้นของ scorecard (การเพิ่มตัวชี้วัดเมื่อเวลาผ่านไป) จะทำให้ความมุ่งเน้นลดลง ความสำคัญของตัวชี้วัดแต่ละรายการแตกต่างกัน องค์กรชั้นนำมักจะระบุตัวชี้วัด 'ที่สำคัญไม่กี่อย่าง' 5–10 รายการที่ได้รับความสนใจเป็นหลัก
จะเกิดอะไรขึ้นหากวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์และเป้าหมายทางการเงินขัดแย้งกัน?
นี่เป็นการเปิดเผยความขัดแย้งของกลยุทธ์ที่ต้องแก้ไขอย่างชัดเจน วัตถุประสงค์ที่ระบุว่า 'เพิ่มคุณภาพ' ขัดแย้งกับเป้าหมายทางการเงินของ 'ลดต้นทุน 15%' หากองค์กรไม่สามารถบรรลุทั้งสองอย่างได้ ให้เลือกว่าสิ่งใดสำคัญกว่าหรือปรับเป้าหมาย BSC บังคับให้มีการสนทนาเหล่านี้ การหลีกเลี่ยงจะทำให้การดำเนินงานสับสน บางครั้งความขัดแย้งที่ปรากฏอาจแก้ไขได้ด้วยกระบวนการที่ดีขึ้น (เทคโนโลยี การปรับปรุงประสิทธิภาพ) บางครั้งการแลกเปลี่ยนก็เป็นเรื่องจริงและต้องมีความชัดเจนในลำดับความสำคัญเชิงกลยุทธ์
สามารถใช้ BSC ในองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไรหรือภาครัฐได้หรือไม่?
ได้ ปรับมุมมองทางการเงินให้เป็นตัวชี้วัดความยั่งยืน/การระดมทุน แทนที่กำไรด้วยผลกระทบของโครงการหรือมูลค่าของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย องค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไรมักจะเน้นที่ลูกค้า (ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย) และการเรียนรู้และการเติบโต รัฐบาลเน้นที่กระบวนการภายใน (การให้บริการ) และผลลัพธ์ทางสังคม หลักการของ BSC (ความสมดุล สาเหตุและผลลัพธ์ การแปลงกลยุทธ์) สามารถนำไปใช้ได้ทั่วโลก รายละเอียดการนำไปปฏิบัติจะปรับให้เข้ากับบริบทของภาคส่วนนั้น ๆ
จะเกิดอะไรขึ้นหากองค์กรยังใหม่และขาดข้อมูลย้อนหลังสำหรับกำหนดเป้าหมาย?
กำหนดเป้าหมายโดยอิงตามเกณฑ์มาตรฐานอุตสาหกรรม ประสิทธิภาพของคู่แข่ง หรือแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดในเบื้องต้น เมื่อรวบรวมข้อมูลได้ (6–12 เดือน) ให้ปรับปรุงเป้าหมายตามขีดความสามารถขององค์กรจริง เริ่มต้นอย่างระมัดระวัง (เป้าหมายที่บรรลุได้) เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ ค่อย ๆ เพิ่มเป้าหมายเมื่อผลการปฏิบัติงานดีขึ้น เป้าหมายควรกระตุ้นให้องค์กร (การบรรลุเป้าหมายเริ่มต้น 60–70% เป็นเรื่องปกติ) โดยไม่ทำให้ไม่สามารถบรรลุได้ (ซึ่งจะทำให้หมดกำลังใจ)
BSC เกี่ยวข้องกับค่าตอบแทนและสิ่งจูงใจอย่างไร?
บางองค์กรเชื่อมโยงค่าตอบแทนกับผลการปฏิบัติงานของ BSC ซึ่งจะมุ่งเน้นพฤติกรรม แต่ก็มีความเสี่ยงที่จะเกิดการปั่นตัวเลข (การปรับปรุงตัวชี้วัดแทนที่จะเป็นวัตถุประสงค์ที่แท้จริง) แนวปฏิบัติที่ดีที่สุด: เชื่อมโยงค่าตอบแทนกับส่วนหนึ่งของ BSC (เช่น 20–30% ของโบนัสกับตัวชี้วัดที่สมดุล) ไม่ใช่ทั้งหมด รักษาค่าตอบแทนบางส่วนไว้กับผลการปฏิบัติงานรายบุคคล/ทีม และผลประกอบการทางการเงินของบริษัท ตรวจสอบให้แน่ใจว่าตัวชี้วัดไม่สามารถถูกปั่นได้ (เช่น ความพึงพอใจของลูกค้ามีความซับซ้อน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคะแนนแบบสำรวจเพียงอย่างเดียว)
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1992). The balanced scorecard: Measures that drive performance. Harvard Business Review, 70(1), 71–79.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วKaplan, R. S., & Norton, D. P. (1996). The balanced scorecard: Translating strategy into action. Harvard Business School Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วNiven, P. R. (2002). Balanced scorecard step-by-step: Maximizing performance and maintaining results. John Wiley & Sons.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว