การวิเคราะห์ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ (Auteur Theory Analysis)
- ผู้เสนอ
- François Truffaut, Andrew Sarris
- ปี
- 1954
- ประเภท
- Critical framework for identifying and analyzing directorial style and authorship across films
- กลุ่มวิธี
- Film authorship and directorial criticism
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การวิเคราะห์ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์เป็นกรอบการวิจารณ์เพื่อศึกษาภาพยนตร์ผ่านมุมมองของผู้กำกับ โดยพิจารณาว่าผู้กำกับแต่ละคนแสดงออกถึงแก่นเรื่อง รูปแบบการมองเห็น และมุมมองทางอุดมการณ์ที่สอดคล้องกันอย่างไรในภาพยนตร์หลายเรื่อง ทฤษฎีนี้พัฒนาโดยนักวิจารณ์ชาวฝรั่งเศสจาก Cahiers du Cinéma (โดยเฉพาะ François Truffaut) และถูกนำเสนอในการวิจารณ์ภาพยนตร์อเมริกันโดย Andrew Sarris ทฤษฎีนี้ตั้งสมมติฐานว่าแม้ธรรมชาติของการผลิตภาพยนตร์จะเป็นอุตสาหกรรมและต้องอาศัยความร่วมมือ ผู้กำกับก็ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้สร้างสรรค์หลักที่มีความรู้สึกนึกคิดที่โดดเด่น ซึ่งสามารถสืบย้อนได้จากรูปแบบลักษณะเฉพาะของสไตล์ เทคนิค และเนื้อหา วิธีการนี้ช่วยให้สามารถวิเคราะห์อิทธิพลของผู้กำกับต่อภาพยนตร์ในเชิงวิชาการ และท้าทายสมมติฐานที่ว่าภาพยนตร์ที่ผลิตจำนวนมากขาดวิสัยทัศน์ทางศิลปะส่วนบุคคล
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
แก่นแท้ของแนวคิดนี้คือการเป็นผู้สร้างสรรค์ในภาพยนตร์สามารถตรวจจับได้แม้จะมีข้อจำกัดทางอุตสาหกรรม แม้จะทำงานภายใต้ระบบสตูดิโอ ข้อจำกัดด้านงบประมาณ และการร่วมมือกับผู้เชี่ยวชาญด้านความคิดสร้างสรรค์อื่น ๆ ผู้กำกับก็ยังคงพัฒนารูปแบบที่เป็นที่จดจำได้ ไม่ว่าจะเป็นเทคนิคการมองเห็นเฉพาะ ความกังวลในแก่นเรื่องที่เกิดซ้ำ รูปแบบการเล่าเรื่องที่เป็นลักษณะเฉพาะ หรือการใช้นักแสดงที่โดดเด่น โดยการเปรียบเทียบภาพยนตร์ตลอดอาชีพของผู้กำกับ เราสามารถระบุได้ว่าอะไรคือสิ่งที่โดดเด่นเป็นของพวกเขา (วิสัยทัศน์ส่วนตัว) เทียบกับสิ่งที่ถูกกำหนดโดยบทภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้าง หรือธรรมเนียมของประเภทภาพยนตร์ การตระหนักถึงเสียงของผู้กำกับช่วยให้ชื่นชมภาพยนตร์ในฐานะรูปแบบศิลปะมากกว่าเป็นเพียงผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ อย่างไรก็ตาม วิธีการนี้ยอมรับว่าการกำกับเป็นงานที่ต้องอาศัยความร่วมมือ และการให้ความหมายทั้งหมดแก่ผู้กำกับเพียงอย่างเดียวเป็นการมองข้ามการมีส่วนร่วมของช่างภาพ ผู้เขียนบท ผู้ตัดต่อ และอื่น ๆ
ประวัติศาสตร์
ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์มีต้นกำเนิดจากนักวิจารณ์ French New Wave ใน Cahiers du Cinéma (ทศวรรษ 1950) โดยเฉพาะ François Truffaut ผู้ซึ่งโต้แย้งให้ตระหนักว่าผู้กำกับเป็นผู้สร้างสรรค์ที่แท้จริงของภาพยนตร์มากกว่าเป็นช่างเทคนิคที่ทำตามบทภาพยนตร์ กรอบความคิดของ Truffaut ได้ยกระดับผู้กำกับฮอลลีวูดที่เคยถูกมองข้าม (Alfred Hitchcock, Howard Hawks) ให้มีสถานะเป็นภาพยนตร์ศิลปะโดยการแสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์ทางสไตล์ที่สอดคล้องกันในผลงานของพวกเขา นักวิจารณ์ชาวอเมริกัน Andrew Sarris สนับสนุนทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ในสหรัฐอเมริกา (1962) โดยเสนอเกณฑ์สามประการ: ความสามารถทางเทคนิค การใช้องค์ประกอบทางภาพและแก่นเรื่องที่โดดเด่นอย่างสม่ำเสมอ และบุคลิกภาพที่แสดงออกซึ่งปรากฏในภาพยนตร์ ทฤษฎีนี้ปฏิวัติการวิจารณ์ภาพยนตร์โดยเปลี่ยนจุดสนใจจากการเล่าเรื่องและการแสดงไปที่สไตล์การกำกับ อย่างไรก็ตาม ในช่วงทศวรรษ 1970-80 นักวิชาการรวมถึง Peter Wollen และนักวิจารณ์สตรีนิยมได้ตั้งคำถามว่าแนวคิดผู้กำกับภาพยนตร์ลดทอนบทบาทของผู้ร่วมงานหรือไม่ (โดยเฉพาะช่างภาพ นักแต่งเพลง ผู้ตัดต่อ) และเป็นการกำหนดการควบคุมของผู้สร้างสรรค์ที่ผิดพลาดให้กับกระบวนการทางอุตสาหกรรมที่บังเอิญหรือไม่ ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ยังคงมีอิทธิพล แต่ปัจจุบันเข้าใจว่าเป็นหนึ่งในกรอบการวิเคราะห์หลายกรอบ ไม่ใช่กฎของภาพยนตร์
ควรใช้เมื่อใด
ใช้วิธีการนี้เมื่อเปรียบเทียบภาพยนตร์หลายเรื่องของผู้กำกับคนเดียวกัน วิเคราะห์ว่าสไตล์ของผู้กำกับยังคงอยู่ได้อย่างไรในประเภทภาพยนตร์หรือบริบทการผลิตที่แตกต่างกัน ศึกษาอิทธิพลของผู้กำกับต่อประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ หรือตรวจสอบว่าวิสัยทัศน์ทางศิลปะส่วนบุคคลทำงานอย่างไรภายใต้ข้อจำกัดทางอุตสาหกรรม วิธีการนี้มีคุณค่าสำหรับการวิจารณ์ภาพยนตร์ สำหรับการทำความเข้าใจพัฒนาการของผู้กำกับตลอดอาชีพการงาน และสำหรับการชื่นชมภาพยนตร์ในฐานะศิลปะที่มีผู้สร้างสรรค์ วิธีการนี้ตั้งสมมติฐานว่าผู้กำกับมีเอกลักษณ์ทางสไตล์ที่สามารถตรวจจับได้ซึ่งสามารถวิเคราะห์ได้จากผลงานของพวกเขา
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- อาจให้เครดิตผู้กำกับมากเกินไปในขณะที่ให้เครดิตผู้ร่วมงานน้อยเกินไป (ช่างภาพ ผู้เขียนบท นักแต่งเพลง ผู้ตัดต่อ ซึ่งมีส่วนสำคัญในการสร้างภาพยนตร์)
- ตั้งสมมติฐานถึงความตั้งใจและการควบคุม; แรงกดดันทางการค้า การแทรกแซงของสตูดิโอ และข้อจำกัดด้านงบประมาณอาจจำกัดวิสัยทัศน์ของผู้กำกับ
- เสี่ยงต่อการให้ความสำคัญกับการตีความของผู้กำกับมากกว่ากรอบการตีความอื่น ๆ ที่ถูกต้อง (ประเภทภาพยนตร์ บริบททางประวัติศาสตร์ การตอบรับ สภาพการผลิต)
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ช่วยให้ตระหนักว่าภาพยนตร์เป็นการแสดงออกทางศิลปะส่วนบุคคลมากกว่าเป็นเพียงผลิตภัณฑ์ทางอุตสาหกรรม
- เป็นกรอบสำหรับการวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบในผลงานของผู้กำกับ
- เผยให้เห็นว่าวิสัยทัศน์ส่วนบุคคลยังคงอยู่ได้อย่างไรแม้จะมีแรงกดดันทางการค้าและอุตสาหกรรม
- ชี้แจงอิทธิพลของผู้กำกับต่อประวัติศาสตร์และนวัตกรรมของภาพยนตร์
การประยุกต์ใช้
- การติดตามพัฒนาการของแก่นเรื่องในอาชีพของผู้กำกับ—ความสนใจของ Kurosawa ในเรื่องความรุนแรงและความคลุมเครือทางศีลธรรมพัฒนาไปอย่างไรจาก 'Rashomon' ผ่าน 'Ran' ไปจนถึงภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเขา
- การวิเคราะห์เอกลักษณ์ทางสไตล์—การใช้กล้องแบบอัตวิสัย เทคนิคการตัดต่อ และโครงสร้างการเล่าเรื่องของ Hitchcock สร้างความระทึกใจในภาพยนตร์หลายสิบเรื่องได้อย่างไร แม้จะมีบทภาพยนตร์และนักแสดงที่หลากหลาย
- การศึกษาว่าผู้กำกับรักษาวิสัยทัศน์ทางศิลปะได้อย่างไรในประเภทภาพยนตร์ที่แตกต่างกัน—ความรู้สึกนึกคิดของผู้กำกับกำหนดทั้งละครและตลก หรือภาพยนตร์ย้อนยุคและภาพยนตร์ระทึกขวัญร่วมสมัยได้อย่างไร
- การตรวจสอบว่าข้อจำกัดของสถาบันกำหนดการเป็นผู้สร้างสรรค์อย่างไร—การเปรียบเทียบภาพยนตร์สตูดิโอของผู้กำกับกับโครงการอิสระเพื่อทำความเข้าใจว่างบประมาณและการควบคุมความคิดสร้างสรรค์ส่งผลต่อสไตล์อย่างไร
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
เลือกผู้กำกับและรวบรวมผลงานภาพยนตร์ทั้งหมดหรือที่เป็นตัวแทนของพวกเขา (ภาพยนตร์ที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์ หลากหลายประเภทภาพยนตร์ บริบทการผลิตที่แตกต่างกันเมื่อเกี่ยวข้อง)
สร้างคำอธิบายโดยละเอียดของภาพยนตร์แต่ละเรื่อง: รูปแบบการมองเห็น (แสง สี องค์ประกอบภาพ การเคลื่อนไหวของกล้อง) โครงสร้างการเล่าเรื่อง เนื้อหาตามแก่นเรื่อง ประเภทตัวละครที่เกิดซ้ำ และเทคนิคที่โดดเด่นที่ปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่อง
ระบุรูปแบบที่เกิดซ้ำ: แก่นเรื่องที่เกิดซ้ำ (ความรักและการหักหลัง ปัจเจกบุคคลกับสังคม ศีลธรรม) แรงจูงใจทางภาพ (เทคนิคการจัดเฟรมเฉพาะ รูปแบบการตัดต่อ การใช้ mise-en-scène) ต้นแบบตัวละคร หรือโครงสร้างการเล่าเรื่องที่ปรากฏอย่างสม่ำเสมอในภาพยนตร์หลายเรื่อง
สร้างทฤษฎีเกี่ยวกับโลกทัศน์และสไตล์ของผู้กำกับ—ความกังวลทางปรัชญาหรือศิลปะใดที่ขับเคลื่อนผลงานของพวกเขา เทคนิคทางรูปแบบใดที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกเขา พวกเขาพัฒนาหรือคงความสอดคล้องกันอย่างไรตลอดอาชีพการงาน
อธิบายว่าสไตล์ที่สอดคล้องกันของผู้กำกับเผยให้เห็นอะไรเกี่ยวกับวิสัยทัศน์ทางศิลปะของพวกเขา การเป็นผู้สร้างสรรค์ส่วนบุคคลทำงานอย่างไรในภาพยนตร์อุตสาหกรรม และการตระหนักถึงการเป็นผู้สร้างสรรค์ช่วยให้เข้าใจภาพยนตร์แต่ละเรื่องและภาพยนตร์ในฐานะการปฏิบัติทางศิลปะลึกซึ้งยิ่งขึ้นได้อย่างไร
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- การสันนิษฐานว่าการเป็นผู้สร้างสรรค์ของผู้กำกับหมายถึงการควบคุมความคิดสร้างสรรค์อย่างสมบูรณ์—สตูดิโอ ผู้อำนวยการสร้าง และผู้ร่วมงานมีส่วนสำคัญในการสร้างภาพยนตร์ขั้นสุดท้าย
- การเทียบเคียงความสอดคล้องทางสไตล์กับวิสัยทัศน์ทางศิลปะที่ตั้งใจไว้ แทนที่จะพิจารณาถึงนิสัย ข้อจำกัดด้านงบประมาณ หรือเทคโนโลยีที่มีอยู่
- การตีความภาพยนตร์แต่ละเรื่องมากเกินไปว่าเป็นเพียงการแสดงออกที่โปร่งใสของปรัชญาของผู้กำกับ แทนที่จะตระหนักถึงความบังเอิญและการประนีประนอม
คำถามที่พบบ่อย
ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ยังคงมีความเกี่ยวข้องหรือไม่เมื่อพิจารณาถึงธรรมชาติของการทำงานร่วมกันของภาพยนตร์
ใช่ แต่มีข้อควรระวัง ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ยังคงมีประโยชน์สำหรับการตระหนักว่าผู้กำกับแต่ละคนมีอิทธิพลที่ตรวจจับได้ต่อภาพยนตร์ แม้ในการผลิตที่ต้องอาศัยความร่วมมือ อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์ร่วมสมัยยอมรับว่าการเป็นผู้สร้างสรรค์นั้นมีหลายฝ่าย—ช่างภาพ ผู้เขียนบท นักแต่งเพลง ผู้ตัดต่อ และผู้อำนวยการสร้างล้วนมีส่วนร่วม แทนที่จะอ้างว่าผู้กำกับเป็นผู้สร้างสรรค์เพียงคนเดียว การปฏิบัติสมัยใหม่ตระหนักถึงอิทธิพลของผู้กำกับในขณะที่เคารพการมีส่วนร่วมของผู้ร่วมงาน นักวิชาการบางคนในปัจจุบันศึกษาช่างภาพหรือผู้อำนวยการสร้างในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์
ฉันจะแยกแยะระหว่างเอกลักษณ์ของผู้กำกับกับธรรมเนียมของประเภทภาพยนตร์ได้อย่างไร
สิ่งนี้ต้องอาศัยการเปรียบเทียบผู้กำกับในประเภทภาพยนตร์ที่แตกต่างกัน และเปรียบเทียบผลงานของพวกเขาในประเภทภาพยนตร์หนึ่งกับผลงานของผู้กำกับคนอื่น ๆ ในประเภทภาพยนตร์เดียวกัน หากผู้กำกับถ่ายทำภาพยนตร์คาวบอย ภาพยนตร์ระทึกขวัญ และภาพยนตร์โรแมนติกด้วยสไตล์ภาพเดียวกัน สไตล์นั้นน่าจะเป็นเอกลักษณ์ของผู้กำกับ หากภาพยนตร์คาวบอยของพวกเขาดูคล้ายกับภาพยนตร์คาวบอยส่วนใหญ่ แต่ภาพยนตร์ของพวกเขาในประเภทอื่น ๆ มีความโดดเด่น ธรรมเนียมของประเภทภาพยนตร์จะเป็นตัวกำหนด การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์จะแยกแยะสิ่งที่แปลกประหลาดเฉพาะตัวของผู้กำกับออกมา
คุณสามารถระบุสถานะผู้กำกับภาพยนตร์ในภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ที่มีสูตรสำเร็จได้หรือไม่
ได้ และนี่คือจุดที่ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์เผยให้เห็นมากที่สุด การระบุวิสัยทัศน์ส่วนบุคคลภายใต้ข้อจำกัดทางการค้า (แฟรนไชส์แอ็คชั่น ภาพยนตร์สยองขวัญ ภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้) แสดงให้เห็นว่าการเป็นผู้สร้างสรรค์ยังคงทำงานได้แม้ในการผลิตที่มีแบบแผนสูง ผู้กำกับอย่าง Ridley Scott, Coen Brothers หรือ Ari Aster แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกนึกคิดที่โดดเด่นภายใต้ข้อจำกัดของประเภทภาพยนตร์ ซึ่งเป็นข้อโต้แย้งที่แข็งแกร่งกว่าสำหรับการเป็นผู้สร้างสรรค์มากกว่าการวิเคราะห์ภาพยนตร์ศิลปะที่ 'มีชื่อเสียง'
แล้วภาพยนตร์ยุคแรกหรือภาพยนตร์เงียบล่ะ? เราสามารถระบุผู้กำกับภาพยนตร์ได้หรือไม่หากไม่มีเสียงและบทสนทนา
แน่นอน อันที่จริง ภาพยนตร์เงียบทำให้สไตล์การกำกับโดดเด่นทางภาพมากขึ้น เนื่องจากบทสนทนาไม่สามารถนำเสนอการเล่าเรื่องหรือลักษณะตัวละครได้ ผู้กำกับยุคแรกอย่าง D.W. Griffith, Carl Theodor Dreyer หรือ Sergei Eisenstein มีสไตล์ที่เป็นที่จดจำได้ทันทีในภาษาภาพ รูปแบบการตัดต่อ และการเลือกองค์ประกอบภาพ บางคนโต้แย้งว่าการไม่มีบทสนทนาทำให้การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์ชัดเจนขึ้น
การตระหนักถึงแนวคิดผู้กำกับภาพยนตร์ลดทอนความชื่นชมในศิลปะที่เกิดจากการทำงานร่วมกันหรือไม่
ไม่จำเป็น การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์สามารถขยายเพื่อตระหนักถึงผู้กำกับภาพยนตร์หลายคนได้—ศึกษาว่าช่างภาพ นักแต่งเพลง หรือผู้ตัดต่อพัฒนารูปแบบที่เป็นที่จดจำได้อย่างไร หรืออาจกำหนดให้การเป็นผู้สร้างสรรค์ของผู้กำกับเป็นการทำงานร่วมกัน โดยถามว่าผู้กำกับทำงานร่วมกับและประสานงานการมีส่วนร่วมจากผู้อื่นอย่างไร ทางเลือกคือว่าจะใช้แนวคิดผู้กำกับภาพยนตร์แบบเฉพาะเจาะจง (ผู้กำกับเท่านั้น) หรือแบบครอบคลุม (ผู้กำกับเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนร่วมหลักในการสร้างสรรค์)
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Sarris, A. (1962). Notes on the auteur theory in 1962. Film Culture, 27, 1-8.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วCaughie, J. (Ed.). (1981). Theories of Authorship: A Reader. Routledge.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วBordwell, D. (2006). The Way Hollywood Tells It: Story and Style in Modern Movies. University of California Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วWollen, P. (1972). Signs and Meaning in the Cinema. Indiana University Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว