Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Badanie kohortowe retrospektywne

Autor metody
Systematic use attributed to early 20th-century occupational epidemiology; formalized in modern epidemiological theory by Brian MacMahon and others
Rok
Mid-20th century (widely formalized 1950s–1970s)
Typ
Observational analytic study
Rodzina
Clinical / epidemiology

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Badanie kohortowe retrospektywne gromadzi grupę osób o wspólnym punkcie wyjścia i odtwarza ich historię ekspozycji oraz późniejsze wyniki wyłącznie na podstawie istniejących wcześniej dokumentacji.

Ponieważ dane zostały zebrane przed rozpoczęciem badania, projekt jest znacznie szybszy i tańszy niż kohorta prospektywna; jednak badacz musi pracować z tymi informacjami, które zostały zarejestrowane w danym czasie, zamiast zbierać pomiary celowo przygotowane do tego celu.

Intuicja stojąca za metodą

Proszę sobie wyobrazić fabrykę, która prowadziła szczegółową dokumentację zatrudnienia przez ostatnie 30 lat. Epidemiolog może dziś zidentyfikować wszystkich pracowników zatrudnionych w 1990 roku, sklasyfikować każdego jako narażonego lub nienarażonego na działanie substancji chemicznej na podstawie dokumentacji stanowiskowej, a następnie prześledzić każdego pracownika w rejestrach zgonów, aby sprawdzić, u kogo rozwinęła się choroba płuc. Całe „dalsze obserwowanie” miało miejsce w przeszłości — badacz po prostu odtwarza je z istniejących akt. Ta jakość podróży w czasie sprawia, że badania kohortowe retrospektywne są wyjątkowo wydajne w badaniu wyników o długich okresach utajenia, ale oznacza to również, że badacz nie może wrócić i zebrać danych o ekspozycjach, które nigdy nie zostały zmierzone.

Historia

Badania kohortowe śledzące wstecz przez historyczne zapisy były stosowane w badaniach nad zdrowiem zawodowym od początku XX wieku, szczególnie w celu badania śmiertelności wśród pracowników narażonych na chemikalia przemysłowe. Projekt uzyskał formalny status epidemiologiczny dzięki podręcznikom metodologicznym z połowy wieku, w tym wpływowej książce Briana Maca Mahona i Thomasa Pugha z 1970 roku „Epidemiology: Principles and Methods”. Kolejne wydania „Modern Epidemiology” Kennetha Rothmana (1986, 1998, 2008) stanowiły kanoniczne ramy odróżniające projekty kohortowe prospektywne od retrospektywnych. Gwałtowny wzrost liczby elektronicznych kart zdrowia i baz danych administracyjnych od lat 90. XX wieku sprawił, że badanie kohortowe retrospektywne stało się jednym z najczęściej prowadzonych projektów w farmakoepidemiologii i badaniach porównawczych skuteczności.

Kiedy stosować

Należy zastosować badanie kohortowe retrospektywne, gdy konieczne jest oszacowanie związku między ekspozycją a wynikiem, ale nie można czekać latami na dalszą obserwację, a także gdy istnieją już wysokiej jakości historyczne zapisy dotyczące ekspozycji i wyniku. Jest ono szczególnie odpowiednie dla epidemiologii zawodowej, farmakoepidemiologii i badań baz danych opieki zdrowotnej, gdzie rutynowo gromadzone są dane administracyjne lub rejestrowe. Należy go unikać, gdy badana ekspozycja nie była systematycznie rejestrowana w historycznych zapisach, gdy jakość zapisów jest niska lub nieznormalizowana między ośrodkami, gdy indywidualne czynniki zakłócające są w dużej mierze niemierzone w dostępnych danych, lub gdy wynik jest na tyle rzadki, że projekt z kontrolą przypadku byłby bardziej efektywny.

Ograniczenia i uwagi

  • Zależne całkowicie od jakości, kompletności i szczegółowości istniejących wcześniej zapisów — zmiennych, które nie zostały zarejestrowane historycznie, nie można wykorzystać.
  • Ocena ekspozycji jest zazwyczaj bardziej przybliżona niż w badaniach prospektywnych, co zwiększa ryzyko błędnej klasyfikacji i błędu w kierunku zera.
  • Niewymierzone czynniki zakłócające są trudniejsze do rozwiązania, gdy dane historyczne nie zostały zebrane do celów badawczych.
  • Błąd selekcji może wystąpić, jeśli przynależność do kohorty w dacie bazowej była pod wpływem wczesnych objawów wyniku (efekt zdrowego pracownika w środowisku pracy).
  • Utrata obserwacji jest trudna do oceny i może być zróżnicowana, jeśli osoby chore wcześniej opuściły system rejestracji.

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Znacznie szybsze i tańsze niż badanie kohortowe prospektywne, ponieważ dalsza obserwacja już się odbyła.
  • Idealne dla wyników o długich okresach utajenia — można badać dekady dalszej obserwacji bez czekania dekadami.
  • Umożliwia oszacowanie wskaźników zapadalności i ryzyka względnego — miar niedostępnych w projektach z kontrolą przypadku.
  • Często możliwe jest uzyskanie dużych wielkości próby poprzez powiązanie rutynowo gromadzonych baz danych administracyjnych lub rejestrowych.
  • Może jednocześnie oceniać wiele wyników z pojedynczej kohorty narażonej.

Zastosowania

  • Epidemiologia zawodowa: badanie ryzyka nowotworów lub chorób układu oddechowego u pracowników historycznie narażonych na azbest, krzemionkę lub rozpuszczalniki chemiczne przy użyciu dokumentacji zatrudnienia i śmiertelności.
  • Farmakoepidemiologia: szacowanie ryzyka sercowo-naczyniowego leku przy użyciu baz danych roszczeń ubezpieczeniowych łączących dane o receptach z wynikami hospitalizacji.
  • Badania jakości opieki zdrowotnej: porównywanie długoterminowych wyników (ponowna hospitalizacja, śmiertelność) między pacjentami, którzy otrzymali różne leczenia, na podstawie danych wypisów ze szpitala.
  • Choroby zakaźne: odtwarzanie wzorców transmisji i czynników ryzyka wybuchów epidemii przy użyciu danych o śledzeniu kontaktów i wyników laboratoryjnych.
  • Badania rejestrów nowotworów: powiązanie rejestrów nowotworów opartych na populacji z ankietami dotyczącymi stylu życia przeprowadzonymi lata wcześniej w celu zidentyfikowania czynników ryzyka dla określonych typów guzów.

Jak to działa

Jak to działa

1

Badacz definiuje populację źródłową i wybiera osoby, które były wolne od badanego wyniku w historycznej dacie bazowej — „czas zerowy” dalszej obserwacji. Kryteria włączenia i wyłączenia stosuje się do istniejących wcześniej dokumentacji, takich jak akta zatrudnienia, przyjęcia do szpitala lub wnioski ubezpieczeniowe. Zarówno grupy narażone, jak i nienarażone muszą pochodzić z tej samej populacji źródłowej, aby uniknąć błędu selekcji.

2

Status ekspozycji w dacie bazowej jest odtwarzany na podstawie historycznych zapisów: pomiary higieny pracy, dane z aptek, wyniki badań laboratoryjnych, karty medyczne lub dzienniki monitorowania środowiska. Jakość i kompletność klasyfikacji ekspozycji jest najważniejszym czynnikiem determinującym ważność badania; błędna klasyfikacja ekspozycji jest zazwyczaj niedyferencjalna (zniekształcając wyniki w kierunku zera), gdy zapisy nie były gromadzone z myślą o wyniku.

3

Wyniki, które wystąpiły w okresie dalszej obserwacji, są identyfikowane poprzez powiązanie danych z rejestrami zgonów, rejestrami nowotworów, bazami danych wypisów ze szpitali lub rejestrami patologicznymi. Metoda ustalania powinna być stosowana jednolicie do grup narażonych i nienarażonych. Błędna klasyfikacja wyników i utrata obserwacji muszą być kwantyfikowane i raportowane.

4

Ponieważ ekspozycja nie była losowo przydzielona, czynniki zakłócające muszą być kontrolowane analitycznie. Do korygowania zmiennych zarejestrowanych w danych historycznych stosuje się stratyfikację, regresję wielowymiarową (często Coxa), dopasowanie wyników skłonności lub ważenie odwrotnością prawdopodobieństwa. Niewymierzone czynniki zakłócające pochodzące z czynników nieujętych w zapisach pozostają resztkowym zagrożeniem.

5

Główną miarą związku jest ryzyko względne (wskaźnik ryzyka) lub wskaźnik częstości — zapadalność w grupie narażonej podzielona przez zapadalność w grupie nienarażonej. Gdy czasy dalszej obserwacji różnią się między osobami, preferowane są wskaźniki częstości zapadalności uzyskane z modeli Poissona lub Coxa. Analizę uzupełniają przedziały ufności i, tam gdzie to stosowne, oszacowania ryzyka przypisywalnego.

Wzór
RR = (a/(a+b)) / (c/(c+d))

Częste pułapki

  • Błąd nieśmiertelnego czasu — jeśli okres między wejściem do kohorty a klasyfikacją ekspozycji zostanie błędnie przypisany do dalszej obserwacji grupy narażonej, grupa narażona wydaje się fałszywie zdrowsza; czas osoby musi być przypisany do właściwego okresu ekspozycji.
  • Ignorowanie efektu zdrowego pracownika — pracownicy zatrudnieni wystarczająco długo, aby pojawić się w dokumentacji zawodowej, są zazwyczaj zdrowsi niż ogólna populacja, co sztucznie obniża oszacowania ryzyka, gdy ogólna populacja jest używana jako grupa nienarażona do porównania.
  • Traktowanie kategorii ekspozycji opartych na zapisach jako precyzyjnych, gdy odzwierciedlają one szerokie nazwy stanowisk lub zakresy dawek — należy raportować analizy wrażliwości z różnymi punktami odcięcia ekspozycji.
  • Niedostosowanie się do zmiennej w czasie ekspozycji — klasyfikowanie całej ekspozycji w dacie bazowej ignoruje zmiany intensywności ekspozycji w okresie dalszej obserwacji i może prowadzić do błędnych oszacowań.

Najczęściej zadawane pytania

Czym badanie kohortowe retrospektywne różni się od badania z kontrolą przypadku?

Oba projekty wykorzystują istniejące dane, ale różnią się logiką próbkowania. Badanie kohortowe retrospektywne rozpoczyna się od grupy narażonej i grupy nienarażonej i porównuje zapadalność na wynik między nimi; daje wskaźniki ryzyka i wskaźniki zapadalności. Badanie z kontrolą przypadku rozpoczyna się od przypadków z wynikiem i kontroli bez choroby i porównuje przeszłe rozpowszechnienie ekspozycji; daje ilorazy szans. Gdy wynik jest rzadki, projekt z kontrolą przypadku jest bardziej efektywny. Gdy interesuje wiele wyników lub gdy wynik nie jest rzadki, preferowane jest badanie kohortowe retrospektywne.

Kiedy badanie kohortowe retrospektywne jest lepsze niż kohortowe prospektywne?

Kohorta retrospektywna jest preferowana, gdy wynik ma długi okres utajenia (dekady), gdy czekanie na zgromadzenie zdarzeń jest niepraktyczne, lub gdy na pytanie badawcze trzeba odpowiedzieć szybko i istnieją już odpowiednie historyczne zapisy. Kohorta prospektywna jest preferowana, gdy pomiar ekspozycji musi być precyzyjny i znormalizowany, gdy istotne czynniki zakłócające nie znajdują się w istniejących zapisach, lub gdy pytanie badawcze wymaga próbek biologicznych pobranych prospektywnie.

Czym jest błąd nieśmiertelnego czasu i jak go uniknąć?

Błąd nieśmiertelnego czasu występuje, gdy czas osoby, w którym podmioty nie mogły doświadczyć wyniku — na przykład okres między wejściem do kohorty a otrzymaniem ekspozycji definiującej przynależność do grupy — jest błędnie przypisany do grupy narażonej. Powoduje to, że grupa narażona wygląda na sztucznie zdrowszą. Należy go unikać poprzez staranne dopasowanie początku kohorty, początku ekspozycji i początku dalszej obserwacji oraz poprzez stosowanie kodowania ekspozycji zmiennej w czasie w modelach przeżycia zamiast stałej klasyfikacji ekspozycji w dacie bazowej.

Jak należy postępować z brakującymi danymi o ekspozycji w historycznych zapisach?

Najpierw należy scharakteryzować zakres i prawdopodobny mechanizm brakujących danych (brak całkowicie losowy, brak losowy lub brak nie losowy). Jeśli brak danych jest ograniczony i prawdopodobnie losowy, dopuszczalna jest analiza kompletnych przypadków z analizą wrażliwości. W przypadku większej liczby brakujących danych preferowana jest wielokrotna imputacja, pod warunkiem dostępności zmiennych potrzebnych do przewidywania brakujących danych. Analizy najgorszego scenariusza pomagają określić granice niepewności. Należy unikać imputowania samej zmiennej ekspozycji za pomocą wyniku, ponieważ może to wprowadzić błąd.

Czy badanie kohortowe retrospektywne może ustalić przyczynowość?

Podobnie jak wszystkie projekty obserwacyjne, badanie kohortowe retrospektywne może wykazać związek i poprzedzanie czasowe ekspozycji przed wynikiem, ale nie może wykluczyć niewymierzonych czynników zakłócających bez dodatkowych dowodów. Twierdzenia o przyczynowości są wzmacniane przez zastosowanie kryteriów Bradforda Hilla (siła, spójność, specyficzność, zależność dawka-odpowiedź, prawdopodobieństwo biologiczne), przez przeprowadzenie analiz kontrolnych negatywnych i przez triangulację wyników z innymi projektami badawczymi, w tym z randomizowanymi badaniami, jeśli są dostępne.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Rothman, K. J., Greenland, S., & Lash, T. L. (2008). Modern Epidemiology (3rd ed.). Lippincott Williams & Wilkins.

    ISBN: 978-0781755641
    Skopiowano.
  2. Retrospective cohort study. Wikipedia.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.