Pochodzenie strontu
- Autor metody
- Jonathan Ericson
- Rok
- 1985
- Typ
- Isotopic sourcing technique
- Rodzina
- Geochemistry
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Analiza pochodzenia izotopów strontu wykorzystuje stosunki izotopów strontu-87 do strontu-86 w ludzkich szczątkach kostnych do określenia pochodzenia geograficznego oraz śledzenia mobilności i migracji ludzi.
Metoda ta, opracowana przez Jonathana Erica w latach 80. XX wieku, wykorzystuje fakt, że stosunki izotopów strontu w środowisku różnią się geograficznie w zależności od podłoża geologicznego. Kiedy jednostki spożywają żywność i wodę z określonego regionu, włączają charakterystyczny sygnał izotopowy strontu tego regionu do swoich kości i zębów, tworząc geochemiczny odcisk ich miejsca zamieszkania.
Intuicja stojąca za metodą
Skorupa ziemska zawiera radioaktywny rubid-87, który w czasie geologicznym rozpada się do strontu-87. Różne typy skał i ich wiek zgromadziły różne stosunki strontu-87 do strontu-86, tworząc geograficznie odrębne sygnatury izotopowe. Rośliny rosnące w glebie nad tymi skałami pobierają stront, a roślinożercy spożywający rośliny włączają tę sygnaturę izotopową. Kiedy ludzie jedzą rośliny lub mięso roślinożerców, wchłaniają lokalny stosunek izotopów strontu do swoich kości i zębów. Mierząc ten stosunek, archeolodzy mogą określić geologię regionu, w którym dana osoba dorastała. Porównanie stosunków strontu w szkielecie z lokalnymi danymi środowiskowymi ujawnia, kto był lokalnym mieszkańcem, a kto migrował do populacji.
Historia
Analiza pochodzenia izotopów strontu została zapoczątkowana przez Jonathana Erica w latach 80. XX wieku, bazując na wcześniejszych pracach z zakresu geochemii. Metoda zyskała na znaczeniu w archeologii europejskiej w latach 90. XX wieku dzięki zastosowaniom do migracji kultury pucharów dzwonowatych i innych prehistorycznych ruchów populacji. Randall White i T. Douglas Price rozszerzyli zastosowanie metody na badania mobilności ludzkiej w Europie paleolitycznej. Lata 2000. przyniosły udoskonalenie metod bazowych i integrację z innymi systemami izotopowymi (ołów, siarka). Obecnie analiza izotopów strontu jest standardowym narzędziem do badania prehistorycznych wzorców migracji i zamieszkania.
Kiedy stosować
Zastosować analizę izotopów strontu przy badaniu mobilności ludzkiej, wzorców migracji lub historii zamieszkania w populacjach archeologicznych. Najbardziej wartościowa w regionach o zróżnicowanych geologicznie obszarach (np. góry wulkaniczne kontra niziny przybrzeżne), które dają odrębne bazy izotopowe. Dobrze sprawdza się przy badaniu wzorców handlowych, wymiany małżeńskiej i ruchów populacji. Najlepiej stosować do dobrze zachowanych kości lub szkliwa zębów. Najbardziej wiarygodna, gdy analizuje się wiele osobników, co pozwala na ocenę wzorców na poziomie populacji.
Ograniczenia i uwagi
- Skuteczność zależy od wyraźnej zmienności geograficznej w bazowych stosunkach izotopów strontu; regiony o jednorodnej geologii dają nieinformacyjne wyniki
- Wymaga szczegółowych danych geologicznych i faunistycznych jako bazy do właściwej interpretacji; brak lokalnych danych referencyjnych ogranicza wnioski
- Nie jest w stanie odróżnić zamieszkania w różnych regionach o podobnych stosunkach izotopów strontu
- Nie dostarcza informacji o długości zamieszkania; jednostki mogły mieszkać w regionie przez lata lub dekady
- Ograniczona do próbek szkieletowych z dobrą konserwacją kolagenu (dla analizy opartej na kościach)
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Dostarcza bezpośrednich geochemicznych dowodów na miejsce zamieszkania w dzieciństwie i pochodzenie geograficzne
- Może identyfikować migrantów pierwszego pokolenia w porównaniu z osobnikami urodzonymi lokalnie w populacjach szkieletowych
- Szczególnie skuteczna w regionach heterogenicznych geologicznie z odrębnymi sygnaturami izotopowymi
- Dobrze sprawdza się przy badaniu wzorców małżeńskich i zasad zamieszkania po ślubie w społeczeństwach prehistorycznych
- Szkliwo zębów jest wysoce odporne na zmiany po-depozycyjne, dostarczając wiarygodnych informacji o miejscu zamieszkania w dzieciństwie
Zastosowania
- Rekonstrukcja wzorców małżeńskich i zasad zamieszkania poślubnego w społeczeństwach neolitu i epoki brązu poprzez analizę wzorców izotopów strontu u kobiet i mężczyzn
- Identyfikacja migrantów pierwszego pokolenia i badanie fal migracyjnych w prehistorycznej Europie i obu Amerykach
- Dokumentowanie dalekosiężnych sieci handlowych i wymiany poprzez analizę egzotycznych materiałów (np. bursztyn, muszle) w połączeniu z danymi o mobilności ludzkiej
- Badanie mobilności pasterskiej i wzorców transhumancji poprzez analizę zmienności izotopów strontu u hodowanych zwierząt i pasterzy
- Ocena stabilności zamieszkania i dynamiki podziałów i fuzji w populacjach łowiecko-zbierackich poprzez analizę izotopów kości i zębów
Jak to działa
Jak to działa
Pobrać próbki kości lub szkliwa zębów z archeologicznych szczątków kostnych o jasnym kontekście kulturowym i chronologicznym. Uwzględnić osobniki z wielu stanowisk lub miejsc pochówku, aby ocenić wzorce mobilności.
Usunąć zanieczyszczenia powierzchniowe z próbek kości i zębów. W miarę możliwości ekstrahować szkliwo zębów, ponieważ jest ono bardziej odporne na po-depozycyjne zmiany diagenetyczne niż kość. Rozpuścić próbki w kwasie i przygotować do analizy izotopowej.
Zmierz stosunki strontu-87/strontu-86 za pomocą spektrometrii mas z jonizacją termiczną (TIMS) lub spektrometrii mas z indukowanym sprzężeniem plazmowym z wieloma kolektorami (MC-ICP-MS). Uzyskać precyzyjne pomiary stosunków znormalizowane względem standardów międzynarodowych.
Ustanowić bazę stosunków izotopów strontu z próbek geologicznych i faunistycznych z badanego regionu i jego okolic. Stworzyć izoplety izotopowe (mapy pokazujące zmienność geograficzną stosunków izotopów strontu), aby scharakteryzować lokalny i regionalny krajobraz izotopowy.
Porównać indywidualne stosunki strontu w szkielecie z ustaloną bazą. Osobniki ze stosunkami zgodnymi z lokalną geologią są interpretowane jako miejscowi; te z nietypowymi stosunkami są potencjalnymi migrantami. Zintegrować z kontekstem archeologicznym (miejsce pochówku, wyposażenie grobowe), aby zrekonstruować wzorce mobilności i zamieszkania.
Częste pułapki
- Stosowanie opublikowanych baz izotopów strontu z odległych regionów bez weryfikacji lokalnej zmienności geologicznej
- Zakładanie, że wszyscy osobnicy z nietypowymi stosunkami izotopów są migrantami, ignorując możliwość podobnych wartości bazowych w różnych regionach
- Niezbieranie i nieanalizowanie próbek fauny z stanowiska i otaczającego regionu w celu ustalenia znaczących baz
- Uwzględnianie próbek kości bez potwierdzenia, że zmiany diagenetyczne nie wpłynęły na wartości izotopowe; szkliwo zębów jest bardziej wiarygodne
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego zmienność izotopów strontu występuje geograficznie?
Stront-87 powstaje w wyniku rozpadu radioaktywnego rubidu-87. Starsze formacje geologiczne zawierają więcej zgromadzonego strontu-87, więc starożytne skały mają wysokie stosunki Sr-87/Sr-86. Młodsze skały mają niskie stosunki. Zmienność geograficzna stosunków izotopów strontu odzwierciedla zatem zmienność w leżącej u podstaw geologii. Regiony bogate w granit, wyżyny metamorficzne i obszary wulkaniczne mają charakterystyczne stosunki. Ta zmienność geologiczna tworzy geograficzny krajobraz izotopowy, który ludzie włączają podczas spożywania lokalnej żywności.
Dlaczego szkliwo zębów jest preferowane nad kością do analizy izotopów strontu?
Szkliwo zębów tworzy się w dzieciństwie i jest wysoce odporne na zmiany chemiczne po uformowaniu (diageneza). Kość natomiast jest porowata i może ulegać po-depozycyjnej wymianie strontu ze środowiskiem pochówku, zmieniając swoją sygnaturę izotopową. Szkliwo zębów zatem bardziej wiarygodnie odzwierciedla stosunek izotopów strontu z miejsca zamieszkania dziecka. Kość dostarcza użytecznych danych w połączeniu z innymi wskaźnikami, ale szkliwo jest zdecydowanie preferowane do określenia pochodzenia z dzieciństwa.
Czy stosunki izotopów strontu mogą identyfikować konkretne pochodzenie geograficzne?
Nie z precyzją; izotopy strontu dostarczają ogólnych informacji geograficznych. Wiele regionów może mieć podobne stosunki bazowe, co ogranicza możliwość dokładnego określenia pochodzenia. Jednakże na obszarach o zróżnicowanej geologii z wyraźnymi kontrastami izotopowymi (np. równina przybrzeżna a góry granitowe), stosunki strontu mogą odróżnić zamieszkanie w różnych strefach. Połączenie z innymi systemami izotopowymi (ołów, siarka, tlen) może poprawić rozdzielczość geograficzną.
Jakie informacje dostarcza nietypowy stosunek izotopów strontu?
Nietypowy stosunek wskazuje, że dana osoba spędziła dzieciństwo w regionie o innej geologii niż lokalna baza. Nie określa jednak, skąd pochodzi. Dodatkowe informacje, takie jak style artefaktów, inne stosunki izotopowe (np. tlenu, ołowiu) lub archeologia kontekstowa, pomagają zawęzić możliwe pochodzenie. Podobnie, analiza wielu osobników z różnych stanowisk może ujawnić wzorce wymiany lub migracji.
Jak ważne jest bazowe badanie fauny dla interpretacji?
Bazowe badanie fauny jest kluczowe. Ustanawia ono oczekiwany zakres izotopów strontu dla mieszkańców danego obszaru. Roślinożercy i rośliny z lokalnego regionu stanowiska dostarczają wartości referencyjnych. Bez tej bazy nie można określić, czy stosunek izotopów strontu u danej osoby jest lokalny, czy nietypowy. Dobrze zaprojektowane badania obejmują analizę 10-20 próbek fauny ze stanowiska i otaczającego regionu w celu scharakteryzowania lokalnej zmienności.
Pokrewne metody
Źródła
Ericson, J. E. (1985). Strontium isotope characterization in the study of prehistoric migrations. Journal of Human Evolution, 14(5), 503-514.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Price, T. D., Grupe, G., & Schroter, P. (1994). Reconstruction of migration patterns in the Bell Beaker period by stable lead isotope analysis. Journal of Archaeological Science, 21(6), 697-708.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Bentley, R. A. (2006). Strontium isotopes from the earth to the archaeological skeleton: a review. Journal of Archaeological Method and Theory, 13(3), 135-187.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.