Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Analiza funkcji odbioru

Autor metody
Charles Langston
Rok
1979
Typ
Teleseismic body wave analysis for subsurface imaging
Rodzina
Seismic imaging and crustal structure

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Analiza funkcji odbioru (RF) to metoda sejsmiczna służąca do izolowania konwersji fal P na S na nieciągłościach skorupy ziemskiej i płaszcza górnego przy użyciu zapisów z odległych trzęsień ziemi (trzęsień ziemi telesejsmicznych).

Wprowadzona przez Langstona w 1979 r. analiza RF stanowi efektywny kosztowo sposób określania grubości skorupy, współczynnika Poissona i struktury płaszcza górnego bez potrzeby stosowania aktywnych źródeł sejsmicznych, co czyni ją podstawową techniką w badaniach skorupy i litosfery.

Intuicja stojąca za metodą

Odległe (telesejsmiczne) trzęsienia ziemi wysyłają fale P przez Ziemię. Kiedy fale P napotykają granice ośrodków o kontrastującej impedancji akustycznej (np. Moho, nieciągłości litosferyczne), konwertują na fale S. Funkcja odbioru izoluje ten skonwertowany sygnał poprzez dekonwolucję ruchu sejsmicznego składowej pionowej z ruchem składowej poziomej, usuwając wpływ źródła trzęsienia ziemi i ścieżki propagacji w Ziemi. Powstała funkcja odbioru objawia się jako seria maksimów i minimów odpowiadających interfejsom uporządkowanym według głębokości. Poprzez stosowanie funkcji odbioru z wielu trzęsień ziemi i wykorzystanie inwersji, odzyskiwany jest jednowymiarowy profil prędkości.

Historia

Wprowadzona przez Langstona w 1979 r. przy użyciu danych z Mount Rainier w celu określenia grubości skorupy, analiza RF pozostała głównie akademicka do lat 90. XX wieku. Rozmieszczenie krajowych sieci sejsmometrów szerokopasmowych (PASSCAL, GSN) umożliwiło systematyczne badania RF struktury kontynentalnej. Udoskonalenia algorytmów dekonwolucji (iteracyjne, w dziedzinie czasu, w dziedzinie częstotliwości) i metod inwersji (wspólna inwersja z danymi grawimetrycznymi) poprawiły interpretacje. Najnowsze osiągnięcia obejmują migrację funkcji odbioru w 3D i uczenie maszynowe do automatycznego wykrywania nieciągłości.

Kiedy stosować

Używaj analizy RF do szybkiej oceny grubości i składu skorupy na danym obszarze przy użyciu rzadkich sieci sejsmometrów szerokopasmowych. RF jest idealna do badań skorupy kontynentalnej i obrazowania litosfery. Do szczegółowego obrazowania struktury o drobnej skali lub w obrębie sekwencji osadowych, bardziej odpowiednie są metody aktywnego źródła (refrakcja, refleksja) lub FWI. Połącz RF z danymi grawimetrycznymi i magnetycznymi w celu uzyskania wieloparametrowych ograniczeń.

Ograniczenia i uwagi

  • Ograniczona kontrola głębokości; funkcje odbioru są niewrażliwe na gradienty prędkości między silnymi nieciągłościami, co ogranicza rozdzielczość pionową
  • Kompromis między głębokością a grubością: cienkie warstwy generują podobne funkcje odbioru do grubych warstw o nieco innej prędkości
  • Niejednorodność pozioma (zmiany boczne) może zniekształcać wyniki inwersji 1D; nachylone nieciągłości lub boczne zmiany prędkości rozpraszają energię
  • Wymaga wysokiej jakości danych z sejsmometrów szerokopasmowych; szum i problemy z instrumentami pogarszają sygnał i wprowadzają artefakty

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Metoda pasywna: wykorzystuje naturalnie występujące fale telesejsmiczne, nie wymaga aktywnego źródła i umożliwia zastosowanie na obszarach odległych
  • Efektywność kosztowa: rozmieszczenie sejsmometrów szerokopasmowych jest znacznie tańsze niż eksperymenty z aktywnym źródłem
  • Bezpośrednia czułość na nieciągłości (Moho), które powodują kontrasty impedancji i generowanie fal S
  • Dostarcza stosunek VP/VS, czuły wskaźnik składu skał i zawartości płynów

Zastosowania

  • Struktura skorupy kontynentalnej: mapowanie grubości skorupy i zmienności współczynnika Poissona w poprzek orogenów i kratonów w celu wnioskowania o składzie i deformacji
  • Obrazowanie granicy litosfera-astenosfera: wykrywanie spadków prędkości na granicy LAB przy użyciu funkcji odbioru fal S w celu wnioskowania o strukturze termicznej i składzie
  • Badania stref subdukcji: obrazowanie nachylonych stref Wadatiego-Benioffa i barier międzypłytowych przy użyciu stosowania i migracji RF
  • Systemy wulkaniczne i geotermalne: wykrywanie płytkiego częściowego topnienia i stref wypełnionych płynami, które modyfikują stosunki VP/VS pod centrami wulkanicznymi

Jak to działa

Jak to działa

1

Formy falowe telesejsmicznych fal P z odległych trzęsień ziemi (odległość >30 stopni) są rejestrowane na trójskładnikowych sejsmometrach. Zbierane są dane z wielu trzęsień ziemi (zazwyczaj 20–50+) w celu zwiększenia mocy statystycznej.

2

Formy falowe są obracane do współrzędnych radialnych, poprzecznych i pionowych. Identyfikowany jest przybycie fali P, a forma falowa jest okienkowana wokół niego.

3

Funkcja odbioru jest obliczana poprzez dekonwolucję składowej pionowej ze składowej radialnej (dla konwersji P na S) lub pionowej ze składowej poprzecznej (dla konwersji P na SH). Dekonwolucja izoluje fazy skonwertowane od efektów źródła i ścieżki propagacji.

4

Funkcje odbioru z wielu zdarzeń są stosowane lub migrowane do głębokości przy użyciu założonych profili prędkości. Jednowymiarowa inwersja (z wykorzystaniem tłumionych metod najmniejszych kwadratów) dostosowuje prędkość i grubość skorupy, aby dopasować stosowane funkcje odbioru.

5

Kluczowe nieciągłości (granica Moho, granice litosferyczne) są identyfikowane na podstawie maksimów w stosowanych funkcjach odbioru. Głębokość do Moho i stosunek VP/VS skorupy (współczynnik Poissona) są ekstrahowane i porównywane z regionalną geologią i ograniczeniami petrologicznymi.

Częste pułapki

  • Nadmierna interpretacja cech o małej amplitudzie w funkcjach odbioru jako rzeczywistych reflektorów, gdy mogą one być szumem lub wielokrotnymi konwersjami
  • Założenie prostego modelu warstwowego, gdy rzeczywista struktura jest zmienna bocznie lub ma nachylone granice
  • Pominięcie wielokrotnych faz fal P, które mogą być mylone z pierwotnymi konwersjami i pogarszać wyniki inwersji

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest Moho i dlaczego analiza funkcji odbioru dobrze ją wykrywa?

Moho to granica między skorupą a płaszczem górnym, charakteryzująca się gwałtownym wzrostem prędkości sejsmicznej i gęstości. Funkcje odbioru są wrażliwe na konwersje P na S na nieciągłościach prędkości. Moho generuje silną fazę skonwertowaną, ponieważ kontrast prędkości jest duży (~0,8 km/s). Poprzez stosowanie wielu RF, odbicie Moho staje się wyraźne.

Jaka jest różnica między funkcjami odbioru P-na-S i P-na-SH?

P-na-S (radialna składowa RF) jest wrażliwa na pionowe konwersje P-na-S na poziomej nieciągłości. P-na-SH (poprzeczna składowa RF) jest wrażliwa na konwersje P-na-SH z nachylonych nieciągłości. Dla poziomo warstwowej skorupy dominuje radialna RF. Poprzeczna RF jest używana do wykrywania nachylonych struktur i oceny izotropii.

Jak odległość epicentralna trzęsienia ziemi wpływa na funkcje odbioru?

Telesejsmiczne fale P na odległościach epicentralnych >30 stopni są prawie pionowe. Ta prawie pionowa incydencja jest niezbędna dla wrażliwości na strukturę pionową. Na mniejszych odległościach (<30 stopni) promienie są bardziej stromo padające i bardziej wrażliwe na niejednorodność boczną. Na bardzo dużych odległościach (>100 stopni) wielokrotne odbicia zanieczyszczają sygnał.

Czy analiza funkcji odbioru może być łączona z innymi metodami sejsmicznymi?

Tak. Wspólna inwersja łącząca RF z krzywymi dyspersji fal powierzchniowych (z szumu otoczenia lub fal Rayleigh generowanych przez trzęsienia ziemi) poprawia rozdzielczość głębokości i zmniejsza niejednoznaczność. Wspólna inwersja RF-grawimetria dodatkowo ogranicza strukturę gęstości. Kombinacje wielu metod stają się coraz bardziej standardowe we współczesnych badaniach skorupy.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Langston, C. A. (1979). Structure under Mount Rainier, Washington, inferred from teleseismic body waves. Journal of Geophysical Research, 84(B9), 4749-4762.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.
  2. Ammon, C. J., Randall, G. E., & Zandt, G. (1990). On the nonlinear absolute amplitude calibration of a broadband seismometer: Theory and application to SRO and ASRO data. Seismological Research Letters, 61(2), 72-86.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.