Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวิเคราะห์ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ (Auteur Theory Analysis)

ผู้เสนอ
François Truffaut, Andrew Sarris
ปี
1954
ประเภท
Critical framework for identifying and analyzing directorial style and authorship across films
กลุ่มวิธี
Film authorship and directorial criticism

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวิเคราะห์ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์เป็นกรอบการวิจารณ์เพื่อศึกษาภาพยนตร์ผ่านมุมมองของผู้กำกับ โดยพิจารณาว่าผู้กำกับแต่ละคนแสดงออกถึงแก่นเรื่อง รูปแบบการมองเห็น และมุมมองทางอุดมการณ์ที่สอดคล้องกันอย่างไรในภาพยนตร์หลายเรื่อง ทฤษฎีนี้พัฒนาโดยนักวิจารณ์ชาวฝรั่งเศสจาก Cahiers du Cinéma (โดยเฉพาะ François Truffaut) และถูกนำเสนอในการวิจารณ์ภาพยนตร์อเมริกันโดย Andrew Sarris ทฤษฎีนี้ตั้งสมมติฐานว่าแม้ธรรมชาติของการผลิตภาพยนตร์จะเป็นอุตสาหกรรมและต้องอาศัยความร่วมมือ ผู้กำกับก็ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้สร้างสรรค์หลักที่มีความรู้สึกนึกคิดที่โดดเด่น ซึ่งสามารถสืบย้อนได้จากรูปแบบลักษณะเฉพาะของสไตล์ เทคนิค และเนื้อหา วิธีการนี้ช่วยให้สามารถวิเคราะห์อิทธิพลของผู้กำกับต่อภาพยนตร์ในเชิงวิชาการ และท้าทายสมมติฐานที่ว่าภาพยนตร์ที่ผลิตจำนวนมากขาดวิสัยทัศน์ทางศิลปะส่วนบุคคล

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

แก่นแท้ของแนวคิดนี้คือการเป็นผู้สร้างสรรค์ในภาพยนตร์สามารถตรวจจับได้แม้จะมีข้อจำกัดทางอุตสาหกรรม แม้จะทำงานภายใต้ระบบสตูดิโอ ข้อจำกัดด้านงบประมาณ และการร่วมมือกับผู้เชี่ยวชาญด้านความคิดสร้างสรรค์อื่น ๆ ผู้กำกับก็ยังคงพัฒนารูปแบบที่เป็นที่จดจำได้ ไม่ว่าจะเป็นเทคนิคการมองเห็นเฉพาะ ความกังวลในแก่นเรื่องที่เกิดซ้ำ รูปแบบการเล่าเรื่องที่เป็นลักษณะเฉพาะ หรือการใช้นักแสดงที่โดดเด่น โดยการเปรียบเทียบภาพยนตร์ตลอดอาชีพของผู้กำกับ เราสามารถระบุได้ว่าอะไรคือสิ่งที่โดดเด่นเป็นของพวกเขา (วิสัยทัศน์ส่วนตัว) เทียบกับสิ่งที่ถูกกำหนดโดยบทภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้าง หรือธรรมเนียมของประเภทภาพยนตร์ การตระหนักถึงเสียงของผู้กำกับช่วยให้ชื่นชมภาพยนตร์ในฐานะรูปแบบศิลปะมากกว่าเป็นเพียงผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ อย่างไรก็ตาม วิธีการนี้ยอมรับว่าการกำกับเป็นงานที่ต้องอาศัยความร่วมมือ และการให้ความหมายทั้งหมดแก่ผู้กำกับเพียงอย่างเดียวเป็นการมองข้ามการมีส่วนร่วมของช่างภาพ ผู้เขียนบท ผู้ตัดต่อ และอื่น ๆ

ประวัติศาสตร์

ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์มีต้นกำเนิดจากนักวิจารณ์ French New Wave ใน Cahiers du Cinéma (ทศวรรษ 1950) โดยเฉพาะ François Truffaut ผู้ซึ่งโต้แย้งให้ตระหนักว่าผู้กำกับเป็นผู้สร้างสรรค์ที่แท้จริงของภาพยนตร์มากกว่าเป็นช่างเทคนิคที่ทำตามบทภาพยนตร์ กรอบความคิดของ Truffaut ได้ยกระดับผู้กำกับฮอลลีวูดที่เคยถูกมองข้าม (Alfred Hitchcock, Howard Hawks) ให้มีสถานะเป็นภาพยนตร์ศิลปะโดยการแสดงให้เห็นถึงเอกลักษณ์ทางสไตล์ที่สอดคล้องกันในผลงานของพวกเขา นักวิจารณ์ชาวอเมริกัน Andrew Sarris สนับสนุนทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ในสหรัฐอเมริกา (1962) โดยเสนอเกณฑ์สามประการ: ความสามารถทางเทคนิค การใช้องค์ประกอบทางภาพและแก่นเรื่องที่โดดเด่นอย่างสม่ำเสมอ และบุคลิกภาพที่แสดงออกซึ่งปรากฏในภาพยนตร์ ทฤษฎีนี้ปฏิวัติการวิจารณ์ภาพยนตร์โดยเปลี่ยนจุดสนใจจากการเล่าเรื่องและการแสดงไปที่สไตล์การกำกับ อย่างไรก็ตาม ในช่วงทศวรรษ 1970-80 นักวิชาการรวมถึง Peter Wollen และนักวิจารณ์สตรีนิยมได้ตั้งคำถามว่าแนวคิดผู้กำกับภาพยนตร์ลดทอนบทบาทของผู้ร่วมงานหรือไม่ (โดยเฉพาะช่างภาพ นักแต่งเพลง ผู้ตัดต่อ) และเป็นการกำหนดการควบคุมของผู้สร้างสรรค์ที่ผิดพลาดให้กับกระบวนการทางอุตสาหกรรมที่บังเอิญหรือไม่ ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ยังคงมีอิทธิพล แต่ปัจจุบันเข้าใจว่าเป็นหนึ่งในกรอบการวิเคราะห์หลายกรอบ ไม่ใช่กฎของภาพยนตร์

ควรใช้เมื่อใด

ใช้วิธีการนี้เมื่อเปรียบเทียบภาพยนตร์หลายเรื่องของผู้กำกับคนเดียวกัน วิเคราะห์ว่าสไตล์ของผู้กำกับยังคงอยู่ได้อย่างไรในประเภทภาพยนตร์หรือบริบทการผลิตที่แตกต่างกัน ศึกษาอิทธิพลของผู้กำกับต่อประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ หรือตรวจสอบว่าวิสัยทัศน์ทางศิลปะส่วนบุคคลทำงานอย่างไรภายใต้ข้อจำกัดทางอุตสาหกรรม วิธีการนี้มีคุณค่าสำหรับการวิจารณ์ภาพยนตร์ สำหรับการทำความเข้าใจพัฒนาการของผู้กำกับตลอดอาชีพการงาน และสำหรับการชื่นชมภาพยนตร์ในฐานะศิลปะที่มีผู้สร้างสรรค์ วิธีการนี้ตั้งสมมติฐานว่าผู้กำกับมีเอกลักษณ์ทางสไตล์ที่สามารถตรวจจับได้ซึ่งสามารถวิเคราะห์ได้จากผลงานของพวกเขา

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • อาจให้เครดิตผู้กำกับมากเกินไปในขณะที่ให้เครดิตผู้ร่วมงานน้อยเกินไป (ช่างภาพ ผู้เขียนบท นักแต่งเพลง ผู้ตัดต่อ ซึ่งมีส่วนสำคัญในการสร้างภาพยนตร์)
  • ตั้งสมมติฐานถึงความตั้งใจและการควบคุม; แรงกดดันทางการค้า การแทรกแซงของสตูดิโอ และข้อจำกัดด้านงบประมาณอาจจำกัดวิสัยทัศน์ของผู้กำกับ
  • เสี่ยงต่อการให้ความสำคัญกับการตีความของผู้กำกับมากกว่ากรอบการตีความอื่น ๆ ที่ถูกต้อง (ประเภทภาพยนตร์ บริบททางประวัติศาสตร์ การตอบรับ สภาพการผลิต)

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ช่วยให้ตระหนักว่าภาพยนตร์เป็นการแสดงออกทางศิลปะส่วนบุคคลมากกว่าเป็นเพียงผลิตภัณฑ์ทางอุตสาหกรรม
  • เป็นกรอบสำหรับการวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบในผลงานของผู้กำกับ
  • เผยให้เห็นว่าวิสัยทัศน์ส่วนบุคคลยังคงอยู่ได้อย่างไรแม้จะมีแรงกดดันทางการค้าและอุตสาหกรรม
  • ชี้แจงอิทธิพลของผู้กำกับต่อประวัติศาสตร์และนวัตกรรมของภาพยนตร์

การประยุกต์ใช้

  • การติดตามพัฒนาการของแก่นเรื่องในอาชีพของผู้กำกับ—ความสนใจของ Kurosawa ในเรื่องความรุนแรงและความคลุมเครือทางศีลธรรมพัฒนาไปอย่างไรจาก 'Rashomon' ผ่าน 'Ran' ไปจนถึงภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเขา
  • การวิเคราะห์เอกลักษณ์ทางสไตล์—การใช้กล้องแบบอัตวิสัย เทคนิคการตัดต่อ และโครงสร้างการเล่าเรื่องของ Hitchcock สร้างความระทึกใจในภาพยนตร์หลายสิบเรื่องได้อย่างไร แม้จะมีบทภาพยนตร์และนักแสดงที่หลากหลาย
  • การศึกษาว่าผู้กำกับรักษาวิสัยทัศน์ทางศิลปะได้อย่างไรในประเภทภาพยนตร์ที่แตกต่างกัน—ความรู้สึกนึกคิดของผู้กำกับกำหนดทั้งละครและตลก หรือภาพยนตร์ย้อนยุคและภาพยนตร์ระทึกขวัญร่วมสมัยได้อย่างไร
  • การตรวจสอบว่าข้อจำกัดของสถาบันกำหนดการเป็นผู้สร้างสรรค์อย่างไร—การเปรียบเทียบภาพยนตร์สตูดิโอของผู้กำกับกับโครงการอิสระเพื่อทำความเข้าใจว่างบประมาณและการควบคุมความคิดสร้างสรรค์ส่งผลต่อสไตล์อย่างไร

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

เลือกผู้กำกับและรวบรวมผลงานภาพยนตร์ทั้งหมดหรือที่เป็นตัวแทนของพวกเขา (ภาพยนตร์ที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์ หลากหลายประเภทภาพยนตร์ บริบทการผลิตที่แตกต่างกันเมื่อเกี่ยวข้อง)

2

สร้างคำอธิบายโดยละเอียดของภาพยนตร์แต่ละเรื่อง: รูปแบบการมองเห็น (แสง สี องค์ประกอบภาพ การเคลื่อนไหวของกล้อง) โครงสร้างการเล่าเรื่อง เนื้อหาตามแก่นเรื่อง ประเภทตัวละครที่เกิดซ้ำ และเทคนิคที่โดดเด่นที่ปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่อง

3

ระบุรูปแบบที่เกิดซ้ำ: แก่นเรื่องที่เกิดซ้ำ (ความรักและการหักหลัง ปัจเจกบุคคลกับสังคม ศีลธรรม) แรงจูงใจทางภาพ (เทคนิคการจัดเฟรมเฉพาะ รูปแบบการตัดต่อ การใช้ mise-en-scène) ต้นแบบตัวละคร หรือโครงสร้างการเล่าเรื่องที่ปรากฏอย่างสม่ำเสมอในภาพยนตร์หลายเรื่อง

4

สร้างทฤษฎีเกี่ยวกับโลกทัศน์และสไตล์ของผู้กำกับ—ความกังวลทางปรัชญาหรือศิลปะใดที่ขับเคลื่อนผลงานของพวกเขา เทคนิคทางรูปแบบใดที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกเขา พวกเขาพัฒนาหรือคงความสอดคล้องกันอย่างไรตลอดอาชีพการงาน

5

อธิบายว่าสไตล์ที่สอดคล้องกันของผู้กำกับเผยให้เห็นอะไรเกี่ยวกับวิสัยทัศน์ทางศิลปะของพวกเขา การเป็นผู้สร้างสรรค์ส่วนบุคคลทำงานอย่างไรในภาพยนตร์อุตสาหกรรม และการตระหนักถึงการเป็นผู้สร้างสรรค์ช่วยให้เข้าใจภาพยนตร์แต่ละเรื่องและภาพยนตร์ในฐานะการปฏิบัติทางศิลปะลึกซึ้งยิ่งขึ้นได้อย่างไร

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การสันนิษฐานว่าการเป็นผู้สร้างสรรค์ของผู้กำกับหมายถึงการควบคุมความคิดสร้างสรรค์อย่างสมบูรณ์—สตูดิโอ ผู้อำนวยการสร้าง และผู้ร่วมงานมีส่วนสำคัญในการสร้างภาพยนตร์ขั้นสุดท้าย
  • การเทียบเคียงความสอดคล้องทางสไตล์กับวิสัยทัศน์ทางศิลปะที่ตั้งใจไว้ แทนที่จะพิจารณาถึงนิสัย ข้อจำกัดด้านงบประมาณ หรือเทคโนโลยีที่มีอยู่
  • การตีความภาพยนตร์แต่ละเรื่องมากเกินไปว่าเป็นเพียงการแสดงออกที่โปร่งใสของปรัชญาของผู้กำกับ แทนที่จะตระหนักถึงความบังเอิญและการประนีประนอม

คำถามที่พบบ่อย

ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ยังคงมีความเกี่ยวข้องหรือไม่เมื่อพิจารณาถึงธรรมชาติของการทำงานร่วมกันของภาพยนตร์

ใช่ แต่มีข้อควรระวัง ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์ยังคงมีประโยชน์สำหรับการตระหนักว่าผู้กำกับแต่ละคนมีอิทธิพลที่ตรวจจับได้ต่อภาพยนตร์ แม้ในการผลิตที่ต้องอาศัยความร่วมมือ อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์ร่วมสมัยยอมรับว่าการเป็นผู้สร้างสรรค์นั้นมีหลายฝ่าย—ช่างภาพ ผู้เขียนบท นักแต่งเพลง ผู้ตัดต่อ และผู้อำนวยการสร้างล้วนมีส่วนร่วม แทนที่จะอ้างว่าผู้กำกับเป็นผู้สร้างสรรค์เพียงคนเดียว การปฏิบัติสมัยใหม่ตระหนักถึงอิทธิพลของผู้กำกับในขณะที่เคารพการมีส่วนร่วมของผู้ร่วมงาน นักวิชาการบางคนในปัจจุบันศึกษาช่างภาพหรือผู้อำนวยการสร้างในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์

ฉันจะแยกแยะระหว่างเอกลักษณ์ของผู้กำกับกับธรรมเนียมของประเภทภาพยนตร์ได้อย่างไร

สิ่งนี้ต้องอาศัยการเปรียบเทียบผู้กำกับในประเภทภาพยนตร์ที่แตกต่างกัน และเปรียบเทียบผลงานของพวกเขาในประเภทภาพยนตร์หนึ่งกับผลงานของผู้กำกับคนอื่น ๆ ในประเภทภาพยนตร์เดียวกัน หากผู้กำกับถ่ายทำภาพยนตร์คาวบอย ภาพยนตร์ระทึกขวัญ และภาพยนตร์โรแมนติกด้วยสไตล์ภาพเดียวกัน สไตล์นั้นน่าจะเป็นเอกลักษณ์ของผู้กำกับ หากภาพยนตร์คาวบอยของพวกเขาดูคล้ายกับภาพยนตร์คาวบอยส่วนใหญ่ แต่ภาพยนตร์ของพวกเขาในประเภทอื่น ๆ มีความโดดเด่น ธรรมเนียมของประเภทภาพยนตร์จะเป็นตัวกำหนด การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์จะแยกแยะสิ่งที่แปลกประหลาดเฉพาะตัวของผู้กำกับออกมา

คุณสามารถระบุสถานะผู้กำกับภาพยนตร์ในภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ที่มีสูตรสำเร็จได้หรือไม่

ได้ และนี่คือจุดที่ทฤษฎีผู้กำกับภาพยนตร์เผยให้เห็นมากที่สุด การระบุวิสัยทัศน์ส่วนบุคคลภายใต้ข้อจำกัดทางการค้า (แฟรนไชส์แอ็คชั่น ภาพยนตร์สยองขวัญ ภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้) แสดงให้เห็นว่าการเป็นผู้สร้างสรรค์ยังคงทำงานได้แม้ในการผลิตที่มีแบบแผนสูง ผู้กำกับอย่าง Ridley Scott, Coen Brothers หรือ Ari Aster แสดงให้เห็นถึงความรู้สึกนึกคิดที่โดดเด่นภายใต้ข้อจำกัดของประเภทภาพยนตร์ ซึ่งเป็นข้อโต้แย้งที่แข็งแกร่งกว่าสำหรับการเป็นผู้สร้างสรรค์มากกว่าการวิเคราะห์ภาพยนตร์ศิลปะที่ 'มีชื่อเสียง'

แล้วภาพยนตร์ยุคแรกหรือภาพยนตร์เงียบล่ะ? เราสามารถระบุผู้กำกับภาพยนตร์ได้หรือไม่หากไม่มีเสียงและบทสนทนา

แน่นอน อันที่จริง ภาพยนตร์เงียบทำให้สไตล์การกำกับโดดเด่นทางภาพมากขึ้น เนื่องจากบทสนทนาไม่สามารถนำเสนอการเล่าเรื่องหรือลักษณะตัวละครได้ ผู้กำกับยุคแรกอย่าง D.W. Griffith, Carl Theodor Dreyer หรือ Sergei Eisenstein มีสไตล์ที่เป็นที่จดจำได้ทันทีในภาษาภาพ รูปแบบการตัดต่อ และการเลือกองค์ประกอบภาพ บางคนโต้แย้งว่าการไม่มีบทสนทนาทำให้การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์ชัดเจนขึ้น

การตระหนักถึงแนวคิดผู้กำกับภาพยนตร์ลดทอนความชื่นชมในศิลปะที่เกิดจากการทำงานร่วมกันหรือไม่

ไม่จำเป็น การวิเคราะห์ผู้กำกับภาพยนตร์สามารถขยายเพื่อตระหนักถึงผู้กำกับภาพยนตร์หลายคนได้—ศึกษาว่าช่างภาพ นักแต่งเพลง หรือผู้ตัดต่อพัฒนารูปแบบที่เป็นที่จดจำได้อย่างไร หรืออาจกำหนดให้การเป็นผู้สร้างสรรค์ของผู้กำกับเป็นการทำงานร่วมกัน โดยถามว่าผู้กำกับทำงานร่วมกับและประสานงานการมีส่วนร่วมจากผู้อื่นอย่างไร ทางเลือกคือว่าจะใช้แนวคิดผู้กำกับภาพยนตร์แบบเฉพาะเจาะจง (ผู้กำกับเท่านั้น) หรือแบบครอบคลุม (ผู้กำกับเป็นหนึ่งในผู้มีส่วนร่วมหลักในการสร้างสรรค์)

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Sarris, A. (1962). Notes on the auteur theory in 1962. Film Culture, 27, 1-8.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  2. Caughie, J. (Ed.). (1981). Theories of Authorship: A Reader. Routledge.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Bordwell, D. (2006). The Way Hollywood Tells It: Story and Style in Modern Movies. University of California Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  4. Wollen, P. (1972). Signs and Meaning in the Cinema. Indiana University Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว