Skip to content
กลับไปยังผลการค้นหา

การติดตามรังสีเสียง

ผู้เสนอ
James Allen, David Berkley
ปี
1979
ประเภท
Computational room acoustics method
กลุ่มวิธี
Geometric simulation

ข้อความนี้เป็นการแปลด้วยเครื่องและยังไม่ได้รับการตรวจทาน อ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ขนาดตัวอักษร

ใช้ทำอะไร?

การติดตามรังสีเสียง (Acoustic ray tracing) เป็นเทคนิคการคำนวณเพื่อทำนายการแพร่กระจายของเสียงในห้อง โดยถือว่าพลังงานเสียงเป็นรังสีที่สะท้อนแบบกระจก (specularly) กับพื้นผิว การติดตามรังสีซึ่งถูกทำให้เป็นรูปธรรมโดย Allen และ Berkley ในปี 1979 ผ่านวิธีการต้นกำเนิดภาพ (image source method) เป็นหนึ่งในวิธีที่มีประสิทธิภาพในการคำนวณมากที่สุดสำหรับการจำลองเสียงในห้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการสะท้อนในช่วงต้นและช่วงกลาง (early and mid-reflections) วิธีนี้ถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลายในวิศวกรรมเสียง สถาปัตยกรรมอะคูสติก และเสียงเชิงพื้นที่แบบโต้ตอบสำหรับสภาพแวดล้อมเสมือนจริง

แนวคิดเบื้องหลังวิธีการ

ลองนึกภาพการติดตามเส้นทางที่รังสีแสงเดินทางเมื่อมันสะท้อนไปมาในห้องที่มีกระจก การติดตามรังสีเสียงทำงานคล้ายกัน: เสียงเดินทางเป็นเส้นตรงจนกว่าจะกระทบพื้นผิวซึ่งมันจะสะท้อนออกไป โดยการคำนวณเส้นทางการสะท้อนทั้งหมดจากแหล่งกำเนิดไปยังตัวรับ คุณสามารถกำหนดได้ว่าการสะท้อนใดมาถึงเมื่อใดและดังเท่าใด รังสีในช่วงต้นให้ข้อมูลเกี่ยวกับรูปทรงเรขาคณิตของห้องและการสะท้อนครั้งแรก รังสีที่มาถึงภายหลังจะรวมกันกลายเป็นเสียงก้องแบบกระจาย (diffuse reverberation) วิธีนี้รวดเร็วเพราะติดตามเฉพาะเส้นทางรังสี ไม่ใช่สนามเสียงทั้งหมด

ประวัติศาสตร์

Allen และ Berkley ทำให้วิธีการต้นกำเนิดภาพเป็นรูปธรรมในปี 1979 ซึ่งใช้อิมเมจของแหล่งกำเนิดเสียงเพื่อคำนวณการสะท้อนช่วงต้นในห้องสี่เหลี่ยม Vorlaender ได้ขยายวิธีการนี้ไปยังรูปทรงเรขาคณิตทั่วไปโดยใช้การติดตามรังสีในปี 1989 การใช้งานในปัจจุบันใช้การเร่งด้วย GPU, อัลกอริทึมการติดตามรังสีความเร็วสูง (การแบ่งส่วนเชิงพื้นที่แบบไบนารี, ออคทรี) และวิธีการแบบผสมที่รวมวิธีการเชิงเรขาคณิตและสถิติเข้าด้วยกัน ชุดซอฟต์แวร์ (CATT-Acoustic, EASE, Auralization, Odeon) รวมการติดตามรังสีเข้ากับเสียงก้องแบบกระจายและการแสดงภาพขั้นสูง

ควรใช้เมื่อใด

ใช้การติดตามรังสีสำหรับการทำนายการสะท้อนช่วงต้นและช่วงกลางในห้องที่มีความซับซ้อนปานกลาง, การใช้งานเสียงเชิงพื้นที่แบบโต้ตอบ, และการทำซ้ำการออกแบบทางอะคูสติกอย่างรวดเร็ว การติดตามรังสีมีความโดดเด่นในการทำนายการสะท้อนช่วงต้น (0–80 ms) ซึ่งมีอิทธิพลต่อการรับรู้เชิงพื้นที่ สำหรับเสียงก้องช่วงท้าย (>100 ms) หรือสนามที่กระจายตัวสูง ให้รวมการติดตามรังสีกับแบบจำลองทางสถิติ หลีกเลี่ยงการติดตามรังสีสำหรับรูปทรงที่มีการเลี้ยวเบนสูง (ความยาวคลื่นเทียบเท่ากับลักษณะ) ซึ่งวิธีการที่ใช้คลื่น (BEM, FEM) มีความแม่นยำกว่า

ข้อจำกัดและข้อควรพิจารณา

  • สมมติฐานทัศนศาสตร์เชิงเรขาคณิต (ขีดจำกัดความถี่สูง); ไม่แม่นยำสำหรับความถี่ต่ำที่การเลี้ยวเบนมีความสำคัญเมื่อเทียบกับความยาวคลื่น
  • สมมติฐานการสะท้อนแบบกระจกใช้ไม่ได้กับพื้นผิวขรุขระและรูปทรงโค้ง; การสะท้อนแบบกระจายต้องการการจัดการทางสถิติอย่างชัดเจน
  • มีค่าใช้จ่ายในการคำนวณสูงสำหรับการสะท้อนช่วงท้ายมาก (ลำดับ >10–15) เนื่องจากการเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณของจำนวนรังสี; เสียงก้องช่วงท้ายต้องประมาณการทางสถิติ
  • เกิดการเหลื่อม (aliasing) และการเบลอเชิงเวลา (temporal smearing) หากลำดับการสะท้อนถูกตัด; ต้องสมดุลต้นทุนการคำนวณกับความละเอียดเชิงเวลาที่ต้องการ
  • ยากต่อการจำลองการเลี้ยวเบนที่ขอบ, การเชื่อมต่อระหว่างห้อง, และผลกระทบที่ไม่เป็นเชิงเส้น (การดูดกลืนอากาศแบบไม่เป็นเชิงเส้น, การก่อตัวของคลื่นกระแทก); ต้องการส่วนขยายที่นอกเหนือจากการติดตามรังสีพื้นฐาน

เงื่อนไขจากแหล่งที่มาไม่สามารถใช้แทนการทบทวนทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นอิสระหรือการตรวจสอบโดยเอนจินวิเคราะห์ได้

จุดแข็ง

  • มีประสิทธิภาพในการคำนวณเมื่อเทียบกับวิธีการที่ใช้คลื่น; ปรับขนาดได้ดีกับขนาดห้องและสามารถจัดการกับรูปทรงที่ซับซ้อนที่มีองค์ประกอบพื้นผิวหลายล้านชิ้น
  • ให้เส้นทางรังสีที่เข้าใจง่ายและการแสดงภาพการสะท้อน (reflectogram); เข้าใจและแก้ไขพฤติกรรมทางอะคูสติกได้ง่าย
  • จับภาพการสะท้อนช่วงต้นและการรับรู้เชิงพื้นที่ได้อย่างแม่นยำ; การสะท้อนช่วงต้นเป็นตัวขับเคลื่อนการรับรู้ทางอะคูสติกของห้องโดยมนุษย์
  • รวมแหล่งกำเนิดเสียงและตัวรับที่มีทิศทางได้อย่างเป็นธรรมชาติผ่านการทดสอบการตัดกันของรังสี; รองรับรูปแบบเสียงตามทิศทางและไมโครโฟน
  • สามารถรวมกับแบบจำลองเสียงก้องแบบกระจายทางสถิติได้อย่างง่ายดายสำหรับการจำแนกสนามท้ายที่สมบูรณ์; วิธีการแบบผสมครอบคลุมช่วงเวลาทั้งหมด

การประยุกต์ใช้

  • การออกแบบห้องโถงคอนเสิร์ตและหอประชุม: จำลองอะคูสติกในระหว่างขั้นตอนการออกแบบ, ปรับปรุงการครอบคลุมที่นั่งและรูปแบบการสะท้อนช่วงต้น, ตรวจสอบการตัดสินใจทางสถาปัตยกรรม
  • การออกแบบห้องบันทึกเสียง: ทำนายโหมดของห้อง, การสะท้อนช่วงต้น, และคลื่นนิ่ง; นำทางการวางตำแหน่งการบำบัดทางอะคูสติกสำหรับสภาพแวดล้อมการตรวจสอบที่เป็นกลาง
  • การปรับปรุงและลดเสียงก้องของการพูด: ประมาณการตอบสนองต่อแรงกระตุ้นของห้องผ่านการติดตามรังสีเพื่อฝึกอัลกอริทึมการลดเสียงก้องแบบไม่ระบุทิศทาง (blind dereverberation) เพื่อปรับปรุงความชัดเจนของการพูด
  • ความเป็นจริงเสมือนและเสียงแบบโต้ตอบ: การติดตามรังสีแบบเรียลไทม์ให้สัญญาณเสียงเชิงพื้นที่ที่รวดเร็วสำหรับ VR ที่สมจริง, เกม, และการติดตั้งแบบโต้ตอบ
  • การควบคุมและทำนายเสียงรบกวน: ทำนายระดับเสียงรบกวนในสำนักงานแบบเปิด, พื้นที่การผลิต, และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการขนส่ง; ออกแบบแผงกั้นและการบำบัดการดูดกลืนเสียง
  • เอกสารสถาปัตยกรรมและอะคูสติกทางกฎหมาย: สร้างเสียงจำลองอะคูสติกของห้องที่เสนอเพื่อการอนุมัติจากลูกค้า; ทำนายความชัดเจนของการพูดและความเป็นส่วนตัวในข้อพิพาททางกฎหมาย

วิธีการทำงาน

วิธีการทำงาน

1

กำหนดรูปทรงเรขาคณิตของห้อง (ขอบเขตหลายเหลี่ยม, พิกัดผนัง), คุณสมบัติของวัสดุ (สัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงตามความถี่), ตำแหน่งและทิศทางของแหล่งกำเนิดเสียง, ตำแหน่งตัวรับ และความถี่หรือแถบความถี่ที่สนใจ

2

สร้างแบบจำลองทางเรขาคณิตของห้อง; คำนวณความสัมพันธ์ในการมองเห็นระหว่างพื้นผิวและคู่แหล่งกำเนิด-ตัวรับ; เริ่มต้นฐานข้อมูลรังสีด้วยคุณสมบัติ (ความยาวเส้นทาง, ลำดับ, ลำดับการสะท้อน)

3

ปล่อยรังสีจากแหล่งกำเนิดในหลายทิศทางและติดตามเส้นทางของมันผ่านห้อง โดยคำนวณการสะท้อนที่จุดตัดกับพื้นผิว สำหรับการสะท้อนแต่ละครั้ง ให้ใช้การดูดกลืนของวัสดุและกฎการสะท้อนแบบกระจก (มุมตกกระทบ = มุมสะท้อน)

4

คำนวณการตอบสนองต่อแรงกระตุ้นทางเสียง (acoustic impulse response) โดยการรวบรวมรังสีทั้งหมดที่ไปถึงตัวรับ โดยเรียงลำดับตามเวลาที่มาถึง นำสัญญาณต้นกำเนิดมาสังวัตนาการ (convolve) กับการตอบสนองต่อแรงกระตุ้นนี้เพื่อรับเสียงที่ได้รับ การสะท้อนช่วงท้ายสามารถจัดการได้ด้วยแบบจำลองเสียงก้องแบบกระจายทางสถิติ

5

สกัดพารามิเตอร์อะคูสติกของห้อง (เวลาเสียงก้อง RT60, ดัชนีความชัดเจน, เวลาการลดทอนช่วงต้น) จากการตอบสนองต่อแรงกระตุ้นที่จำลองขึ้น แสดงภาพเส้นทางการสะท้อน เส้นโค้งการลดทอนพลังงาน และสนามเสียงตามทิศทาง เพื่อตรวจสอบการออกแบบและนำทางการบำบัดทางอะคูสติก

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

  • การตัดลำดับการสะท้อนเร็วเกินไป; การรวมการสะท้อนไม่เพียงพอทำให้ประเมินเวลาเสียงก้องต่ำเกินไปและพลาดสัญญาณเชิงพื้นที่ช่วงท้ายที่สำคัญ
  • การใช้สัมประสิทธิ์การดูดกลืนเสียงที่สม่ำเสมอในทุกความถี่; วัสดุจริงแสดงการพึ่งพาความถี่อย่างมาก โดยเฉพาะที่ความถี่ต่ำ ใช้การดูดกลืนที่ขึ้นกับความถี่
  • การละเลยการสะท้อนแบบกระจาย; ผนังแข็งและพื้นผิวเรียบใกล้เคียงกับการสะท้อนแบบกระจก แต่พรมและผ้าจะกระจายแสงแบบกระจาย รวมองค์ประกอบแบบกระจายเพื่อผลลัพธ์ที่สมจริง
  • การพึ่งพาการติดตามรังสีมากเกินไปสำหรับการทำนายความถี่ต่ำ; ความยาวคลื่นมีขนาดเทียบเท่ากับมิติของห้องและการติดตามรังสีจะล้มเหลว ใช้ BEM หรือ FEM สำหรับพฤติกรรมความถี่ต่ำที่แม่นยำ
  • การละเลยทิศทางของแหล่งกำเนิดเสียงและตัวรับ; การสมมติแหล่งกำเนิดเสียงรอบทิศทางและไมโครโฟนแบบคาร์ดิออยด์ทำให้เกิดข้อผิดพลาด จำลองคุณสมบัติเชิงทิศทางที่แท้จริง

คำถามที่พบบ่อย

อะไรคือความแตกต่างระหว่างการติดตามรังสี (ray tracing) และวิธีการต้นกำเนิดภาพ (image source method)?

วิธีการต้นกำเนิดภาพเป็นกรณีพิเศษของการติดตามรังสีสำหรับห้องสี่เหลี่ยม: มันสร้างภาพสะท้อนทั้งหมด (การสะท้อนแบบกระจก) ในห้องที่มีขอบเขตเป็นระนาบได้อย่างแม่นยำ การติดตามรังสีเป็นเทคนิคการคำนวณที่ทั่วไปกว่าซึ่งใช้กับรูปทรงเรขาคณิตทั่วไปและใช้อัลกอริทึมการตัดกันของรังสีกับพื้นผิว ต้นกำเนิดภาพให้ผลลัพธ์ที่แม่นยำสำหรับห้องสี่เหลี่ยม; การติดตามรังสีให้ผลลัพธ์โดยประมาณสำหรับรูปทรงที่ซับซ้อน

ฉันควรจะรวมการสะท้อนกี่ครั้ง (ลำดับรังสี) ในการจำลองของฉัน?

รวมการสะท้อนให้เพียงพอเพื่อจับลักษณะทางอะคูสติกที่สนใจ การสะท้อนช่วงต้น (ลำดับ 1–5, ประมาณ 0–80 ms) มีอิทธิพลต่อการรับรู้เชิงพื้นที่และควรมีความแม่นยำ การสะท้อนช่วงกลาง (ลำดับ 6–15) มีส่วนช่วยในความชัดเจน; การสะท้อนช่วงท้าย (ลำดับ >15) สามารถจัดการได้ทางสถิติ ลำดับการสะท้อนที่สูงขึ้นเพิ่มการคำนวณ; สมดุลความแม่นยำกับต้นทุนการคำนวณตามข้อกำหนดของแอปพลิเคชัน

ฉันจะจัดการกับการสะท้อนแบบกระจาย (diffuse reflection) ในการติดตามรังสีได้อย่างไร?

การติดตามรังสีแบบบริสุทธิ์สมมติว่าเป็นการสะท้อนแบบกระจก; พื้นผิวแบบกระจายสามารถประมาณได้โดยการกระจายรังสีที่สะท้อนแบบสุ่มภายในกรวยรอบทิศทางของการสะท้อนแบบกระจก โดยมีน้ำหนักตามสัมประสิทธิ์การสะท้อนแบบกระจาย อีกทางเลือกหนึ่งคือการรวมรังสีเชิงเรขาคณิต (แบบกระจก) กับแบบจำลองแบบกระจายทางสถิติเพื่อหลีกเลี่ยงการเพิ่มจำนวนรังสีแบบทวีคูณ ข้อมูลการดูดกลืนของวัสดุมักรวมถึงสัมประสิทธิ์แบบกระจาย (0 = กระจกสมบูรณ์, 1 = กระจายสมบูรณ์)

เหตุใดการติดตามรังสีจึงไม่แม่นยำที่ความถี่ต่ำ?

การติดตามรังสีเสียงสมมติว่ามีความถี่สูงซึ่งความยาวคลื่นมีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับลักษณะของห้อง ที่ความถี่ต่ำ ความยาวคลื่นจะมีขนาดเทียบเท่ากับมิติของห้อง และการเลี้ยวเบนจะมีความสำคัญ รังสีไม่สามารถเดินทางเป็นเส้นตรงได้อีกต่อไป แต่เสียงจะโค้งรอบสิ่งกีดขวางและผ่านช่องว่าง ใช้ BEM หรือ FEM สำหรับการทำนายความถี่ต่ำที่แม่นยำ หรือขยายการติดตามรังสีด้วยอัลกอริทึมการเลี้ยวเบน

การติดตามรังสีสามารถจัดการกับอะคูสติกภายนอกอาคารได้หรือไม่?

ได้ แต่ต้องมีการปรับเปลี่ยน การติดตามรังสีภายนอกอาคารต้องคำนึงถึงการดูดกลืนของพื้นดิน, การดูดกลืนและการกระจายตัวของบรรยากาศ, การหักเหของลม, และการไล่ระดับอุณหภูมิที่ทำให้รังสีเสียงโค้งงอ การติดตามรังสีในห้องมาตรฐานสมมติว่ามีผนังแข็งล้อมรอบ; รูปแบบภายนอกอาคารรวมผลกระทบจากบรรยากาศและพื้นดิน ซอฟต์แวร์เฉพาะทาง (SoundPLAN, Predictor) รวมผลกระทบการแพร่กระจายภายนอกอาคารเหล่านี้เข้าไว้ด้วย

วิธีการที่เกี่ยวข้อง

แหล่งอ้างอิง

  1. Allen, J. B., & Berkley, D. A. (1979). Image method for efficiently simulating small-room acoustics. Journal of the Acoustical Society of America, 65(4), 943–950.

    เปิดเอกสารอ้างอิง DOI
    คัดลอกแล้ว
  2. Vorlaender, M. (1989). Simulation of room acoustics using the reciprocity theorem and ray tracing. Journal of the Acoustical Society of America, 86(1), 172–178.

    เปิดเอกสารอ้างอิงสิ่งพิมพ์
    คัดลอกแล้ว
  3. Kuttruff, H. (2009). Room Acoustics (5th ed.). Spon Press.

    ISBN: 978-0-415-48055-4
    คัดลอกแล้ว