Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

Balanced Scorecard ในบริบทการดูแลสุขภาพ

ผู้เสนอ
Robert Kaplan, David Norton
ปี
1992
ประเภท
Strategic planning and management framework
กลุ่มวิธี
Strategic management, Performance measurement

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

Balanced Scorecard เป็นกรอบการบริหารผลการปฏิบัติงานเชิงกลยุทธ์ที่แปลงพันธกิจและกลยุทธ์ขององค์กรไปสู่ชุดมาตรวัดผลการปฏิบัติงานที่ครอบคลุมในสี่มุมมอง ได้แก่ การเงิน ลูกค้า กระบวนการภายใน และการเรียนรู้และการเติบโต พัฒนาโดย Kaplan และ Norton ในปี 1992 สำหรับธุรกิจทั่วไป และได้รับการปรับใช้อย่างกว้างขวางสำหรับองค์กรด้านการดูแลสุขภาพ เพื่อให้การดำเนินงานของโรงพยาบาลสอดคล้องกับวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

การบัญชีการดูแลสุขภาพแบบดั้งเดิมมุ่งเน้นเฉพาะตัวชี้วัดทางการเงิน ซึ่งอาจนำไปสู่การตัดสินใจที่ส่งผลเสียต่อคุณภาพในระยะยาวและความพึงพอใจของผู้ป่วย Balanced Scorecard แก้ไขปัญหานี้โดยการสร้างแดชบอร์ดของมาตรวัดที่กำหนดกลยุทธ์ร่วมกัน สำหรับการดูแลสุขภาพ มุมมองทั้งสี่จะแปลเป็นการพัฒนาทางการเงินอย่างยั่งยืน ความพึงพอใจของผู้ป่วยและแพทย์ผู้ส่งต่อ ความเป็นเลิศทางคลินิกและประสิทธิภาพการดำเนินงาน และการมีส่วนร่วมและความสามารถของบุคลากร การวัดและติดตามทั้งสี่มุมมองพร้อมกัน ช่วยให้ผู้นำโรงพยาบาลมั่นใจได้ว่าผลกำไรทางการเงินจะไม่มาพร้อมกับการสูญเสียคุณภาพ หรือการปรับปรุงคุณภาพมีความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ

ประวัติศาสตร์

Kaplan และ Norton ได้นำเสนอ Balanced Scorecard ในปี 1992 เพื่อตอบสนองต่อข้อจำกัดของการบริหารผลการปฏิบัติงานที่อิงตามตัวชี้วัดทางการเงินเพียงอย่างเดียว เริ่มแรกได้รับการยอมรับจากอุตสาหกรรมการผลิตและบริการ และได้รับการปรับใช้สำหรับการดูแลสุขภาพในช่วงปลายทศวรรษ 1990 Paul Niven และคนอื่นๆ ได้บันทึกการประยุกต์ใช้ในการดูแลสุขภาพอย่างกว้างขวาง รวมถึงการปรับเปลี่ยนสำหรับองค์กรด้านการดูแลสุขภาพที่ไม่แสวงหาผลกำไรและภาครัฐ กรอบการทำงานได้พัฒนาเพื่อรวมกลไกการทำแผนกลยุทธ์และการจัดแนว ทำให้เป็นระบบการจัดการที่ครอบคลุมมากกว่าเครื่องมือวัดแบบสแตนด์อโลน

ควรใช้เมื่อใด

ใช้ Balanced Scorecard เมื่อโรงพยาบาลของคุณต้องการชี้แจงทิศทางเชิงกลยุทธ์ จัดแนวแผนกให้สอดคล้องกับพันธกิจโดยรวม แปลกลยุทธ์ไปสู่ผลลัพธ์ที่วัดผลได้ และสื่อสารผลการปฏิบัติงานไปยังผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่หลากหลาย (คณะกรรมการ บุคลากร ผู้ป่วย แพทย์) มีคุณค่าอย่างยิ่งในช่วงการเปลี่ยนแปลงองค์กร การควบรวมกิจการ หรือเมื่อตัวชี้วัดทางการเงินและคุณภาพดูเหมือนจะขัดแย้งกัน หลีกเลี่ยงการใช้งานในสภาพแวดล้อมที่ไม่แน่นอนสูงซึ่งกลยุทธ์เปลี่ยนแปลงบ่อย หรือเมื่อคุณภาพข้อมูลหรือการยอมรับของผู้บริหารไม่เพียงพอ

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ต้องใช้เวลาและความเชี่ยวชาญอย่างมากในการออกแบบให้เหมาะสมกับบริบทการดูแลสุขภาพ
  • การรวบรวมข้อมูลอาจต้องใช้แรงงานมากและมีค่าใช้จ่ายสูงหากไม่ได้รวมเข้ากับระบบที่มีอยู่
  • ความสำเร็จขึ้นอยู่กับวัฒนธรรมองค์กรและความมุ่งมั่นของผู้นำอย่างมาก
  • สี่มุมมองอาจไม่ครอบคลุมทุกแง่มุมที่สำคัญของการดูแลสุขภาพ (เช่น นวัตกรรม ความเท่าเทียม ประโยชน์ต่อชุมชน)
  • อาจกลายเป็นแบบฝึกหัดทางราชการหากไม่มีการจัดการอย่างแข็งขันและนำไปใช้ในการตัดสินใจ

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • บูรณาการมาตรวัดทางการเงินและไม่ใช่ทางการเงินเข้ากับกรอบการทำงานเชิงกลยุทธ์ที่สอดคล้องกัน
  • ระบุความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุระหว่างการปรับปรุงการดำเนินงานและผลลัพธ์ทางการเงิน
  • จัดแนววัตถุประสงค์ขององค์กรในทุกระดับและทุกแผนก
  • ให้สัญญาณเตือนล่วงหน้าของการลดลงของผลการปฏิบัติงานผ่านตัวชี้วัดนำ
  • อำนวยความสะดวกในการสื่อสารและความรับผิดชอบทั่วทั้งองค์กร

การประยุกต์ใช้

  • การจัดแนวกลยุทธ์ทั่วทั้งโรงพยาบาลตั้งแต่ระดับคณะกรรมการไปจนถึงบุคลากรทางคลินิกและฝ่ายบริหารระดับแนวหน้า
  • การติดตามการริเริ่มปรับปรุงคุณภาพโดยการวัดทั้งการปรับปรุงกระบวนการและผลลัพธ์ของผู้ป่วย
  • การจัดการการบูรณาการของแพทย์เข้ากับกลยุทธ์ของโรงพยาบาล และแสดงความเชื่อมโยงระหว่างกระบวนการทางคลินิกกับการพัฒนาทางการเงินที่ยั่งยืน
  • การติดตามผลกระทบของการลงทุนด้านทุน (อุปกรณ์ใหม่ การขยายอาคาร) ต่อความพึงพอใจของผู้ป่วยและผลลัพธ์ทางคลินิก
  • การสนับสนุนการควบรวมกิจการและการรวมหน่วยงานโดยการกำหนดตัวชี้วัดผลการปฏิบัติงานที่เป็นหนึ่งเดียวสำหรับองค์กรที่รวมกัน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

รวบรวมข้อมูลจากสี่มุมมอง: การเงิน (อัตรากำไรจากการดำเนินงาน รายได้ต่อผู้ป่วย) ลูกค้า (ความพึงพอใจของผู้ป่วย ความพึงพอใจของแพทย์ ปริมาณการส่งต่อ) กระบวนการภายใน (อัตราการเสียชีวิต อัตราการติดเชื้อ เวลารอการผ่าตัด การปฏิบัติตามการรักษา) และการเรียนรู้ (ชั่วโมงการฝึกอบรมบุคลากร การลาออก ความสามารถของทักษะ)

2

ตรวจสอบและรวบรวมตัวชี้วัดจากหลายแหล่ง (ระบบการเงิน เวชระเบียนอิเล็กทรอนิกส์ แบบสำรวจผู้ป่วย ฐานข้อมูลบุคลากร) กำหนดมาตรฐานช่วงเวลาการรายงาน และจัดการข้อมูลที่ขาดหายไปหรือไม่สอดคล้องกัน

3

ระบุความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างมุมมองทั้งสี่ ตัวอย่างเช่น การฝึกอบรมบุคลากร (การเรียนรู้) ช่วยปรับปรุงผลลัพธ์ทางคลินิก (กระบวนการภายใน) ซึ่งเพิ่มความพึงพอใจของผู้ป่วย (ลูกค้า) และผลการดำเนินงานทางการเงิน (การเงิน)

4

พัฒนากลยุทธ์ วัตถุประสงค์หลัก (KPIs) และเป้าหมายสำหรับแต่ละมุมมอง สร้างแผนกลยุทธ์ที่แสดงให้เห็นว่าการริเริ่มในมุมมองหนึ่งส่งผลกระทบต่อมุมมองอื่นอย่างไร

5

ทบทวนผลลัพธ์ของ Scorecard ทุกไตรมาส วินิจฉัยช่องว่าง ถ่ายทอดเป้าหมายไปยังแผนกและบุคคล ปรับกลยุทธ์ และสื่อสารความคืบหน้าไปยังผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การเลือกตัวชี้วัดมากเกินไป (> 20) ทำให้ Scorecard จัดการได้ยากและทำให้จุดสนใจลดลง
  • ความล้มเหลวในการสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างมุมมองต่างๆ ตัวชี้วัดจะขาดการเชื่อมโยง
  • การเลือกเฉพาะตัวชี้วัดตามหลัง (ผลลัพธ์ทางการเงิน คุณภาพ) โดยไม่มีตัวชี้วัดนำ (การฝึกอบรมบุคลากร วัฒนธรรมความปลอดภัย)
  • การปฏิบัติต่อ Scorecard ในฐานะเครื่องมือรายงานมากกว่าระบบการจัดการเชิงกลยุทธ์สำหรับการตัดสินใจ

คำถามที่พบบ่อย

Balanced Scorecard ในบริบทการดูแลสุขภาพแตกต่างจากเวอร์ชันธุรกิจดั้งเดิมอย่างไร

เวอร์ชันการดูแลสุขภาพแทนที่มุมมอง 'ลูกค้า' ทั่วไปด้วยตัวชี้วัดเฉพาะสำหรับผู้ป่วย แพทย์ และผู้จ่ายเงิน และเน้นตัวชี้วัดทางคลินิกและความปลอดภัยภายใต้มุมมอง 'กระบวนการภายใน' อย่างหนักกว่าธุรกิจที่มุ่งเน้นผลกำไร มุมมอง 'การเรียนรู้และการเติบโต' ได้รับการปรับเปลี่ยนให้รวมถึงการพัฒนาบุคลากรทางการแพทย์และวัฒนธรรมความปลอดภัยของผู้ป่วย

เราควรรวมตัวชี้วัดกี่รายการ

ตั้งเป้าหมาย 4-6 ตัวชี้วัดต่อมุมมอง (รวม 16-24 ตัวชี้วัด) การมีมากเกินไปจะทำให้จุดสนใจลดลง การมีน้อยเกินไปจะพลาดมิติที่สำคัญ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าแต่ละตัวชี้วัดสนับสนุนวัตถุประสงค์เชิงกลยุทธ์ที่ระบุไว้อย่างชัดเจน

เราควรรีวิวผลลัพธ์ของ Scorecard บ่อยแค่ไหน

การทบทวนการดำเนินงานรายเดือนเป็นเรื่องปกติ โดยมีการทบทวนกลยุทธ์รายไตรมาสและการปรับปรุงกลยุทธ์รายปี ตัวชี้วัดนำ (การฝึกอบรมบุคลากร วัฒนธรรมความปลอดภัย) อาจได้รับการทบทวนบ่อยกว่าตัวชี้วัดตามหลัง (ผลลัพธ์ผู้ป่วย ผลลัพธ์ทางการเงิน)

เราจะจัดการกับตัวชี้วัดที่ขัดแย้งกันได้อย่างไร (เช่น การลดต้นทุนเทียบกับคุณภาพ)

Scorecard บังคับให้มีการอภิปรายอย่างชัดเจนเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยน และช่วยระบุสาเหตุที่แท้จริง บ่อยครั้ง การปรับปรุงประสิทธิภาพการดำเนินงาน (เช่น การลดการกลับมารักษาซ้ำ) บรรลุทั้งเป้าหมายด้านต้นทุนและคุณภาพ หากมีความขัดแย้งที่แท้จริง กลยุทธ์ต้องจัดลำดับความสำคัญอย่างชัดเจน

จะเกิดอะไรขึ้นหากเราไม่มีข้อมูลที่สมบูรณ์แบบสำหรับทุกตัวชี้วัด

เริ่มต้นด้วยข้อมูลที่ดีที่สุดที่มีอยู่ และปรับปรุงการรวบรวมอย่างเป็นระบบ องค์กรด้านการดูแลสุขภาพหลายแห่งใช้มาตรวัดตัวแทนในตอนแรก (เช่น แบบสำรวจความพึงพอใจของบุคลากรสำหรับ 'การเรียนรู้และการเติบโต') และอัปเกรดเป็นการวัดที่ตรงไปตรงมามากขึ้นเมื่อโครงสร้างพื้นฐานข้อมูลดีขึ้น

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1992). The balanced scorecard: Measures that drive performance. Harvard Business Review, 70(1), 71–79.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (2001). The Strategy-Focused Organization: How Balanced Scorecard Companies Thrive in the New Business Environment. Harvard Business School Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Niven, P. R. (2008). Balanced Scorecard Step-by-Step for Government and Nonprofit Agencies (2nd ed.). John Wiley & Sons.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว