Dziennik badawczy — Metoda dziennika badawczego
- Autor metody
- Robert G. Burgess (systematic methodological treatment)
- Rok
- 1981 (methodological codification); diary use in research dates to 19th-century anthropology
- Typ
- Qualitative data collection and reflexivity tool
- Rodzina
- Data collection
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Dziennik badawczy to systematyczny, opatrzony datami zapis prowadzony przez badacza przez cały okres badania w celu dokumentowania decyzji metodologicznych, pojawiających się obserwacji, analitycznych przemyśleń i refleksji nad pozycją badacza.
W przeciwieństwie do dziennika uczestnika, jest on tworzony przez badacza i służy jednocześnie jako źródło danych, ścieżka audytu i narzędzie refleksyjności.
Intuicja stojąca za metodą
Dziennik badawczy można traktować jako zapis „za kulisami” badania — miejsce, w którym badacz notuje, co wydarzyło się dziś w terenie, dlaczego podjęto inną decyzję, co może oznaczać zaskakujący moment wywiadu i jak własne założenia mogą wpływać na analizę. Tak jak naukowiec prowadzi zeszyt laboratoryjny, aby jego rozumowanie było możliwe do prześledzenia i powtórzenia, tak badacz jakościowy prowadzi dziennik badawczy, aby jego wybory interpretacyjne były widoczne i możliwe do uzasadnienia. Na przestrzeni tygodni lub miesięcy pojawiają się wzorce w myśleniu samego badacza, obok wzorców w danych.
Historia
Zapisy podobne do dziennika były prowadzone przez badaczy terenowych od najwcześniejszych dni antropologii i socjologii, ale Robert G. Burgess jako pierwszy przedstawił systematyczne ujęcie metodologiczne w swoim artykule z 1981 roku w Cambridge Journal of Education, opisując dziennik badawczy jako źródło danych i narzędzie refleksyjności. Ken Plummer w swojej książce Documents of Life (1983; wydanie poprawione 2001) umieścił dokumenty osobiste, w tym dzienniki, w szerszej tradycji interpretacyjnej. Wzrost znaczenia refleksyjności jako zagadnienia metodologicznego w latach 90. — zwłaszcza w badaniach feministycznych i konstruktywistycznych — podniósł rangę dziennika badawczego do standardowej rekomendacji w podręcznikach metodologii jakościowej.
Kiedy stosować
Dziennik badawczy jest odpowiedni w badaniach jakościowych i mieszanych, gdzie liczy się pozycja badacza, przejrzystość metodologiczna i refleksyjność — szczególnie w etnografii, teorii ugruntowanej, fenomenologii i badaniach aktywizujących. Jest szczególnie cenny w badaniach trwających tygodnie lub miesiące, gdzie myślenie analityczne ewoluuje, a decyzje muszą być możliwe do prześledzenia. Nie należy używać dziennika badawczego jako substytutu danych z dziennika uczestnika: są to odrębne narzędzia. Dodaje ograniczoną wartość w ściśle kontrolowanych projektach eksperymentalnych, gdzie interpretacja badacza jest minimalna. Należy unikać, jeśli badacz nie może zobowiązać się do konsekwentnych, terminowych wpisów — rzadki lub sporządzony po fakcie dziennik stanowi fałszywą ścieżkę audytu, a nie prawdziwą refleksyjność.
Ograniczenia i uwagi
- Jakość zależy całkowicie od zaangażowania badacza w dokonywanie regularnych, szczerych i refleksyjnych wpisów — nieregularne lub powierzchowne dzienniki zapewniają niewielką wartość metodologiczną.
- Dziennik reprezentuje tylko jedną perspektywę (badacza) i nie może zastąpić weryfikacji przez członków grupy ani debaty z rówieśnikami jako strategii wiarygodności.
- Analiza wpisów z dziennika obok danych pierwotnych zwiększa już i tak czasochłonny proces badawczy w badaniach jakościowych.
- W badaniach zespołowych utrzymanie spójnych praktyk prowadzenia dziennika przez wielu badaczy jest logistycznie trudne i rzadko osiągane.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Tworzy wyraźną, możliwą do datowania ścieżkę audytu decyzji metodologicznych i analitycznych, wzmacniając transferowalność i niezawodność.
- Wspiera prawdziwą refleksyjność poprzez eksternalizację założeń i reakcji emocjonalnych badacza w formie, która może być przeglądana i krytykowana.
- Funkcjonuje jako wtórne źródło danych, które może potwierdzać lub niuansować wyniki uzyskane z danych pierwotnych.
- Pomaga badaczom śledzić rozwój koncepcji podczas długich okresów badań terenowych, gdy sama pamięć byłaby niewiarygodna.
- Niski koszt i wykonalność w praktycznie każdym kontekście badań terenowych, w tym w miejscach odległych i o ograniczonych zasobach.
Zastosowania
- Dokumentowanie decyzji analitycznych i wyłaniających się interpretacji podczas rozszerzonych badań etnograficznych.
- Zapewnienie ścieżki audytu refleksyjności w badaniach zdrowotnych, gdzie tożsamość badacza i tło kliniczne mogą wpływać na reakcje uczestników.
- Rejestrowanie adaptacji metodologicznych w cyklach badań aktywizujących, gdzie projekt jest iteracyjnie modyfikowany.
- Wspieranie doktorantów w śledzeniu rozwoju koncepcji i informacji zwrotnej od promotora w ramach wieloletniego projektu.
- Wkład w badania mieszane jako zapis narracyjny sposobu integracji wątków ilościowych i jakościowych.
Jak to działa
Jak to działa
Przed rozpoczęciem zbierania danych badacz określa strukturę i zakres dziennika: czy będzie on obejmował tylko decyzje metodologiczne, czy również notatki analityczne i reakcje osobiste? Wybierany jest spójny format — data, kontekst, treść, refleksja — i ustalany jest harmonogram pisania wpisów. To wstępne planowanie zapobiega temu, by dziennik stał się niesystematyczny i bezużyteczny na etapie analizy.
Podczas badań terenowych badacz dokonuje współczesnych, opatrzonych datami wpisów po każdym istotnym wydarzeniu — wywiadzie, sesji obserwacyjnej, spotkaniu zespołu lub kluczowej decyzji analitycznej. Wpisy opisują, co się wydarzyło, jakie nieoczekiwane problemy się pojawiły, jakie dostosowania metodologiczne wprowadzono i jakie wstępne interpretacje sformułował badacz. Zwięzłość jest mniej ważna niż dokładność i terminowość.
W dedykowanych wpisach refleksyjnych badacz analizuje własne reakcje emocjonalne, założenia i uprzedzenia w interakcji z uczestnikami i danymi. Ta warstwa refleksyjna odróżnia dziennik badawczy od zwykłych notatek terenowych; ujawnia stanowisko interpretacyjne badacza i pozwala innym ocenić, jak to stanowisko mogło wpłynąć na wyniki.
W regularnych odstępach czasu — tygodniowo lub po każdej fazie badań terenowych — badacz ponownie czyta zgromadzone wpisy, aby zidentyfikować powtarzające się tematy, sprzeczności lub ewoluujące rozumienie. Ta iteracyjna rewizja łączy treść dziennika z wyłaniającą się analizą danych pierwotnych i może prowadzić do rewizji projektu badawczego lub ram analitycznych.
Na koniec badania dziennik jest traktowany jako wtórne źródło danych i poddawany analizie tematycznej lub narracyjnej obok danych pierwotnych. Może on potwierdzać wyniki, ujawniać milczące ruchy analityczne, stanowić metodologiczną ścieżkę audytu do oceny wiarygodności i przyczynić się do sekcji refleksyjności w końcowym raporcie.
Częste pułapki
- Pisanie wpisów retrospektywnie — wpisy do dziennika sporządzane dni lub tygodnie po wydarzeniu tracą bezpośredniość i dokładność, które czynią je cennymi jako ścieżka audytu; rejestrowanie współczesne jest niezbędne.
- Mylenie opisu z refleksją — dziennik, który tylko wymienia, co się wydarzyło, bez analizy, dlaczego badacz zareagował w określony sposób, nie spełnia funkcji refleksyjności; wpisy refleksyjne powinny kwestionować założenia, a nie tylko opisywać działania.
- Traktowanie dziennika jako prywatnego i nieużywanego — badacze czasami prowadzą dziennik, ale nigdy go nie czytają ponownie ani nie analizują; chyba że wpisy zasilają analizę i końcowy raport, wysiłek jest w dużej mierze zmarnowany.
- Mylenie dziennika badacza i dziennika uczestnika — są to odrębne narzędzia zbierające różne rodzaje danych; mieszanie ich celów lub traktowanie danych z dziennika uczestnika jako refleksyjności badacza podważa oba.
Najczęściej zadawane pytania
Jaka jest różnica między dziennikiem badawczym a notatkami terenowymi?
Notatki terenowe przede wszystkim rejestrują obserwacje dotyczące uczestników, miejsc i wydarzeń w kontekście badawczym — dotyczą one zewnętrznego świata, który jest badany. Dziennik badawczy przede wszystkim rejestruje decyzje metodologiczne badacza, przemyślenia analityczne i reakcje refleksyjne — dotyczy on własnego myślenia i pozycji badacza. W praktyce granica może się zacierać, a wielu badaczy prowadzi oba; ważne jest, aby treści refleksyjne, pisane w pierwszej osobie, były wyraźnie odróżnione od opisowych danych obserwacyjnych.
Czy dziennik badawczy liczy się jako dane, które muszę uwzględnić w raporcie?
Może tak, ale zależy to od Twojej roli w prowadzeniu dziennika. Jeśli dziennik był prowadzony wyłącznie jako metodologiczna ścieżka audytu, zazwyczaj pojawia się w sekcji metod jako dowód wiarygodności i refleksyjności. Jeśli wpisy z dziennika były aktywnie analizowane obok danych z wywiadów lub obserwacji, powinny być traktowane jako wtórne źródło danych i opisane w sekcji analizy danych. W obu przypadkach uznanie dziennika w rozdziale metodologicznym jest dobrą praktyką.
Jak często powinienem pisać w moim dzienniku badawczym?
Nie ma jednej zasady, ale wpisy powinny być dokonywane jak najszybciej po istotnych wydarzeniach — idealnie tego samego dnia. Podczas aktywnych faz badań terenowych (wywiady, obserwacje) może to oznaczać codzienne wpisy. Podczas spokojniejszych okresów analizy wystarczą wpisy po każdej ważniejszej sesji analitycznej. Regularność i terminowość są ważniejsze niż długość.
Czy dziennik badawczy można prowadzić cyfrowo?
Tak. Platformy cyfrowe — dedykowane aplikacje, bezpieczne pliki edytora tekstu lub funkcje notatek w oprogramowaniu do badań jakościowych (NVivo, ATLAS.ti) — są szeroko stosowane i oferują takie zalety, jak łatwe wyszukiwanie, datowanie i integracja z innymi danymi. Kluczowym wymogiem jest, aby wpisy pozostały bezpieczne (zwłaszcza jeśli opisują uczestników) i aby format cyfrowy nie stał się barierą dla pisania natychmiast po wydarzeniach terenowych.
Czy prowadzenie dziennika badawczego jest obowiązkowe w badaniach jakościowych?
Nie jest to formalny wymóg, ale jest silnie zalecane w standardach metodologicznych dotyczących wiarygodności jakościowej (kryteria niezawodności i potwierdzalności według Lincolna i Guba). Wiele czasopism i komisji etycznych oczekuje obecnie dowodów refleksyjności; konsekwentnie prowadzony dziennik badawczy jest jednym z najbardziej praktycznych sposobów jego zapewnienia.
Pokrewne metody
Źródła
Burgess, R. G. (1981). Keeping a research diary. Cambridge Journal of Education, 11(1), 75–83.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Plummer, K. (2001). Documents of Life 2: An Invitation to a Critical Humanism. Sage.
ISBN: 978-0761961703Skopiowano.