Balanced Scorecard ในบริบทการดูแลสุขภาพ
- ผู้เสนอ
- Robert Kaplan, David Norton
- ปี
- 1992
- ประเภท
- Strategic planning and management framework
- กลุ่มวิธี
- Strategic management, Performance measurement
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
Balanced Scorecard เป็นกรอบการบริหารผลการปฏิบัติงานเชิงกลยุทธ์ที่แปลงพันธกิจและกลยุทธ์ขององค์กรไปสู่ชุดมาตรวัดผลการปฏิบัติงานที่ครอบคลุมในสี่มุมมอง ได้แก่ การเงิน ลูกค้า กระบวนการภายใน และการเรียนรู้และการเติบโต พัฒนาโดย Kaplan และ Norton ในปี 1992 สำหรับธุรกิจทั่วไป และได้รับการปรับใช้อย่างกว้างขวางสำหรับองค์กรด้านการดูแลสุขภาพ เพื่อให้การดำเนินงานของโรงพยาบาลสอดคล้องกับวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
การบัญชีการดูแลสุขภาพแบบดั้งเดิมมุ่งเน้นเฉพาะตัวชี้วัดทางการเงิน ซึ่งอาจนำไปสู่การตัดสินใจที่ส่งผลเสียต่อคุณภาพในระยะยาวและความพึงพอใจของผู้ป่วย Balanced Scorecard แก้ไขปัญหานี้โดยการสร้างแดชบอร์ดของมาตรวัดที่กำหนดกลยุทธ์ร่วมกัน สำหรับการดูแลสุขภาพ มุมมองทั้งสี่จะแปลเป็นการพัฒนาทางการเงินอย่างยั่งยืน ความพึงพอใจของผู้ป่วยและแพทย์ผู้ส่งต่อ ความเป็นเลิศทางคลินิกและประสิทธิภาพการดำเนินงาน และการมีส่วนร่วมและความสามารถของบุคลากร การวัดและติดตามทั้งสี่มุมมองพร้อมกัน ช่วยให้ผู้นำโรงพยาบาลมั่นใจได้ว่าผลกำไรทางการเงินจะไม่มาพร้อมกับการสูญเสียคุณภาพ หรือการปรับปรุงคุณภาพมีความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ
ประวัติศาสตร์
Kaplan และ Norton ได้นำเสนอ Balanced Scorecard ในปี 1992 เพื่อตอบสนองต่อข้อจำกัดของการบริหารผลการปฏิบัติงานที่อิงตามตัวชี้วัดทางการเงินเพียงอย่างเดียว เริ่มแรกได้รับการยอมรับจากอุตสาหกรรมการผลิตและบริการ และได้รับการปรับใช้สำหรับการดูแลสุขภาพในช่วงปลายทศวรรษ 1990 Paul Niven และคนอื่นๆ ได้บันทึกการประยุกต์ใช้ในการดูแลสุขภาพอย่างกว้างขวาง รวมถึงการปรับเปลี่ยนสำหรับองค์กรด้านการดูแลสุขภาพที่ไม่แสวงหาผลกำไรและภาครัฐ กรอบการทำงานได้พัฒนาเพื่อรวมกลไกการทำแผนกลยุทธ์และการจัดแนว ทำให้เป็นระบบการจัดการที่ครอบคลุมมากกว่าเครื่องมือวัดแบบสแตนด์อโลน
ควรใช้เมื่อใด
ใช้ Balanced Scorecard เมื่อโรงพยาบาลของคุณต้องการชี้แจงทิศทางเชิงกลยุทธ์ จัดแนวแผนกให้สอดคล้องกับพันธกิจโดยรวม แปลกลยุทธ์ไปสู่ผลลัพธ์ที่วัดผลได้ และสื่อสารผลการปฏิบัติงานไปยังผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่หลากหลาย (คณะกรรมการ บุคลากร ผู้ป่วย แพทย์) มีคุณค่าอย่างยิ่งในช่วงการเปลี่ยนแปลงองค์กร การควบรวมกิจการ หรือเมื่อตัวชี้วัดทางการเงินและคุณภาพดูเหมือนจะขัดแย้งกัน หลีกเลี่ยงการใช้งานในสภาพแวดล้อมที่ไม่แน่นอนสูงซึ่งกลยุทธ์เปลี่ยนแปลงบ่อย หรือเมื่อคุณภาพข้อมูลหรือการยอมรับของผู้บริหารไม่เพียงพอ
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- ต้องใช้เวลาและความเชี่ยวชาญอย่างมากในการออกแบบให้เหมาะสมกับบริบทการดูแลสุขภาพ
- การรวบรวมข้อมูลอาจต้องใช้แรงงานมากและมีค่าใช้จ่ายสูงหากไม่ได้รวมเข้ากับระบบที่มีอยู่
- ความสำเร็จขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมองค์กรและความมุ่งมั่นของผู้นำอย่างมาก
- สี่มุมมองอาจไม่ครอบคลุมทุกแง่มุมที่สำคัญของการดูแลสุขภาพ (เช่น นวัตกรรม ความเท่าเทียม ประโยชน์ต่อชุมชน)
- อาจกลายเป็นแบบฝึกหัดทางราชการหากไม่มีการจัดการอย่างแข็งขันและนำไปใช้ในการตัดสินใจ
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- บูรณาการมาตรวัดทางการเงินและไม่ใช่ทางการเงินเข้ากับกรอบการทำงานเชิงกลยุทธ์ที่สอดคล้องกัน
- ระบุความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุระหว่างการปรับปรุงการดำเนินงานและผลลัพธ์ทางการเงิน
- จัดแนววัตถุประสงค์ขององค์กรในทุกระดับและทุกแผนก
- ให้สัญญาณเตือนล่วงหน้าของการลดลงของผลการปฏิบัติงานผ่านตัวชี้วัดนำ
- อำนวยความสะดวกในการสื่อสารและความรับผิดชอบทั่วทั้งองค์กร
การประยุกต์ใช้
- การจัดแนวกลยุทธ์ทั่วทั้งโรงพยาบาลตั้งแต่ระดับคณะกรรมการไปจนถึงบุคลากรทางคลินิกและฝ่ายบริหารระดับแนวหน้า
- การติดตามการริเริ่มปรับปรุงคุณภาพโดยการวัดทั้งการปรับปรุงกระบวนการและผลลัพธ์ของผู้ป่วย
- การจัดการการบูรณาการของแพทย์เข้ากับกลยุทธ์ของโรงพยาบาล และแสดงความเชื่อมโยงระหว่างกระบวนการทางคลินิกกับการพัฒนาทางการเงินที่ยั่งยืน
- การติดตามผลกระทบของการลงทุนด้านทุน (อุปกรณ์ใหม่ การขยายอาคาร) ต่อความพึงพอใจของผู้ป่วยและผลลัพธ์ทางคลินิก
- การสนับสนุนการควบรวมกิจการและการรวมหน่วยงานโดยการกำหนดตัวชี้วัดผลการปฏิบัติงานที่เป็นหนึ่งเดียวสำหรับองค์กรที่รวมกัน
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
รวบรวมข้อมูลจากสี่มุมมอง: การเงิน (อัตรากำไรจากการดำเนินงาน รายได้ต่อผู้ป่วย) ลูกค้า (ความพึงพอใจของผู้ป่วย ความพึงพอใจของแพทย์ ปริมาณการส่งต่อ) กระบวนการภายใน (อัตราการเสียชีวิต อัตราการติดเชื้อ เวลารอการผ่าตัด การปฏิบัติตามการรักษา) และการเรียนรู้ (ชั่วโมงการฝึกอบรมบุคลากร การลาออก ความสามารถของทักษะ)
ตรวจสอบและรวบรวมตัวชี้วัดจากหลายแหล่ง (ระบบการเงิน เวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ แบบสำรวจผู้ป่วย ฐานข้อมูลบุคลากร) กำหนดมาตรฐานช่วงเวลาการรายงาน และจัดการข้อมูลที่ขาดหายไปหรือไม่สอดคล้องกัน
ระบุความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างมุมมองทั้งสี่ ตัวอย่างเช่น การฝึกอบรมบุคลากร (การเรียนรู้) ช่วยปรับปรุงผลลัพธ์ทางคลินิก (กระบวนการภายใน) ซึ่งเพิ่มความพึงพอใจของผู้ป่วย (ลูกค้า) และผลการดำเนินงานทางการเงิน (การเงิน)
พัฒนากลยุทธ์ วัตถุประสงค์หลัก (KPIs) และเป้าหมายสำหรับแต่ละมุมมอง สร้างแผนกลยุทธ์ที่แสดงให้เห็นว่าการริเริ่มในมุมมองหนึ่งส่งผลกระทบต่อมุมมองอื่นอย่างไร
ทบทวนผลลัพธ์ของ Scorecard ทุกไตรมาส วินิจฉัยช่องว่าง ถ่ายทอดเป้าหมายไปยังแผนกและบุคคล ปรับกลยุทธ์ และสื่อสารความคืบหน้าไปยังผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การเลือกตัวชี้วัดมากเกินไป (> 20) ทำให้ Scorecard จัดการได้ยากและทำให้จุดสนใจลดลง
- ความล้มเหลวในการสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างมุมมองต่างๆ ตัวชี้วัดจะขาดการเชื่อมโยง
- การเลือกเฉพาะตัวชี้วัดตามหลัง (ผลลัพธ์ทางการเงิน คุณภาพ) โดยไม่มีตัวชี้วัดนำ (การฝึกอบรมบุคลากร วัฒนธรรมความปลอดภัย)
- การปฏิบัติต่อ Scorecard ในฐานะเครื่องมือรายงานมากกว่าระบบการจัดการเชิงกลยุทธ์สำหรับการตัดสินใจ
คำถามที่พบบ่อย
Balanced Scorecard ในบริบทการดูแลสุขภาพแตกต่างจากเวอร์ชันธุรกิจดั้งเดิมอย่างไร
เวอร์ชันการดูแลสุขภาพแทนที่มุมมอง 'ลูกค้า' ทั่วไปด้วยตัวชี้วัดเฉพาะสำหรับผู้ป่วย แพทย์ และผู้จ่ายเงิน และเน้นตัวชี้วัดทางคลินิกและความปลอดภัยภายใต้มุมมอง 'กระบวนการภายใน' อย่างหนักกว่าธุรกิจที่มุ่งเน้นผลกำไร มุมมอง 'การเรียนรู้และการเติบโต' ได้รับการปรับเปลี่ยนให้รวมถึงการพัฒนาบุคลากรทางการแพทย์และวัฒนธรรมความปลอดภัยของผู้ป่วย
เราควรรวมตัวชี้วัดกี่รายการ
ตั้งเป้าหมาย 4-6 ตัวชี้วัดต่อมุมมอง (รวม 16-24 ตัวชี้วัด) การมีมากเกินไปจะทำให้จุดสนใจลดลง การมีน้อยเกินไปจะพลาดมิติที่สำคัญ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าแต่ละตัวชี้วัดสนับสนุนวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์ที่ระบุไว้อย่างชัดเจน
เราควรรีวิวผลลัพธ์ของ Scorecard บ่อยแค่ไหน
การทบทวนการดำเนินงานรายเดือนเป็นเรื่องปกติ โดยมีการทบทวนกลยุทธ์รายไตรมาสและการปรับปรุงกลยุทธ์รายปี ตัวชี้วัดนำ (การฝึกอบรมบุคลากร วัฒนธรรมความปลอดภัย) อาจได้รับการทบทวนบ่อยกว่าตัวชี้วัดตามหลัง (ผลลัพธ์ผู้ป่วย ผลลัพธ์ทางการเงิน)
เราจะจัดการกับตัวชี้วัดที่ขัดแย้งกันได้อย่างไร (เช่น การลดต้นทุนเทียบกับคุณภาพ)
Scorecard บังคับให้มีการอภิปรายอย่างชัดเจนเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยน และช่วยระบุสาเหตุที่แท้จริง บ่อยครั้ง การปรับปรุงประสิทธิภาพการดำเนินงาน (เช่น การลดการกลับมารักษาซ้ำ) บรรลุทั้งเป้าหมายด้านต้นทุนและคุณภาพ หากมีความขัดแย้งที่แท้จริง กลยุทธ์ต้องจัดลำดับความสำคัญอย่างชัดเจน
จะเกิดอะไรขึ้นหากเราไม่มีข้อมูลที่สมบูรณ์แบบสำหรับทุกตัวชี้วัด
เริ่มต้นด้วยข้อมูลที่ดีที่สุดที่มีอยู่ และปรับปรุงการรวบรวมอย่างเป็นระบบ องค์กรด้านการดูแลสุขภาพหลายแห่งใช้มาตรวัดตัวแทนในตอนแรก (เช่น แบบสำรวจความพึงพอใจของบุคลากรสำหรับ 'การเรียนรู้และการเติบโต') และอัปเกรดเป็นการวัดที่ตรงไปตรงมามากขึ้นเมื่อโครงสร้างพื้นฐานข้อมูลดีขึ้น
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1992). The balanced scorecard: Measures that drive performance. Harvard Business Review, 70(1), 71–79.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วKaplan, R. S., & Norton, D. P. (2001). The Strategy-Focused Organization: How Balanced Scorecard Companies Thrive in the New Business Environment. Harvard Business School Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วNiven, P. R. (2008). Balanced Scorecard Step-by-Step for Government and Nonprofit Agencies (2nd ed.). John Wiley & Sons.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว