การวิเคราะห์การกำหนดวาระ
- ผู้เสนอ
- Maxwell McCombs, Donald Shaw
- ปี
- 1972
- ประเภท
- Empirical method for studying how media coverage affects issue salience and public concern
- กลุ่มวิธี
- Media effects and public opinion research
ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ
ใช้ทำอะไร?
การวิเคราะห์การกำหนดวาระ (Agenda-Setting Analysis) เป็นวิธีการเชิงประจักษ์เพื่อตรวจสอบอิทธิพลของเนื้อหาสื่อต่อประเด็นที่สาธารณชนพิจารณาว่ามีความสำคัญ แนวทางนี้พัฒนาโดย Maxwell McCombs และ Donald Shaw (1972) ทดสอบสมมติฐานหลักเกี่ยวกับผลกระทบของสื่อ: เนื้อหาสื่อไม่ได้บอกผู้คนว่าจะคิดอะไร แต่บอกว่าจะคิดเกี่ยวกับอะไร โดยการเปรียบเทียบประเด็นที่ได้รับความคุ้มครองจากสื่อกับประเด็นที่สาธารณชนระบุว่ามีความสำคัญ นักวิจัยวัดผลกระทบของการกำหนดวาระ—ระดับที่ความสนใจของสื่อคาดการณ์ความกังวลของสาธารณะ วิธีการนี้แสดงให้เห็นถึงอำนาจของสื่อในการจัดลำดับชั้นของประเด็น แม้ว่าสื่ออาจไม่ได้ชักจูงโดยตรงในประเด็นเฉพาะ
แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ
สาระสำคัญคือความสนใจของสื่อมีจำกัดและมีการแข่งขันกัน ไม่ใช่ทุกประเด็นที่เป็นไปได้ที่จะได้รับความคุ้มครองเท่าเทียมกัน บางประเด็นโดดเด่นในพาดหัวข่าว ขณะที่บางประเด็นไม่ถูกกล่าวถึง ประเด็นที่สื่อเน้นย้ำจะกลายเป็นประเด็นที่สาธารณชนพูดคุย กังวล และเรียกร้องให้ดำเนินการ ที่สำคัญ นี่ไม่ใช่การสมคบคิด แต่เป็นคุณลักษณะเชิงโครงสร้างของการผลิตข่าว—บรรณาธิการและนักข่าวเลือกเหตุการณ์ที่มีความสำคัญ เรื่องราวใดที่สมควรได้รับความคุ้มครอง ประเด็นใดที่สมควรได้รับการตรวจสอบ การเลือกเหล่านั้นกำหนดสิ่งที่สาธารณชนคิดเกี่ยวกับการกำหนดวาระเป็นผลกระทบที่วัดผลได้: หากสื่อเน้นประเด็น A และสาธารณชนระบุว่าประเด็น A มีความสำคัญในภายหลัง โดยมีการควบคุมด้านเวลาและสถิติที่อธิบายคำอธิบายทางเลือก นั่นบ่งชี้ว่าสื่อมีอิทธิพลต่อลำดับความสำคัญของวาระ วิธีการนี้ไม่ได้เกี่ยวกับการชักจูงโดยตรง แต่เกี่ยวกับสิ่งที่กลายเป็นสิ่งสำคัญ สิ่งที่คิดได้ และสิ่งที่พูดคุยได้
ประวัติศาสตร์
ทฤษฎีการกำหนดวาระมีต้นกำเนิดมาจากการศึกษาการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ปี 1968 ของ McCombs และ Shaw (1972) โดยเปรียบเทียบการเน้นย้ำของหนังสือพิมพ์ในประเด็นการรณรงค์กับการที่ผู้มีสิทธิเลือกตั้งระบุประเด็นสำคัญ—พบความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่ง ทฤษฎีนี้ท้าทายมุมมอง 'ผลกระทบจำกัด' ของงานวิจัยสื่อก่อนหน้านี้ ซึ่งโต้แย้งว่าสื่อไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดเห็นได้ McCombs และ Shaw แสดงให้เห็นว่าผลกระทบของสื่อต่อการกำหนดวาระนั้นทรงพลัง แม้ว่าผลกระทบจากการชักจูงจะจำกัด ทฤษฎีนี้กลายเป็นทฤษฎีหลักในการวิจัยผลกระทบของสื่อ โดยมีการขยายไปยังการกำหนดวาระระดับที่สอง (ไม่เพียงแต่ประเด็นใดมีความสำคัญ แต่คุณลักษณะใดของประเด็นที่ถูกเน้นย้ำ) ผลกระทบจากช่วงเวลาหน่วง และความแตกต่างระหว่างบุคคล การวิจัยการกำหนดวาระในปัจจุบันตรวจสอบผลกระทบของสื่อดิจิทัลและโซเชียลมีเดีย พบทั้งการขยายผลของการกำหนดวาระของสื่อดั้งเดิมและวาระทางเลือกที่เกิดขึ้นในเครือข่ายสังคม
ควรใช้เมื่อใด
ใช้วิธีการนี้เมื่อตรวจสอบว่าเนื้อหาสื่อมีอิทธิพลต่อลำดับความสำคัญของสาธารณะหรือไม่ เปรียบเทียบผลของการกำหนดวาระในแหล่งข่าวหรือประเภทสื่อที่แตกต่างกัน ศึกษาว่าประเด็นเฉพาะ (สุขภาพ สิ่งแวดล้อม อาชญากรรม) แสดงการเปลี่ยนแปลงความสำคัญที่ขับเคลื่อนโดยสื่อหรือไม่ ตรวจสอบการกำหนดวาระของการรณรงค์ทางการเมืองหรือผลกระทบของการโฆษณาชวนเชื่อ หรือวิเคราะห์บทบาทของสื่อในการให้ความสนใจของสาธารณะต่อปัญหาสังคม วิธีการนี้ตั้งสมมติฐานว่าความสัมพันธ์เชิงเวลาระหว่างเนื้อหาสื่อและความกังวลของสาธารณะสามารถกำหนดได้เชิงประจักษ์ การสำรวจความคิดเห็นสาธารณะสะท้อนถึงลำดับความสำคัญที่แท้จริง และการกำหนดวาระดำเนินการในฐานะผลกระทบของสื่อที่วัดผลได้
ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา
- สหสัมพันธ์ไม่ได้พิสูจน์ความเป็นเหตุเป็นผล เหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงอาจขับเคลื่อนทั้งเนื้อหาสื่อและความกังวลของสาธารณะ โดยปรากฏเป็นการกำหนดวาระเมื่อไม่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นสาเหตุของอีกสิ่งหนึ่ง
- การสำรวจความคิดเห็นสาธารณะวัดลำดับความสำคัญที่ระบุ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนคิดหรือพูดคุยกันจริงๆ
- ช่วงเวลาหน่วงระหว่างความคุ้มครองของสื่อและการวัดผลการสำรวจทำให้การอนุมานเชิงสาเหตุซับซ้อน
- การกำหนดวาระในระดับบุคคล (ไม่ว่าบุคคลเฉพาะที่ได้รับความคุ้มครองจะแสดงการเปลี่ยนแปลงความสำคัญหรือไม่) จำเป็นต้องมีการออกแบบการสำรวจแบบกลุ่มตัวอย่างและมีความซับซ้อนมากกว่า
เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้
จุดแข็ง
- ให้หลักฐานเชิงประจักษ์ของผลกระทบของสื่อ แทนที่จะเป็นการคาดเดา
- สามารถนำไปใช้กับประเด็น แหล่งข่าว และช่วงเวลาที่หลากหลาย
- ระบุว่าประเด็นใดถูกกำหนดวาระโดยสื่อและประเด็นใดต่อต้านอิทธิพลของสื่อ
- ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบความแข็งแกร่งของการกำหนดวาระในสื่อหรือช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน
การประยุกต์ใช้
- การวิเคราะห์ว่าการรายงานข่าวอาชญากรรมทางโทรทัศน์ส่งผลต่อการรับรู้ของสาธารณะเกี่ยวกับอัตราอาชญากรรมหรือไม่—เปรียบเทียบปริมาณการรายงานข่าวอาชญากรรมกับความกังวลของสาธารณะเกี่ยวกับอาชญากรรมเมื่อเวลาผ่านไป
- การศึกษาว่าการรณรงค์ทางการเมืองใช้กลยุทธ์สื่อเพื่อเพิ่มความสำคัญของประเด็นอย่างไร—ติดตามการกล่าวถึงประเด็นที่ผู้สมัครเลือกในสื่อ และวัดลำดับความสำคัญของสาธารณะที่ตามมา
- การตรวจสอบความสำคัญของประเด็นสิ่งแวดล้อมหรือสุขภาพ—งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์กลายเป็นข่าวได้อย่างไร และเนื้อหาสื่อขับเคลื่อนความต้องการของสาธารณะสำหรับการดำเนินการตามนโยบายหรือไม่
- การเปรียบเทียบผลของการกำหนดวาระในแหล่งข่าวต่างๆ: โทรทัศน์ข่าวสาธารณะ หนังสือพิมพ์ และแหล่งข่าวออนไลน์สร้างลำดับชั้นของประเด็นที่แตกต่างกันในความคิดเห็นสาธารณะหรือไม่
วิธีการทำงาน
วิธีการทำงาน
รวบรวมเนื้อหาสื่อ (ข่าวจากหนังสือพิมพ์ การออกอากาศ หรือแหล่งข้อมูลออนไลน์) ในช่วงเวลาที่กำหนด กำหนดขอบเขตทางภูมิศาสตร์ (ท้องถิ่น ระดับชาติ ระดับโลก) และการเลือกแหล่งข่าว (ทุกแหล่งข่าว แหล่งข่าวเฉพาะ หรือหลายแหล่งข่าวเพื่อเปรียบเทียบ) ในขณะเดียวกัน รวบรวมข้อมูลความคิดเห็นของสาธารณชนในช่วงเวลาเดียวกันผ่านการสำรวจที่ถามว่าประเด็นใดที่สาธารณชนระบุว่ามีความสำคัญที่สุด (มักจะเป็นคำถาม 'ประเด็นที่สำคัญที่สุด' ในการสำรวจความคิดเห็นทางการเมือง)
เข้ารหัสเนื้อหาสื่อ: ระบุประเด็นที่กล่าวถึงในข่าวแต่ละรายการ วัดปริมาณความคุ้มครองที่แต่ละประเด็นได้รับ (ความถี่ของบทความ ความโดดเด่น—หน้าแรกเทียบกับหน้าหลัง ความยาว ระยะเวลาหากเป็นการออกอากาศ) และติดตามความคุ้มครองเมื่อเวลาผ่านไป ทำให้ข้อมูลความคิดเห็นของสาธารณชนเป็นมาตรฐาน โดยแปลงการตอบแบบสำรวจเพื่อวัดร้อยละของสาธารณชนที่ระบุว่าแต่ละประเด็นมีความสำคัญในช่วงเวลาที่ตรงกับความคุ้มครองของสื่อ
คำนวณความสัมพันธ์ระหว่างการเน้นย้ำของเนื้อหาสื่อ (ปริมาณ ความโดดเด่น ระยะเวลา) และลำดับความสำคัญของความคิดเห็นสาธารณะ (ร้อยละที่ระบุว่าประเด็นมีความสำคัญ) เมื่อเวลาผ่านไป ใช้การวิเคราะห์ความล่าช้าเพื่อทดสอบว่าความคุ้มครองของสื่อมาก่อนการเปลี่ยนแปลงของความกังวลของสาธารณะหรือไม่ (บ่งชี้ถึงความเป็นเหตุเป็นผลของการกำหนดวาระ) เปรียบเทียบระหว่างประเด็นและแหล่งข่าวเพื่อระบุว่าประเด็นใดแสดงผลของการกำหนดวาระและประเด็นใดไม่แสดง
พัฒนารูปแบบการคาดการณ์ที่แสดงให้เห็นว่าความสนใจของสื่อต่อประเด็นเฉพาะคาดการณ์ความกังวลของสาธารณะได้อย่างไร ทดสอบคำอธิบายทางเลือก: เหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริง (ไม่ใช่เนื้อหาสื่อ) ขับเคลื่อนทั้งความสนใจของสื่อและความกังวลของสาธารณะหรือไม่? ผลกระทบของสื่อมีปฏิสัมพันธ์กับลักษณะเฉพาะของบุคคล (ข้อมูลประชากร พฤติกรรมการบริโภคข่าว ทัศนคติเดิม) อย่างไร? วัดขนาดผลกระทบ—การเน้นย้ำของสื่อคาดการณ์ความกังวลของสาธารณะอย่างแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ?
อธิบายว่าข้อมูลเปิดเผยอะไรเกี่ยวกับอำนาจของสื่อในการกำหนดวาระสาธารณะ ไม่ว่าผลกระทบจะสม่ำเสมอในทุกประเด็นหรือแตกต่างกันหรือไม่ ไม่ว่าผู้ชมหรือแหล่งข่าวบางกลุ่มจะแสดงผลของการกำหนดวาระที่แข็งแกร่งกว่ากลุ่มอื่นหรือไม่ และผลกระทบของการกำหนดวาระของสื่อมีต่อการอภิปรายในระบอบประชาธิปไตยและการก่อตัวของความคิดเห็นสาธารณะอย่างไร
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย
- สมมติว่าการกำหนดวาระทั้งหมดมีความแข็งแกร่งหรือกลไกเท่ากัน—บางประเด็นอ่อนไหวต่ออิทธิพลของสื่อมากกว่า ประสบการณ์ส่วนตัว การสนทนาระหว่างบุคคล และอคติส่วนบุคคลเป็นตัวปรับผลกระทบ
- การอ้างอำนาจของสื่อมากเกินไปโดยไม่คำนึงถึงเหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริงหรือการสนทนาของสาธารณะที่แยกจากสื่อ
- การสับสนระหว่าง 'การกำหนดวาระ' (ทำให้ประเด็นมีความสำคัญ) กับ 'การวางกรอบ' (ลักษณะของประเด็น) หรือ 'การชักจูง' (การเปลี่ยนแปลงความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็น)
คำถามที่พบบ่อย
การกำหนดวาระเหมือนกับการโฆษณาชวนเชื่อหรือไม่?
ไม่จำเป็นเสมอไป การโฆษณาชวนเชื่อเกี่ยวข้องกับการชักจูงอย่างจงใจไปสู่ความเชื่อหรือการกระทำที่เฉพาะเจาะจงโดยผู้แสดงเจตนา การกำหนดวาระอธิบายผลกระทบเชิงโครงสร้างของสื่อที่ดำเนินการบางส่วนผ่านการตัดสินใจตามปกติของผู้เชี่ยวชาญ (สิ่งที่บรรณาธิการเลือกที่จะรายงาน) โดยไม่มีเจตนาโฆษณาชวนเชื่อที่ประสานงานกัน อย่างไรก็ตาม การโฆษณาชวนเชื่ออาจใช้ประโยชน์จากผลของการกำหนดวาระ และการทำความเข้าใจว่าการกำหนดวาระทำงานอย่างไรเป็นสิ่งสำคัญในการทำความเข้าใจการโฆษณาชวนเชื่อ—แต่เป็นแนวคิดที่แตกต่างกัน
ผู้คนสามารถต่อต้านการกำหนดวาระของสื่อได้หรือไม่?
ได้ แต่การต่อต้านเป็นเรื่องยาก ผู้ที่มีความสนใจเดิมที่แข็งแกร่งหรือมีความรู้เชี่ยวชาญจะอ่อนไหวต่อการกำหนดวาระของสื่อในประเด็นนั้นน้อยกว่า การสนทนาระหว่างบุคคล ประสบการณ์ส่วนตัว และแหล่งข่าวทางเลือกให้วาระที่แข่งขันกัน อย่างไรก็ตาม ความเป็นจริงเชิงโครงสร้างคือสื่อให้ข้อมูลส่วนใหญ่แก่คนส่วนใหญ่เกี่ยวกับประเด็นหรือเหตุการณ์ที่ห่างไกล การต่อต้านต้องใช้ความพยายามอย่างมีสติและแหล่งข้อมูลทางเลือก
โซเชียลมีเดียเปลี่ยนแปลงวิธีการทำงานของการกำหนดวาระหรือไม่?
ใช่ โซเชียลมีเดียช่วยให้วาระทางเลือกเกิดขึ้นนอกเหนือจากการควบคุมของสื่อดั้งเดิม ผู้ใช้ Twitter อาจให้ความสำคัญกับประเด็นที่ข่าวสารดั้งเดิมละเลย แคมเปญแฮชแท็กสามารถเพิ่มความสำคัญของประเด็นได้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม งานวิจัยแสดงให้เห็นว่าวาระของสื่อดั้งเดิมยังคงมีอิทธิพลต่อการสนทนาในโซเชียลมีเดีย ความสัมพันธ์เป็นแบบสองทางแต่ซับซ้อน การกำหนดวาระแบบกระจายศูนย์และสับสนของโซเชียลมีเดียสร้างรูปแบบที่แตกต่างจากสื่อดั้งเดิมที่มีลำดับชั้น
ฉันจะวัดได้อย่างไรว่าสื่อเป็นสาเหตุของการกำหนดวาระ แทนที่จะตอบสนองต่อเหตุการณ์จริง?
ความมาก่อนของเวลาช่วยได้: หากความคุ้มครองของสื่อเพิ่มขึ้นก่อนที่ความกังวลของสาธารณะจะเพิ่มขึ้น นั่นบ่งชี้ถึงความเป็นเหตุเป็นผล การควบคุมตัวบ่งชี้เหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริง (สถิติอาชญากรรม เหตุการณ์สภาพอากาศ การประกาศนโยบาย) ช่วยแยกผลกระทบของสื่อ การใช้ตลาดสื่อ (พื้นที่ที่มีความคุ้มครองข่าวสารแตกต่างกัน) ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบได้ การสำรวจแบบกลุ่มตัวอย่างที่ติดตามบุคคลเมื่อเวลาผ่านไปช่วยเสริมการอนุมานเชิงสาเหตุได้มากกว่าการเปรียบเทียบแบบภาคตัดขวาง
มีประเด็นบางอย่างที่อ่อนไหวต่อการกำหนดวาระมากกว่าประเด็นอื่นหรือไม่?
ใช่ ประเด็นที่ 'รบกวน' (ประเด็นที่มีประสบการณ์ส่วนตัวโดยตรง) แสดงการกำหนดวาระน้อยกว่า ทุกคนมีความรู้โดยตรงเกี่ยวกับภาวะเงินเฟ้อหากราคาสูงขึ้น ดังนั้นความคุ้มครองของสื่อจึงเพิ่มเพียงเล็กน้อย ประเด็นที่ 'ไม่รบกวน' (ห่างไกลจากประสบการณ์ส่วนตัว: นโยบายต่างประเทศ สุขภาพโลกจนกว่าจะส่งผลกระทบในท้องถิ่น) แสดงการกำหนดวาระที่แข็งแกร่งเนื่องจากสื่อเป็นแหล่งข้อมูลหลัก การทำความเข้าใจความรบกวนของประเด็นช่วยชี้แจงว่าเมื่อใดที่ผลของการกำหนดวาระมีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้น
วิธีการที่เกี่ยวข้อง
แหล่งอ้างอิง
McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176-187.
เปิดเอกสารอ้างอิง DOIคัดลอกแล้วWeaver, D. H. (1997). Media agenda setting in the presidential election. In M. E. McCombs, D. L. Shaw, & D. H. Weaver (Eds.), Communication and Democracy (pp. 15-32). Lawrence Erlbaum.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วMcCombs, M. E. (2014). Setting the Agenda: The News Media and Public Opinion (2nd ed.). Polity Press.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้วSoroka, S. N. (2012). The gatekeepers: The media, the public, and policy-making. Canadian Public Policy, 38(4), 459-474.
เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์คัดลอกแล้ว