RMI: Rivermead Mobility Index
- Autor metody
- Frank Collen, Derick Wade, and Rivermead Rehabilitation Centre
- Rok
- 1991
- Typ
- Clinician-observed performance test
- Rodzina
- Stroke and neurological mobility assessment
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Rivermead Mobility Index (RMI) to krótki, obserwowany przez klinicystę test sprawności podstawowych zdolności ruchowych, opracowany do oceny wyników rehabilitacji poudarowej i neurologicznej.
Opublikowany w 1991 roku przez Franka Collena i współpracowników z Rivermead Rehabilitation Centre (Oksford, Wielka Brytania), 15-punktowy indeks mierzy mobilność w łóżku, równowagę w pozycji siedzącej/stojącej, transfery oraz lokomocję. RMI jest szeroko stosowany na oddziałach udarowych i w placówkach rehabilitacyjnych do śledzenia powrotu do zdrowia funkcjonalnego i przewidywania wyników wypisu.
Intuicja stojąca za metodą
Ostry udar i nabyte uszkodzenie mózgu powodują deficyty ruchowe ograniczające niezależność w podstawowych zadaniach ruchowych. Wczesna zdolność do przemieszczania się z łóżka na krzesło, samodzielnego stania lub chodzenia przewiduje szybszy postęp rehabilitacji i wcześniejszy wypis do domu. RMI odzwierciedla hierarchiczny postęp w odzyskiwaniu mobilności poprzez prostą obserwację zdolności typu „tak/nie”: pacjenci, którzy nie mogą samodzielnie siedzieć, wymagają całkowitej pomocy; ci, którzy radzą sobie z transferami, mogą wrócić do domu ze wsparciem społecznym; ci, którzy pokonują schody, zbliżają się do pełnej niezależności. Wyniki RMI korelują z EDSS, nasileniem NIHSS i miarami wyników funkcjonalnych; proste punktowanie binarne (zdolny/niezdolny) eliminuje subiektywną ocenę oceniającego, nieodłączną dla skal stopniowanych.
Historia
Oryginalny Rivermead Motor Assessment (RMA) został opracowany w latach 80. przez Collena i Wade'a do szczegółowej oceny powrotu do zdrowia ruchowego po udarze, ale był czasochłonny (ponad 30 minut). W 1991 roku opublikowano skrócony Rivermead Mobility Index (Collen i in.) jako krótki, obserwowany przez klinicystę test sprawności, odpowiedni do rutynowego użytku na oddziałach rehabilitacyjnych. RMI zyskał szerokie zastosowanie na brytyjskich oddziałach udarowych w latach 90. i pozostał standardem w wielu europejskich i australijskich ośrodkach rehabilitacyjnych. Jednak jego przyjęcie w Ameryce Północnej było ograniczone z powodu preferencji dla NIHSS (nagłe przypadki) i Functional Independence Measure (wypis rehabilitacyjny). Współczesna praktyka coraz częściej integruje RMI z pomiarami chodu z czasem (10-metrowy test chodu, TUG) w celu kompleksowej oceny mobilności.
Kiedy stosować
Zalecany dla wszystkich pacjentów z ostrym udarem na oddziałach rehabilitacji stacjonarnej w pierwszym tygodniu po udarze (ocena wyjściowa) oraz przy wypisie lub w odstępach 4-tygodniowych podczas hospitalizacji. Przydatny w rehabilitacji po urazach mózgu, w chorobie Parkinsona z dysfunkcją chodu oraz po urazach rdzenia kręgowego. Seryjne śledzenie RMI (cotygodniowe) lepiej przewiduje długość pobytu i miejsce wypisu niż pojedynczy wynik przy przyjęciu. Nieodpowiedni dla pacjentów unieruchomionych w łóżku z ciężkimi zaburzeniami świadomości (NIHSS >30, GCS <8), niezdolnych do współpracy podczas testowania. Preferowany w ostrych udarach w porównaniu do EDSS (EDSS podkreśla przewlekłą niepełnosprawność; RMI podkreśla zadania funkcjonalne istotne dla planowania wypisu). Mniej czuły niż pomiary chodu z czasem (10-Meter Walk Test, Timed Up and Go) u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami.
Ograniczenia i uwagi
- Binarny format „tak/nie” nie ma wystarczającej szczegółowości; rozróżnia zdolnych od niezdolnych, ale nie kwantyfikuje wysiłku, poziomu pomocy ani obaw o bezpieczeństwo. Pacjent wykonujący transfery z minimalnym użyciem ręki terapeuty otrzymuje 1 punkt (tak samo jak niezależny); pacjent niezdolny do utrzymania równowagi stojącej samodzielnie otrzymuje 0 punktów (tak samo jak unieruchomiony w łóżku).
- Nie ocenia szybkości, wytrzymałości ani jakości ruchu; pacjent może osiągnąć wszystkie elementy, ale z nadmiernym wydatkiem energetycznym, wzorcami kompensacyjnymi lub bólem, co nie jest odzwierciedlone w RMI.
- Brak rozróżnienia wymagań dotyczących urządzeń wspomagających; chodzenie z oburęcznymi poręczami równoległymi otrzymuje taki sam wynik (tak) jak chodzenie z laską, co jest takie samo jak chodzenie bez podparcia.
- Efekty sufitowe u młodszych/łagodnie upośledzonych pacjentów po udarze; RMI 15 osiągane przez większość, co ogranicza dyskryminację w grupie wysokofunkcjonującej. Pomiary czasowe (10-metrowy test chodu, TUG) są bardziej czułe w łagodnych zaburzeniach.
- Nie obejmuje funkcji kończyny górnej, zręczności rąk ani deficytów poznawczych/komunikacyjnych; udar wpływający na dominującą rękę lub język może wykazywać nienaruszony RMI pomimo znacznej niepełnosprawności.
- Wymaga odpowiedniego bezpiecznego środowiska (poręcze, przestrzeń do chodzenia), które nie zawsze jest dostępne w ostrej opiece; testowanie odroczone, co komplikuje śledzenie podłużne.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Krótki czas wykonania (10-15 minut) pasuje do napiętych harmonogramów oddziałów rehabilitacyjnych; nie wymaga specjalistycznego sprzętu ani szkolenia poza obserwacyjną oceną pielęgniarską.
- Binarna punktacja „tak/nie” eliminuje zmienność oceny przez oceniającego; niezawodność między oceniającymi jest doskonała (ICC 0.95+) nawet wśród nieprzeszkolonego personelu, jeśli protokół jest przestrzegany.
- Hierarchiczna struktura elementów jest zgodna z naturalnym postępem powrotu do zdrowia po udarze; wczesne elementy (toczenie się, siedzenie) poprzedzają późniejsze (schody, chodzenie na zewnątrz), umożliwiając przewidywanie ostatecznej trajektorii funkcjonalnej.
- Silnie koreluje z długością pobytu rehabilitacyjnego, miejscem wypisu (dom vs placówka) i 6-miesięcznym wynikiem funkcjonalnym (Barthel Index, Modified Rankin Scale).
- Ma zastosowanie w różnych środowiskach rehabilitacyjnych (ostre oddziały udarowe, rehabilitacja stacjonarna, społeczność); brak kosztów sprzętu.
- Prosty wynik całkowity (0-15) jest intuicyjny do komunikacji z pacjentami, rodzinami i zespołem interdyscyplinarnym.
Zastosowania
- Wczesna ocena przyjęcia do rehabilitacji poudarowej: wyjściowy RMI w ciągu 48-72 godzin po udarze przewiduje 90-dniowy wynik i miejsce wypisu (Spearman r=0.7-0.8 z zmodyfikowaną skalą Rankina); informuje o szacowanej długości pobytu i intensywności terapii.
- Monitorowanie postępów w rehabilitacji stacjonarnej: cotygodniowy RMI śledzi trajektorię powrotu do zdrowia funkcjonalnego; oczekiwany postęp 1-3 punkty tygodniowo po udarze; plateau sugeruje plateau w powrocie do zdrowia, identyfikuje pacjentów wymagających modyfikacji terapii lub leczenia wtórnych powikłań.
- Planowanie wypisu: RMI ≥11 przewiduje możliwość wypisu do domu; RMI <8 zazwyczaj wymaga placówki/opieki wspomaganej. Rodziny wykorzystują wynik RMI do zrozumienia gotowości do wypisu i potrzeb modyfikacji domu.
- Przewidywanie długości pobytu rehabilitacyjnego: RMI przy przyjęciu w połączeniu z wiekiem i nasileniem udaru (NIHSS) przewiduje długość pobytu rehabilitacyjnego; modele umożliwiają alokację zasobów i wczesne planowanie wypisu.
- Porównawcze badania skuteczności rehabilitacji: seryjne pomiary RMI w kohortach obserwacyjnych i pragmatycznych badaniach porównujących modele rehabilitacji (wczesny wypis ze wsparciem społecznym vs przedłużony pobyt stacjonarny); czułe na różnice w trajektorii funkcjonalnej.
- Ocena obciążenia opiekuna: RMI w połączeniu z wywiadem z opiekunem identyfikuje poziom zależności; RMI 4-7 wymaga znacznego zaangażowania czasowego rodziny, podczas gdy RMI 11-15 wymaga minimalnego nadzoru, informując o potrzebach wsparcia opiekuna i planowaniu odpoczynku.
Jak to działa
Jak to działa
W bezpiecznym środowisku klinicznym klinicysta obserwuje pacjenta wykonującego kolejno następujące 15 zadań. Mobilność w łóżku: (1) Przewracanie się z pleców na brzuch (obie strony); (2) Przenoszenie się z pozycji leżącej do siedzącej (dowolna strona). Siedzenie: (3) Siedzenie na brzegu łóżka bez podparcia przez ≥10 sekund; (4) Siedzenie na brzegu łóżka bez podparcia i wykonywanie ruchu sięgania do przodu; (5) Wstawanie z pozycji siedzącej z twardego krzesła bez podłokietników. Stanie: (6) Stanie bez podparcia przez ≥10 sekund; (7) Stanie bez podparcia i wykonywanie ruchu sięgania do przodu; (8) Stanie z zamkniętymi oczami przez ≥3 sekundy; (9) Stanie i obracanie się o 360° (ciągłe obroty); (10) Stanie i podnoszenie przedmiotu z podłogi. Transfery: (11) Przenoszenie się z łóżka na krzesło; (12) Przenoszenie się z krzesła na krzesło (różna wysokość). Lokomocja: (13) Chodzenie 10 metrów w pomieszczeniu z/bez pomocy; (14) Wchodzenie i schodzenie po schodach (co najmniej 3 stopnie); (15) Chodzenie na zewnątrz po nierównym terenie lub w ogrodzie. Klinicysta musi zapewnić bezpieczne środowisko (poręcze, nadzór), ale nie udziela fizycznej pomocy poza tą, której pacjent normalnie używa. Wynik „tak”, jeśli pacjent bezpiecznie wykonuje zadanie; wynik „nie”, jeśli nie jest w stanie lub jest to niebezpieczne do podjęcia próby.
Wzór
Observational assessment of patient mobility abilities conducted in clinical setting (hospital, rehabilitation center, or home). Clinician observes patient performing 15 mobility-related tasks: bed mobility (rolling supine to prone, lying to sitting), sitting balance, standing balance, transfers (sit-to-stand, chair-to-chair, bed-to-chair), walking (indoors with aid, stairs). Each task scored as yes/no (capable) based on observation. Administration 10-15 minutes including setup and observation.
Punktacja binarna (1 = tak, zdolny; 0 = nie, niezdolny) dla każdego z 15 elementów. Brak pośrednich stopni (częściowe punkty). Wynik całkowity = suma wszystkich elementów, zakres 0-15. Wyższy wynik wskazuje na większą niezależność. Poszczególne elementy mogą być raportowane oddzielnie w celu śledzenia konkretnych domen funkcjonalnych (mobilność w łóżku 1-2, równowaga siedząca 3-4, równowaga stojąca 6-9, transfery 11-12, lokomocja 13-15), ale RMI jest zazwyczaj raportowany jako pojedynczy wynik całkowity. Brakujące elementy (pacjent odmawia testu z powodu zmęczenia lub obaw o bezpieczeństwo) pozostawiają wynik niekompletny; algorytm punktacji nie imputuje brakujących danych.
Wzór
Each of 15 items scored 1 (yes, capable) or 0 (no, unable). Total RMI score = sum of items, range 0-15. Higher score indicates better mobility function. No weighting or subscale scoring; all items contribute equally to total.
Stratyfikacja RMI oparta na opublikowanej analizie charakterystyki operacyjnej odbiornika (ROC): RMI 0-3 wskazuje na całkowitą zależność od łóżka, niezdolność do siedzenia lub stania bez pomocy; ci pacjenci wymagają całodobowej opieki i zazwyczaj są wypisywani do placówki. RMI 4-7 sugeruje zależność od łóżka/krzesła z minimalną zdolnością do transferu; opieka szpitalna przedłużona, wypis zazwyczaj do placówki, chyba że istnieje znaczne wsparcie rodzinne. RMI 8-10 wskazuje na zdolność do transferu z umiarkowaną pomocą i pewną równowagę stojącą; widoczny postęp rehabilitacji, możliwy wypis do domu ze wsparciem społecznym. RMI 11-14 sugeruje niemal niezależną mobilność z niewielkimi trudnościami (być może problemy ze schodami lub chodzeniem na zewnątrz); oczekiwany wypis do domu z rehabilitacją ambulatoryjną. RMI 15 wskazuje na pełną niezależną mobilność bez obserwowalnego deficytu; pacjent gotowy do wypisu do społeczności z rutynową kontrolą.
Wzór
RMI score stratification: 0-3 = confined to bed, unable to sit independently; 4-7 = bed/chair dependent, minimal transfer ability; 8-10 = transfers possible with minimal/moderate assistance; 11-14 = mostly independent in mobility with minor difficulties; 15 = independent mobility without limitations. Baseline RMI and change over rehabilitation predict discharge destination (home vs facility) and length of stay in acute stroke/brain injury rehabilitation.
Częste pułapki
- Punktowanie zadania jako „tak”, gdy pacjent wymaga pomocy w gotowości lub wskazówek werbalnych; definicja RMI „zdolny” zakłada bezpieczeństwo bez interwencji terapeuty. Użyj szczegółowego protokołu, aby odróżnić wykonanie niezależne od wspomaganego.
- Przeprowadzanie RMI w niebezpiecznym środowisku (pacjent zagrożony upadkiem, brak poręczy) prowadzące do odmowy podjęcia próby elementów punktowanych jako „nie”; warunki testu muszą być spójne. Nie karaj pacjenta za odmowę z powodu środowiska.
- Brakujące elementy (pacjent odmawia wejścia na schody z powodu ograniczeń czasowych) pozostawione niekompletne; nie imputuj ani nie zakładaj niepowodzenia. Wyraźnie zgłoś brakujące elementy i odnotuj niekompletną ocenę.
- Porównywanie seryjnych wyników RMI bez kontrolowania czynników środowiskowych (inna lokalizacja testowania, z/bez ortezy, różne urządzenia wspomagające) wpływających na zmienność wydajności.
- Nadmierna interpretacja stabilnego wyniku RMI jako braku postępu w pierwszych 2 tygodniach po udarze, gdy powrót do zdrowia ruchowego jest szybki; codzienne zmiany RMI >0.5 punktu są częste; użyj trendu tygodniowego zamiast pojedynczej oceny.
- Używanie RMI jako miary wyniku w wysoce wyselekcjonowanych populacjach badawczych bez uwzględnienia efektów sufitowych; kohorta z łagodnym udarem wykaże minimalną zmianę RMI pomimo znaczącej poprawy klinicznej.
Najczęściej zadawane pytania
Czy RMI można punktować, jeśli pacjent odmawia podjęcia próby wykonania niektórych elementów?
Tak, klinicysta powinien udokumentować, które elementy zostały podjęte, a które odrzucone. Odmowa z powodu zmęczenia lub bólu jest częsta pod koniec oceny (pacjent może się zmęczyć po elementach 1-10). Punktuj wykonane elementy; nie zakładaj, że odmowa oznacza niezdolność (pacjent może osiągnąć element, jeśli odpocznie). Zgłoś całkowity RMI z ukończonych elementów z adnotacją o brakujących elementach. Jeśli ukończono mniej niż 10 elementów, wiarygodność jest zmniejszona; udokumentuj okoliczności i powtórz test, gdy pacjent będzie bardziej czujny.
Czym RMI różni się od Barthel Index?
RMI ocenia podstawową mobilność (siedzenie, stanie, transfer, chodzenie) poprzez bezpośrednią obserwację; Barthel Index ocenia czynności życia codziennego (toaleta, ubieranie się, jedzenie) poprzez raport pacjenta lub obserwację. RMI koncentruje się na zdolnościach fizycznych; Barthel Index obejmuje poznanie i samoopiekę. RMI ma zastosowanie w ostrym stanie; Barthel często używany jest przy wypisie. Korelują ze sobą (r=0.7-0.8), ale mierzą różne konstrukty. RMI jest preferowany do przewidywania wczesnego postępu rehabilitacji; Barthel jest preferowany do oceny wyników funkcjonalnych przy wypisie lub oceny w domu.
Czy RMI jest ważny dla postępujących chorób neurologicznych, takich jak choroba Parkinsona lub stwardnienie rozsiane?
RMI jest rzadziej stosowany w chorobach postępujących, ale może być stosowany. W chorobie Parkinsona RMI odzwierciedla spadek mobilności związany ze sztywnością/bradykinezją/niestabilnością postawy. W stwardnieniu rozsianym RMI odzwierciedla upośledzenie funkcjonalne wynikające z różnych fenotypów choroby (ruchowe, ataksyjne, poznawcze). Jednak EDSS (SM) i MDS-UPDRS (choroba Parkinsona) są bardziej czułe i szerzej stosowane w tych populacjach. RMI jest przydatny na oddziałach rehabilitacyjnych chorób postępujących do śledzenia zmian funkcjonalnych; mniej czuły niż skale specyficzne dla choroby.
Jaka jest różnica między RMI a Timed Up and Go (TUG)?
RMI to binarna lista kontrolna obserwacji (tak/nie zdolny do 15 zadań); TUG to pojedynczy test czasowy (wstanie z krzesła, przejście 3 metrów, obrót, powrót, siedzenie). Oba oceniają mobilność, ale RMI jest szerszy (mobilność w łóżku, równowaga siedząca, stanie, transfery, schody, na zewnątrz); TUG jest węższy (mobilność funkcjonalna w czasie rzeczywistym). RMI wymaga 10-15 minut; TUG wymaga 2-3 minut. RMI jest przydatny w rehabilitacji z złożonymi deficytami mobilności; TUG jest przydatny do przesiewowego badania ryzyka upadków u osób starszych mieszkających w społeczności. Są komplementarne; wiele placówek używa obu.
Jaki wynik RMI przewiduje samodzielny wypis do domu?
Literatura sugeruje, że RMI ≥11 jest związany z samodzielnym lub nadzorowanym wypisem do domu; RMI 8-10 wymaga pomocy w chodzeniu i transferach; RMI <8 zazwyczaj wymaga umieszczenia w placówce lub całodobowej opieki domowej. Jednak indywidualna zmienność jest znaczna: niektórzy pacjenci z RMI 9 osiągają wypis do domu ze wsparciem społecznym i pomocą rodziny; niektórzy pacjenci z RMI 13 nie mogą wrócić do domu z powodu barier architektonicznych. Używaj RMI jako przewodnika prognostycznego, a nie determinującego; integruj z dostępnością opiekuna, środowiskiem domowym i preferencjami pacjenta.
Pokrewne metody
Źródła
Collen, F. M., Wade, D. T., Robb, G. F., Bradshaw, C. M. (1991). The Rivermead Mobility Index: A further development of the Rivermead Motor Assessment. International Disability Studies, 13(2), 50-54.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.