Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การวิเคราะห์การกำหนดวาระ

ผู้เสนอ
Maxwell McCombs, Donald Shaw
ปี
1972
ประเภท
Empirical method for studying how media coverage affects issue salience and public concern
กลุ่มวิธี
Media effects and public opinion research

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การวิเคราะห์การกำหนดวาระ (Agenda-Setting Analysis) เป็นวิธีการเชิงประจักษ์เพื่อตรวจสอบอิทธิพลของเนื้อหาสื่อต่อประเด็นที่สาธารณชนพิจารณาว่ามีความสำคัญ แนวทางนี้พัฒนาโดย Maxwell McCombs และ Donald Shaw (1972) ทดสอบสมมติฐานหลักเกี่ยวกับผลกระทบของสื่อ: เนื้อหาสื่อไม่ได้บอกผู้คนว่าจะคิดอะไร แต่บอกว่าจะคิดเกี่ยวกับอะไร โดยการเปรียบเทียบประเด็นที่ได้รับความคุ้มครองจากสื่อกับประเด็นที่สาธารณชนระบุว่ามีความสำคัญ นักวิจัยวัดผลกระทบของการกำหนดวาระ—ระดับที่ความสนใจของสื่อคาดการณ์ความกังวลของสาธารณะ วิธีการนี้แสดงให้เห็นถึงอำนาจของสื่อในการจัดลำดับชั้นของประเด็น แม้ว่าสื่ออาจไม่ได้ชักจูงโดยตรงในประเด็นเฉพาะ

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

สาระสำคัญคือความสนใจของสื่อมีจำกัดและมีการแข่งขันกัน ไม่ใช่ทุกประเด็นที่เป็นไปได้ที่จะได้รับความคุ้มครองเท่าเทียมกัน บางประเด็นโดดเด่นในพาดหัวข่าว ขณะที่บางประเด็นไม่ถูกกล่าวถึง ประเด็นที่สื่อเน้นย้ำจะกลายเป็นประเด็นที่สาธารณชนพูดคุย กังวล และเรียกร้องให้ดำเนินการ ที่สำคัญ นี่ไม่ใช่การสมคบคิด แต่เป็นคุณลักษณะเชิงโครงสร้างของการผลิตข่าว—บรรณาธิการและนักข่าวเลือกเหตุการณ์ที่มีความสำคัญ เรื่องราวใดที่สมควรได้รับความคุ้มครอง ประเด็นใดที่สมควรได้รับการตรวจสอบ การเลือกเหล่านั้นกำหนดสิ่งที่สาธารณชนคิดเกี่ยวกับการกำหนดวาระเป็นผลกระทบที่วัดผลได้: หากสื่อเน้นประเด็น A และสาธารณชนระบุว่าประเด็น A มีความสำคัญในภายหลัง โดยมีการควบคุมด้านเวลาและสถิติที่อธิบายคำอธิบายทางเลือก นั่นบ่งชี้ว่าสื่อมีอิทธิพลต่อลำดับความสำคัญของวาระ วิธีการนี้ไม่ได้เกี่ยวกับการชักจูงโดยตรง แต่เกี่ยวกับสิ่งที่กลายเป็นสิ่งสำคัญ สิ่งที่คิดได้ และสิ่งที่พูดคุยได้

ประวัติศาสตร์

ทฤษฎีการกำหนดวาระมีต้นกำเนิดมาจากการศึกษาการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ปี 1968 ของ McCombs และ Shaw (1972) โดยเปรียบเทียบการเน้นย้ำของหนังสือพิมพ์ในประเด็นการรณรงค์กับการที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งระบุประเด็นสำคัญ—พบความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่ง ทฤษฎีนี้ท้าทายมุมมอง 'ผลกระทบจำกัด' ของงานวิจัยสื่อก่อนหน้านี้ ซึ่งโต้แย้งว่าสื่อไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดเห็นได้ McCombs และ Shaw แสดงให้เห็นว่าผลกระทบของสื่อต่อการกำหนดวาระนั้นทรงพลัง แม้ว่าผลกระทบจากการชักจูงจะจำกัด ทฤษฎีนี้กลายเป็นทฤษฎีหลักในการวิจัยผลกระทบของสื่อ โดยมีการขยายไปยังการกำหนดวาระระดับที่สอง (ไม่เพียงแต่ประเด็นใดมีความสำคัญ แต่คุณลักษณะใดของประเด็นที่ถูกเน้นย้ำ) ผลกระทบจากช่วงเวลาหน่วง และความแตกต่างระหว่างบุคคล การวิจัยการกำหนดวาระในปัจจุบันตรวจสอบผลกระทบของสื่อดิจิทัลและโซเชียลมีเดีย พบทั้งการขยายผลของการกำหนดวาระของสื่อดั้งเดิมและวาระทางเลือกที่เกิดขึ้นในเครือข่ายสังคม

ควรใช้เมื่อใด

ใช้วิธีการนี้เมื่อตรวจสอบว่าเนื้อหาสื่อมีอิทธิพลต่อลำดับความสำคัญของสาธารณะหรือไม่ เปรียบเทียบผลของการกำหนดวาระในแหล่งข่าวหรือประเภทสื่อที่แตกต่างกัน ศึกษาว่าประเด็นเฉพาะ (สุขภาพ สิ่งแวดล้อม อาชญากรรม) แสดงการเปลี่ยนแปลงความสำคัญที่ขับเคลื่อนโดยสื่อหรือไม่ ตรวจสอบการกำหนดวาระของการรณรงค์ทางการเมืองหรือผลกระทบของการโฆษณาชวนเชื่อ หรือวิเคราะห์บทบาทของสื่อในการให้ความสนใจของสาธารณะต่อปัญหาสังคม วิธีการนี้ตั้งสมมติฐานว่าความสัมพันธ์เชิงเวลาระหว่างเนื้อหาสื่อและความกังวลของสาธารณะสามารถกำหนดได้เชิงประจักษ์ การสำรวจความคิดเห็นสาธารณะสะท้อนถึงลำดับความสำคัญที่แท้จริง และการกำหนดวาระดำเนินการในฐานะผลกระทบของสื่อที่วัดผลได้

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • สหสัมพันธ์ไม่ได้พิสูจน์ความเป็นเหตุเป็นผล เหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงอาจขับเคลื่อนทั้งเนื้อหาสื่อและความกังวลของสาธารณะ โดยปรากฏเป็นการกำหนดวาระเมื่อไม่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นสาเหตุของอีกสิ่งหนึ่ง
  • การสำรวจความคิดเห็นสาธารณะวัดลำดับความสำคัญที่ระบุ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนคิดหรือพูดคุยกันจริงๆ
  • ช่วงเวลาหน่วงระหว่างความคุ้มครองของสื่อและการวัดผลการสำรวจทำให้การอนุมานเชิงสาเหตุซับซ้อน
  • การกำหนดวาระในระดับบุคคล (ไม่ว่าบุคคลเฉพาะที่ได้รับความคุ้มครองจะแสดงการเปลี่ยนแปลงความสำคัญหรือไม่) จำเป็นต้องมีการออกแบบการสำรวจแบบกลุ่มตัวอย่างและมีความซับซ้อนมากกว่า

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ให้หลักฐานเชิงประจักษ์ของผลกระทบของสื่อ แทนที่จะเป็นการคาดเดา
  • สามารถนำไปใช้กับประเด็น แหล่งข่าว และช่วงเวลาที่หลากหลาย
  • ระบุว่าประเด็นใดถูกกำหนดวาระโดยสื่อและประเด็นใดต่อต้านอิทธิพลของสื่อ
  • ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของการกำหนดวาระในสื่อหรือช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน

การประยุกต์ใช้

  • การวิเคราะห์ว่าการรายงานข่าวอาชญากรรมทางโทรทัศน์ส่งผลต่อการรับรู้ของสาธารณะเกี่ยวกับอัตราอาชญากรรมหรือไม่—เปรียบเทียบปริมาณการรายงานข่าวอาชญากรรมกับความกังวลของสาธารณะเกี่ยวกับอาชญากรรมเมื่อเวลาผ่านไป
  • การศึกษาว่าการรณรงค์ทางการเมืองใช้กลยุทธ์สื่อเพื่อเพิ่มความสำคัญของประเด็นอย่างไร—ติดตามการกล่าวถึงประเด็นที่ผู้สมัครเลือกในสื่อ และวัดลำดับความสำคัญของสาธารณะที่ตามมา
  • การตรวจสอบความสำคัญของประเด็นสิ่งแวดล้อมหรือสุขภาพ—งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์กลายเป็นข่าวได้อย่างไร และเนื้อหาสื่อขับเคลื่อนความต้องการของสาธารณะสำหรับการดำเนินการตามนโยบายหรือไม่
  • การเปรียบเทียบผลของการกำหนดวาระในแหล่งข่าวต่างๆ: โทรทัศน์ข่าวสาธารณะ หนังสือพิมพ์ และแหล่งข่าวออนไลน์สร้างลำดับชั้นของประเด็นที่แตกต่างกันในความคิดเห็นสาธารณะหรือไม่

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

รวบรวมเนื้อหาสื่อ (ข่าวจากหนังสือพิมพ์ การออกอากาศ หรือแหล่งข้อมูลออนไลน์) ในช่วงเวลาที่กำหนด กำหนดขอบเขตทางภูมิศาสตร์ (ท้องถิ่น ระดับชาติ ระดับโลก) และการเลือกแหล่งข่าว (ทุกแหล่งข่าว แหล่งข่าวเฉพาะ หรือหลายแหล่งข่าวเพื่อเปรียบเทียบ) ในขณะเดียวกัน รวบรวมข้อมูลความคิดเห็นของสาธารณชนในช่วงเวลาเดียวกันผ่านการสำรวจที่ถามว่าประเด็นใดที่สาธารณชนระบุว่ามีความสำคัญที่สุด (มักจะเป็นคำถาม 'ประเด็นที่สำคัญที่สุด' ในการสำรวจความคิดเห็นทางการเมือง)

2

เข้ารหัสเนื้อหาสื่อ: ระบุประเด็นที่กล่าวถึงในข่าวแต่ละรายการ วัดปริมาณความคุ้มครองที่แต่ละประเด็นได้รับ (ความถี่ของบทความ ความโดดเด่น—หน้าแรกเทียบกับหน้าหลัง ความยาว ระยะเวลาหากเป็นการออกอากาศ) และติดตามความคุ้มครองเมื่อเวลาผ่านไป ทำให้ข้อมูลความคิดเห็นของสาธารณชนเป็นมาตรฐาน โดยแปลงการตอบแบบสำรวจเพื่อวัดร้อยละของสาธารณชนที่ระบุว่าแต่ละประเด็นมีความสำคัญในช่วงเวลาที่ตรงกับความคุ้มครองของสื่อ

3

คำนวณความสัมพันธ์ระหว่างการเน้นย้ำของเนื้อหาสื่อ (ปริมาณ ความโดดเด่น ระยะเวลา) และลำดับความสำคัญของความคิดเห็นสาธารณะ (ร้อยละที่ระบุว่าประเด็นมีความสำคัญ) เมื่อเวลาผ่านไป ใช้การวิเคราะห์ความล่าช้าเพื่อทดสอบว่าความคุ้มครองของสื่อมาก่อนการเปลี่ยนแปลงของความกังวลของสาธารณะหรือไม่ (บ่งชี้ถึงความเป็นเหตุเป็นผลของการกำหนดวาระ) เปรียบเทียบระหว่างประเด็นและแหล่งข่าวเพื่อระบุว่าประเด็นใดแสดงผลของการกำหนดวาระและประเด็นใดไม่แสดง

4

พัฒนารูปแบบการคาดการณ์ที่แสดงให้เห็นว่าความสนใจของสื่อต่อประเด็นเฉพาะคาดการณ์ความกังวลของสาธารณะได้อย่างไร ทดสอบคำอธิบายทางเลือก: เหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริง (ไม่ใช่เนื้อหาสื่อ) ขับเคลื่อนทั้งความสนใจของสื่อและความกังวลของสาธารณะหรือไม่? ผลกระทบของสื่อมีปฏิสัมพันธ์กับลักษณะเฉพาะของบุคคล (ข้อมูลประชากร พฤติกรรมการบริโภคข่าว ทัศนคติเดิม) อย่างไร? วัดขนาดผลกระทบ—การเน้นย้ำของสื่อคาดการณ์ความกังวลของสาธารณะอย่างแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ?

5

อธิบายว่าข้อมูลเปิดเผยอะไรเกี่ยวกับอำนาจของสื่อในการกำหนดวาระสาธารณะ ไม่ว่าผลกระทบจะสม่ำเสมอในทุกประเด็นหรือแตกต่างกันหรือไม่ ไม่ว่าผู้ชมหรือแหล่งข่าวบางกลุ่มจะแสดงผลของการกำหนดวาระที่แข็งแกร่งกว่ากลุ่มอื่นหรือไม่ และผลกระทบของการกำหนดวาระของสื่อมีต่อการอภิปรายในระบอบประชาธิปไตยและการก่อตัวของความคิดเห็นสาธารณะอย่างไร

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • สมมติว่าการกำหนดวาระทั้งหมดมีความแข็งแกร่งหรือกลไกเท่ากัน—บางประเด็นอ่อนไหวต่ออิทธิพลของสื่อมากกว่า ประสบการณ์ส่วนตัว การสนทนาระหว่างบุคคล และอคติส่วนบุคคลเป็นตัวปรับผลกระทบ
  • การอ้างอำนาจของสื่อมากเกินไปโดยไม่คำนึงถึงเหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงหรือการสนทนาของสาธารณะที่แยกจากสื่อ
  • การสับสนระหว่าง 'การกำหนดวาระ' (ทำให้ประเด็นมีความสำคัญ) กับ 'การวางกรอบ' (ลักษณะของประเด็น) หรือ 'การชักจูง' (การเปลี่ยนแปลงความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็น)

คำถามที่พบบ่อย

การกำหนดวาระเหมือนกับการโฆษณาชวนเชื่อหรือไม่?

ไม่จำเป็นเสมอไป การโฆษณาชวนเชื่อเกี่ยวข้องกับการชักจูงอย่างจงใจไปสู่ความเชื่อหรือการกระทำที่เฉพาะเจาะจงโดยผู้แสดงเจตนา การกำหนดวาระอธิบายผลกระทบเชิงโครงสร้างของสื่อที่ดำเนินการบางส่วนผ่านการตัดสินใจตามปกติของผู้เชี่ยวชาญ (สิ่งที่บรรณาธิการเลือกที่จะรายงาน) โดยไม่มีเจตนาโฆษณาชวนเชื่อที่ประสานงานกัน อย่างไรก็ตาม การโฆษณาชวนเชื่ออาจใช้ประโยชน์จากผลของการกำหนดวาระ และการทำความเข้าใจว่าการกำหนดวาระทำงานอย่างไรเป็นสิ่งสำคัญในการทำความเข้าใจการโฆษณาชวนเชื่อ—แต่เป็นแนวคิดที่แตกต่างกัน

ผู้คนสามารถต่อต้านการกำหนดวาระของสื่อได้หรือไม่?

ได้ แต่การต่อต้านเป็นเรื่องยาก ผู้ที่มีความสนใจเดิมที่แข็งแกร่งหรือมีความรู้เชี่ยวชาญจะอ่อนไหวต่อการกำหนดวาระของสื่อในประเด็นนั้นน้อยกว่า การสนทนาระหว่างบุคคล ประสบการณ์ส่วนตัว และแหล่งข่าวทางเลือกให้วาระที่แข่งขันกัน อย่างไรก็ตาม ความเป็นจริงเชิงโครงสร้างคือสื่อให้ข้อมูลส่วนใหญ่แก่คนส่วนใหญ่เกี่ยวกับประเด็นหรือเหตุการณ์ที่ห่างไกล การต่อต้านต้องใช้ความพยายามอย่างมีสติและแหล่งข้อมูลทางเลือก

โซเชียลมีเดียเปลี่ยนแปลงวิธีการทำงานของการกำหนดวาระหรือไม่?

ใช่ โซเชียลมีเดียช่วยให้วาระทางเลือกเกิดขึ้นนอกเหนือจากการควบคุมของสื่อดั้งเดิม ผู้ใช้ Twitter อาจให้ความสำคัญกับประเด็นที่ข่าวสารดั้งเดิมละเลย แคมเปญแฮชแท็กสามารถเพิ่มความสำคัญของประเด็นได้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม งานวิจัยแสดงให้เห็นว่าวาระของสื่อดั้งเดิมยังคงมีอิทธิพลต่อการสนทนาในโซเชียลมีเดีย ความสัมพันธ์เป็นแบบสองทางแต่ซับซ้อน การกำหนดวาระแบบกระจายศูนย์และสับสนของโซเชียลมีเดียสร้างรูปแบบที่แตกต่างจากสื่อดั้งเดิมที่มีลำดับชั้น

ฉันจะวัดได้อย่างไรว่าสื่อเป็นสาเหตุของการกำหนดวาระ แทนที่จะตอบสนองต่อเหตุการณ์จริง?

ความมาก่อนของเวลาช่วยได้: หากความคุ้มครองของสื่อเพิ่มขึ้นก่อนที่ความกังวลของสาธารณะจะเพิ่มขึ้น นั่นบ่งชี้ถึงความเป็นเหตุเป็นผล การควบคุมตัวบ่งชี้เหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริง (สถิติอาชญากรรม เหตุการณ์สภาพอากาศ การประกาศนโยบาย) ช่วยแยกผลกระทบของสื่อ การใช้ตลาดสื่อ (พื้นที่ที่มีความคุ้มครองข่าวสารแตกต่างกัน) ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบได้ การสำรวจแบบกลุ่มตัวอย่างที่ติดตามบุคคลเมื่อเวลาผ่านไปช่วยเสริมการอนุมานเชิงสาเหตุได้มากกว่าการเปรียบเทียบแบบภาคตัดขวาง

มีประเด็นบางอย่างที่อ่อนไหวต่อการกำหนดวาระมากกว่าประเด็นอื่นหรือไม่?

ใช่ ประเด็นที่ 'รบกวน' (ประเด็นที่มีประสบการณ์ส่วนตัวโดยตรง) แสดงการกำหนดวาระน้อยกว่า ทุกคนมีความรู้โดยตรงเกี่ยวกับภาวะเงินเฟ้อหากราคาสูงขึ้น ดังนั้นความคุ้มครองของสื่อจึงเพิ่มเพียงเล็กน้อย ประเด็นที่ 'ไม่รบกวน' (ห่างไกลจากประสบการณ์ส่วนตัว: นโยบายต่างประเทศ สุขภาพโลกจนกว่าจะส่งผลกระทบในท้องถิ่น) แสดงการกำหนดวาระที่แข็งแกร่งเนื่องจากสื่อเป็นแหล่งข้อมูลหลัก การทำความเข้าใจความรบกวนของประเด็นช่วยชี้แจงว่าเมื่อใดที่ผลของการกำหนดวาระมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้น

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176-187.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Weaver, D. H. (1997). Media agenda setting in the presidential election. In M. E. McCombs, D. L. Shaw, & D. H. Weaver (Eds.), Communication and Democracy (pp. 15-32). Lawrence Erlbaum.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. McCombs, M. E. (2014). Setting the Agenda: The News Media and Public Opinion (2nd ed.). Polity Press.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  4. Soroka, S. N. (2012). The gatekeepers: The media, the public, and policy-making. Canadian Public Policy, 38(4), 459-474.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว