มาตรวัดการโศกเศร้าล่วงหน้า
- ผู้เสนอ
- Susan K. Theut, Paul Jordan
- ปี
- 1990
- ประเภท
- Self-report questionnaire
- กลุ่มวิธี
- pre-death-grief-assessment
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
มาตรวัดการโศกเศร้าล่วงหน้า (AGS) เป็นเครื่องมือที่พัฒนาโดย Theut, Jordan และคณะในปี 1990 เพื่อประเมินการตอบสนองต่อความโศกเศร้าในบุคคลที่เผชิญกับการสูญเสียที่กำลังจะมาถึง เช่น สมาชิกในครอบครัวที่ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย หรือคาดการณ์ความตายที่กำลังจะเกิดขึ้น AGS วัดภาระทางอารมณ์ ภาวะซึมเศร้า ความกังวลเชิงอัตถิภาวนิยม และการหยุดชะงักของการทำงานที่มักเกิดขึ้นก่อนและระหว่างช่วงเจ็บป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งแตกต่างจากความโศกเศร้าหลังความตาย
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
เมื่อความตายใกล้เข้ามา (เจ็บป่วยระยะสุดท้าย สมองเสื่อมที่ลุกลาม อายุมากกับสุขภาพที่เสื่อมถอย) ความโศกเศร้าไม่ได้เริ่มต้น ณ ขณะที่เสียชีวิต แต่จะปรากฏและทวีความรุนแรงขึ้นในช่วงที่เจ็บป่วย สมาชิกในครอบครัวจะประสบกับความเศร้า ความวิตกกังวล การเปลี่ยนแปลงบทบาท การสูญเสียหน้าที่และตัวตน และคำถามเชิงอัตถิภาวนิยม ขณะที่ผู้ที่กำลังจะเสียชีวิตยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งเป็นกระบวนการที่เรียกว่า 'การโศกเศร้าล่วงหน้า' ความโศกเศร้าก่อนตายนี้มีความแตกต่างเชิงปรากฏการณ์วิทยาจากความโศกเศร้าหลังความตาย (ผู้ที่สูญเสียไม่สามารถโต้ตอบกับผู้เสียชีวิตได้ แต่ผู้ที่โศกเศร้าล่วงหน้ายังสามารถพูดคุย ดูแล หรือบอกลาคนที่รักที่กำลังจะจากไปได้) AGS ทำให้การโศกเศร้าล่วงหน้าเป็นรูปธรรม ทำให้สามารถประเมินช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าที่ไม่เหมือนใครและมักถูกมองข้าม ซึ่งสามารถทำนายความรุนแรงของความโศกเศร้าหลังความตายและภาระของผู้ดูแลได้
ประวัติศาสตร์
มาตรวัดการโศกเศร้าล่วงหน้า (AGS) ได้รับการพัฒนาขึ้นในปี 1990 โดย Susan K. Theut, Paul Jordan และคณะที่ Johns Hopkins University เป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยเกี่ยวกับความโศกเศร้าและผลลัพธ์ด้านสุขภาพในผู้สูงอายุ การศึกษานี้ได้ตรวจสอบผู้ดูแลครอบครัวของผู้สูงอายุที่กำลังจะเสียชีวิตหรือเพิ่งเสียชีวิตไปแล้ว โดยตรวจสอบว่าความโศกเศร้าล่วงหน้าทำนายภาวะซึมเศร้าและผลลัพธ์ด้านสุขภาพได้อย่างไร งานของ Theut มีส่วนช่วยในการตระหนักรู้ที่เพิ่มขึ้นว่าช่วงเวลาก่อนเสียชีวิตมีความสำคัญทางคลินิก และความโศกเศร้าล่วงหน้าสมควรได้รับการประเมินและสนับสนุน การวิจัยในเวลาต่อมาในบริบทของการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย การดูแลแบบประคับประคอง และมะเร็ง ได้ตรวจสอบความถูกต้องและปรับปรุงความเข้าใจเกี่ยวกับการโศกเศร้าล่วงหน้า AGS ได้ถูกนำไปใช้ในสถานพยาบาลเพื่อระบุผู้ดูแลที่มีความเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้าและความโศกเศร้าที่ซับซ้อน ซึ่งเป็นแนวทางในการแทรกแซงเพื่อการสนับสนุนในช่วงการดูแลระยะสุดท้าย
ควรใช้เมื่อใด
AGS มีข้อบ่งชี้สำหรับ: การประเมินภาระทางอารมณ์ในสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยระยะสุดท้ายหรือผู้ป่วยหนัก เพื่อระบุผู้ที่ต้องการการสนับสนุน การวิจัยที่ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างการโศกเศร้าล่วงหน้ากับผลลัพธ์หลังความตาย (เช่น ความโศกเศร้าที่ซับซ้อน ภาวะซึมเศร้า สุขภาพของผู้ดูแล) การวัดผลลัพธ์ในการแทรกแซงการดูแลแบบประคับประคองและระยะสุดท้ายที่มุ่งเป้าไปที่การสนับสนุนทางอารมณ์ของครอบครัว การระบุบุคคลที่มีความเสี่ยงสูง (ความโศกเศร้าล่วงหน้าสูง ภาวะซึมเศร้า ภาระ) ที่สมควรได้รับการสนับสนุนที่เข้มข้นขึ้น และการวิจัยเชิงติดตามระยะยาวที่ติดตามแนวโน้มความโศกเศร้าตั้งแต่ช่วงก่อนตายจนถึงช่วงการสูญเสีย
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- การโศกเศร้าล่วงหน้าไม่ได้เป็นลบเสมอไป การวิจัยบางส่วนชี้ให้เห็นว่าการปรับตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไปก่อนตาย การบอกลา และการทำสิ่งที่ค้างคาให้เสร็จสิ้น สามารถช่วยให้การปรับตัวหลังความตายดีขึ้น AGS วัดภาระความโศกเศร้า แต่ไม่ได้วัดกระบวนการปรับตัว
- ความแปรปรวนอย่างมีนัยสำคัญของคะแนน AGS ขึ้นอยู่กับระยะและแนวโน้มของโรค บุคคลในระยะเริ่มต้นของโรคอาจมีคะแนนต่ำกว่าผู้ที่อยู่ในระยะสุดท้ายของการเสียชีวิต การประเมินเป็นระยะตลอดช่วงของโรคมีคุณค่า แต่เพิ่มภาระในการบริหาร
- การประเมินปัจจัยส่วนบุคคลและบริบทที่ทำนายความรุนแรงของการโศกเศร้าล่วงหน้าอย่างจำกัด บริบทการสูญเสียเดียวกันก่อให้เกิดความแปรปรวนอย่างมากในการโศกเศร้าล่วงหน้าในแต่ละบุคคล
- ความสัมพันธ์กับความโศกเศร้าหลังความตายมีความซับซ้อน: ความโศกเศร้าล่วงหน้าสูงอาจทำนายภาวะแทรกซ้อนหลังความตายที่มากขึ้น (การสูญเสียบทบาทผู้ดูแล ภาวะซึมเศร้า) แต่การปรับตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไปอาจลดความทุกข์หลังความตายได้ ประโยชน์ในการพยากรณ์มีปานกลาง
- ความแตกต่างทางวัฒนธรรมในการแสดงออกถึงความโศกเศร้าล่วงหน้าไม่ได้ถูกกล่าวถึงอย่างชัดเจน วัฒนธรรมมีความแตกต่างกันในเรื่องที่ว่าความโศกเศร้าก่อนตายจะแสดงออกอย่างเปิดเผยหรือประสบเป็นการส่วนตัว
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- กล่าวถึงช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าที่ได้รับการยอมรับน้อยเกินไป; ยอมรับว่าความโศกเศร้าเริ่มต้นก่อนความตาย และภาระทางอารมณ์ก่อนตายสมควรได้รับการประเมินและสนับสนุน
- การประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติในสถานพยาบาล: ระบุสมาชิกในครอบครัวที่มีความเสี่ยงต่อผลลัพธ์หลังความตายที่ไม่ดี หรือภาวะซึมเศร้าในระหว่างการดูแล; เป็นแนวทางในการแทรกแซงเพื่อการสนับสนุน
- จับมิติที่เป็นเอกลักษณ์ของการโศกเศร้าล่วงหน้า (การเปลี่ยนแปลงบทบาท ความกังวลเชิงอัตถิภาวนิยม การเตรียมตัว) ซึ่งแตกต่างจากความโศกเศร้าหลังความตาย ทำให้เกิดความเข้าใจที่ละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น
- ได้รับการตรวจสอบความถูกต้องในประชากรที่หลากหลาย (คู่สมรสของผู้ป่วยที่กำลังจะเสียชีวิต บุตรหลานที่ดูแลบิดามารดาที่กำลังจะเสียชีวิต บิดามารดาของบุตรที่กำลังจะเสียชีวิต); ทำนายภาวะซึมเศร้าหลังความตายและความโศกเศร้าที่ซับซ้อนได้อย่างสม่ำเสมอ
- สั้นและง่ายต่อการบริหารในสถานพยาบาลและสถานดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งมีข้อจำกัดด้านเวลาและภาระของผู้ตอบแบบสอบถาม
การประยุกต์ใช้
- การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายและการดูแลแบบประคับประคอง เพื่อระบุสมาชิกในครอบครัวที่ประสบกับภาระความโศกเศร้าล่วงหน้าที่สำคัญซึ่งสมควรได้รับการสนับสนุนและคำปรึกษา
- การวิจัยทางการแพทย์ที่ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างการโศกเศร้าล่วงหน้า ภาวะซึมเศร้า/ภาระของผู้ดูแล และผลลัพธ์หลังความตายในประชากรผู้ป่วยระยะสุดท้าย
- การวัดผลลัพธ์ในการแทรกแซงการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายและการดูแลแบบประคับประคองที่มุ่งเน้นครอบครัว; การประเมินว่าการแทรกแซงช่วยลดความโศกเศร้าล่วงหน้าและปรับปรุงความเป็นอยู่ที่ดีของผู้ดูแลหรือไม่
- การวิจัยเชิงติดตามระยะยาวที่ติดตามแนวโน้มความโศกเศร้าตั้งแต่ช่วงก่อนตาย (การเจ็บป่วย) จนถึงช่วงการสูญเสีย (หลังความตาย) โดยตรวจสอบว่าประสบการณ์ก่อนตายทำนายการปรับตัวหลังความตายได้อย่างไร
- การฝึกอบรมผู้ให้บริการด้านสุขภาพ เจ้าหน้าที่ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย และนักให้คำปรึกษาครอบครัวในการรับรู้ความโศกเศร้าล่วงหน้าและการให้การสนับสนุนที่เหมาะสมในช่วงการเจ็บป่วยระยะสุดท้าย
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
AGS ประกอบด้วยข้อคำถามหลายข้อที่ประเมินการตอบสนองทางอารมณ์และพฤติกรรมต่อการสูญเสียที่กำลังจะมาถึง ข้อคำถามครอบคลุมประเด็นต่างๆ เช่น ความเศร้าเกี่ยวกับการสูญเสียที่คาดว่าจะเกิดขึ้น ('ฉันรู้สึกเศร้าเมื่อคิดถึงความตายที่กำลังจะมาถึง') ความวิตกกังวลเกี่ยวกับกระบวนการเสียชีวิต ('ฉันกังวลว่าความตายจะเกิดขึ้นได้อย่างไร') ความกังวลเชิงอัตถิภาวนิยม ('ฉันตั้งคำถามถึงความหมายของชีวิต') ภาวะซึมเศร้าและภาระทางอารมณ์ ('ฉันรู้สึกท่วมท้นเมื่อคิดถึงการสูญเสีย') การหยุดชะงักของบทบาท ('กิจวัตรและความสัมพันธ์ของฉันจะเปลี่ยนแปลงไป') และการเตรียมตัวสำหรับความตาย ('ฉันกำลังพยายามพูดในสิ่งที่สำคัญในขณะที่ฉันยังทำได้') โดยทั่วไปข้อคำถามจะให้คะแนนตามมาตรวัดแบบ Likert (1 = ไม่เลย ถึง 5 = มากที่สุด) สมาชิกในครอบครัวหรือคนใกล้ชิดที่คาดการณ์ความตายจะเป็นผู้ตอบแบบสอบถาม ไม่ใช่ผู้ที่กำลังจะเสียชีวิต (แม้ว่าจะมีรูปแบบที่ปรับใช้ได้สำหรับทั้งสองฝ่าย) การบริหารใช้เวลา 5-10 นาที
สูตร
Administer items assessing grief and emotional responses to impending loss
AGS ให้คะแนนโดยการรวมคะแนนข้อคำถามทั้งหมดเพื่อให้ได้คะแนนความโศกเศร้าล่วงหน้ารวม บางรูปแบบจะคำนวณคะแนนย่อย (เช่น ภาวะซึมเศร้า ความกังวลเชิงอัตถิภาวนิยม การเปลี่ยนแปลงบทบาท การเตรียมตัว) คะแนนที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงภาระความโศกเศร้าล่วงหน้าที่มากขึ้น ช่วงคะแนนทั่วไปคือ 0-100 (เมื่อใช้การให้คะแนนมาตรฐาน) โดยคะแนนที่สูงกว่า (>40) บ่งชี้ถึงความโศกเศร้าล่วงหน้าที่สำคัญ ไม่มีเกณฑ์การวินิจฉัยที่เป็นสากล การตีความเป็นการบรรยายและเปรียบเทียบกับกลุ่มอ้างอิง (เช่น บุตรหลานที่ดูแลบิดามารดาที่กำลังจะเสียชีวิต คู่สมรสของผู้ป่วยระยะสุดท้าย)
สูตร
Calculate total and subscale scores reflecting intensity of anticipatory grief
การตีความ AGS เน้นที่ภาระ คะแนนต่ำ (<20) บ่งชี้ถึงความโศกเศร้าล่วงหน้าน้อยที่สุด ซึ่งไม่ปกติในความสัมพันธ์ใกล้ชิด อาจบ่งชี้ถึงการปฏิเสธ การปลีกตัว หรือการเชื่อมโยงทางอารมณ์ที่จำกัด คะแนนปานกลาง (20-40) บ่งชี้ถึงความโศกเศร้าล่วงหน้าตามปกติสำหรับระยะของโรค ภาระทางอารมณ์มีอยู่แต่สามารถจัดการได้ คะแนนสูง (>40) บ่งชี้ถึงความโศกเศร้าล่วงหน้าที่สำคัญพร้อมภาระทางอารมณ์ จิตใจ และอาจรวมถึงภาระในการดำเนินชีวิตที่สำคัญ ภาวะซึมเศร้าของผู้ดูแล ความวิตกกังวล และการหยุดชะงักของบทบาทมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้น แนะนำให้มีการสนับสนุนจากครอบครัวและอาจรวมถึงการให้คำปรึกษา การตีความควรพิจารณาถึงความใกล้ชิดของความสัมพันธ์ ระยะเวลาของโรค ความรับผิดชอบของผู้ดูแล และการสนับสนุนที่มีอยู่
สูตร
Interpret anticipatory grief level to assess emotional burden and coping during terminal illness or expected loss
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- สมมติว่าคะแนน AGS สูงบ่งชี้ถึงพยาธิสภาพที่ต้องได้รับการบำบัดทางจิตเวช การโศกเศร้าล่วงหน้าเป็นการตอบสนองตามปกติต่อการสูญเสียที่กำลังจะมาถึง คะแนนสูงบ่งชี้ถึงภาระ ไม่ใช่พยาธิสภาพ การตอบสนองที่เหมาะสมคือการสนับสนุนและการยืนยัน ไม่ใช่ยา
- ล้มเหลวในการแยกแยะความโศกเศร้าล่วงหน้าออกจากภาวะซึมเศร้า อาการซึมเศร้า (ความสิ้นหวัง การไม่รู้สึกยินดี ความยากลำบากในการมีสมาธิ) สมควรได้รับการประเมินแยกต่างหากและอาจต้องได้รับการแทรกแซงนอกเหนือจากการสนับสนุนความโศกเศร้า
- ใช้ AGS เป็นตัววัดผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย/ประคับประคองโดยไม่ได้ประเมินผลลัพธ์หลังความตาย คะแนนความโศกเศร้าล่วงหน้าอาจไม่สามารถทำนายการปรับตัวหลังความตายได้อย่างเท่าเทียมกันในทุกกลุ่มประชากร
- ละเลยแง่มุมที่ปรับตัวได้ของการโศกเศร้าล่วงหน้า บางบุคคลใช้ช่วงเวลาโศกเศร้าล่วงหน้าเพื่อเตรียมตัว บอกลา ทำโครงการมรดกให้เสร็จสิ้น ซ่อมแซมความสัมพันธ์ กระบวนการปรับตัวเหล่านี้อาจไม่ลดคะแนน AGS แต่ทำนายผลลัพธ์หลังความตายที่ดีขึ้น
- การบริหาร AGS เร็วเกินไปในช่วงต้นของโรค (เช่น เมื่อวินิจฉัยโรคที่ร้ายแรง) ก่อนที่ความโศกเศร้าล่วงหน้าจะปรากฏเต็มที่ การประเมินที่เหมาะสมมักเกิดขึ้นเมื่อความตายใกล้เข้ามา (สัปดาห์ถึงหลายเดือน)
คำถามที่พบบ่อย
การโศกเศร้าล่วงหน้าเหมือนกับการโศกเศร้าหลังความตายหรือไม่?
ไม่ การโศกเศร้าล่วงหน้าเกิดขึ้นก่อนความตายและเกี่ยวข้องกับความโศกเศร้าเกี่ยวกับการสูญเสียที่กำลังจะมาถึง ความวิตกกังวลเกี่ยวกับกระบวนการเสียชีวิต และการเปลี่ยนแปลงบทบาท/ตัวตนที่จะเกิดขึ้น ความโศกเศร้าหลังความตายเกิดขึ้นหลังความตายและเกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อการสูญเสียที่แท้จริง การยอมรับความเป็นจริง และการสร้างตัวตนขึ้นใหม่ ทั้งสองเป็นรูปแบบของความโศกเศร้า แต่แตกต่างกันในบริบท จุดเน้น และการรับมือที่มีอยู่ (คุณยังสามารถโต้ตอบกับผู้ที่กำลังจะเสียชีวิตได้ แต่ไม่ใช่กับผู้เสียชีวิต) บางแง่มุมของการโศกเศร้าล่วงหน้า (การบอกลา การทำสิ่งที่ค้างคาให้เสร็จสิ้น) สามารถช่วยให้การปรับตัวหลังความตายดีขึ้นได้
ถ้าฉันได้คะแนนสูงใน AGS หมายความว่าฉันรับมือได้ไม่ดีหรือไม่?
คะแนน AGS สูงบ่งชี้ถึงภาระทางอารมณ์ที่สำคัญจากการโศกเศร้าล่วงหน้า เช่น ความเศร้า ความวิตกกังวล ภาวะซึมเศร้าเกี่ยวกับการสูญเสียที่กำลังจะมาถึง นี่มักเป็นการตอบสนองตามปกติต่อการเจ็บป่วยระยะสุดท้าย ไม่จำเป็นต้องเป็นสัญญาณของการรับมือที่ไม่ดี อย่างไรก็ตาม หากคะแนนสูงมาพร้อมกับภาวะซึมเศร้า (ความสิ้นหวัง การไม่รู้สึกยินดี การถอนตัวทางสังคม) หรือการละเลยการดูแลตนเอง ควรได้รับการสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญ ควรแยกแยะความโศกเศร้าล่วงหน้า (ปกติ) ออกจากภาวะซึมเศร้า (อาจต้องได้รับการแทรกแซง)
การโศกเศร้าล่วงหน้าสามารถป้องกันความโศกเศร้าที่ซับซ้อนหลังความตายได้หรือไม่?
บางส่วน การวิจัยแสดงให้เห็นว่าการโศกเศร้าล่วงหน้าสามารถส่งเสริมการปรับตัวก่อนตาย การบอกลา และการสร้างความหมาย ซึ่งอาจลดความทุกข์หลังความตายได้ อย่างไรก็ตาม ความโศกเศร้าล่วงหน้าสูง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมาพร้อมกับภาระบทบาทของผู้ดูแลและการแยกตัว) ก็สามารถทำนายภาวะแทรกซ้อนหลังความตายได้เช่นกัน โดยเฉพาะการสูญเสียตัวตนของผู้ดูแลและภาวะซึมเศร้า การโศกเศร้าล่วงหน้าระดับปานกลางพร้อมกับการสนับสนุนที่ดีมีแนวโน้มที่จะทำนายผลลัพธ์หลังความตายที่ดีที่สุด
ฉันควรทานยาหากคะแนน AGS ของฉันสูงหรือไม่?
ยาไม่ค่อยจำเป็นสำหรับการโศกเศร้าล่วงหน้าเพียงอย่างเดียว การสนับสนุนขั้นแรก ได้แก่ การให้คำปรึกษา การยืนยัน การสนับสนุนจากครอบครัว กิจกรรมสร้างความหมาย (โครงการมรดก การทำงานกับความทรงจำ) และอาจรวมถึงการสนับสนุนจากสถานดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย/การดูแลแบบประคับประคอง ยาจะบ่งชี้หากมีอาการซึมเศร้า (ความสิ้นหวัง การไม่รู้สึกยินดี ความคิดฆ่าตัวตาย) เกิดขึ้น ซึ่งสมควรได้รับการประเมินทางจิตเวช ปรึกษาแพทย์ของคุณ
ควรบริหาร AGS เมื่อใดระหว่างการเจ็บป่วย?
AGS มีความหมายมากที่สุดเมื่อแนวโน้มการเสียชีวิตชัดเจน โดยทั่วไปเมื่อคาดว่าจะเสียชีวิตภายในไม่กี่สัปดาห์ถึงหลายเดือน ได้มีการสื่อสารการพยากรณ์โรค หรือใกล้เข้าสู่ระยะสุดท้ายของการเสียชีวิต การบริหารเมื่อวินิจฉัยโรคที่ร้ายแรงแต่มีโอกาสรักษาได้อาจเร็วเกินไป ความรุนแรงของการโศกเศร้าล่วงหน้าจะเพิ่มขึ้นเมื่อความตายใกล้เข้ามา การประเมินเป็นระยะตลอดช่วงของโรคจะติดตามการเปลี่ยนแปลงความโศกเศร้าเมื่อเวลาผ่านไป
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
Theut, S. K., Jordan, P., Ross, L. A., & Mutlak, S. (1990). Grief, depressive symptoms, and physical health in elderly adults. Journal of the American Geriatrics Society, 38(10), 1041–1048.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว