Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การควบคุมแบบย้อนกลับ

ผู้เสนอ
Miroslav Krstic
ปี
1995
ประเภท
algorithm
กลุ่มวิธี
Nonlinear Control

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การควบคุมแบบย้อนกลับ (Backstepping Control) เป็นวิธีการออกแบบตัวควบคุมแบบไม่เชิงเส้นที่เป็นระบบ ซึ่งจะแยกย่อยระบบไม่เชิงเส้นที่ซับซ้อนออกเป็นระบบย่อยที่ง่ายกว่า และออกแบบตัวควบคุมแบบเวียนซ้ำ (recursively) ทีละชั้น โดยรับประกันเสถียรภาพในแต่ละขั้นตอน การควบคุมแบบย้อนกลับได้รับการพัฒนาโดย Krstic, Kanellakopoulos และ Kokotovic ช่วยให้สามารถควบคุมระบบไม่เชิงเส้นได้โดยไม่จำเป็นต้องทราบแบบจำลองที่แม่นยำหรือการทำให้เป็นเชิงเส้นของสถานะทั้งหมด โดยผสมผสานความยืดหยุ่นเข้ากับการรับประกันเสถียรภาพ

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

การควบคุมแบบย้อนกลับจะแยกย่อยระบบอันดับที่ n ออกเป็นระบบย่อยอันดับที่หนึ่ง n ระบบ โดยพิจารณาสถานะกลางเป็นตัวควบคุมเสมือน (virtual controls) สำหรับแต่ละชั้น จะมีการออกแบบฟังก์ชัน Lyapunov เพื่อรับประกันเสถียรภาพของระบบย่อยนั้น จากนั้นจะออกแบบตัวควบคุมสำหรับชั้นถัดไปเพื่อทำให้ข้อผิดพลาดระหว่างตัวควบคุมเสมือนที่ต้องการและตัวควบคุมเสมือนจริงมีเสถียรภาพ โดย 'ย้อนกลับ' (backstepping) ผ่านลำดับชั้น วิธีการเวียนซ้ำนี้รับประกันเสถียรภาพแบบเชิงเส้นตรงแบบทั่วโลก (global asymptotic stability) หากแต่ละชั้นมีเสถียรภาพ ซึ่งแตกต่างจากการทำให้เป็นเชิงเส้นด้วยการป้อนกลับ (feedback linearization) ที่ต้องการการหักล้างความไม่เชิงเส้นอย่างแม่นยำ การควบคุมแบบย้อนกลับอนุญาตให้ความไม่เชิงเส้นยังคงอยู่และชดเชยความไม่เชิงเส้นเหล่านั้น ทำให้มีความทนทานต่อความไม่แน่นอนของพารามิเตอร์

ประวัติศาสตร์

Krstic และคณะได้พัฒนาการควบคุมแบบย้อนกลับในช่วงกลางทศวรรษ 1990 เพื่อการทำให้เสถียรและการติดตามของระบบไม่เชิงเส้นที่ไม่แน่นอน วิธีการนี้ได้รับการขยายไปยังระบบที่แปรผันตามเวลา ระบบที่มีพลวัตที่ไม่ได้สร้างแบบจำลอง และกรณีการป้อนกลับจากเอาต์พุต (output-feedback) รูปแบบที่ทันสมัย ได้แก่ การควบคุมแบบย้อนกลับแบบปรับตัวได้ (adaptive backstepping) สำหรับพารามิเตอร์ที่ไม่ทราบ และการควบคุมแบบย้อนกลับแบบตามเหตุการณ์ (event-triggered backstepping) สำหรับระบบเครือข่าย

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การควบคุมแบบย้อนกลับสำหรับระบบไม่เชิงเส้นที่มีโครงสร้างป้อนกลับที่เข้มงวด (cascade of integrators with nonlinearities) เมื่อคุณต้องการเสถียรภาพที่รับประกันพร้อมการพิสูจน์ด้วย Lyapunov และเมื่อพารามิเตอร์ของระบบไม่แน่นอน เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการควบคุมอากาศยานแบบไม่เชิงเส้น ยานใต้น้ำ และแขนหุ่นยนต์ หลีกเลี่ยงการควบคุมแบบย้อนกลับหากระบบของคุณไม่มีโครงสร้างป้อนกลับที่เข้มงวด หรือหากคุณต้องการการคำนวณที่รวดเร็ว (การออกแบบแบบย้อนกลับทำแบบออฟไลน์)

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ต้องการโครงสร้างป้อนกลับที่เข้มงวด; ไม่สามารถใช้กับระบบไม่เชิงเส้นทั่วไปได้
  • กฎการควบคุมอาจซับซ้อน ซึ่งเกี่ยวข้องกับอนุพันธ์อันดับสูง (ปรากฏการณ์พีค)
  • อัตราขยายแบบย้อนกลับอาจก้าวร้าว นำไปสู่ความพยายามในการควบคุมที่มากและการอิ่มตัวของตัวกระตุ้น (actuator saturation)
  • การออกแบบทำแบบออฟไลน์; ไม่เหมาะสำหรับการปรับพารามิเตอร์แบบเรียลไทม์แบบปรับตัวได้ (adaptive)
  • ปรากฏการณ์พีค (Peaking): การโอเวอร์ชูตชั่วคราวอาจเกิดขึ้นในชั้นแรก ทำให้สถานะอื่นเข้าสู่บริเวณที่ไม่เชิงเส้น

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • การออกแบบที่เป็นระบบพร้อมเสถียรภาพแบบเชิงเส้นตรงแบบทั่วโลกที่รับประกัน ซึ่งพิสูจน์ได้ด้วยการวิเคราะห์ Lyapunov
  • จัดการกับระบบไม่เชิงเส้นโดยไม่ต้องทำให้เป็นเชิงเส้นหรือหักล้างอย่างแม่นยำ
  • การรวมความไม่แน่นอนและความทนทานเข้ากับการออกแบบ Lyapunov ใหม่ตามธรรมชาติ
  • ความยืดหยุ่นในการเลือกตัวควบคุมเสมือนช่วยให้สามารถแลกเปลี่ยนระหว่างประสิทธิภาพและความทนทาน
  • จัดการกับระบบแบบ cascade และระบบที่มีโซ่ตัวรวม (integrator chains) ได้ตามธรรมชาติ

การประยุกต์ใช้

  • การบินและอวกาศ: การควบคุมระดับและความเร็วของอากาศยานด้วยอากาศพลศาสตร์ที่ไม่แน่นอน
  • หุ่นยนต์: การควบคุมแขนหุ่นยนต์แบบไม่เชิงเส้นด้วยภาระบรรทุกและแรงเสียดทานที่ไม่แน่นอน
  • ยานใต้น้ำ: การควบคุมความลึกและการวางแนวของ AUV ด้วยความไม่แน่นอนของอุทกพลศาสตร์ (hydrodynamic uncertainty)
  • ระบบกำลังไฟฟ้า: การควบคุมและการประสานงานของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแบบไม่เชิงเส้น
  • กระบวนการทางชีวเคมี: การควบคุมความเข้มข้นของเครื่องปฏิกรณ์ชีวภาพด้วยจลนศาสตร์ที่ไม่แน่นอน

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

เขียนระบบในรูปแบบป้อนกลับที่เข้มงวด (strict-feedback form) x_dot = f(x) + g(x)u; แยกย่อยเป็นระบบย่อยพร้อมตัวควบคุมเสมือน z_1, ..., z_{n-1}

2

สำหรับชั้น i ให้ออกแบบตัวควบคุมเสมือน z_i* และอัตราขยายตัวควบคุม k_i เพื่อให้แน่ใจว่า V_i = V_{i-1} + (1/2)(x_i − z_i*)^2 เป็นฟังก์ชัน Lyapunov ที่ลดลงตามผลเฉลย

3

ตรวจสอบว่าอัตราขยายที่ออกแบบทั้งหมดรับประกันเสถียรภาพแบบเชิงเส้นตรงแบบทั่วโลก; ใช้การวิเคราะห์ Lyapunov ผ่านทุกชั้น

4

นำกฎการควบคุมสุดท้าย u = k_{n-1}(x) ไปใช้ โดยรวมกฎการป้อนกลับแบบเวียนซ้ำทั้งหมดเข้ากับอินพุตการควบคุมจริง

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การเลือกฟังก์ชัน Lyapunov ตามอำเภอใจ; การออกแบบที่เป็นระบบต้องการการเลือกฟังก์ชันประสิทธิภาพอย่างระมัดระวัง
  • การละเลยปรากฏการณ์พีค; นำไปสู่การสูญเสียเสถียรภาพแม้จะออกแบบถูกต้อง
  • การไม่ทำให้สถานะเป็นมาตรฐาน (normalizing states); อัตราขยายที่ไม่จำกัดจะเกิดขึ้นหากมิติของสถานะมีสเกลที่แตกต่างกัน
  • การละเลยการอิ่มตัวของตัวกระตุ้น; กฎการควบคุมที่ออกแบบไว้อาจเกินขีดจำกัดทางกายภาพ

คำถามที่พบบ่อย

รูปแบบป้อนกลับที่เข้มงวด (strict-feedback form) คืออะไร และฉันจำเป็นต้องใช้สำหรับการควบคุมแบบย้อนกลับหรือไม่?

รูปแบบป้อนกลับที่เข้มงวดคือ: x_1_dot = x_2, x_2_dot = x_3, ..., x_n_dot = f(x_1,...,x_n) + g(x_1,...,x_n)u. อนุพันธ์ของแต่ละสถานะขึ้นอยู่กับสถานะที่มีดัชนีต่ำกว่าเท่านั้น บวกกับเทอมควบคุม โครงสร้างนี้ช่วยให้สามารถออกแบบแบบเวียนซ้ำได้ ระบบที่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบป้อนกลับที่เข้มงวดต้องการการแปลงเบื้องต้นหรือการควบคุมแบบย้อนกลับบางส่วน

ปรากฏการณ์พีค (peaking phenomenon) คืออะไร และจะหลีกเลี่ยงได้อย่างไร?

ปรากฏการณ์พีคคือการโอเวอร์ชูตชั่วคราวในชั้นแรกที่อาจทำให้ชั้นหลังไม่เสถียร เกิดขึ้นเมื่ออัตราขยายก้าวร้าว การบรรเทา: (1) ลดขนาดอัตราขยาย, (2) แนะนำการควบคุมแบบย้อนกลับของตัวรวม (integrator backstepping) พร้อมการกรองแบบพาสต่ำ (low-pass filtering), (3) จำกัดตัวควบคุมเสมือน (saturate virtual controls), (4) ใช้ตัวกรองคำสั่ง (command filtering) เพื่อจำกัดอนุพันธ์ของตัวควบคุมเสมือน

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Krstic, M., Kanellakopoulos, I., & Kokotovic, P. (1995). Nonlinear and Adaptive Control Design. John Wiley & Sons.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว