Styl Vancouver: numerowane cytowanie i formatowanie bibliografii
- Autor metody
- International Committee of Medical Journal Editors (Vancouver Group, founded 1978)
- Rok
- 1978
- Typ
- Standard
- Rodzina
- citation-formatting
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Styl Vancouver jest standardowym formatem cytowania dla czasopism biomedycznych i klinicznych, ustanowionym przez Międzynarodowy Komitet Redaktorów Czasopism Medycznych (ICMJE) i szczegółowo opisanym w ich Zaleceniach dotyczących prowadzenia, raportowania, redagowania i publikowania prac naukowych w czasopismach medycznych.
W stylu Vancouver cytowania są numerowane sekwencyjnie w tekście (np. [1], [2], [3]) i powiązane z numerowaną listą bibliograficzną na końcu manuskryptu. Styl ten kładzie nacisk na zwięzłość i jest szeroko stosowany w medycynie, pielęgniarstwie i naukach przyrodniczych. W przeciwieństwie do systemów autor-data (APA), styl Vancouver umniejsza znaczenie nazwisk autorów w tekście, co pozwala na bardziej naturalny przepływ narracji.
Intuicja stojąca za metodą
Styl Vancouver wykorzystuje cytowania numerowane, które są mniej inwazyjne niż systemy autor-data; czytelnik może śledzić narrację bez zatrzymywania się, aby sprawdzić, kto coś powiedział. Takie podejście priorytetyzuje treść nad przypisaniem źródła w tekście, wspierając ciągłość czytania. Jednakże numerowana lista na końcu zapewnia pełne informacje o źródle do weryfikacji. Zwięzłość stylu Vancouver (autorzy i inni po sześciu autorach, skrócone tytuły czasopism) oszczędza miejsce w gęstej literaturze biomedycznej. System jest wspierany przez główne bazy danych czasopism medycznych (MEDLINE, PubMed Central) oraz przewodnik po cytowaniach Biblioteki Narodowej Medycyny Citing Medicine, co zapewnia spójność w literaturze klinicznej.
Historia
Styl Vancouver wyłonił się ze spotkania Międzynarodowego Komitetu Redaktorów Czasopism Medycznych (pierwotnie zwanego „Grupą Wrocławska”, ponieważ spotkanie odbyło się we Wrocławiu) w 1978 roku. Redaktorzy poszukiwali standardowego formatu, aby usprawnić zgłoszenia i zmniejszyć obciążenie czasopism związane z konwersją między stylami. System numerowany został zaadaptowany z wcześniejszych stylów literatury chemicznej i inżynieryjnej. W 1979 roku ICMJE opublikowało pierwsze Zalecenia, które były regularnie aktualizowane (ostatnia rewizja 2023). Citing Medicine Biblioteki Narodowej Medycyny (pierwsze wydanie jako „Zalecane formaty cytowań bibliograficznych”) służy jako autorytatywny przewodnik od 1991 roku. Styl Vancouver stał się de facto standardem dla literatury biomedycznej wraz z rozprzestrzenianiem się adopcji MEDLINE; dziś jest stylem preferowanym przez ponad 90% czasopism medycznych oraz wiele czasopism z dziedziny zdrowia publicznego i pielęgniarstwa.
Kiedy stosować
Używaj stylu Vancouver do oryginalnych badań, opisów przypadków i przeglądów w czasopismach biomedycznych i klinicznych. Większość czasopism medycznych indeksowanych w MEDLINE wyraźnie wymaga stylu Vancouver (JAMA, Lancet, New England Journal of Medicine, BMJ itp.). Czasopisma pielęgniarskie, stomatologiczne i zdrowia publicznego zazwyczaj również stosują styl Vancouver. Nie mieszaj stylu Vancouver z APA ani innymi stylami. Jeśli wytyczne docelowego czasopisma nie określają stylu, sprawdź, czy jest ono indeksowane w MEDLINE; jeśli tak, użyj stylu Vancouver. Niektóre czasopisma udostępniają szablon autora lub artykuł przykładowy, aby pokazać ich specyficzne warianty (np. czy uwzględniać PMID, gdzie umieścić nawiasy cytowań).
Ograniczenia i uwagi
- Utrata informacji o autorze w tekście: czytelnicy nie mogą od razu zobaczyć, kto przeprowadził badanie (patrz lista bibliograficzna); może to zmniejszyć zaufanie lub utrudnić ocenę wiedzy autora.
- Trudność w edycji: jeśli dodasz nowe cytowanie w środku, wszystkie kolejne numery się zmienią, co wymaga starannego ponumerowania w całym manuskrypcie.
- Zależność kolejności cytowań: cytowania muszą pojawiać się w kolejności pierwszego wystąpienia; nie można reorganizować tekstu bez aktualizacji numerów cytowań.
- Niejednoznaczność „autor i inni”: po sześciu autorach wszystkie nazwiska są ukryte; czytelnicy nie mogą odróżnić „Smith i inni” (różne prace Smitha z różnymi współautorami) bez konsultacji z listą bibliograficzną.
- Skróty czasopism: używanie niestandardowych skrótów lub błędne pisanie skróconych tytułów jest częstym błędem (np. pisanie „JAMA” zamiast „Jama”).
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Zwięzłość: styl Vancouver skraca tytuły czasopism i używa „i inni” po sześciu autorach, oszczędzając miejsce w gęstej literaturze biomedycznej.
- Minimalne zakłócenie tekstu: cytowania numerowane [1] są mniej inwazyjne niż cytowania autor-data (Smith, 2021), wspierając płynność narracji.
- Logika sekwencyjna: czytelnicy śledzą argumentację i mogą odwoływać się do numerowanej listy na końcu; przejrzysty łańcuch dowodowy.
- Wsparcie dla podejmowania decyzji klinicznych: odniesienia w tekście są zwięzłe, pozwalając klinicystom na szybkie czytanie i weryfikację źródeł w razie potrzeby.
- Standaryzacja: Zalecenia ICMJE są wykorzystywane globalnie przez setki czasopism medycznych, zapewniając spójność w literaturze klinicznej.
Zastosowania
- Pisanie artykułu badawczego klinicznego: używaj stylu Vancouver zgodnie z Zaleceniami ICMJE; sprawdź wytyczne czasopisma dotyczące wszelkich lokalnych wariantów (np. czy uwzględniać PMID).
- Publikowanie w czasopiśmie medycznym o wysokim wpływie: Lancet, JAMA, N Engl J Med i BMJ wymagają stylu Vancouver; nieprzestrzeganie go może skutkować odrzuceniem przez redakcję.
- Cytowanie zasobów elektronicznych i zbiorów danych: użyj przewodnika NLM Citing Medicine, aby uzyskać formaty dla baz danych online, rejestrów badań klinicznych i danych uzupełniających.
- Przygotowanie przeglądu systematycznego do publikacji: przeglądy Cochrane i inne przeglądy systematyczne w literaturze medycznej używają stylu Vancouver; zapoznaj się z szablonami stylu Cochrane, aby uzyskać dodatkowe wymagania.
Jak to działa
Jak to działa
Aby stosować styl Vancouver: (1) Cytowania w tekście: używaj numerów w nawiasach kwadratowych w kolejności pojawiania się. Wstaw numer cytowania bezpośrednio przed lub po odpowiednim tekście lub na końcu zdania. Na przykład: „Badanie[1] wykazało, że…” lub „Badania wykazały, że jest to ważne[1,2,3].”. Umieść cytowanie wewnątrz kropki w większości tekstów, na zewnątrz w niektórych (sprawdź wytyczne czasopisma). (2) Lista bibliograficzna: na końcu manuskryptu, numerowana w kolejności cytowania (nie alfabetycznie). Formatowanie różni się w zależności od typu źródła. Artykuł z czasopisma (do sześciu autorów): Autor1 A, Autor2 B, Autor3 C i inni. Tytuł artykułu. Tytuł Czasopisma. Rok;Tom(Numer):strony. PMID: XXXXX. Książka: Autor A, Autor B. Tytuł książki. Wydawnictwo; Rok. Rozdział w książce pod redakcją: Autor A. Tytuł rozdziału. W: Redaktor A, redaktor. Tytuł książki. Wydawnictwo; Rok. s. strony. Źródło online: Autor A. Tytuł strony internetowej. [Internet]. Wydawnictwo; Rok [cytowano Rok Miesiąc Dzień]. Dostępne pod: URL. (3) Skróty: tytuły czasopism są skracane zgodnie ze skrótami MEDLINE Biblioteki Narodowej Medycyny. Nazwiska autorów: wymień do sześciu autorów; dla siedmiu lub więcej autorów, wymień pierwszych sześciu, a następnie „i inni”. Podwójne odstępy na liście bibliograficznej; używaj wcięć wiszących.
Wysokiej jakości cytowania w stylu Vancouver spełniają następujące kryteria: (1) Dokładność: sekwencja numerów odpowiada cytowaniom w tekście; nazwiska autorów, tytuły czasopism (poprawnie skrócone), rok, tom i numery stron są poprawne. (2) Kompletność: wszystkie źródła cytowane w tekście znajdują się na liście bibliograficznej w odpowiedniej kolejności. (3) Skrót czasopisma: używaj oficjalnych skrótów NLM (np. JAMA, N Engl J Med, Lancet), a nie niestandardowych skrótów. (4) Format autora: sześciu lub mniej = wymień wszystkich; siedmiu lub więcej = wymień pierwszych sześciu „i inni”. (5) PMID (PubMed ID) włączony, gdy dostępny (opcjonalne, ale coraz częściej oczekiwane). (6) Spójność: wszystkie cytowania są formatowane identycznie; jeśli jedno cytowanie zawiera PMID, wszystkie powinny, jeśli są dostępne. (7) Nawiasy: numery cytowań w nawiasach kwadratowych bez spacji [1,2,3] lub [1], [2], [3] w zależności od stylu czasopisma. Sprawdź docelowe czasopismo pod kątem konwencji dotyczących spacji.
Recenzenci i redaktorzy weryfikują cytowania w stylu Vancouver, sprawdzając, czy (a) sekwencja numerów w tekście jest poprawna (brak pominiętych numerów, brak cytowań poza kolejnością), (b) każde numerowane odniesienie można znaleźć w PubMed lub bazie danych bibliotecznych, oraz (c) tytuły i autorzy odpowiadają opublikowanemu źródłu. Niepoprawnie ponumerowane lub brakujące odniesienia są częstymi prośbami o poprawki. Po publikacji numerowana lista bibliograficzna umożliwia łatwą weryfikację cytowań; czytelnicy mogą bezpośrednio wyszukać źródło [15] bez szukania „Smith i inni, 2021”. System ten wspiera integralność literatury medycznej, gdzie precyzyjne przypisanie jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjentów i praktyki opartej na dowodach.
Częste pułapki
- Nieprawidłowa kolejność cytowań: cytowania muszą być numerowane w kolejności, w jakiej pojawiają się w tekście; pominięte numery lub cytowania poza kolejnością dezorientują czytelników.
- Niespójne listy autorów: wymienienie sześciu autorów w jednym cytowaniu i siedmiu w innym (niespójne zastosowanie „i inni”), lub użycie pełnych nazwisk w jednym odniesieniu i tylko nazwisk w innym.
- Błędnie napisane lub niestandardowe skróty czasopism: „New England Journal of Medicine” powinno być „N Engl J Med”, a nie „NEJM” lub „New Eng J Med”.
- Brak PMID lub DOI, gdy są dostępne: współczesna praktyka obejmuje PMID dla artykułów indeksowanych w PubMed i DOI dla wszystkich źródeł z DOI.
- Błędy numeracji po rewizji: dodanie lub usunięcie cytowań bez ponumerowania wszystkich kolejnych cytowań w tekście i liście bibliograficznej.
- Cytowanie źródła wtórnego bez wskazania: jeśli przeczytałeś o Jonesie w artykule Smitha, cytuj jako „cytowane w Smith[1]”, a nie tak, jakbyś sam czytał Jonesa.
Najczęściej zadawane pytania
Kiedy powinienem umieścić nawias cytowania – przed czy po kropce?
Większość czasopism umieszcza cytowanie po kropce: „Leczenie było skuteczne[1].”. Jednak niektóre czasopisma preferują umieszczenie przed kropką: „Leczenie było skuteczne.[1]”. Sprawdź wytyczne docelowego czasopisma lub instrukcje dla autorów. Jeśli nie jest określone, umieszczenie po kropce jest obecnie bardziej powszechną konwencją.
Co jeśli istnieje wiele cytowań dla jednego stwierdzenia, na przykład [1], [2], [3]?
Użyj zakresu, jeśli cytowania są kolejne: [1-3]. Jeśli nie są kolejne, użyj przecinków: [1,3,5]. Przykład: „Wiele badań to potwierdza[1-3,7].”. Niektóre czasopisma preferują [1,2,3] bez przecinków; sprawdź wytyczne dla autorów.
Jak poprawnie skracać tytuły czasopism?
Użyj oficjalnego skrótu NLM z bazy danych MEDLINE. Wyszukaj czasopisma PubMed (https://www.ncbi.nlm.nih.gov/journals/); znajdź swoje czasopismo i skopiuj skrót dokładnie. Typowe przykłady: JAMA, N Engl J Med, Lancet, BMJ, Pediatrics. W razie wątpliwości sprawdź stronę internetową czasopisma lub niedawny artykuł w tym czasopiśmie.
Czy powinienem uwzględnić PMID lub DOI w liście bibliograficznej?
Uwzględnij oba, jeśli są dostępne. Format PMID: PMID: 12345678 (na końcu). Format DOI: https://doi.org/10.XXXX/XXXXX. Wiele nowoczesnych artykułów z czasopism ma oba; uwzględnienie ich ułatwia łatwą weryfikację elektroniczną i dostęp. Niektóre czasopisma nadal uważają je za opcjonalne, ale najlepszą praktyką jest ich uwzględnienie.
Ilu autorów powinienem wymienić?
Wymień wszystkich autorów do sześciu. Dla siedmiu lub więcej autorów, wymień pierwszych sześciu, a następnie „i inni”. Przykład: „Smith A, Jones B, Brown C, Lee D, Miller E, Davis F i inni”. Nie dodawaj „i” przed ostatnim autorem; używaj przecinków.
Czy mogę używać stylu Vancouver do prac w druku lub w recenzji?
Tak, ale format się różni. W druku (przyjęte, ale jeszcze nie opublikowane): Autor A, Autor B. Tytuł artykułu. Tytuł Czasopisma. [W druku]. W recenzji: nie cytuj nieopublikowanych manuskryptów ani prac w recenzji w formalnych publikacjach; jeśli jest to konieczne, cytuj jako: „Autor A. Nieopublikowany manuskrypt [Internet]. 2023.”. Podaj datę dostępu, jeśli jest znana.
Pokrewne metody
Źródła
International Committee of Medical Journal Editors (2023). Recommendations for the Conduct, Reporting, Editing, and Publication of Scholarly Work in Medical Journals. Retrieved from https://www.icmje.org/
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.National Library of Medicine (2023). Citing Medicine: The NLM Style Guide for Authors, Editors, and Publishers (3rd ed.). Retrieved from https://www.nlm.nih.gov/pubs/formats/recommendedformats.html
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.