Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การแบ่งชั้นการผลิตแบบเติมเนื้อวัสดุ

ผู้เสนอ
Deckard, C. R. et al.
ปี
1990s
ประเภท
Computational method for additive manufacturing
กลุ่มวิธี
Computational geometry

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การแบ่งชั้นการผลิตแบบเติมเนื้อวัสดุ (Additive manufacturing slicing) คือกระบวนการคำนวณเพื่อแปลงแบบจำลอง CAD สามมิติให้เป็นชุดของชั้นสองมิติที่ถูกสร้างขึ้นตามลำดับโดยฮาร์ดแวร์การพิมพ์สามมิติ พัฒนาขึ้นในช่วงการพัฒนาเทคโนโลยีสเตอริโอลิโทกราฟีและการเผาผนึกด้วยเลเซอร์แบบเลือกสรรในช่วงทศวรรษ 1990 วิธีการนี้ช่วยเชื่อมช่องว่างระหว่างการออกแบบดิจิทัลและการผลิตจริง ทำให้สามารถสร้างต้นแบบและผลิตรูปทรงที่ซับซ้อนได้อย่างรวดเร็ว

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

แนวคิดหลักคือวัตถุ 3 มิติใดๆ สามารถแยกออกเป็นชั้นบางๆ แบนๆ ที่เครื่องพิมพ์ 3 มิติสามารถสร้างขึ้นทีละน้อย อัลกอริทึมการแบ่งชั้นจะสแกนรูปทรงเรขาคณิตของ CAD ที่ช่วงความสูงปกติ โดยกำหนดโครงร่างและรูปแบบการเติม (infill) สำหรับแต่ละชั้น การแปลงนี้ต้องคำนึงถึงคุณสมบัติของวัสดุ ความสามารถของฮาร์ดแวร์ (ขนาดหัวฉีด, เส้นผ่านศูนย์กลางจุดเลเซอร์) ส่วนที่ยื่นออกมา (overhangs) ข้อกำหนดโครงสร้างรองรับ (support structure) และการปรับเวลาการพิมพ์ให้เหมาะสม

ประวัติศาสตร์

อัลกอริทึมการแบ่งชั้นปรากฏขึ้นพร้อมกับเทคโนโลยีการพิมพ์ 3 มิติแรกในช่วงปลายทศวรรษ 1980 การเผาผนึกด้วยเลเซอร์แบบเลือกสรร (SLS) ของ Carl Deckard และสเตอริโอลิโทกราฟี (SLA) ของ Hull ต่างก็ต้องการวิธีการคำนวณเพื่อแปลงแบบจำลองของแข็งให้เป็นคำแนะนำทีละชั้น ซอฟต์แวร์แบ่งชั้นสมัยใหม่ได้รวมอัลกอริทึมขั้นสูงสำหรับการซ่อมแซมตาข่าย การสร้างโครงสร้างรองรับ และการจัดการวัสดุหลายชนิด ปัจจุบัน โครงการซอฟต์แวร์แบ่งชั้นแบบโอเพนซอร์ส เช่น Cura และ Slic3r ได้ทำให้ความสามารถนี้เป็นประชาธิปไตย ในขณะที่ชุดซอฟต์แวร์ CAM เชิงพาณิชย์นำเสนอการปรับปรุงที่ทันสมัย

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การแบ่งชั้นการผลิตแบบเติมเนื้อวัสดุสำหรับการใช้งานการพิมพ์ 3 มิติทุกประเภท ตั้งแต่การสร้างต้นแบบอย่างรวดเร็วไปจนถึงการผลิตจริง มีความสำคัญอย่างยิ่งเมื่อการออกแบบมีโพรงภายใน ส่วนที่ยื่นออกมาที่ซับซ้อน หรือรูปทรงเรขาคณิตแบบอินทรีย์ที่การผลิตแบบลบออก (subtractive) จะมีค่าใช้จ่ายสูงหรือไม่สามารถทำได้ สมมติว่าแบบจำลอง CAD มีความถูกต้องทางเรขาคณิตและเครื่องพิมพ์ได้รับการปรับเทียบอย่างเหมาะสม การวางแผนทีละชั้นด้วยตนเองนั้นเป็นไปไม่ได้สำหรับชิ้นส่วนที่ซับซ้อน

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • คุณภาพพื้นผิวถูกจำกัดด้วยความหนาของชั้นและความละเอียด; ชั้นที่บางลงจะเพิ่มเวลาการสร้าง
  • โครงสร้างรองรับเพิ่มวัสดุเหลือทิ้งและต้องมีการกำจัดหลังการผลิต
  • ชิ้นส่วนขนาดใหญ่อาจมีความอ่อนแอทางกลตามแนวเส้นชั้นเนื่องจากคุณสมบัติของวัสดุที่ไม่เป็นเนื้อเดียวกัน (anisotropic)
  • ซอฟต์แวร์แบ่งชั้นมักเป็นกรรมสิทธิ์; อัลกอริทึมไม่โปร่งใสสำหรับผู้ใช้

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • ช่วยให้สามารถผลิตรูปทรงที่ซับซ้อน รูปทรงอินทรีย์ และโครงสร้างภายในที่ไม่สามารถทำได้ด้วยวิธีการลบออก
  • ปรับลำดับและทิศทางการวางชั้นโดยอัตโนมัติเพื่อลดวัสดุรองรับและเวลาการสร้าง
  • ผสานรวมกับซอฟต์แวร์ CAD ได้อย่างราบรื่นสำหรับการวนซ้ำการออกแบบอย่างรวดเร็ว
  • ทำงานร่วมกับวัสดุและเทคโนโลยีการพิมพ์ที่หลากหลาย (โพลิเมอร์, โลหะ, เซรามิก)
  • ผลิตรายละเอียดทางเรขาคณิตที่ละเอียดด้วยความแม่นยำทีละชั้น

การประยุกต์ใช้

  • การบินและอวกาศ: การผลิตตัวยึดไทเทเนียมน้ำหนักเบาและส่วนประกอบช่องอากาศเข้าที่มีรูปทรงเรขาคณิตภายในที่ซับซ้อน
  • การแพทย์: การสร้างคู่มือการผ่าตัดเฉพาะผู้ป่วยและขาเทียมแบบกำหนดเองจากข้อมูลการสแกน CT
  • ยานยนต์: การสร้างต้นแบบชิ้นส่วนก่อนการลงทุนในเครื่องมือ และการผลิตชิ้นส่วนปริมาณน้อยโดยตรง
  • เครื่องประดับและศิลปะ: การผลิตงานออกแบบที่ซับซ้อนพร้อมรายละเอียดที่ละเอียดและการปรับให้พอดีตามต้องการ

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

นำเข้าแบบจำลอง CAD 3 มิติและข้อมูลจำเพาะของเครื่องพิมพ์ รวมถึงขนาดแท่นพิมพ์, เส้นผ่านศูนย์กลางหัวฉีดหรือขนาดจุดเลเซอร์, ความหนาของชั้น, คุณสมบัติของวัสดุ และข้อจำกัดของฮาร์ดแวร์

2

ซ่อมแซมตาข่าย (mesh) โดยการปิดรู, ลบจุดยอดที่ซ้ำกัน และตรวจสอบให้แน่ใจว่ารูปทรงเรขาคณิตเป็นของแข็งและสมบูรณ์ (manifold); จัดวางแบบจำลองบนแท่นพิมพ์ให้เหมาะสมที่สุดเพื่อลดวัสดุรองรับและเวลาการพิมพ์

3

ตรวจจับคุณลักษณะทางเรขาคณิตที่ต้องการโครงสร้างรองรับ เช่น ส่วนที่ยื่นออกมาและส่วนเชื่อมต่อ (bridges) และระบุบริเวณที่รูปทรงเรขาคณิตสามารถรองรับตัวเองได้

4

สร้างเส้นทางการเคลื่อนที่ของหัวฉีด (tool paths) สำหรับแต่ละชั้น โดยการคำนวณเส้นขอบ (contours) ที่ความสูงชั้นที่เลือก, กำหนดรูปแบบการเติม และคำนวณรูปทรงเรขาคณิตของโครงสร้างรองรับเพื่อทำให้ส่วนที่ยื่นออกมามีความเสถียร

5

ส่งออกคำแนะนำที่สมบูรณ์ทีละชั้น ซึ่งรวมถึงอัตราการอัดรีด, การเคลื่อนที่ขณะเดินทาง (travel moves), รูปทรงเรขาคณิตของโครงสร้างรองรับ และคำสั่งเฉพาะฮาร์ดแวร์สำหรับเครื่องพิมพ์ 3 มิติ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การออกแบบโครงสร้างรองรับไม่เพียงพอ ทำให้เกิดการบิดงอ การยุบตัว หรือความล้มเหลวในการยึดเกาะระหว่างการพิมพ์
  • การเลือกความหนาของชั้นไม่เหมาะสม; หนาเกินไปทำให้รายละเอียดลดลง บางเกินไปจะเพิ่มเวลาการพิมพ์อย่างมาก
  • การวางแนวแบบจำลองที่ไม่ดีซึ่งเพิ่มปริมาณวัสดุรองรับสูงสุดหรือสร้างความเค้นทางกลตามระนาบชั้น

คำถามที่พบบ่อย

ควรเลือกความหนาของชั้นเท่าใดสำหรับการพิมพ์ของฉัน?

ความหนาของชั้นเกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยน: ชั้นที่บางกว่า (0.1-0.15 มม.) ให้รายละเอียดที่ละเอียดกว่าและพื้นผิวที่เรียบเนียน แต่ต้องใช้เวลานานกว่า ชั้นที่หนากว่า (0.3-0.4 มม.) พิมพ์ได้เร็วกว่า แต่ลดความแม่นยำ เริ่มต้นที่ 0.2 มม. เป็นค่ากลาง จากนั้นปรับตามรูปทรงเรขาคณิตและข้อกำหนดความคลาดเคลื่อนของคุณ

ทำไมงานพิมพ์ของฉันจึงมีพื้นผิวที่หยาบตามแนวเส้นชั้น?

นี่เป็นลักษณะโดยธรรมชาติของการผลิตแบบทีละชั้น รายละเอียดที่ละเอียดมาจากการใช้ชั้นที่บางและหัวฉีดขนาดเล็ก แต่เส้นชั้นยังคงมองเห็นได้ การปรับปรุงหลังการผลิต เช่น การขัด การทำให้พื้นผิวเรียบด้วยสารเคมี หรือการอบด้วยไอระเหย สามารถปรับปรุงคุณภาพพื้นผิวได้

ฉันต้องการโครงสร้างรองรับมากแค่ไหน?

จำเป็นต้องมีโครงสร้างรองรับสำหรับรูปทรงเรขาคณิตที่ไม่มีการรองรับใดๆ ที่ทำมุมเกินประมาณ 45 องศาจากแนวตั้ง ซอฟต์แวร์แบ่งชั้นสมัยใหม่จะสร้างโครงสร้างรองรับโดยอัตโนมัติ แต่คุณสามารถลดโครงสร้างรองรับได้โดยการปรับทิศทางชิ้นส่วนใหม่ หรือเปิดใช้งานโครงสร้างรองรับแบบต้นไม้ (tree support structures) ซึ่งใช้วัสดุน้อยกว่าโครงสร้างแบบกริด

อัลกอริทึมการแบ่งชั้นสามารถจัดการกับช่องว่างภายในหรือชิ้นส่วนที่เคลื่อนไหวได้หรือไม่?

ได้ หากรูปทรงเรขาคณิตถูกสร้างแบบจำลองอย่างถูกต้องในฐานะของแข็งที่มีโพรงภายใน ซอฟต์แวร์แบ่งชั้นจะสร้างชั้นที่สร้างพื้นที่กลวง สำหรับชิ้นส่วนที่เคลื่อนไหวได้ (เฟือง, บานพับ) ตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้จำลองระยะห่าง (clearance) ให้น้อยที่สุด ซอฟต์แวร์แบ่งชั้นจะยึดตามรูปทรงเรขาคณิตที่คุณให้มา

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Ngo, T. D., Kashani, A., Imbalzano, G., Nguyen, K. T., & Hui, D. (2018). Additive manufacturing (3D printing): A review of materials, methods, applications and challenges. Composites Part B: Engineering, 143, 172-196.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Gibson, I., Rosen, D. W., & Stucker, B. (2015). Additive Manufacturing Technologies: 3D Printing, Rapid Prototyping, and Direct Digital Manufacturing. Springer-Verlag, 2nd edition.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Cheng, B., Chou, K., & Hsu, K. (2019). Experimental and numerical investigation on deformation and cracking of aluminum alloy cubes during direct laser additive manufacturing. Journal of Manufacturing Processes, 41, 131-143.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว