Projekt czterogrupowy Solomona — kontrola nadwrażliwości na pretest
- Autor metody
- Richard L. Solomon
- Rok
- 1949
- Typ
- True experimental design
- Rodzina
- Experimental design
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Projekt czterogrupowy Solomona stanowi rozszerzenie klasycznego projektu z grupą kontrolną i pretestem-posttestem, poprzez dodanie dwóch grup, które nie otrzymują pretestu, co pozwala badaczom wykryć, czy sam pretest wpływa na reakcje uczestników na interwencję.
Wprowadzony przez Richarda L. Solomona w 1949 roku, pozostaje złotym standardem w izolowaniu niezależnego efektu pretestu i uzyskiwaniu nieobciążonych oszacowań skuteczności interwencji.
Intuicja stojąca za metodą
Załóżmy, że testujesz nowy program uważności. Połowie uczestników przed rozpoczęciem programu podajesz kwestionariusz oceny poziomu stresu. Czy samo wypełnienie tego kwestionariusza może sprawić, że ludzie staną się bardziej świadomi siebie, a tym samym wykażą większą poprawę w ocenie końcowej — nawet bez programu? Projekt Solomona odpowiada na to pytanie bezpośrednio, przeprowadzając eksperyment jednocześnie w czterech grupach: dwie grupy otrzymują pretest, a dwie nie, a w każdej parze jedna grupa otrzymuje interwencję. Porównując wszystkie cztery średnie z oceny końcowej, można czysto oddzielić to, co zrobiła interwencja, od tego, co zrobił pretest.
Historia
Richard L. Solomon wprowadził projekt w artykule z 1949 roku w czasopiśmie Psychological Bulletin jako wyraźne rozszerzenie klasycznego projektu z grupą kontrolną i pretestem-posttestem w stylu Campbella, motywowane badaniami nad uczeniem się i zmianą postaw, gdzie zaobserwował, że testowanie bazowe zmieniało późniejsze reakcje uczestników. Donald Campbell i Julian Stanley skodyfikowali go wraz z innymi projektami eksperymentalnymi w swojej przełomowej monografii z 1963 roku, umacniając jego miejsce w kanonie metod badawczych. Pomimo swojej logicznej elegancji, projekt był rzadko stosowany w praktyce ze względu na wymagania dotyczące wielkości próby, jednak pozostaje podręcznikowym przykładem sposobu izolowania reaktywności pomiarowej w badaniach eksperymentalnych.
Kiedy stosować
Użyj projektu czterogrupowego Solomona, gdy podejrzewasz, że wypełnienie pretestu może zmienić sposób, w jaki uczestnicy reagują na interwencję — jest to częste w badaniach nad zmianą postaw, badaniach edukacyjnych, interwencjach dotyczących zachowań zdrowotnych i każdej dziedzinie, w której odpowiedzi na pytania bazowe mogą zwiększyć świadomość lub wstępnie ukierunkować odpowiedzi. Jest on najbardziej wartościowy, gdy nadwrażliwość jest teoretycznie prawdopodobna, a koszt podwojenia próby jest akceptowalny. Unikaj go, gdy budżet badawczy pozwala tylko na małą całkowitą próbę (każda z czterech grup musi być wystarczająco duża, aby samodzielnie wykryć efekty), gdy zjawisko zainteresowania jest odporne na reaktywność pomiarową, lub gdy dane z pretestu są niezbędne do śledzenia na poziomie indywidualnym — w tych przypadkach standardowy projekt pretest-posttest z ANCOVA jest bardziej praktyczny.
Ograniczenia i uwagi
- Wymaga około dwukrotnie większej próby niż standardowy projekt pretest-posttest, co czyni go kosztownym i wymagającym logistycznie.
- Analiza statystyczna jest złożona w porównaniu do prostych porównań pre-post; ANCOVA na podzbiorze z danymi z pretestu wymaga starannego postępowania z brakującymi kowariantami dla Grup 3 i 4.
- Nie kontroluje efektów historii ani dojrzewania poza tym, co zapewnia randomizacja; te zagrożenia dotyczą wszystkich czterech grup w równym stopniu.
- Rzadko stosowany w praktyce, ponieważ założenie o nadwrażliwości jest często niezweryfikowane, a nie teoretycznie uzasadnione, a koszt próby jest wysoki.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Unikalnie identyfikuje i kwantyfikuje efekt nadwrażliwości na pretest (testowanie), który prostsze projekty mylą z efektem interwencji.
- Produkuje najbardziej wewnętrznie trafne oszacowanie skuteczności interwencji poprzez połączenie dowodów z grup z pretestem i bez pretestu.
- Umożliwia pełną dwuczynnikową analizę wariancji (ANOVA) 2 × 2, dając główne efekty interwencji i pretestu, a także ich interakcję.
- Losowy przydział do wszystkich czterech grup wspiera wnioskowanie przyczynowe zarówno dla efektów interwencji, jak i pretestu jednocześnie.
- Zapewnia wbudowaną replikację: efekt interwencji można oszacować dwukrotnie (z Grup 1 vs. 2 i z Grup 3 vs. 4), a oba oszacowania powinny się zbiegać, jeśli założenia projektu są spełnione.
Zastosowania
- Interwencje edukacyjne, w których test wiedzy przed kursem może sam w sobie spowodować uczenie się przed rozpoczęciem programu.
- Eksperymenty dotyczące zmiany postaw i perswazji, w których pre-pomiar uwrażliwia uczestników na przekaz.
- Programy dotyczące zachowań zdrowotnych (np. rzucanie palenia, zmiana diety), w których kwestionariusze bazowe zwiększają świadomość docelowego zachowania.
- Badania nad treningiem psychologicznym badające nabywanie umiejętności, gdzie efekty praktyki wynikające z pretestu są teoretycznie prawdopodobne.
- Badania nad treningiem i rozwojem organizacyjnym, gdzie wstępna ocena może ukierunkować pracowników na cele programu.
Jak to działa
Jak to działa
Uczestnicy są losowo przydzielani do czterech grup o mniej więcej równej wielkości: (1) pretest + interwencja + posttest, (2) pretest + kontrola + posttest, (3) brak pretestu + interwencja + posttest, oraz (4) brak pretestu + kontrola + posttest. Losowy przydział jest niezbędny; bez niego projekt traci swoją interpretację przyczynową.
Grupy 1 i 2 wypełniają miarę pretestową przed rozpoczęciem jakiejkolwiek interwencji. Grupy 3 i 4 nie otrzymują pretestu. Dane z pretestu dla Grup 1 i 2 służą zarówno jako kowariancja bazowa, jak i podstawa do oszacowania efektu nadwrażliwości na pretest.
Grupy 1 i 3 otrzymują interwencję eksperymentalną; Grupy 2 i 4 służą jako grupy kontrolne i nie otrzymują interwencji ani równoważnego warunku placebo. Wszystkie inne aspekty środowiska badawczego są utrzymywane na stałym poziomie we wszystkich czterech grupach.
Wszystkie cztery grupy wypełniają tę samą miarę wyniku w tym samym punkcie czasowym po okresie interwencji. Posttest jest identyczny we wszystkich grupach, tak aby wszelkie różnice średnich były przypisywane efektom interwencji i/lub pretestu, a nie różnicom w pomiarze.
Średnie z posttestu są porównywane we wszystkich czterech grupach przy użyciu dwuczynnikowej analizy wariancji (ANOVA) 2 × 2 (interwencja × pretest jako czynniki), lub równoważnie za pomocą analizy kowariancji (ANCOVA) z pretestem jako kowariantą dla Grup 1 i 2. Istotna interakcja Interwencja × Pretest wskazuje na nadwrażliwość. Główne efekty i efekty interakcji razem dają oszacowania czystego efektu interwencji wolne od zanieczyszczenia pretestem.
Częste pułapki
- Traktowanie czterech grup jako dwóch oddzielnych eksperymentów dwugrupowych, zamiast analizowania wszystkich średnich z posttestu łącznie — marnuje to moc i pomija efekt interakcji, który jest głównym wkładem projektu.
- Nieweryfikowanie, czy losowy przydział doprowadził do zrównoważonych grup; nawet przy randomizacji ważne jest sprawdzenie równoważności bazowej we wszystkich czterech grupach (dla dwóch grup z pretestem) i równoważności demograficznej dla wszystkich czterech.
- Uwzględnienie pretestu, który jest tak podobny do treści interwencji, że stanowi częściową interwencję, a nie tylko pomiar — zwiększa to pozorny efekt nadwrażliwości i zniekształca oszacowania.
- Niedostateczne zasilenie poszczególnych grup: ponieważ całkowita próba jest podzielona na cztery komórki, każda komórka musi być samodzielnie wystarczająco duża, aby przyczynić się do wykrycia efektów interakcji; mała liczba uczestników w komórce jest powszechnym i poważnym błędem.
Najczęściej zadawane pytania
Jak radzić sobie z brakującymi wynikami pretestu dla Grup 3 i 4 w analizie?
Zalecane podejście to dwuczynnikowa analiza wariancji (ANOVA) 2 × 2 na czterech średnich z posttestu, traktując warunek interwencji i obecność pretestu jako dwa czynniki. Wykorzystuje to wszystkie dane bez wymagania wyników pretestu dla wszystkich grup. Alternatywnie, dla Grup 1 i 2 można przeprowadzić ANCOVA z pretestem jako kowariantą i porównać skorygowany przez ANCOVA efekt interwencji z nieskorygowanym z Grup 3 i 4. Oba oszacowania powinny być zbliżone, jeśli nadwrażliwość nie występuje.
Jak duża musi być każda grupa?
Każda z czterech komórek powinna mieć moc do wykrycia oczekiwanego rozmiaru efektu dla kluczowego porównania. Ponieważ interakcja (Interwencja × Pretest) jest zazwyczaj testem o największym zainteresowaniu, a efekty interakcji wymagają większych prób niż główne efekty, należy zaplanować co najmniej 30–50 uczestników na komórkę w większości kontekstów nauk społecznych lub użyć analizy mocy a priori z oczekiwanym rozmiarem efektu i mocą 0,80.
Co jeśli termin interakcji nie jest istotny?
Nieistotna interakcja Interwencja × Pretest jest użytecznym odkryciem: wskazuje, że pretest nie uwrażliwił uczestników, a prostszy projekt z grupą kontrolną i pretestem-posttestem byłby wystarczający. W takim przypadku połącz główny efekt interwencji we wszystkich warunkach pretestu dla swojego głównego wniosku.
Czy projekt Solomona jest kiedykolwiek stosowany w badaniach klinicznych?
Rzadko. Badania kliniczne zazwyczaj priorytetowo traktują zaślepienie i nie zawsze mogą etycznie lub praktycznie zrezygnować z ocen bazowych. Projekt jest częstszy w badaniach społecznych, edukacyjnych i psychologicznych, gdzie zagrożenie nadwrażliwości jest bardziej wyraźne, a zaniechanie pretestu nie budzi obaw etycznych.
Czym projekt Solomona różni się od eksperymentu czynnikowego 2 × 2?
Strukturalnie jest to eksperyment czynnikowy 2 × 2 (interwencja × pretest), ale czynnik 'pretest' nie jest manipulowaną zmienną interwencyjną — jest to cecha projektu, której obecność lub brak jest przypisywany w celu kontrolowania zakłócenia. Projekt Solomona jest zatem lepiej rozumiany jako metoda oczyszczania wnioskowania przyczynowego o głównej interwencji niż jako badanie czynnikowe dwóch niezależnych czynników.
Pokrewne metody
Źródła
Solomon, R. L. (1949). An extension of control group design. Psychological Bulletin, 46(2), 137–150.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Campbell, D. T., & Stanley, J. C. (1963). Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research. Rand McNally.
ISBN: 978-0395307878Skopiowano.