Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การออกแบบการทดลองแบบกลุ่มควบคุมแบบปรับได้

ผู้เสนอ
Peter Bauer and Klaus Kohne (adaptive interim analysis framework, 1994); broader adaptive design methodology developed by Scott Chow and Mark Chang
ปี
1994 (formal adaptive framework); wider adoption 2000s–2010s
ประเภท
Adaptive experimental design
กลุ่มวิธี
Experimental design

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การออกแบบการทดลองแบบกลุ่มควบคุมแบบปรับได้ (adaptive control group experimental design) คือการทดลองที่กำหนดให้ผู้เข้าร่วมการทดลองอย่างน้อยหนึ่งกลุ่มได้รับการรักษาและมีกลุ่มควบคุมที่ดำเนินการไปพร้อมกัน โดยอนุญาตให้มีการปรับเปลี่ยนการทดลองที่กำหนดไว้ล่วงหน้า เช่น การประมาณขนาดตัวอย่างใหม่ การหยุดการทดลองก่อนกำหนด หรือการเปลี่ยนแปลงอัตราส่วนการจัดสรร โดยอาศัยข้อมูลที่รวบรวมได้ การปรับเปลี่ยนเหล่านี้จะอยู่ภายใต้กฎการตัดสินใจที่กำหนดไว้ก่อนเริ่มการศึกษา ซึ่งจะรักษาการควบคุมข้อผิดพลาดประเภทที่หนึ่ง (Type I error) พร้อมทั้งเพิ่มประสิทธิภาพ

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกถึงการทดลองแบบควบคุมทั่วไปเหมือนสูตรอาหารที่ตายตัว: คุณตัดสินใจเลือกส่วนผสมและปริมาณทั้งหมดก่อนเริ่มทำอาหารและไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย ในขณะที่การทดลองแบบควบคุมที่ปรับได้จะเหมือนกับการทำอาหารที่มีจุดตรวจสอบรสชาติที่วางแผนไว้ล่วงหน้า คุณเปรียบเทียบสิ่งที่กลุ่มที่ได้รับการรักษาเป็นอย่างไรเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมในช่วงกลางของการทดลอง และตามกฎที่เขียนไว้ล่วงหน้า คุณจะตัดสินใจว่าจะเพิ่มผู้เข้าร่วมอีกหรือไม่ หยุดก่อนกำหนดเพราะผลลัพธ์ชัดเจนแล้ว หรือดำเนินการต่อไปโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง กลุ่มควบคุมจะยังคงอยู่ตลอดเวลา โดยเป็นจุดอ้างอิงที่ทำให้การเปรียบเทียบระหว่างช่วงเวลาแต่ละครั้งมีความหมายและข้อสรุปสุดท้ายสามารถตีความได้

ประวัติศาสตร์

การออกแบบการทดลองแบบปรับได้มีต้นกำเนิดมาจากวิธีการวิเคราะห์ตามลำดับ (sequential analysis) ที่พัฒนาโดย Abraham Wald ในทศวรรษที่ 1940 กรอบการทำงานแบบกลุ่มตามลำดับ (group sequential framework) ที่มีขอบเขตการหยุดระหว่างช่วงเวลาได้รับการกำหนดอย่างเป็นทางการโดย Pocock (1977) และ O'Brien และ Fleming (1979) Bauer และ Kohne (1994) ได้นำเสนอแนวทางการทดสอบแบบผสม (combination test) ที่อนุญาตให้มีการปรับเปลี่ยนระหว่างการทดลองได้หลากหลายมากขึ้น ในขณะที่ยังคงควบคุมอัตราข้อผิดพลาดประเภทที่หนึ่งได้ Monograph ของ Chow และ Chang ในปี 2008 ได้ให้การรักษาแนวทางการออกแบบแบบปรับได้อย่างครอบคลุม ครอบคลุมการประมาณขนาดตัวอย่างใหม่ การสุ่มแบบปรับได้ และการออกแบบแบบไร้รอยต่อ แนวทางการกำกับดูแลจาก U.S. FDA (2019) และ EMA ได้ชี้แจงกลยุทธ์การปรับเปลี่ยนที่ยอมรับได้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งตอกย้ำการออกแบบในการวิจัยทางคลินิกและพฤติกรรม

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การออกแบบกลุ่มควบคุมแบบปรับได้เมื่อ (a) คุณต้องการการรับประกันความถูกต้องภายใน (internal validity) ของกลุ่มควบคุมที่ดำเนินการไปพร้อมกัน (b) มีความไม่แน่นอนที่แท้จริงเกี่ยวกับขนาดผลกระทบหรือขนาดตัวอย่างที่เหมาะสมก่อนเริ่มการศึกษา และ (c) ทรัพยากรหรือจริยธรรมเอื้อต่อการหยุดก่อนกำหนดเมื่อมีหลักฐานที่ชัดเจน การออกแบบนี้มีคุณค่าอย่างยิ่งในการทดลองทางคลินิก การศึกษาเฟส II/III ในการพัฒนายา และการแทรกแซงทางการศึกษาหรือพฤติกรรมที่ขนาดตัวอย่างมีค่าใช้จ่ายสูง หรือเมื่อจำเป็นต้องหยุดก่อนกำหนดเพื่อป้องกันอันตราย อย่าใช้เมื่อคุณไม่สามารถจัดตั้ง DMC ที่เป็นอิสระได้ เมื่อผลลัพธ์มีการติดตามผลยาวนานมากจนทำให้ข้อมูลระหว่างช่วงเวลาไม่ให้ข้อมูล เมื่อบริบทการวิจัยไม่อนุญาตให้กำหนดกฎการปรับเปลี่ยนไว้ล่วงหน้า (เช่น งานนำร่องที่เน้นการสำรวจเท่านั้น) หรือเมื่อการออกแบบที่คงที่ตามปกติพร้อมขนาดตัวอย่างที่คำนวณไว้ล่วงหน้าเพียงพอและรายงานได้ง่ายกว่า

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • ต้องมีการกำหนดล่วงหน้าอย่างกว้างขวางและความเชี่ยวชาญทางสถิติในการออกแบบกฎการปรับเปลี่ยนอย่างถูกต้อง กฎที่ออกแบบมาไม่ดีอาจเพิ่มอัตราข้อผิดพลาดประเภทที่หนึ่ง
  • โครงสร้างพื้นฐานการติดตามข้อมูลอิสระ (DMC, นักสถิติที่ไม่ปิดบังข้อมูล) เพิ่มต้นทุนและความซับซ้อนด้านการดำเนินงาน
  • การยอมรับจากหน่วยงานกำกับดูแลแตกต่างกันไปตามเขตอำนาจและบริบท หน่วยงานบางแห่งต้องการหลักฐานการจำลองที่ครอบคลุมก่อนที่จะอนุมัติแผนการปรับเปลี่ยน
  • ผลลัพธ์อาจสื่อสารได้ยากขึ้นกับผู้ฟังที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการปรับเปลี่ยนหลายครั้ง
  • ความเสี่ยงอคติจากการดำเนินงาน: ข้อมูลระหว่างช่วงเวลาที่ไม่ปิดบัง แม้จะเห็นโดย DMC เท่านั้น อาจส่งผลกระทบต่อการรับสมัครหรือการรวบรวมข้อมูลโดยไม่ตั้งใจ หากไม่มีการรักษาแนวป้องกันอย่างเคร่งครัด

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • รักษาความถูกต้องภายในของการทดลองแบบควบคุมผ่านกลุ่มควบคุมที่ดำเนินการไปพร้อมกัน ในขณะที่ยังคงความยืดหยุ่น
  • สามารถลดขนาดตัวอย่างที่คาดหวังได้เมื่อผลกระทบที่แท้จริงมีขนาดใหญ่ เพิ่มประสิทธิภาพและจริยธรรม
  • กฎการปรับเปลี่ยนที่กำหนดไว้ล่วงหน้าช่วยปกป้องอัตราข้อผิดพลาดประเภทที่หนึ่ง และทำให้การออกแบบสามารถทำซ้ำได้เต็มที่
  • อนุญาตให้หยุดก่อนกำหนดสำหรับประสิทธิภาพ ความไร้ผล หรือความปลอดภัย โดยไม่เพิ่มอัตราการเกิดผลบวกลวง (false-positive rates) เมื่อใช้การใช้ค่า alpha อย่างเหมาะสม
  • สนับสนุนการค้นหาขนาดยา (dose-finding) และการออกแบบเฟส II/III แบบไร้รอยต่อ (seamless designs) ซึ่งจะมีความเข้มงวดมากเกินไปในกรอบการทำงานที่คงที่

การประยุกต์ใช้

  • การทดลองทางคลินิกเฟส II/III ด้านมะเร็งที่เปรียบเทียบยาทดลองกับยามาตรฐานที่ใช้เป็นกลุ่มควบคุม โดยมีการประมาณขนาดตัวอย่างใหม่หลังจากการวิเคราะห์ข้อมูลอัตราการตอบสนองระหว่างช่วงเวลา
  • การศึกษาการแทรกแซงด้านสาธารณสุขที่การหยุดก่อนกำหนดสำหรับประสิทธิภาพช่วยให้สามารถนำการรักษาที่พิสูจน์แล้วมาใช้ได้เร็วขึ้น
  • การทดลองเทคโนโลยีการศึกษาที่เปรียบเทียบแพลตฟอร์มการเรียนรู้ใหม่กับหลักสูตรควบคุม โดยมีการตรวจสอบระหว่างช่วงเวลาเพื่อปรับการรับสมัครหากขนาดผลกระทบเล็กกว่าที่คาดการณ์ไว้
  • การศึกษาค้นหาขนาดยาที่ระบุขนาดยาที่มีประสิทธิภาพสูงสุดระหว่างการทดลอง และตัดแขนงยาที่ด้อยกว่าออกไป ในขณะที่ยังคงกลุ่มควบคุมไว้สำหรับการเปรียบเทียบขั้นสุดท้าย
  • การทดลองภาคสนามเศรษฐศาสตร์พฤติกรรมที่มีการจัดสรรแบบปรับได้ โดยเปลี่ยนผู้เข้าร่วมไปสู่สภาวะการกระตุ้น (nudge) ที่มีแนวโน้มดีกว่า ในขณะที่กลุ่มควบคุมให้จุดอ้างอิงที่คงที่

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

ก่อนเริ่มการศึกษา ผู้วิจัยจะระบุเงื่อนไขการรักษาและกลุ่มควบคุม ตัววัดผลลัพธ์หลัก การปรับเปลี่ยนที่เป็นไปได้ทั้งหมด (เช่น กฎการประมาณขนาดตัวอย่างใหม่ ขอบเขตการหยุดการทดลองระหว่างช่วงเวลาสำหรับประสิทธิภาพหรือความไร้ผล หรือกฎสำหรับการถ่วงน้ำหนักการจัดสรรใหม่) และวิธีการทางสถิติที่จะรักษาการควบคุมข้อผิดพลาดประเภทที่หนึ่ง (เช่น การทดสอบแบบกลุ่มตามลำดับ (group sequential testing) การทดสอบแบบผสม (combination test) หรือแนวทางกำลังการทดลองแบบมีเงื่อนไข (conditional power approach)) การกำหนดกฎการตัดสินใจทั้งหมดไว้ล่วงหน้าเป็นสิ่งจำเป็น

2

ผู้เข้าร่วมจะถูกสุ่มเข้ากลุ่มการรักษา หรือกลุ่มควบคุมที่ดำเนินการไปพร้อมกันตั้งแต่เริ่มต้น กลุ่มควบคุมจะยังคงอยู่ตลอดการศึกษาและไม่ได้รับการรักษาเชิงรุก (หรือยามาตรฐานที่ใช้เปรียบเทียบ) ลักษณะพื้นฐานของผู้เข้าร่วมในแต่ละกลุ่มจะถูกบันทึกเพื่อยืนยันความสมดุล

3

ณ จุดเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าหนึ่งจุดหรือมากกว่านั้น คณะกรรมการติดตามข้อมูลอิสระ (independent data monitoring committee - DMC) หรือผู้วิจัยจะตรวจสอบข้อมูลผลลัพธ์ที่รวบรวมได้จากทั้งกลุ่มการรักษาและกลุ่มควบคุม การวิเคราะห์ระหว่างช่วงเวลาจะวัดค่าประมาณผลกระทบในปัจจุบัน กำลังการทดลองแบบมีเงื่อนไข และสัญญาณความปลอดภัยใดๆ โดยเปรียบเทียบผลลัพธ์ของการรักษาเทียบกับกลุ่มควบคุมที่กำลังดำเนินการอยู่

4

ตามผลการวิเคราะห์ระหว่างช่วงเวลาและกฎที่กำหนดไว้ล่วงหน้า การปรับเปลี่ยนที่ได้รับอนุญาตจะถูกนำมาใช้ เช่น ขนาดตัวอย่างจะถูกปรับเพิ่มขึ้นหากกำลังการทดลองแบบมีเงื่อนไขลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด การจัดสรรจะถูกเปลี่ยนไปทางกลุ่มยาที่มีแนวโน้มดีกว่า หรือการทดลองจะถูกหยุดก่อนกำหนดเนื่องจากข้ามขอบเขตประสิทธิภาพที่กำหนดไว้ล่วงหน้า หรือยืนยันความไร้ผลแล้ว ไม่สามารถทำการปรับเปลี่ยนใดๆ นอกเหนือจากที่กำหนดไว้ในระเบียบวิธีวิจัยที่เขียนไว้ล่วงหน้าได้

5

หลังจากรวบรวมข้อมูลตามแผนทั้งหมดเสร็จสิ้น การวิเคราะห์หลักจะเปรียบเทียบกลุ่มการรักษาและกลุ่มควบคุมโดยใช้วิธีการทดสอบทางสถิติที่กำหนดไว้ล่วงหน้าซึ่งคำนึงถึงการปรับเปลี่ยนแบบปรับได้ (เช่น วิธีการค่า p-value แบบผสม (combination p-value method) หรือฟังก์ชันการใช้ค่า alpha ที่กำหนดไว้ล่วงหน้า (alpha-spending function)) ขนาดผลกระทบ ช่วงความเชื่อมั่น และการตีความทางคลินิกจะถูกรายงานอย่างโปร่งใส รวมถึงการบันทึกการปรับเปลี่ยนทั้งหมดที่ได้ดำเนินการไป

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การปรับเปลี่ยนตามอำเภอใจ: การแก้ไขการออกแบบระหว่างการศึกษาด้วยเหตุผลที่ไม่ได้ระบุไว้ในระเบียบวิธีวิจัยที่กำหนดไว้ล่วงหน้า จะทำให้การรับประกันอัตราข้อผิดพลาดประเภทที่หนึ่งเป็นโมฆะ และอาจทำให้การยื่นขออนุมัติต่อหน่วยงานกำกับดูแลเป็นโมฆะ
  • การละเลยผลกระทบของการปรับเปลี่ยนต่อตัวประมาณค่า: ตัวประมาณค่าผลกระทบแบบไม่ระมัดระวัง (naive effect estimates) หลังจากการประมาณขนาดตัวอย่างใหม่หรือการหยุดก่อนกำหนดจะมีความเอนเอียง ต้องใช้ตัวประมาณค่าที่ปรับแก้แล้วหรือช่วงความเชื่อมั่นแบบมีเงื่อนไข
  • การวิเคราะห์ระหว่างช่วงเวลาที่มีกำลังการทดลองไม่เพียงพอ: การกำหนดเวลาการตรวจสอบระหว่างช่วงเวลาเร็วเกินไป ก่อนที่จะมีเหตุการณ์หรือข้อมูลสะสมเพียงพอ จะให้ค่าประมาณกำลังการทดลองแบบมีเงื่อนไขที่ไม่น่าเชื่อถือ และอาจกระตุ้นให้เกิดการปรับเปลี่ยนที่ไม่เหมาะสม
  • การละเลยการควบคุมอคติจากการดำเนินงาน: หากสรุปข้อมูลระหว่างช่วงเวลาที่ไม่ปิดบังรั่วไหลไปยังทีมวิจัยนอก DMC ความสมบูรณ์ของการเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมจะถูกบั่นทอน
  • การสมมติว่าเงื่อนไขควบคุมคงที่: ในการทดลองระยะยาว กลุ่มควบคุมยามาตรฐานอาจเปลี่ยนแปลงได้ ความล้มเหลวในการพิจารณาเรื่องนี้จะบั่นทอนความสามารถในการเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มการรักษาและกลุ่มควบคุมเมื่อเวลาผ่านไป

คำถามที่พบบ่อย

การออกแบบการทดลองแบบกลุ่มควบคุมแบบปรับได้แตกต่างจากการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมมาตรฐาน (standard randomized controlled trial - RCT) อย่างไร

ทั้งสองแบบใช้การสุ่มและการมีกลุ่มควบคุมที่ดำเนินการไปพร้อมกัน ความแตกต่างคือ RCT มาตรฐานมีระเบียบวิธีวิจัยที่คงที่โดยไม่มีการปรับเปลี่ยนระหว่างการทดลองที่วางแผนไว้ ในขณะที่แบบปรับได้จะกำหนดกฎไว้ล่วงหน้าซึ่งอนุญาตให้มีการเปลี่ยนแปลงการออกแบบ เช่น การเพิ่มขนาดตัวอย่างหรือการหยุดก่อนกำหนด เพื่อตอบสนองต่อข้อมูลระหว่างช่วงเวลา โดยไม่ละทิ้งกลุ่มควบคุมหรือทำให้การทดสอบทางสถิติไม่ถูกต้อง

การปรับเปลี่ยนการทดลองจะเพิ่มอัตราการเกิดผลบวกลวงหรือไม่

เฉพาะในกรณีที่การปรับเปลี่ยนไม่ได้ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า หรือใช้กรอบการทำงานทางสถิติที่ไม่ถูกต้อง วิธีการต่างๆ เช่น ฟังก์ชันการใช้ค่า alpha (alpha-spending functions) (เช่น Lan-DeMets) การทดสอบค่า p-value แบบผสม (Bauer-Kohne) และแนวทางกำลังการทดลองแบบมีเงื่อนไข (conditional error approaches) ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อรักษาอัตราข้อผิดพลาดประเภทที่หนึ่งโดยรวมในระดับที่วางแผนไว้ แม้จะมีการปรับเปลี่ยนระหว่างช่วงเวลาก็ตาม

ฉันสามารถเพิ่มหรือเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขควบคุมหลังจากเริ่มการศึกษาได้หรือไม่

ไม่ได้ การเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขควบคุมระหว่างการทดลองจะละเมิดข้อกำหนดการกำหนดไว้ล่วงหน้า และทำให้การเปรียบเทียบระหว่างการรักษาและกลุ่มควบคุมไม่สามารถตีความได้ เนื่องจากผู้เข้าร่วมที่ถูกสุ่มก่อนและหลังการเปลี่ยนแปลงจะไม่อยู่ในฐานที่เทียบเคียงกันได้ กลุ่มควบคุมจะต้องคงที่ตลอดการทดลอง

บทบาทของคณะกรรมการติดตามข้อมูล (DMC) คืออะไร

DMC เป็นกลุ่มอิสระที่ตรวจสอบข้อมูลระหว่างช่วงเวลาที่ไม่ปิดบัง ตรวจสอบว่ากฎการหยุดหรือการปรับเปลี่ยนที่กำหนดไว้ล่วงหน้าได้ถูกกระตุ้นหรือไม่ และให้คำแนะนำว่าจะดำเนินการต่อไป ปรับเปลี่ยน หรือหยุดการทดลองหรือไม่ การแยกกระบวนการนี้ออกจากทีมวิจัย DMC จะช่วยป้องกันอคติจากการดำเนินงาน ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่ความรู้เกี่ยวกับผลลัพธ์ระหว่างช่วงเวลาจะส่งผลต่อการรับสมัคร การวัดผล หรือการดำเนินการ

การออกแบบนี้ได้รับการยอมรับจากหน่วยงานกำกับดูแลเช่น FDA หรือไม่

ใช่ ภายใต้เงื่อนไขบางประการ FDA ของสหรัฐอเมริกาได้เผยแพร่แนวทางร่างเกี่ยวกับการออกแบบแบบปรับได้ในปี 2010 และแนวทางฉบับสมบูรณ์ในปี 2019 ซึ่งรับรองการออกแบบแบบปรับที่ควบคุมอย่างดีด้วยกลุ่มควบคุมที่ดำเนินการไปพร้อมกัน เมื่อกฎการปรับเปลี่ยนถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า จำลอง และบันทึกไว้ในระเบียบวิธีวิจัยของศึกษาอย่างครบถ้วน EMA ได้ออกแนวทางที่คล้ายคลึงกัน ขอแนะนำอย่างยิ่งให้มีการปรึกษาหารือกับหน่วยงานกำกับดูแลตั้งแต่เนิ่นๆ ในระหว่างการพัฒนาระเบียบวิธีวิจัย

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Chow, S.-C., & Chang, M. (2008). Adaptive Design Methods in Clinical Trials. Chapman and Hall/CRC.

    ISBN: 978-1584886760
    คัดลอกแล้ว
  2. Bauer, P., & Kohne, K. (1994). Evaluation of experiments with adaptive interim analyses. Biometrics, 50(4), 1029–1041.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว